Georgia kills Bill

Budd: That woman deserves her revenge... and we deserve to die. But then again, so does she. So I guess we'll just see, won't we?

Αυτής της γυναίκας της αξίζει η εκδίκησή της...κι εμάς μας αξίζει να πεθάνουμε. Αλλά από την άλλη, κι αυτής της αξίζει να πεθάνει. Οπότε νομίζω πως απλώς θα περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί το πράγμα, σωστά;
Πρώτον, βραβείο για το καλύτερο soudtrack. Δεύτερον, ταραντινική ταινία 100% με όλα τα γνώριμα στοιχεία της σκηνοθεσίας και του σεναρίου του. Τρίτον, δείτε το ένα volume της ταινίας μετά τ' άλλο, γιατί το πρώτο από μόνο του δεν στέκει καλά, αλλά και για μια ολοκληρωμένη εικόνα του έργου.
Δεν την θεωρώ ΠΛΕΟΝ καλή ταινία, αλλά ούτε και μέτρια. Eίναι το σημείο καμπής του Ταραντίνο. Αναλώνεται σε υπερβολικές θεματολογίες και σε προσωπικές εμμονές με ορισμένα είδη ταινιών που δεν εμπνέουν εύκολα το θεατή. Δεν κάνει τον κόπο να μας εισαγάγει στον κόσμο του, αλλά μας υποχρεώνει να εγκλιματιστούμε άγαρμπα σε ένα είδος που είναι δύσκολο στην εξοικείωση.
Υπάρχει πλήθος αναφορές κι επιρροές από διάφορα είδη ταινιών. Στο πρώτο μέρος, από γιαπωνέζικες και κινέζικες με βασικό θέμα τις πολεμικές τέχνες. Στο δεύτερο μέρος-που βλέπεται και ευκολότερα-από spaggheti western του Leone και του Corbucci (και οι δύο Ιταλοί και οι δύο Sergio). Ειδικά δυο-τρεις σκηνές είναι ξεπατίκωμα από το ''Once Upon A Time In The West''.
'Ομως..
Οι ταινίες του Ταραντίνο έχουν κάτι το μοναδικό. Μου δίνουν ενίοτε την αίσθηση πως είναι προχειροφτιαγμένες, σχεδόν επιφανειακές, αλλά και στιγμές που καταλαβαίνω πως κάποιο βαθύτερο σχέδιο κρύβεται πίσω από όλο αυτό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς. Όταν όμως μια ταινία απομυθοποιείται στα μάτια του θεατή δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. Κι όσο πιο τρελά κι ακραία είναι αυτά που δείχνεις στην οθόνη τόσο λιγότερο πιστευτά, τόσο περισσότερο ταινία της πλάκας θεωρείται αυτό που βλέπεις. Έτσι ο Ταραντίνο με αυτά που δείχνει ακροβατεί μεταξύ σάχλας και σοβαρής ταινίας, αλλά πάντα με μια αξιοθαύμαστη αυτοπεποίθηση κι ευθυμία.
Ο συγκερασμός στοιχείων που θέλει ο σκηνοθέτης δεν πετυχαίνει σ'ολη την ταινία και βγαίνει κάτι αλλόκοτο σαν συνολική εικόνα. Το έχω πει κι άλλες φορές: Για να θεωρηθεί καλή μια ταινία, πρέπει να είναι συγκεκριμένη, να ξέρει ποιος είναι ο δρόμος της, ο σκοπός της, να μην πλατιάζει, να μην ψάχνεται κατά την εξέλιξή της για το τι τελικά εννοεί, να μην είναι πελαγωμένη στις πέντε άκρες του κινηματογραφικού κόσμου, όπως είναι το Kill Bill. Αυτό απαιτεί προεργασία που δεν αφορά μόνο το σενάριο. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο πολύ απέχει ως υπόσταση το σενάριο σαν γραπτό μέχρι να το δεις να αποκτά ζωή στα γυρίσματα. Οι καλύτερες ταινίες είναι αυτές που ο σκηνοθέτης τους ναι μεν έμεινε πιστός στο όραμά του, αλλά ταυτόχρονα αυτοσχεδίασε και προσαρμόστηκε έξυπνα την ώρα του γυρίσματος που είναι κι η κρίσιμη στιγμή.
Το θέμα της ταινίας: Η εκδίκηση κι οι συνέπειες αυτής. Παίρνοντας εκδίκηση μπορεί ένα κομμάτι του εαυτού σου να ικανοποιείται, αλλά ένα άλλο ταυτόχρονα πεθαίνει. Δίκοπο μαχαίρι δηλαδή κι αυτό φαίνεται στην τελευταία σκηνή της ταινίας με την πρωταγωνίστρια να κλαίει με λυγμούς και να γελά ταυτόχρονα.
Στα προτερήματα της ταινίας είναι και δυο-τρεις ενδιαφέροντες ρόλοι πέρα από της πρωταγωνίστριας, οπώς του Βudd, του αδερφού του Bill. Έχει ενδιαφέρον η στάση του απέναντι στη ζωή, αλλά κι η πολύ εντάξει άποψή του για την αιματηρή εκδίκηση της Νύφης.
Δεν μπορώ να κρίνω αυστηρά το Kill Bill, παρά τα όσα ψεγάδια του έχω βρει με τον καιρό. Σε αυτήν την ταινία και στις προηγούμενές του οφείλω τα πρώτα μου ενθουσιώδη βήματα στον κόσμο των σινεφίλ. Για μένα οι ταινίες του είναι οι ταινίες της εφηβείας. Είναι το στάδιο που πρέπει να περάσει κάποιος για να γνωρίσει πιο ώριμες, πιο γερές, πιο σοβαρές ταινίες. Πάντα θα θυμάται όμως ποιες ήταν οι πρώτες που του έκαναν εντύπωση και τον συντρόφεψαν στη σκέψη του για πολύ καιρό. 
Για μένα ο Ταραντίνο συμβολίζει τον αυθόρμητο ενθουσιασμό απέναντι στις δυνατότητες που έχει η κάμερα σαν μέσο, όπου απλώς και μόνο το να έχεις μια κάμερα και κάτι να κινηματογραφήσεις είναι ευλογία κι αρκετό για να πωρώνεσαι με το πόσο καλό μπορείς άραγε να το κάνεις να φανεί. Αυτό ακριβώς κάνει και στο Κill Bill. Μου είναι υπερ-αρκετό.

Γεωργία Καλδάνη

Gone Girl. Τι έχουμε κάνει ο ένας στον άλλο;

Μόλις ξαναείδα..το Gone Girl..Έτσι πρέπει να ξεκινούν οι ταινίες: «Όταν σκέφτομαι τη γυναίκα μου, σκέφτομαι πάντα το κεφάλι της. Με φαντάζομαι να σπάω το υπέροχο κρανίο της, να ξεκουβαριάζω τον εγκέφαλό της και να προσπαθώ να βρω απαντήσεις· στις πρωταρχικές ερωτήσεις κάθε γάμου: Τι σκέφτεσαι; Πώς αισθάνεσαι; Τι έχουμε κάνει ο ένας στον άλλο;». Καθώς ακούμε τον Μπεν Άφλεκ να μας τα εξομολογείται αυτά με φωνή υπνωτισμένη και καθώς βλέπουμε την κατάξανθη κώμη που καλύπτει το υπέροχο κρανίο της Ρόζαμουντ Πάικ να στρέφει προς την κάμερα και την ίδια να μας κοιτά αινιγματικά, «To Κορίτσι που Εξαφανίστηκε» μας βάζει εξ αρχής στο κλίμα του. Aν προσέξεις την ταινία από την αρχή,θα καταλάβεις από την αρχή ένα πράγμα..το τέλειο δεν υπάρχει,μπορεί να νομίζεις οτι το βλέπεις,αλλά τίποτε δεν είναι τέλειο,όχι στα αλήθεια.Σενάριο γραμμένο από την ίδια τη συγγραφέα Τζίλιαν Φλιν, η οποία έχει γράψει ένα μυθιστόρημα γεμάτο suspense και η φράση «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου» ταιριάζει απόλυτα στην πρωταγωνίστρια του θρίλερ, η οποία εξαφανίζεται, αλλά είναι πανταχού παρούσα με το ημερολόγιο που γράφει από την αρχή της ταινίας. Η κοινή γνώμη μεταβάλλεται χάρη στις πράξεις των χαρακτήρων. Στην ουσία, δεν έχει σημασία τι έκανες. Σημασία έχει το πόσο ωραία δείχνει αυτό που έκανες στην τηλεόραση. Κι αυτό, από μόνο του, σε σοκάρει περισσότερο απ” οτιδήποτε άλλο συμβαίνει επί της οθόνης.
Οι αναδρομές στην αφήγηση, είναι τέτοιες και με τόση μαεστρία σκηνοθετημένες, ώστε στο τέλος φαίνονται όλα φυσιολογικά στο θεατή και του επιτρέπουν να σκεφτεί ότι έπρεπε να το είχε καταλάβει. Τόσο η εξαφανισμένη, όσο και ο αθώος σύζυγός της, άλλο δείχνουν και άλλο είναι, μέχρι το τέλος αυτού του σκοτεινού, κατά πάγια τακτική του Ντέιβιντ Φίντσερ, θρίλερ που παίζει με τα νεύρα του θεατή και ταυτόχρονα του αποκαλύπτει πόσο αδίστακτα είναι τα σύγχρονα μέσα ενημέρωσης, στην εκμετάλλευση ακόμα και των πιο ιδιωτικών στιγμών μιας οικογένειας,αλλά βουτάει την ίδια στιγμή, βαθιά, στα πιο σκοτεινά μέρη των ανθρώπινων σχέσεων και του γάμου – εκεί, όπου η μαύρη κωμωδία αντλεί τη θεματολογία της μέσα από κάλπικες υποσχέσεις και αναπόφευκτες πλάνες.Η φωτογραφία του Jeff Cronenweth και το soundtrack των Trent Reznor και Atticus Ross είναι χαρακτήρες από μόνα τους και σε υπνωτίζουν με την νοσηρή ατμόσφαιρα που προκαλούν. Η κοινή γνώμη μεταβάλλεται χάρη στις πράξεις των χαρακτήρων. Στην ουσία, δεν έχει σημασία τι έκανες. Σημασία έχει το πόσο ωραία δείχνει αυτό που έκανες στην τηλεόραση. Κι αυτό, από μόνο του, σε σοκάρει περισσότερο απ' οτιδήποτε άλλο συμβαίνει επί της οθόνης.

Γεωργία Καλδάνη

Στην Κηφισίας

γράφει η Γεωργία Καλδάνη.

Με μισόκλειστα μάτια περιμένω το φανάρι. Ένας κοπριτάκος με βλέμμα παιδιού –όπως όλα τα σκυλιά- ουρά αεικίνητη, και φωνή αμετανόητου καπνιστή, γαβγίζει τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν με χίλια. Είναι πολύ νωρίς, ο δρόμος άδειος κι οι νυσταγμένοι οδηγοί παραβιάζουν τα κόκκινα και τη στοιχειώδη λογική. Εδώ που κανείς δεν ασχολείται με την τήρηση κανόνων, είναι τόσο απλό να πατήσουν ένα σκύλο και να νοιαστούν μόνο για τη λακκούβα στη λαμαρίνα.
Ανίδεος αυτός, τρέμει από συγκίνηση. Ρόδες. Κι άλλες ρόδες. Γαβ και γουφ. Έξαψη και δώστου κουνήματα της ουράς. Νοιώθει δυνατός. Νομίζει, μπορεί να επιβληθεί στ’ αμάξια κι απολαμβάνει την ψευδαίσθηση.
Βρίσκεται όμως, σε μια κάποια ετοιμότητα. Αμυδρή αίσθηση κινδύνου. Ζυγίζεται και βηματίζει πίσω πριν ξαναχυθεί στη μάχη που νομίζει πως μπορεί να κερδίσει.
Ανησυχώ πολύ γι αυτόν. Μου θυμίζει τόσο πολύ εμάς. Κάποιους από μας. Που νομίζουμε ότι μπορούμε να γαβγίσουμε. Που μας περνάει απ’ το μυαλό ότι μπορούμε να νικήσουμε. Κι ενώ τη μυριζόμαστε τη δουλειά, συνεχίζουμε. Και γι αυτό μας αγαπάω. Και μας και τον σκύλο.