Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

40 χρονών το Physical Graffiti


Δεν ξέρω πως ακριβώς συνέβη αλλά πέρασαν σαράντα χρόνια από την ημέρα που κυκλοφόρησε ένα από τα κορυφαία άλμπουμ των Led Zeppelin (αν και δεν νομίζω πως υπάρχει άλμπουμ των Zeppelin που να μην είναι κορυφαίο). Αν προσπεράσουμε το γεγονός πως έχουν κατακλέψει τους μπλουζίστες άλλωστε μετά από δικαστικές διαμάχες το πλήρωσαν ακριβά, οι Led Zeppelin είναι μια από τις πιο δυναμικές μπάντες του 20ου αιώνα. Η μουσική τους ακόμα και σήμερα ακούγεται ζωντανή και μοντέρνα, κάτι που δεν συμβαίνει με πολλά συγκροτήματα που μεσουρανούσαν μαζί τους στην αρχή των Σέβεντις.
Ο ήχος τους έχει χαρακτηριστεί hard rock και μαζί με τους Black Sabbath θεωρούνται οι πρόγονοι της heavy metal σκηνής. πιστεύω Ηλεκτρικά ψυχεδελικά μπλουζ είναι μια πιο ακριβής περιγραφή της μουσικής τους.
Η ομορφιά του συγκεκριμένου άλμπουμ, έκτο κατά δισκογραφική σειρά, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1975, είναι πως οι έμπειροι πια μουσικοί πειραματίζονται με πολλά είδη. Ανατολίτικη μουσική (Kashmir), φανκ (Trampled Under Foot), κάντρι (Night Flight), μπλουζ (Ιn my time of Dying) και περιλαμβάνει φυσικά μια υπέροχη ερωτική μπαλάντα (Ten Years Gone).
Αν δεν έχεις ακούσει Led Zeppelin να η ευκαιρία, αφέσου στα μουσικά του μονοπάτια και θα σε μεταφέρει σε έναν μαγικό τόπο.

Γιώργος Τρίκερι



Δήλωση


Χαρά και πανωφόρι μου
Αγόρι μου
Αίγλη μου –γελωτοποιέ,
Που σ’ έχω οικόπεδό μου,
Κύμα μου ακούραστο μικρό
-κι αφού σ’ εμπιστευτώ-
είμαι, σας λεω, αδύνατη
λάγνα απραγματοποίητη.
Βράχε που πάνω κάθομαι,
Λόγε που ταξιδεύω,
Φόβε που μου επιτίθεσαι,
Χάδι που σ’ ανασταίνω,
Ανάσα μου πολύτιμη 
Κι εκστατική μου σκέψη
Και μοναξιά μου έντεχνη,
Άστε να πω μια λέξη.
Είμαι εγώ, επακριβώς,
Ο βρώσιμος και πόσιμος Εαυτός μου,
Ο απόγονος, το σπίτι, ο ξεναγός μου.

Ηλέκτρα Κούτρα



Georgia kills Bill


Budd: That woman deserves her revenge... and we deserve to die. But then again, so does she. So I guess we'll just see, won't we?

Αυτής της γυναίκας της αξίζει η εκδίκησή της...κι εμάς μας αξίζει να πεθάνουμε. Αλλά από την άλλη, κι αυτής της αξίζει να πεθάνει. Οπότε νομίζω πως απλώς θα περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί το πράγμα, σωστά;
Πρώτον, βραβείο για το καλύτερο soudtrack. Δεύτερον, ταραντινική ταινία 100% με όλα τα γνώριμα στοιχεία της σκηνοθεσίας και του σεναρίου του. Τρίτον, δείτε το ένα volume της ταινίας μετά τ' άλλο, γιατί το πρώτο από μόνο του δεν στέκει καλά, αλλά και για μια ολοκληρωμένη εικόνα του έργου.
Δεν την θεωρώ ΠΛΕΟΝ καλή ταινία, αλλά ούτε και μέτρια. Eίναι το σημείο καμπής του Ταραντίνο. Αναλώνεται σε υπερβολικές θεματολογίες και σε προσωπικές εμμονές με ορισμένα είδη ταινιών που δεν εμπνέουν εύκολα το θεατή. Δεν κάνει τον κόπο να μας εισαγάγει στον κόσμο του, αλλά μας υποχρεώνει να εγκλιματιστούμε άγαρμπα σε ένα είδος που είναι δύσκολο στην εξοικείωση.
Υπάρχει πλήθος αναφορές κι επιρροές από διάφορα είδη ταινιών. Στο πρώτο μέρος, από γιαπωνέζικες και κινέζικες με βασικό θέμα τις πολεμικές τέχνες. Στο δεύτερο μέρος-που βλέπεται και ευκολότερα-από spaggheti western του Leone και του Corbucci (και οι δύο Ιταλοί και οι δύο Sergio). Ειδικά δυο-τρεις σκηνές είναι ξεπατίκωμα από το ''Once Upon A Time In The West''.
'Ομως..
Οι ταινίες του Ταραντίνο έχουν κάτι το μοναδικό. Μου δίνουν ενίοτε την αίσθηση πως είναι προχειροφτιαγμένες, σχεδόν επιφανειακές, αλλά και στιγμές που καταλαβαίνω πως κάποιο βαθύτερο σχέδιο κρύβεται πίσω από όλο αυτό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς. Όταν όμως μια ταινία απομυθοποιείται στα μάτια του θεατή δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. Κι όσο πιο τρελά κι ακραία είναι αυτά που δείχνεις στην οθόνη τόσο λιγότερο πιστευτά, τόσο περισσότερο ταινία της πλάκας θεωρείται αυτό που βλέπεις. Έτσι ο Ταραντίνο με αυτά που δείχνει ακροβατεί μεταξύ σάχλας και σοβαρής ταινίας, αλλά πάντα με μια αξιοθαύμαστη αυτοπεποίθηση κι ευθυμία.
Ο συγκερασμός στοιχείων που θέλει ο σκηνοθέτης δεν πετυχαίνει σ'ολη την ταινία και βγαίνει κάτι αλλόκοτο σαν συνολική εικόνα. Το έχω πει κι άλλες φορές: Για να θεωρηθεί καλή μια ταινία, πρέπει να είναι συγκεκριμένη, να ξέρει ποιος είναι ο δρόμος της, ο σκοπός της, να μην πλατιάζει, να μην ψάχνεται κατά την εξέλιξή της για το τι τελικά εννοεί, να μην είναι πελαγωμένη στις πέντε άκρες του κινηματογραφικού κόσμου, όπως είναι το Kill Bill. Αυτό απαιτεί προεργασία που δεν αφορά μόνο το σενάριο. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο πολύ απέχει ως υπόσταση το σενάριο σαν γραπτό μέχρι να το δεις να αποκτά ζωή στα γυρίσματα. Οι καλύτερες ταινίες είναι αυτές που ο σκηνοθέτης τους ναι μεν έμεινε πιστός στο όραμά του, αλλά ταυτόχρονα αυτοσχεδίασε και προσαρμόστηκε έξυπνα την ώρα του γυρίσματος που είναι κι η κρίσιμη στιγμή.
Το θέμα της ταινίας: Η εκδίκηση κι οι συνέπειες αυτής. Παίρνοντας εκδίκηση μπορεί ένα κομμάτι του εαυτού σου να ικανοποιείται, αλλά ένα άλλο ταυτόχρονα πεθαίνει. Δίκοπο μαχαίρι δηλαδή κι αυτό φαίνεται στην τελευταία σκηνή της ταινίας με την πρωταγωνίστρια να κλαίει με λυγμούς και να γελά ταυτόχρονα.
Στα προτερήματα της ταινίας είναι και δυο-τρεις ενδιαφέροντες ρόλοι πέρα από της πρωταγωνίστριας, οπώς του Βudd, του αδερφού του Bill. Έχει ενδιαφέρον η στάση του απέναντι στη ζωή, αλλά κι η πολύ εντάξει άποψή του για την αιματηρή εκδίκηση της Νύφης.
Δεν μπορώ να κρίνω αυστηρά το Kill Bill, παρά τα όσα ψεγάδια του έχω βρει με τον καιρό. Σε αυτήν την ταινία και στις προηγούμενές του οφείλω τα πρώτα μου ενθουσιώδη βήματα στον κόσμο των σινεφίλ. Για μένα οι ταινίες του είναι οι ταινίες της εφηβείας. Είναι το στάδιο που πρέπει να περάσει κάποιος για να γνωρίσει πιο ώριμες, πιο γερές, πιο σοβαρές ταινίες. Πάντα θα θυμάται όμως ποιες ήταν οι πρώτες που του έκαναν εντύπωση και τον συντρόφεψαν στη σκέψη του για πολύ καιρό. 
Για μένα ο Ταραντίνο συμβολίζει τον αυθόρμητο ενθουσιασμό απέναντι στις δυνατότητες που έχει η κάμερα σαν μέσο, όπου απλώς και μόνο το να έχεις μια κάμερα και κάτι να κινηματογραφήσεις είναι ευλογία κι αρκετό για να πωρώνεσαι με το πόσο καλό μπορείς άραγε να το κάνεις να φανεί. Αυτό ακριβώς κάνει και στο Κill Bill. Μου είναι υπερ-αρκετό.

Γεωργία Καλδάνη



4 θαυματουργοί σπόροι


Σπόροι Chia

Είναι γνωστoί για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες από την εποχή των Ατζέκων, όπου έδωσαν και το όνομα Chia. Οι σπόροι Chia είναι πλούσιοι σε πρωτεΐνη φυτικής προέλευσης, υδατάνθρακες, ω-3 και ω-6 λιπαρά, φυτικές ίνες και πολλά ανόργανα στοιχεία, βιταμίνες και αντιοξειδωτικά. Τα ω-3 και ω-6 λιπαρά οξέα δεν συντίθενται από τον ανθρώπινο οργανισμό και γι’ αυτό θεωρούνται απαραίτητα και ιι ευγεργετικές τους ιδιότητες είναι γνωστές και περιλαμβάνουν την μείωση των τριγλυκεριδίων και της χοληστερόλης, την μείωση εμφάνισης υπέρτασης και καρδιαγγειακών νοσημάτων, την καρδιοπροστατευτική και ηπατοπροστατευτική δράση μέσω της ανακατανομής των λιπιδιών μακριά από το συκώτι, την αντιδιαβητική, αντιφλεγμονώδη, αντιυπερτασική και αντιθρομβωτική δράση. Ακόμα τα αντιοξειδωτικά που περιέχουν φαίνεται πως έχουν αντιφλεγμονώδη , αντιθρομβωτική και αντικαρκινική δράση. Από το 2000 οι Αμερικάνικες Οδηγίες Διατροφής συνιστούν την κατανάλωση έως 48γρ/ημέρα chia λόγω των ευεργετικών ιδιοτήτων τους. Προτείνουν την κατανάλωση των βλαστών από το φυτό chia ως σαλάτα, την κατανάλωση ωμών σπορίων chia, την προσθήκη των σπόρων στο ψωμί, σε δημητριακά πρωινού, σε γιαούρτι, σε σνακ και μπισκότα και σε χυμούς. Τέλος, το έλαιο από τα σπόρια Chia φαίνεται πως μπορεί να εφαρμοστεί στην επιδερμίδα για την αντιμετώπιση διάφορων δερματικών παθήσεων όπως κνησμό και ξηρό δέρμα, αλλά και ως συμπλήρωμα από τις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες λόγω της αντιφλεγμονώδης δράσης του.

Λιναρόσπορος

Ο λιναρόσπορος στις μέρες μας καταναλώνεται ευρέως λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του σε ω-3 λιπαρά οξέα. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα ω-3 που περιέχει ο λιναρόσπορος διαφέρουν από τα ω-3 που βρίσκουμε στα ψάρια, αφού είναι πλούσια σε αλφα-λινολενικό οξύ. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω τα ω-3 λιπαρά οξέα έχουν καρδιοπροστατευτική δράση, αντιφλεγμονώδη δράση, αντιαρρυθμική δράση και αντιδιαβητική δράση. Ακόμα φαίνεται πως βοηθούν στην μείωση των λιπιδίων, της χοληστερόλης, τα τριγλυκερίδια και βελτιώνουν την απόκριση στην ινσουλίνη σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη. Φαίνεται ότι ο λιναρόσπορος λόγω της υψηλής συγκέντρωσης λιγνανών που περιέχει, που δρουν ως φυτοοιστρογόνα και έχουν ορμονική δράση, μπορεί να βοηθήσει τα συμπώματα των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Συγκεκριμένα, 40γρ θρυμματισμένου λιναρόσπορου έχουν την ίδια δράση με θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης για μείωση συμπτωμάτων εμμηνόπαυσης, όπως οι εξάψεις.


Ηλιόσπορος

Υπάρχουν 2 είδη ηλιόσπορων, αυτοί που έχουν ραβδωτό κέλυφος και συνήθως καταναλώνονται άμεσα και αυτοί που έχουν μαύρο κέλυφος και χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ηλιελαίου. Καταναλώνονται ως σνακ αφού πρώτα αποξηρανθούν και ψηθούν είτε αλατισμένοι είτε σε αλεύρι για να διατηρήσουν το άρωμα τους. Πολλές φορές αφού αποφλοιωθούν χρησιμοποιούνται σε ζύμες και ψωμιά. Οι ηλιόσποροι θεωρούνται ιδανικό σνακ αφού είναι πλούσιοι σε αντιοξειδωτικές ουσίες όπως Βιταμίνη Ε, μαγνήσιο, σελήνιο, θειαμίνη (Β1), φυλλικό οξύ, χαλκό φυτοστερόλες και πολυακόρεστα και μονοακόρεστα λιπαρά οξέα. Η Βιταμίνη Ε έχει αντιοξειδωτική δράση και προστατεύει τα κύτταρα από τις ελεύθερες ρίζες. Η θειαμίνη (Βιταμίνη Β1) βοηθάει στην παραγωγή νουκλεϊκών οξέων που είναι δομικά στοιχεία του DNA. Ακόμα ο χαλκός φαίνεται πως βοηθάει στην βελτιώση του δέρματος και των μαλλιών. Τα μονοακόρεστα και πολυακόρετσα λιπαρά οξέα προστατεύουν από καρδιαγγειακά νοσήματα. Η μερίδα των ηλιόσπορων καθορίζεται στις 2 κουταλιές της σούπας.


Κολοκυθόσπορος

Οι κολοκυθόσποροι είναι γνωστοί και ως πασατέμπος. Τρώγονται ψημένοι και αλατισμένοι ή ακόμα και ωμοί. Θεωρούνται ένα εξαιρετικό σνακ, πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα, την Τουρκία, τα υπόλοιπα Βαλκάνια, την Ισπανία, την Ιταλία και τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Οι κολοκυθόσποροι αποφλοιωμένοι μπορούν επιπλέον να χρησιμοποιηθούν και σε αρτοσκευάσματα, σε δημητριακά, σε σαλάτες, ακόμα και σε γλυκά. Από τον κολοκυθόσπορο εξάγεται και το αντίστοιχο έλαιο. Οι κολοκυθόσποροι έχουν υψηλές ποσότητες πολυακόρεστων λιπαρών οξέων αλλά και μαγνησίου, φωσφόρου, Βιταμίνης Ε και Βιταμίνης Κ, σιδήρου και φυτοστερόλες. ‘Ετσι, εκτός από την καρδιοπροστατευτική δράση λόγω των πολυακόρεστων λιπαρών οξέων, οι κολοκυθόσποροι έχουν αντιοξειδωτική δράση λόγω της Βιταμίνης Ε. Ακόμα η βιταμίνη Κ είναι σημαντική για την πήξη του αίματος και τα οστά. Ο σίδηρος έχει σημαντικό ρόλο στο μεταβολισμό και είναι απαραίτητα προσθετική ομάδα για εκατοντάδες ένζυμα και πρωτεΐνες, όπως οι πρωτεΐνες που μεταφέρουν οξυγόνο. Συστήνεται η κατανάλωση έως 2 κουταλιών της σούπας.

Δήμητρα Δημητρίου, Διαιτολόγος-Διατροφολόγος (M.Sc.)

πηγή: huffingtonpost.gr

πολιτικά όντα και πολιτικοί όνοι


Ο φιλόσοφος Αντισθένης προέτρεψε τους Αθηναίους να ανακηρύξουν με την ψήφο τους τα γαϊδούρια σε άλογα. Και όταν του είπαν ότι κάτι τέτοιο είναι έξω από κάθε λογική, ο Αντισθένης παρατήρησε
-και παρ'ολα αυτά πιστεύετε πως ψηφίζοντας κάποιους ανθρώπους αυτοί αυτομάτως θα μεταμορφωθούν σε σώφρονες και δίκαιους άρχοντες.
Ευτυχώς ο Αντισθένης ζούσε σε μακρινή μια εποχή που οι πολίτες και ακόμα πιο σημαντικό, οι πολιτικοί δεν ήταν τόσο ώριμοι και ευσυνείδητοι όσο εμείς σήμερα.

οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα ή γεγονότα της επικαιρότητας είναι τυχαία και εντελώς συμπτωματική.

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Alva Bernadine: ερωτικά είδωλα


Χρησιμοποιώντας μικρούς στρογγυλούς καθρέφτες και τις φίλες της ως φωτομοντέλα η Αγγλίδα φωτογράφος Alva Bernadine δημιούργησε μια σειρά ερωτικών σουρεαλιστικών φωτογραφιών. 
"Μπήκα σε ένα κατάστημα και οι καθρέφτες μου τράβηξαν την προσοχή, τους αγόρασα χωρίς να ξέρω τι θα τους κάνω. Είχα χρησιμοποιήσει ξανά καθρέφτες στις φωτογραφίες μου αλλά ήθελα μια διαφορετική οπτική αυτή τη φορά.  Κάποια στιγμή αποφάσισα να φτιάξω αυτή τη σειρά με θέμα την ερωτική επιθυμία και τους προβληματισμούς που την περιβάλλουν. Ήθελα να φαίνονται σαν καρέ μιας ταινίας για να αναρωτιέται ο θεατής τι διαδραματίζεται πριν και μετά την στιγμή που τραβήχτηκε η φωτογραφία"
Η αυτοδίδακτη φωτογράφος έχει κερδίσει το βραβείο Vogue Sotheby’s Cecil Beaton, για μια σειρά φωτογραφιών με πρωταγωνιστές γυναικείες γόβες με τίτλο The Fetish. Επίσης κέρδισε τον τίτλο  Erotic Photographer of the year το 2001 στην Μεγάλη Βρετανία (όπου προφανώς υπάρχει τέτοιος τίτλος).
Όπως δηλώνει η ίδια "Ήρθα σε αυτή τη Γη και τώρα περιμένω να πεθάνω, για να περνάει ευχάριστα η ώρα βγάζω φωτογραφίες"

για να επισκεφτείς την ιστοσελίδα της πάτησε εδώ








love me to death


«Έριξα πίσω το κεφάλι της Γκαλά τραβώντας την απ΄ τα μαλλιά και την διάταξα υστερικά:
- Πείτε μου τώρα τι θέλετε να σας κάνω. Πείτε το μου όμως αργά, κοιτάζοντάς με στα μάτια, με τις πιο βίαιες, τις πιο άγρια άσεμνες λέξεις, που θα μας κάνουν και τους δυο να ντραπούμε αφόρητα! Ετοιμαζόμουν να επωφεληθώ απ΄ όλες τις λεπτομέρειες αυτής της αποκάλυψης, να τρίψω τα μάτια μου για να δω καλύτερα, για να νιώσω καλύτερα πως πεθαίνω από πόθο. Τότε η Γκαλά, που το πρόσωπό της είχε πάρει την ομορφότερη έκφραση που μπόρεσε ποτέ να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, μου έδωσε να καταλάβω πως δεν θα αφήναμε τίποτα που να μην κάνουμε. Τη στιγμή εκείνη, το ερωτικό μου πάθος έφτασε στα όρια της μανίας κι επανέλαβα για μια ακόμη φορά:
- Τι θέ-λε-τε να σας κά-νω;
Η έκφραση του προσώπου της άλλαξε κι έγινε σκληρή και τυραννική.
- Θέλω να με πεθάνετε!»

Σαλβαντόρ Νταλί, Η απόκρυφη ζωή μου

Η βραδύτητα της μεταμόρφωσης


Ο Ναγκίσα και η Γιοσίρο , ήταν μέσα σε ένα άδειο βαγόνι, το τρένο τσουλούσε αργά επάνω στις γραμμές του ,ενώ χιονιένιες νιφάδες έπεφταν έξω από το παράθυρο.
Είχαν μια ένταση μεταξύ τους, η Γιοσίρο ξέχναγε συχνά τον εγωισμό του και την ξεροκεφαλιά του και του μίλαγε ανοιχτά για τους επίδοξους κοκόρους που περνούσαν έξω από το σπίτι της, είχε ανάγκη να το κάνει αυτό για να τον φέρει μέσα στην πραγματικότητα της καθημερινότητας της, όμως εκείνος, εκείνος τα έπαιρνε αλλιώς.
Δεν μιλούσαν, υπήρχε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα όταν έσπασε εκείνη την σιωπή.
"Ψάχνω την ομορφιά και την μαγεία, νόμιζα πως ήθελες να είσαι μέρος της", του είπε και μια λύπη φώλιασε στα μάτια της.
"Όταν μου μιλάς για άλλους είναι σαν να με συγκρίνεις μαζί τους, έτσι μου αφαιρείς τα κομμάτια της μαγείας και της ομορφιάς που με συνδέουν μαζί σου, πίστευα πως θα το καταλάβαινες", της απάντησε και κοίταξε επίτηδες έξω από το παράθυρο.
Η Γιοσίρο ήρθε κοντά του, μια ένταση άρχισε να απλώνεται παντού.
Καθώς τον ακούμπησε, καθισμένη δίπλα του, ένα μικρό ζεστό κύμα φώλιασε χαμηλά στην κοιλιά της, το δέρμα της άρχισε να ανοίγει σαν λουλούδι που ανοίγει τα πέταλα του, εκείνος το ένιωσε , άρχισε να διψάει για το σώμα της, άρχισε να πονάει από την επιθυμία.
"Άγγιξε με", της είπε και πήρε το μικρό της χέρι, πρώτα το ακούμπησε στην καρδιά του κι ύστερα στον καβάλο του.
"Οι λέξεις, κάποιες φορές είναι σαν παραστράτημα σε έναν γλιστερό δρόμο, μας μπερδεύουν και μας πληγώνουν", του είπε και έπιασε το χέρι του και το έκλεισε μέσα στο δικό της.
Τώρα άρχισαν να νιώθουν σαν δυο άλογα που το είχαν σκάσει από έναν σκληρό ιππόδρομο και έτρεχαν σε μια ηλιόφωτη κοιλάδα.
Άνοιξε την τσάντα της και φόρεσε το κόκκινο κιμονό της, εκείνος γδύθηκε και τυλίχτηκαν μέσα σε μια κουβέρτα.
Μυρίστηκαν σαν σκύλοι που έκαναν γνωριμία λίγης ώρας.
Έπεσαν επάνω ο ένας στον άλλον και η λαγνεία άρχισε το παιχνίδι της μέθης.
"Δεν μπορώ να ξεχάσω πως είσαι γκέισα", της ψιθύρισε μέσα στα μαλλιά της.
"Ναι, αλλά είμαι μια λευκή γκέισα και είμαι δική σου",
του είπε και αφέθηκε επάνω του και μέσα του.
Ο πυρετός διέτρεξε την σπονδυλική στήλη ,
κόκκινα φιλιά υπνώτιζαν το βαγόνι και σιγά σιγά άρχιζαν να βγαίνουν από το σώμα τους..
Οι πτήσεις ήταν αργές και ηδονικές..
Ίσως την ίδια ηδονή που κουβαλάει ένα φίδι σαν αλλάζει το δέρμα του.
Ο έρωτας είναι το να φοράς ένα άλλο δέρμα, αυτό το ήξεραν κι οι δυό.
Επιπλέον ήταν τίμιοι παίχτες.
Και βάθαιναν την μεταμόρφωση τους ακόμη περισσότερο αλλά με αργόσυρτους ρυθμούς..
Σαν το μυρμήγκι που κουβαλάει το σπίτι στην πλάτη του, το ίδιο αργά και σταθερά..

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr



Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2015

The Grand Budapest Hotel, οι πολύχρωμες περιπέτειες ενός θυρωρού



-Ξέρεις, υπάρχουν ακόμα αμυδρά ίχνη πολιτισμού που απέμειναν σε αυτό το βάρβαρο σφαγείο που κάποτε ήταν γνωστό ως ανθρωπότητα. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι που προσφέρουμε κι εμείς με το δικό μας μετριοπαθή, ταπεινό κι ασήμαντο....Ωχ, χέσ' τα!
Υπόθεση: Σε μια φανταστική χώρα, με στοιχεία παρμένα από πραγματικές χώρες (Κροατία, Τσεχοσλοβακία), ο εθνικός της συγγραφέας έγραψε ένα βιβλίο-εθνικό κειμήλιο με τίτλο "Το Ξενοδοχείο Γκραντ Μπούνταπεστ". Σε συνέντευξη που είχε δώσει ενώ ζούσε, ο συγγραφέας απέδωσε την έμπνευσή του σε μια μακρά συνέντευξη που είχε με τον ιδιοκτήτη του ομώνυμου ξενοδοχείου με το βιβλίο του, πριν από χρόνια όταν ήταν νέος. Αυτά που είχε να διηγηθεί (ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου) ήταν πράγματι ενδιαφέροντα και περιπετειώδη, αλλά το σημαντικότερο γεμάτα μελαγχολία, στυλ, και ευγένεια.
O συγγραφέας Στέφαν Τσβάιχ αυτοκτόνησε το 1942 απελπισμένος για το μέλλον της Ευρώπης και του πολιτισμού της. Έγραψε "Νομίζω ότι είναι καλύτερα να αποσυρθείς σε μια καλή περίοδο, ζώντας μια ζωή στην οποία η πνευματική εργασία σήμαινε την αγνότερη χαρά κι η προσωπική ελευθερία το ύψιστο αγαθό επί Γης.''
Η ταινία "The Grand Budapest Hotel" είναι βασισμένη σε μερικά από τα γραπτά του. Όπως και δύο χαρακτήρες είναι βασισμένοι στη φυσιογνωμία του. Ο κεντρικός χαρακτήρας του θυρωρού στο ομώνυμο με την ταινία ξενοδοχείο Γκουστάβ που τον υποδύεται ο συμπαθής Ρέηφ Φάινς κι ο χαρακτήρας του συγγραφέα που τον υποδύονται σε διαφορετικές ηλικίες ο Τζουντ Λο κι ο Τομ Γουίλκινσον.
Η ταινία εκτυλίσσεται σε μια φανταστική χώρα που φέρει στοιχεία Αυστροουγγαρίας, Τσεχοσλοβακίας και Κροατίας. Κατά την περίοδο της ανόδου ενός απολυταρχικού καθεστώτος που μοιάζει πολύ του ναζιστικού. Άρα, η ταινία έχει και πολιτικό μήνυμα εναντίον των τυραννικών καθεστώτων που στερούν την ελευθερία και τη ζωή από όποιον θέλουν.
Όμως η ταινία αυτή είναι κάτι άλλο πέρα από το σενάριο της. Είναι καλοδουλεμένη. Ο Γουές Άντερσον είναι ο μαέστρος (Δυο από τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας έχουν επώνυμο Άντερσον, ο Γουές κι ο Πολ Τόμας) κι οι ηθοποιοί είναι τα κατάλληλα όργανα. Ένα καστ-σωρός από γνωστούς ηθοποιούς σε μικρούς ή μεγάλους ρόλους. Συμμετέχουν οι γνωστοί της παρέας Γουές Άντερσον (Νόρτον, Γουίλσον, Σβάρτζμαν, Μπρόντυ) αλλά και πολλοί καινούριοι όπως ο Καιτέλ, ο Νταφόε, ο Τζουντ Λο, η Ρονάν, η Σουίντον, η Σευντού (από τη ζωή της Αντέλ, σε ρόλο υπηρέτριας), ο Γκόλντμπλουμ κ.α. Σύνηθως η μάζωξη από καλούς ηθοποιούς δεν οδηγεί σε καλά κινηματογραφικά αποτελέσματα, αλλά εδώ πέρα το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό, ακριβώς γιατί κανείς από τους παραπάνω δεν παίζει τον εαυτό του ή τους ρόλους στους οποίους τους έχουμε συνηθίσει.
O Γουές Άντερσον συνεχίζει και σε αυτό το φιλμ να χρησιμοποιεί τις τεχνικές που τον έχουν καθιερώσει σαν χειριστή μιας ιδιαίτερης τεχνοτροπίας κινηματογραφικής αφήγησης. Τα στημένα πλάνα πορτραίτου των χαρακτήρων του, οι συνεχόμενες μακριές σκηνές πάνω σε τρέιλερ στυλ Σκορσέζε αλλά πιο νευρικά και στυλιζαρισμένα ακόμα, τα έντονα χρώματα και χαριτωμένα μοτίβα, η απότομη αλλαγή κατεύθυνσης της κάμερας, η εστίαση της κάμερας που μοιάζει σαν να βλέπεις τους ηθοποιούς μέσα από ένα τεράστιο μικροσκόπιο, η χρήση μακετών και καρτελών για την εξιστόρηση της πλοκής, τα ζουμ σε έγγραφα και αντικείμενα κ.α. Και ένα εκπληκτικά καλό σάουντρακ από τον Αλεξάντρ Ντεσπλά. Θυμίζει έντονα Δόκτωρ Ζιβαγκό.

Γεωργία Καλδάνη

Y.Γ. Το εσωτερικό του ξενοδοχείου δεν θυμίζει και ένα άλλο ξενοδοχείο από μια άλλη ταινία;Τα κρυφά μηνύματα είναι τα πιο γοητευτικά και κατά συνέπεια και τα πιο αποτελεσματικά.



Τίου-Το γεροκέρασο


Ο Τίου είναι προσεχώς σοφός. Μελετάει τη χρησιμότητα σπάνιων ή συνηθισμένων πραγμάτων/καταστάσεων/ιδεών και ως εκ τούτου σκέφτεται 365 μέρες το χρόνο. Τα δίσεκτα έτη του περισσεύει μια ημέρα την οποία και αφιερώνει στις προμήθειες τεράστιων ποσοτήτων στραγαλιών και βραστού ρυζιού που καταναλώνει μανιωδώς. Σήμερα ο Τίου περπατάει με τα χέρια στις τσέπες και σκέπτεται τη χρησιμότητα της γροθιάς. Γροθιά: καβγάς, μαύρο μάτι – βγαλμένο δόντι, αντικαθιστά μακιγιάζ – οδοντίατρο, λιγότερα έξοδα, πρόληψη - οικονομία. Γροθιά: βία – πάθος – ένωση – επίτευξη – σύμβολο – απλά ένα χέρι - αγκύλωση. Χαμένος στο λαβύρινθο της σκέψης και της φιλοσοφίας τον κόσμο έχει φέρει βόλτα τρεις φορές όταν ένας οξύς πόνος στο αριστερό δάχτυλο του ποδιού του, τον αναγκάζει να καθίσει στον ίσκιο μιας πανωραίας κερασιάς. Ο Τίου ανακουφισμένος τρώει στραγάλια και βραστό ρύζι αφήνοντας το βλέμμα του να χαθεί στον κατάλευκο ανθισμένο κάμπο.
- Πολύ το λευκό μικρέ, έρχεται μια φωνή από ψηλά.
Ο Τίου σηκώνει το κεφάλι του και βλέπει ένα γέρο να κάθεται, ισορροπώντας, σ’ ένα μικροσκοπικό κλαδί. Ο Τίου βαριέται τις ερωτήσεις, τις γνωριμίες, τις συγκινήσεις και τις παρεμβολές. Σχεδόν ενοχλημένος γνέφει θετικά. Ο γέρος κατεβαίνει από το δέντρο και στρογγυλοκάθεται σιμά του. Δεν είναι ευοίωνες οι κινήσεις σου και οι πρωτοβουλίες σου γέροντα, σκέφτεται ο Τίου.
- Τι κάνεις σε τούτα τα έρημα μέρη μικρέ, ρωτάει ο γέρος
- Εργάζομαι, απαντάει κοφτά ο Τίου.
- Α, εργάζεσαι, δηλαδή είσαι εργάτης, δηλαδή θα εργαστείς, θα εργαστείς και κάποια στιγμή θα αντιδράσεις ή θα επαναστατήσεις, λέει ειρωνικά ο γέρος και τα μάτια του καίνε.
Ο Τίου καταπίνει το στραγάλι που μασάει και σηκώνεται όρθιος. Είναι έτοιμος να ξεκινήσει και πάλι το ταξίδι στη σκέψη και να ξεφορτωθεί μια για πάντα τον φλύαρο γέρο.
- Λοιπόν, δεν μου είπες μικρέ, θα εργαστείς και κάποια στιγμή θα αντιδράσεις;
- Μπορεί, απαντάει ο Τίου.
Ο γέρος αιωρείται, η μακριά γενειάδα του ανεμίζει κι αυτή και τόσο πολύ προς στιγμή ταιριάζει με την πανωραία κερασιά που ο Τίου νιώθει ότι μόλις τώρα τον είδε.
- Μικρέ φρόντισε να κάνεις τη δουλειά που αγαπάς, έτσι δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα, λέει ο γέρος και γίνεται κεράσι.
Ο Τίου αδειάζει τα στραγάλια από τις τσέπες του, χύνει το βραστό ρύζι στη ρίζα της κερασιάς και τρώει το κεράσι που ήταν κάποτε γέρος. Ο Τίου είναι προσεχώς σοφός. Μέχρι τότε εργάζεται …

Αυγή Βυθούλκα, 12/2/2015

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

Ida, το οδοιπορικό μιας αλήθειας


Ο πολωνικής καταγωγής σκηνοθέτης Πάβελ Παβλικόφσκι - ζει στην Αγγλία από τα 14 του - επιστρέφει στην πατρίδα του για να γυρίσει την "Ίντα" [Ida, 2013]. Τα υπέροχα καδραρίσματα, η ποιητική και μελαγχολική ασπρόμαυρη φωτογραφία, η εκφραστικότητα των προσώπων, η γυμνή ομορφιά του πολωνικού τοπίου - υπαίθριου και αστικού - καθιστούν την ταινία μια εξαιρετική εικαστική εμπειρία. Παρά τον κάποιο εξωραϊσμό του πολωνικού καθολικισμού, η "Ίντα" είναι ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στην Πολωνία του '60, αλλά και μια υπαρξιακή αναζήτηση της ομώνυμης ηρωίδας, που διχάζεται ανάμεσα στην καθολική της πίστη και σε όλα όσα συμβολίζει η θεία Βάντα - Εβραία, κομουνίστρια, κυνική, αλκοολική, φιλήδονη. Μαζί θα αναζητήσουν τις απαντήσεις στα μυστικά του παρελθόντος και θα αφήσουν η κάθε μια ανεξίτηλο ίχνος πάνω στη ζωή της άλλης.

Παναγιώτης Αλεξανδρίδης

για σινεφίλ αναγνώσεις επισκεφτείτε το blog του Παναγιώτη, dromonas1.blogspot.gr.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto



σου ζήτησα νερό
μου έφερες καταρράκτη
μα διψώ ακόμα
θέλω να σε δω
πάντα
             θέλω
             θέλω
             θέλω
φταίει το ζώδιο
οι παρθένοι είναι εγωιστές
αιδωθραύστες
αιδοιολάτρεις
προστυχολόγοι
λαγνόθηροι
ερωτοβόροι
ηδονομανείς
καβλόφιλοι
και γλωσσοπλάστες. 

Γιώργος Τρίκερι

Οι σκιτσογράφοι του κόσμου: Mana Neyestani

O Mana Neyestani γεννήθηκε το 1973 στην Τεχεράνη, είναι σκιτσογράφος, εικονογράφος και δημιουργός comics. Μια από τις πιο διάσημες δουλειές του ονομάζεται An Iranian Metamorphosis και είναι ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα εμπνευσμένο από την περίοδο που έζησε στην απομόνωση των Ιρανικών φυλακών.
Το έργο του Neyestani είναι κυρίως ασπρόμαυρο και χρησιμοποιεί τα χρώματα με έναν ιδιαιτέρως επώδυνο και σκωπτικό τρόπο.
Ζει στη εξόριστος στην Γαλλία.










πηγή πληροφοριών: Wikipedia
πηγή εικόνων: bestcartoons.net

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Selma, το χρονικό μια πορείας.


Η πρώτη μεγάλου μήκους σκηνοθετική προσπάθεια της Άβα ΝτιΒερνέ, αφηγείται μια σημαντική ιστορική περίοδο για τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των μαύρων στην Αμερική και παράλληλα σκιαγραφεί ένα μικρό κομμάτι της προσωπικότητας του μεγάλου ηγέτη των μαύρων και πολέμιο του φυλετικού ρατσισμού, Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Η κινηματογραφία της Ντιβερνέ ακολουθεί τις συμβάσεις και την ασφάλεια της κλασικής αφήγησης για να περιγράψει τους επίπονους, συνεχείς και αιματηρούς αγώνες της περιόδου, θυμίζοντας μας το πόσο έχουμε προχωρήσει στο δρόμο της κοινωνικής προόδου, αλλά και πόσο μακριά πρέπει να προχωρήσουμε ακόμα για να φτάσουμε στο επιθυμητό επίπεδο κοινωνικής ισοτιμίας και ελευθερίας.
 Η ιστορία μας μεταφέρει πίσω στην ταραχώδη περίοδο της άνοιξης του 1965, κατά την οποία οι αφροαμερικανοί πολίτες απειλούνται με ξυλοδαρμό, απώλεια της εργασίας τους ή ακόμα και με φόνο, αν μετέχουν στην εκλογική διαδικασία. Ο Λούθερ Κίνγκ (Ντέιβιντ Ογιέλοου) κληρικός και πολιτικός ηγέτης των αφροαμερικανών, συνάντα τον Πρόεδρο Τζόνσον (Τομ Γουίλκινσον) και του ζητά επίμονα να περάσει νόμο για την ισονομία στη διαδικασία της ψηφοφορίας. Ο στόχος όμως του προέδρου είναι να κρατήσει υπό έλεγχο το κίνημα και να μάθει τις επόμενες κινήσεις του Λούθερ, έτσι προφασίζεται, ότι ανάμεσα στα πολύ επιτακτικά ζητήματα που έχει να λύσει, το πιο σημαντικό είναι η καταπολέμηση της φτώχειας. Στο μεταξύ συμβαίνουν συνεχώς βίαια επεισόδια μεταξύ μαύρων και αστυνομικών στις πόλεις του Νότου. Παρακινούμενοι από αυτές τις τραγωδίες, μέλη των ακτιβιστών του Κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα και η ομάδα του Λούθερ Κινγκ, συσπειρώνονται και διοργανώνουν μια ειρηνική πορεία διαμαρτυρίας από τη Σέλμα προς στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα. Μόνο που εκεί βρίσκονται οι αστυνομικές δυνάμεις του φανατικού ρατσιστή κυβερνήτη της Αλαμπάμα Τζόρτζ Γουάλας (Τιμ Ροθ) και η πορεία πνίγεται στο αίμα. Τότε ο Λούθερ Κινγκ προσκαλεί όλους του συναδέλφους κληρικούς κάθε θρησκείας για να σταθούν πλάι του, ενώ πλήθος κόσμου πλαισιώνει την πορεία που ξαναεπιχειρείται από τη Σέλμα προς το Μοντγκόμερι. Με τον τρόπο αυτό κάμπτεται η άρνηση του προέδρου που χειραγωγούνταν από τα μέλη του κογκρέσου και προχωρεί στη θέσπιση του νόμου περί πολιτικών δικαιωμάτων ο οποίος εξουσιοδοτεί την επιβολή της απάλειψης των φυλετικών διακρίσεων σε δημόσιους χώρους, με ποινική δίωξη στους παραβάτες.
 Περισσότερο πολιτικό και ιστορικό δράμα παρά βιογραφία, το καλογυαλισμένο Σέλμα αποδίδει τις δράσεις του κινήματος για τις φυλετικές διακρίσεις και μέσα από αυτές να σκιαγραφεί αμυδρά αλλά έντιμα και χωρίς καμία ωραιοποίηση το πορτρέτο ενός μεγάλου ηγέτη. Σφικτό μοντάζ, καλή σκηνοθεσία, καλή απόδοση της εποχής, δύσκαμπτοι διάλογοι, αλλά εξαιρετικοί μονόλογοι για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη σημασία της ψήφου, κατά καιρούς περιπλέκει το μελοδραματικό, με τους σοβαρούς κοφτερούς μονολόγους, ενώ φαίνεται πως θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ένα καλύτερο σενάριο για να αξιοποιήσει το γεμάτο συναισθηματικό δυναμισμό της.
 Παρά τις όποιες αδυναμίες της το Σέλμα, είναι ένα από τα πιο σημαντικά φιλμ της χρονιάς, παρέχει ένα μάθημα ιστορίας και χρησιμοποιεί όλα τα δομικά υλικά του, ξεκάθαρα και δυναμικά, στο να εστιάσει σε ένα επίκαιρο και εξαιρετικής σημασίας μήνυμα. Τη σημασία της ψήφου ως ακρογωνιαίο λίθο της δημοκρατίας και ως θεμελιώδη ανθρώπινο δικαίωμα που σήμερα αν και εγγυημένο, δυστυχώς απαξιώνεται.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθεις. 

summer overs

Richard Cartwright

δεν χωράνε οι λέξεις στο ταβάνι
και δεν μικραίνει ο ουρανός να βρεθούν κοντά τα ορφανά πουλιά 
που μόνο φόβο πίνουν
και μόνο πόνο τρώνε
πως κάνεις την καρδιά ρολόι;
πως την κρεμάς στον τοίχο
δίπλα στην φωτογραφία από την Αμοργό
-Σ' αγαπάω. Σ' αγαπάω. Σ' αγαπάω. ξέρω, νομίζεις πως το λέω μονάχα γιατί ήπια όλο το κρασί του νησιού.
-Γι'αυτό το λες. γιατί ήπιες όλο το κρασί του νησιού.
δεν την άκουσα να το ξαναλέει.
στο καράβι του γυρισμού μείναμε αμίλητοι
σαν δυο καρδιές κρεμασμένες στον ίδιο τοίχο
φτάσαμε στην Αθήνα τρεις το πρωί 
-έλα πάνω να κοιμηθείς, είπε, 
δεν θα βρεις ταξί τέτοια ώρα.
σου έδωσα τα συναισθήματα μου όλα, σου έδωσα το κορμί μου,
δεν έχω τίποτε άλλο να σου χαρίσω.
μόλις την πήρε ο ύπνος βγήκα στην βεράντα για τσιγάρο
ο ουρανός πάνω από το κεφάλι μου
μια τεράστια γυάλα
τα ορφανά πουλιά κολυμπούσαν ανέμελα
έφυγα σαν κλέφτης καθώς ξημέρωνε.

Γιώργος Τρίκερι



Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Άτιτλο #2



Χωμάτινος και δε φτιάχνεσαι από τη γη,

στραβοπόδης και ερμαφρόδιτος

σε μάζεψα με το βλογιοκομμένο σου πρόσωπο

μέσα σε ένα σχολείο με ναρκωτικά στις τσέπες

και έλεγες απρέπειες.

Σου είπα ¨σταμάτα¨ και σου έμαθα να μιλάς από την αρχή.

Μια μέρα άφησα ανοιχτή την πόρτα του σπιτιού

και βγήκες αιμοδιψής και επικίνδυνος.

Σε συμβούλεψα να μην κυκλοφορείς τη νύχτα

ενοχικός και απρόσκλητος.

Μου είπες πίστη αντιορθολογιστική.

Έκανα άγιες σκέψεις

νοθευμένες

και εσύ έφτιαξες ένα ολοστρόγγυλο πανδαιμόνιο

και χόρευες φορτωμένος με κορμιά στις πλάτες.

Τρόμαξα και σε παράτησα.



Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ


Λογισμικό υποκλοπών και κατασκοπείας της NSA στους σκληρούς δίσκους


Οι σκληροί δίσκοι που κατασκευάζονται από τις 7 μεγαλύτερες εταιρίες του κλάδου παγκοσμίως, έχουν ενσωματωμένο λογισμικό που δίνει τη δυνατότητα στην Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA) να υποκλέπτει στοιχεία από τους υπολογιστές και να παρακολουθεί τους χρήστες

Το κακόβουλο λογισμικό - που δεν μπορεί να αφαιρεθεί με κανένα τρόπο από τον δίσκο -  εντοπίστηκε από τους ερευνητές της Kaspersky Lab, εταιρίας εξειδικευμένης στα συστήματα ασφαλείας υπολογιστών.

Η Kaspersky δεν κατονομάζει ως υπεύθυνση την αμερικανική Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας, αποκαλώντας τους δημιουργούς του λογισμικό «Equation Group». Ωστόσο, πηγές των μυστικών υπηρεσιών επιβεβαίωσαν στο Reuters ότι το λογισμικό είναι προϊόν της NSA.

Η NSA είχε βρει τρόπο να "φυτεύει" λογισμικό κατασκοπείας σε δημοφιλείς μάρκες σκληρών δίσκων όπως Seagate, Toshiba, IBM, Western Digital, Micron και Samsung. Μπορούσε έτσι να παρακολουθεί πληθώρα στόχων, από κυβερνήσεις, πολιτικά κόμματα και επιχειρήσεις, μέχρι οργανώσεις τρομοκρατών και τζιχαντιστών.

Σύμφωνα με την ανάλυση της Kaspersky, τα εργαλεία κατασκοπείας που εντοπίστηκαν «ξεπερνούν οτιδήποτε ήταν γνωστό ως σήμερα ως προς την πολυπλοκότητα των τεχνικών». Ένα από τα εργαλεία ήταν «το πρώτο κακόβουλο λογισμικό με την ικανότητα να μολύνει σκληρούς δίσκους». Ο κακόβουλος κώδικας κρύβεται στο firmware του σκληρού δίσκου, το βασικό λογισμικό της συσκευής που ενεργοποιείται μόλις ανοίξει ο υπολογιστής.

Το κατασκοπευτικό λογισμικό είναι πρακτικά αδύνατο να εκριζωθεί, δεδομένου ότι το firmware δεν διαγράφεται ακόμα και αν ο χρήστης φορμάρει τον σκληρό δίσκο και εγκαταστήσει εκ νέου το λειτουργικό σύστημα.

Η Kaspersky αναφέρει ότι εντόπισε μολυσμένους υπολογιστές Windows σε 30 χώρες. Οι περισσότεροι βρέθηκανι στο Ιράν, την Ρωσία, το Πακιστάν, την Κίνα, το Μάλι, τη Συρία, το Αφγανιστάν, την Υεμένη και την Αλγερία.

Η λίστα των στόχων περιλαμβάνει κυβερνήσεις, στρατιωτικές εγκαταστάσεις, εταιρείες τηλεπικοινωνιών, τράπεζες, εταιρείες ενέργειας, ιδρύματα πυρηνικής ενέργειας και ισλαμιστικές οργανώσεις.

Η Kaspersky εντόπισε και άλλα εργαλεία κατασκοπείας σε σκληρούς δίσκους. Ανάμεσά τους ο ιός Funny, που εξαπλωνόταν αυτόνομα στα δίκτυα των στόχων. Διαπίστωσε ακόμη ότι το λογισμικό της NSA παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με το Stuxnet, τον διαβόητο ιό που χρησιμοποιήθηκε για σαμποτάζ σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις και θεωρείται ευρέως προϊόν συνεργασίας  ΗΠΑ - Ισραήλ.

Τόσο το Stuxnet όσο και ο ιός στους σκληρούς δίσκους αξιοποιούσαν δύο κενά ασφάλειας στα Windows, που δεν είχαν εντοπιστεί ως τότε από τη Microsoft.

Παραμένει άγνωστο πώς η NSA κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στον πηγαίο κώδικα του firmware ώστε να τον τροποποιήσει.

Ο ιός πάντως μπορούσε να λειτουργεί σε σκληρούς δίσκους δέκα και πλέον κατασκευαστων καλύπτοντας σχεδόν ολόκληρη την αγορά σκληρών δίσκων. 
Οι Western Digital, Seagate και Micron δήλωσαν ότι δεν είχαν γνωση του θέματος. Η Toshiba και η Samsung αρνήθηκαν να σχολιάσουν, ενώ η IBM δεν απάντησε στα αιτήματα του Reuters.

πηγή: sofokleousin.gr

Απολύτως ερωτικό

Eugenia Loli

Πάντα θυμόταν το γέλιο του, σαν μια αλητεία, κρεμασμένη σαν τυφλόμυγα ,στην άκρη των χειλιών του.
Και τα μάτια του, σπηλιές ,που κοιμόντουσαν και ξύπναγαν τα θηρία.
Τα φιλιά του, διέσχισαν τους καιρούς της,
σε ένα μισοκρυμμένο μπαρ από την κίνηση, εκεί,
εκεί ακριβώς, λευτερώθηκαν οι άγριες πεταλούδες της κοιλιάς της.
Εκεί ακριβώς και κάτω από έναν υγρό ουρανό αντάλλαξαν το σάλιο τους,
σαν να ήταν το τελευταίο τους, που στόλιζε τα φιλιά τους..
Κάτι φώναζε επειγόντως,
μια ανάγκη στην εσοχή του χρόνου, κάτι φώναζε στην εσοχή της καρδιάς της,
ένα βρέφος με φτερά να κυματίζει πάνω τους,
με πύρινες γλώσσες έκρωζε τον έρωτα,
αυτόν που ασίγαστα ταΐζει την χολή και την καρδιά,
τον ταΐζεις πανσέδες, σε ταΐζει θειάφι,
ήξερε πως ποτέ δεν θα τον ξαναέβλεπε,
αλλά αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο να του δώσει ένα πολύτιμο κομμάτι της.
Τον θυμάται, και όταν τον θυμάται,πάντα αίμα καταπίνει σαν τους φθισικούς,
κι ένα γεράκι την κοιτάζει και την ρωτάει "μα γιατί; γιατί";
Μόνο εκείνη ξέρει την απάντηση,
γιατί ο άνθρωπος χωρίς τον μεγάλο έρωτα ένα σκουλήκι είναι,
γυρίζει γύρω από φέρετρα και τραγουδάει για θανάτους..
Πάντα θυμόταν το γέλιο του,
και τα χέρια του που έκαιγαν, σαν φωτιές και γεμάτα θέλγητρα..

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr





Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

A Brief Ago

Marc Vangrootel

μέχρι τεσσάρων χρονών δεν ήθελα να πάω για ύπνο
ποτέ
ήθελα να βάζω δίσκους στο πικ απ
και κωλοτούμπες στο χαλί του σαλονιου
όλη νύχτα
θυμάμαι τη μάνα μου
να με σέρνει από τα πόδια
μέχρι το κρεββάτι
κι ο πατέρας μου να φωνάζει
-ο γιος σου είναι τρελός
μετά πήγα σχολείο 
και πέθανα.
στα δεκαπέντε
έκανα κοπάνα
ξεκίνησα να συναντήσω μια παρέα
στη ταράτσα του Μινιόν
να φάμε ανανά με σαντιγί και να καπνίσουμε 
είχα πάντα λεφτά
πουλούσα τα λιβάις
που μου έστελνε η θεία Ειρήνη 
από το Νιού Τζέρσεϊ
στο κάθισμα του τρόλεϊ
βρήκα ένα τσαλακωμένο βιβλίο
με ποιήματα του Ντίλαν Τόμας
ήταν μεγάλη η απόσταση
Νέα Σμύρνη-Πατησίων 
άνοιξα τη πρώτη σελίδα κι
αναστήθηκα.

Γιώργος Τρίκερι

Take courage, aunt, and send your stuff
To Geoffrey Grigson with my luff,
And may I yet live to admire
How well your poems light the fire. 


Dylan Thomas



Μούμια (μέρος δεύτερο)


για να διαβάσεις το πρώτο μέρος πάτησε εδώ

Δεν τον έβαλαν ποτέ μέσα, εκεί πάτησε πόδι, της είπε ότι ανέχτηκε το σκυλί αλλά δεν θα του φέρει κι άλλους ξένους στο σπίτι. Δεν είχε καταλάβει ακόμα τι τον ενοχλούσε τόσο πολύ στην παρουσία του τετράποδου. Είχαν σκεφτεί πολλές φορές στο παρελθόν να πάρουν λυκόσκυλο, αλλά αυτά ήταν φύλακες, ενώ ο Ιβάν ήθελε να είναι συνέχεια μέσα στο σπίτι, να έχει επαφή μαζί τους, να παίζει, να κοιμάται πάνω τους. Άλλο ένα παιδί σκέφτηκε, δεν είχαν τελειώσει με αυτά; Η σκέψη τον αηδίασε. Το μόνο που τον ανακούφιζε είναι ότι ο Μίρο σε λίγο θα τελείωνε με τα βαψίματα και θα τον έπαιρνε οριστικά μαζί του.
Όταν η Άννα ήθελε να του ανακοινώσει κάτι σοβαρό καθόταν στα ψηλά  διακοσμητικά σκαμπό της κουζίνας κι έγραφε λίστες. Δεν είχε κοιτάξει ποτέ τις λίστες της αλλά από μακριά του φαινόταν ότι απλώς έγραφε ξανά και ξανά την ίδια λέξη με αύξοντα αριθμό. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον Ιβάν να φύγει, του είπε, χωρίς να γυρίσει να τον κοιτάξει. Είναι δύσκολο το ταξίδι μέχρι την Ιταλία, ποιος ξέρει σε τι πλοίο θα μπει, πόσες μέρες θα διαρκέσει, είναι ντελικάτο σκυλί, απορίας άξιο πως άντεξε τόσο καιρό στο δρόμο. «Απορίας άξιο» της άρεσε αυτή η έκφραση. Εκείνου πάλι όχι.
Τα παιδιά τον έχουν συνηθίσει, συνέχισε. Κι έπειτα πως βρέθηκε ένα σκυλί ράτσας με ένα Βούλγαρο, Γιώργο; Κάθισα και το σκέφτηκα, είναι πολύ πιθανό να τον έκλεψε από κάπου, είναι πιθανό μια οικογένεια κάπου να ψάχνει τον Ιβάν. Κι αν το έκλεψε τώρα πια δεν είναι δικός του; την ρώτησε. Σοβαρέψου, Γιώργο. Δεν γίνεται να πάρει τον Ιβάν μαζί του. Το καταλαβαίνεις ελπίζω. Σε παρακαλώ, πρέπει να του το ανακοινώσεις. Του έδειξε ένα φάκελο με λεφτά και του είπε ότι θα περνούσε κατά τις 8 να τα πάρει. Να προσπαθούσε να του το πει όσο πιο ανώδυνα γινόταν. Τα παιδιά θα κοιμόντουσαν σε φίλους τους απόψε, το είχε φροντίσει σε περίπτωση που γινόταν κάποια φασαρία. 
Η Άννα τότε άνοιξε το ψυγείο μηχανικά χωρίς να πάρει κάτι να φάει, ίσως μόνο για να αισθανθεί την ψύξη, την διαφορά της θερμοκρασίας της συντήρησης από το σώμα της. Έκλεισε την πόρτα και πήγε να κάνει μπάνιο. Δεν γινόταν να αρνηθεί, ήταν από τις ελάχιστες φορές που του είχε ζητήσει να κάνει οτιδήποτε. Δεν μπορούσε να αφήσει την γυναίκα του να τα βγάλει πέρα με έναν ξένο.  Έψαξε πάλι για το στηθοσκόπιο γύρω από το λαιμό του, ξανά υπενθύμιση, δεν έγινε καρδιολόγος όπως ο πατέρας του, γιατί δεν κράτησε τουλάχιστον το στηθοσκόπιο του; γιατί κράτησε μόνο τον καθρέφτη στον οποίο δεν αντέχει καν να κοιταχτεί; Γιατί δεν έγινε γιατρός; Γιατί τα πολλά χρήματα πια δεν τα βγάζουν οι γιατροί, πέρασε η εποχή του δέους προς την άσπρη ποδιά και την ιατρική μάσκα. Τα πολλά χρήματα τα βγάζουν όσοι ασχολούνται με τα χρήματα. Πώς να το εξηγήσει αυτό σε κάποιον άσχετο; 
«Φαντάσου ένα τούνελ που καταλήγει σε έναν τοίχο και εσένα στημένο στον τοίχο αυτό, καταπάνω σου έρχεται ένα τρένο, ναι, η καρδιά σου είναι σαν να χτυπάει σε μεγάφωνο, τώρα αφαίρεσε το τραίνο, αφαίρεσε και το τούνελ αλλά εσύ δεν τρέμεις λιγότερο. Δεν καταλαβαίνεις; Υποθετικό χρήμα, απροσδιόριστοι φόβοι, αόριστες στύσεις. Εσένα πόσες τρύπες έχει η γυναίκα σου; Πόσες τρύπες έχεις εσύ;» 
Άνοιξε τον φάκελο που είχε αφήσει στο τραπέζι της κουζίνας και μέτρησε τα χρήματα. «Απορίας άξιο» ψιθύρισε. Κοίταξε τον Ιβάν που δεν είχε καταλάβει τίποτα και του τριβόταν στο πόδι. Κωλόσκυλο, ξεστόμισε.
Όπως αναμενόταν ο Μίρο έγινε έξαλλος, θέλω το σκυλί μου πίσω, δώστε μου το σκυλί μου πίσω, φώναζε κι άρχισε να τον σπρώχνει. Δεν τον άφησε καν να επιχειρηματολογήσει, να του προτείνει κάτι. Τι; Λεφτά, περισσότερα λεφτά. Του πέταξε ακόμα και την αμοιβή του στα μούτρα και συνέχισε να τον σπρώχνει, φωνάζοντας Ιβαν, Ιβάν. Μέχρι που επενέβησαν οι άνδρες της ασφάλειας από το απέναντι σπίτι που έμενε ένας πολιτικός - τα πλεονεκτήματα του να μένεις στα προάστια - τον ακινητοποίησαν και κάλεσαν την αστυνομία. 
Ο Μίρο άρχισε να κλαίει και θα περίμενε κανείς να συνεχίσει να φωνάζει το σκύλο του. Δεν φώναξε, όμως, άλλο, μόνο κοιτούσε τα παπούτσια του που ήταν γεμάτα μπογιά, όσο οι άνδρες της ασφάλειας μάζευαν τα λεφτά από το δρόμο και του τα έβαζαν στην τσέπη που είχε η μπλούζα του. Σε λίγο έφτασε η αστυνομία και τον πήρε. Έδωσαν μια σύντομη κατάθεση και δεν τον ξαναείδαν. Θα το κανόνιζε όλα ο γείτονας πολιτικός.
Τις επόμενες μέρες ο Ιβάν άρχισε να γίνεται όλο και πιο ανήσυχος. Κατουρούσε παντού κι έριχνε συνέχεια πράγματα κάτω. Δεν άκουγε κανέναν, την παραμικρή παρατήρηση να του έκαναν, άρχιζε να γρυλίζει. Στο τέλος αναγκάστηκαν να τον κλειδώσουν στο υπόγειο. Τα αγόρια ρωτούσαν τι μπορεί να έπαθε ο Ιβάν και τους φέρεται σαν να είναι ξένοι μέχρι που η Άννα τους είπε ότι συμβαίνει αυτό καμία φορά, ακόμα και τα ζώα τρελαίνονται. Όταν ακούστηκε ήχος σπασίματος από το υπόγειο, του είπε να πάει να δει τι κάνει το σκυλί, δεν τον αποκαλούσε πια με το όνομά του.
Άρχισε να μαζεύει τα θρύψαλα του καθρέφτη μέχρι που ξεπρόβαλε ο υπαίτιος. Ο Ιβαν είχε κάνει αυτό που ο ίδιος όχι μόνο δεν τολμούσε, αλλά ούτε καν φανταζόταν ότι ήθελε. Μόνο τώρα που τον βλέπει χίλια κομμάτια καταλαβαίνει. Δεν είναι πως τίποτα δεν μας σώζει από το παρελθόν, έτσι νόμιζε τόσο καιρό, ότι έτρεχε να γλιτώσει από τις αναμνήσεις κι από το είδωλό του. Όχι, το πρόβλημα είναι ότι εμείς δεν μπορούμε με τίποτα να το διασώσουμε. Ούτε το παρελθόν ούτε το είδωλό μας. Θραύσματα μόνο. Θρύμματα των θρυμμάτων. Μνήμες των μνημάτων. 
Πότε σταμάτησες να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη; Όταν πέθανε ο πατέρας μου. Πότε πέθανε ο πατέρας σου; Όταν ήμουν 13 χρονών. Πως πέθανε; Σε ματς Ολυμπιακός – ΑΕΚ, μας πήραν τηλέφωνο γιατί βρήκαν την κάρτα του μέσα στο σακάκι του, νόμιζαν ότι ήταν ο γιατρός του, ένας καρδιολόγος που πέθανε από την καρδιά του, όχι, δεν ήταν Ολυμπιακός ούτε ΑΕΚ, δεν με είχε πάει ούτε μια φορά στο γήπεδο, δεν μάθαμε ποτέ τι έκανε εκείνη την μέρα στο ματς, είχε μια κρυφή ζωή, μια άλλη γυναίκα, ήθελε να κρατήσει κάτι για τον εαυτό του; Ποιος ήταν ο πατέρας σου; Ένας ξένος. Εσύ ποιος είσαι;  
Γονατίζει και για ελάχιστα δευτερόλεπτα ανέχεται να δει το είδωλό του καθρεφτισμένο και πολλαπλασιασμένο στα θρύψαλα. Ο Ιβάν τον πλησιάζει και για πρώτη φορά τον χαϊδεύει. Καλό σκυλί, του λέει. Καλό σκυλί. 
Εκείνη την στιγμή το αποφασίζει. Ο Ιβάν δεν πρόκειται να μείνει λεπτό παραπάνω σε αυτό το σπίτι. Τον αρπάζει και τον βάζει στο πίσω κάθισμα. Λέει στην Άννα τι έγινε με τον καθρέφτη και παριστάνει τον συντετριμμένο. Εντάξει, του λέει, καταλαβαίνω, πρέπει να βρούμε κάπου να τον δώσουμε. Το έχω κανονίσει της απαντάει, δεν του κάνει άλλες ερωτήσεις. Μπαίνει στο οικογενειακό τζιπ και το βάζει μπρος. Ξέρει ακριβώς που πηγαίνει. Δεν έχει κίνηση, δεν του παίρνει πάνω από μισή ώρα να φτάσει στο πατρικό του στο κέντρο της πόλης. Ούτε θυμάται πόσα χρόνια το έχουν πουλήσει. Κατεβαίνει από το αυτοκίνητο και ανοίγει την πίσω πόρτα. Ορίστε, Ιβάν, φτάσαμε. Το σπίτι είναι σκοτεινό σχεδόν λες και δεν κατοικείται. Απέξω υπάρχουν πολλές κούτες μετακόμισης. Τους ρίχνει μια ματιά.  Εντοπίζει μια με χριστουγεννιάτικα στολίδια, ανάμεσά τους μια άσπρη κουκουβάγια. Αυτή θα την πάρει πίσω μαζί του. Τον Ιβάν όχι.
Όταν επιστρέφει στο σπίτι, η Άννα με τα παιδιά στολίζουν το δένδρο.  Οι μπάλες είναι όλες διαφανείς κρυστάλλινες, δεν υπάρχει κίνδυνος να καθρεφτιστεί πάνω τους. Τον περιμένουν για να βάλει το άστρο στην κορυφή. Έφερα κάτι καλύτερο τους λέει και τους δείχνει την άσπρη κουκουβάγια. Ανεβαίνει στο ξύλινο σκαλί και την καρφιτσώνει ψηλά. Θέλει να την χαϊδέψει λίγο αλλά διστάζει. Παραπατάει και παραλίγο να πέσει. Ένα αυτοσχέδιο ικρίωμα, σκέφτεται. Ο μικρός του γιος κοιτάζει το σκωπτικό πτηνό και τον ρωτάει όλος απορία, μπαμπά, ποια η διαφορά ανάμεσα στην ψεύτικη κουκουβάγια και σε μια ταριχευμένη; Δυσκολεύεται λίγο να πει το «ταριχευμένη». Χωρίς να το σκεφτεί ιδιαίτερα του λέει ότι δεν έχουν και μεγάλη διαφορά. Απλώς η δεύτερη έχει την ιδιαιτερότητα να πιστεύει ότι κάποτε υπήρξε ζωντανή.

Όλγα Αικατερίνη Φουντέα




uncontrollable


όσο κι πασχίζουν οι ποιητές
δεν θα γεννηθεί γυναίκα
με μπλε ελεκτρίκ μουνόχειλα
κανείς δεν θα εκσπερματίσει
ροδόσταμο ή παγωτό καϊμάκι
η συνουσία θα είναι πάντα
πράξη βρώμικη
ξέφρενη
ηδίστη όλων
γλώσσες σε πατούσες
δάχτυλα πληκτρολογούν
άλικες παλάμες σε γλουτούς
χυδαία παραμύθια
ψιθυρίζονται σε σκοτεινές σχισμές
εσύ κι εγώ όρθιοι 
σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο
εκτοξεύουμε πύρινα βέλη 
στην άγρυπνη νύχτα
και με τα νύχια γράφουμε τελεσίγραφα στον έρωτα.

Γιώργος Τρίκερι