Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

Απάθεια και αμάθεια


Κοίταξα για μια τελευταία φορά όλα τα πρόσωπα που ήταν μαζεμένα στο τραπέζι. Ξέρω ότι με θεωρούν μια αδιάφορη, ατημέλητη και άχαρη κοπέλα που μόλις πάτησε τα 20, μα δεν με νοιάζει η αλαζονεία τους.  Ξέρω πως κανείς τους δεν έχει ψάξει κάτι τόσο βαθύ ,κανείς τους δεν δίνει την αξία της στιγμής και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πότε θα έρθει η ώρα να μιλήσουν ,να πουν αυτά που θα τους καταξιώσουν στα μάτια όλων ,όχι μόνο αυτών που βρίσκονταν γύρω από το χαμηλό ξύλινο τραπέζι.
Κοίταξα τριγύρω μου και είδα μια αδράνεια γιατί ο,τι ειπώθηκε εκείνο το βράδυ δεν ήταν παρά μόνο οι απερίσκεπτες και εγωκεντρικές απόψεις τους, άσε που αν τολμήσεις να φέρεις αντίρρηση θα αρχίζουν να κοχλάζουν στο ζουμί τους και στο τέλος θα εκραγούν. Τα ξέρουν όλα, τι να μάθουν; Είχα αναπτύξει κάποιες αισθήσεις μου λίγο πιο έντονα, το βλέμμα μου παλλόταν σε κάθε αντίδραση προσώπου, σε κάθε λέξη που ριχνόταν στο τραπέζι, μπορούσα να ακούσω τα πάντα και να τα ψυχογραφήσω σαν να ήμουν αόρατη κi αυτό με έκανε περήφανη γιατί πίσω απ' αυτή τη μάσκα της αφέλειας και  της αμάθειας ήξερα ότι δεν θα γνωρίσουν τίποτα παραπάνω για μένα. Ενώ εγώ ήξερα τόσα πολλά γι' αυτούς. Τους είχα κατανοήσει από λίγες λέξεις κι εκφράσεις που πετούσαν επιπόλαια σαν να ήταν αποφάγια. Αυτό με έκανε δυνατή και αήττητη σ' αυτόν τον ψυχρό και  ήρεμο πόλεμο που έχει ξεσπάσει όχι μόνο σ' αυτό το τραπέζι αλλά σ' ολόκληρο το κόσμο!

Άννα Τσαμ Αναστο.

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

Jazzmine says............insignificant part 1







Το μαγαζί που διάλεξε να την περιμένει ήταν πάνω στον παραλιακό δρόμο, σερβιρισμένο απέναντι απ΄ τη θάλασσα, μια θάλασσα απατηλά ήσυχη, ετερόφωτα ζωγραφισμένη απ’ τα χρώματα ενός μπερδεμένου απομεσήμερου.
Η πάλι ο μπερδεμένος μπορεί να ήταν αυτός.

Είχε έρθει νωρίς, πολύ νωρίς στο ραντεβού.
Να έχει χρόνο.
Να σχεδιάσει.
Να βρει ελεύθερο το τραπέζι.
Να βρει ελεύθερο το τραπέζι.
Εκείνο που είναι λίγο λοξά προς τη τζαμαρία σα να τους περίσσευε και να μην ήξεραν που να το χωρέσουν, σα να το τοποθέτησαν εκεί προσωρινά, ένα τραπέζι παράταιρο σαν και κείνον.
Ένα τραπέζι ξύλινο, καρφωμένο στο πάτωμα σαν καραβίσιο, γερό, ικανό να αντέξει το βάρος όσων θα χρειαζόταν να ειπωθούν.

Καμιά φορά μερικές λεπτομέρειες μπορεί να σου σώσουν τη ζωή.
Η το κουστούμι.
Πράγμα εξίσου σημαντικό.

Σε δυο ώρες και σαραντατέσσερα λεπτά παντρευόταν στην εκκλησία του Αγίου  Σωσιπάτρου εκείνου του αγίου που δεν γνωρίζει κανείς την ύπαρξη του ούτε καν την εκκλησία, παρόλο που είναι σχεδόν έξι στενά απ’ το σημείο που κάθεται τώρα ή 1002 βήματα αν περπατούσε με το ρυθμό του, 863 αν έτρεχε σαν δαιμονισμένος με αλματώδης διασκελισμούς. Ίσως και λιγότερα αν έπιανε την ανηφόρα απ’ την αρχή, αν και δεν το χε δοκιμάσει.

Δεν θα προλάβαινε ν’ αλλάξει.
Το κουστούμι έπρεπε να βγει αλώβητο.


to be continued...


Jazzmine in a pot.

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

86400 δευτερόλεπτα





Σημερινό πρόγραμμα: εκπνοή, εισπνοή, εκπνοή.. 

Σήμερα, είναι μια καινούργια μέρα. -Η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου (που λέει και το τραγούδι). Ξεκίνησε την όμορφα και γαλήνια με τη διάθεσή σου ανεπηρέαστη απ' τα παλιά σου λάθη, προτού πιάσει η βροχή...! 
Άκου το αγαπημένο σου τραγούδι, διάβασε το αγαπημένο σου βιβλίο, δες την αγαπημένη σου ταινία, φέρσου ανόητα για τουλάχιστον πέντε λεπτά (μην τα ξεπερνάς καλύτερα), αν μπορείς και θέλεις πες 
δύο λογικές κουβέντες σε έναν φίλο σου..! Είναι δύσκολο να βλέπεις τον κόσμο να γίνεται καλύτερος κάθε μέρα και να χειροτερεύει ξανά κάθε βράδυ, -ειδικά άμα σκέφτεσαι ότι σε χτυπάνε και τα καινούργια σου παπούτσια- (γάμησε τα)..Τελείωσε η μέρα σου; Τελείωσες και εσύ μαζί της. Έκανες ό,τι μπορούσες. Κάποιες μαλακίες ίσως θα τις έκανες, όμως ξέχασε τες, ο θεός σου έδωσε σήμερα ένα δώρο....23 ώρες 59 λεπτά και 59 δευτερόλεπτα... 

 Π. Πόντικας.

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

η άγρια καμπύλη του χωροχρόνου

θα έρθεις να με βρεις
από τη ντροπή και το τρακ 
δεν θα ξέρω πως να φερθώ 
θα νομίσεις ότι είμαι ένας ηλίθιος 
θα γυρίσεις πίσω κι όλα θα είναι καλά. 
έλα για εκείνη τη μοναδική στιγμή 
που θα κοιταχτούν τα μάτια μας 
και θα σταματήσουν τον χρόνο.

Γιώργος Τρίκερι