Η Ερωμένη

Takato Yamamoto

Μέσα στα μετάξια τυλιγμένη , προχωράει να βρει τον εραστή της,
οι δρόμοι ανοίγουν σαν στόματα διψασμένα,
τα δέντρα την μυρίζουν σαν να ήταν καρπός τους,
τα πουλιά, τραγουδούν με το λαρύγγι σαν τεντωμένο τόξο,
κι εκείνος, εκείνος, όταν το κλειδί της βάζει μέσα στην σκουριασμένη πόρτα ,
τότε εκείνος, τρέχει να την αγκαλιάσει, να την φιλήσει,
να την στραγγίξει,
να της μιλήσει με τις λέξεις της σάρκας,
να χαϊδέψει την σπηλιά που είναι κρυμμένη μέσα της, με όλους τους φόβους,
με όλα τα μικρά και μεγάλα τέρατα,
να την λευτερώσει από όλα αυτά, και να την κάνει δική του,
μα η ερωμένη,
από την φύση της είναι ταγμένη στον έρωτα, σαν να είναι αυτός ο πρώτος της πατέρας,
γι αυτό όταν δική του την κάνει, παίρνει τα μετάξια της και φεύγει,
τότε αυτός μυρίζει το άδειο στρώμα και ξαπλώνει στο πάτωμα,
σαν σταυρωμένος,
χέρια, πόδια ανοιχτά στο ταβάνι,
κι η απουσία της τον κάνει ευάλωτο σαν ζώο πληγωμένο από κάποιο μεγαλύτερο...
Ενώ εκείνη στο σπίτι της βγάζει τα μετάξια της κοιτάζει τον καθρέφτη,
μια μαινάδα την κοιτάζει που από τα μάτια της στάζει σπέρμα,
ύστερα η θύμηση του έρωτα γλυκά την φέρνει στον ύπνο...

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Σινεμά με την Βίκυ: Los amantes del Círculo Polar, ιστορία μιας ζωής

aka Lovers of the Arctic Circle. Ελλ. τίτλος: Οι εραστές του Αρκτικού Κύκλου - Julio Medem (1998)

Ο Otto και η Ana γνωρίζονται πρώτη φορά όταν είναι μικρά παιδιά. Τα ονόματα τους είναι παλινδρομικά (διαβάζονται το ίδιο κι ανάποδα). Οι ζωές τους, η μοίρα τους, η αγάπη, για εκείνους κάνουν κύκλο χωρίς αρχή και τέλος. Έτσι, ό,τι τους δένει δε θα πεθάνει ποτέ.
Ισπανικό αισθηματικό δράμα μυστηρίου από το σκηνοθέτη του Sex and Lucia.
Μία ανατριχιαστική ιστορία αγάπης για δύο παιδιά που ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν, χάθηκαν, ξαναβρέθηκαν και μία τρανή απόδειξη ότι κάποιοι άνθρωποι είναι δύο σώματα αλλά μία ψυχή. Εξαιρετική!

Βίκυ Ελευθερίου

Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Γλώσσα

Όπως και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα έτσι και το αποτύπωμα της γλώσσας μας είναι μοναδικό στον κόσμο.

Ξημέρωμα

Frogner Park, Vigeland installation

Το ελάχιστο παλτό της
το τεράστιο σκοτάδι της
τ’ αναμμένα φώτα
οι άνθρωποι
οι άνθρωποι αγκαλιά
πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα
ότι εκτείνεται και ότι μέσα της συσπειρώνεται
αυτό που δεν αγγίζει το φως και τα βλέμματα
η καρδιά της που φυτρώνει κάθε τρεις τα ξημερώματα
ξανά και ξανά
στο ίδιο πάντα μέρος του κορμιού της
τότε που αρχίζει το χιόνι του κόσμου
βαθύ πορτοκαλί, να λιώνει …

Αυγή, 14/9/2015

Έρωτες ......

Θυμήθηκα τον Ξενόπουλο και τους μυθιστορηματικούς, δακρύβρεχτους έρωτές του... Έρωτες που ντύθηκαν στα ασπρόμαυρα για χάρη της πάλαι ποτέ κρατικής τηλεόρασης και ξεχύθηκαν φιλόστοργα και φιλόδοξα στα σαλόνια του κόσμου.... 
Στο μικρό σαλονάκι της γιαγιά μου λοιπόν, ένα μικρό δράμα εκτυλισσόταν κάθε βδομάδα, τότε - αρχές 80'- που ...εξέπεμπαν...οι "Μυστικοί Αρραβώνες".....
Εκείνος, κρυφά αρραβωνιασμένος - λόγω πένθους- ερωτευόταν αναπάντεχα μιαν άλλη, πιο αισθαντική και πιο ταιριαστή του... και το ένα τραγικό ακολουθούσε το άλλο....με κορύφωση...τον,δια παντός, χωρισμό τους... 
Η γιαγιά εξεγειρόταν υπέρ της αδικημένης αρραβιωνιάρας, καταλήγοντας κλαμένη και περιπαθής...κάθε, μα κάθε φορά...τηρώντας ευλαβικά την εβδομαδιαία της "παράδοση" - σπονδή στις ...απατημένες του κόσμου...
Κι εγώ...έμενα προφητικά ...σκεφτική...(έως και σήμερα)....για το ποιοι ,τελικά,είναι οι ...χαροκαμένοι.......Οι απατημένοι...(?)...... ή εκείνοι που δεν μπόρεσαν ποτέ να εκπληρώσουν τον έρωτά τους...

Αγγέλικα Στουραΐτου

Another Year, η εύθραυστη γαλήνη της καθημερινότητας

Σκηνοθεσία:Μάικ Λι  2010 

Η ταινία παρακολουθεί σε χρονική διάρκεια ενός χρόνου τη ζωή και την καθημερινότητα, απ τη μια αυτού που αποκαλούμε ''ιδανικό ζευγάρι'' ηλικιωμένων Άγγλων - και όχι μόνο - μεσοαστών,του Τομ και της Τζέρυ (ανάγλυφος ο συμβολισμός...), κι απ την άλλη συγγενών και φίλων τους χωρισμένων ή χήρων. 
Στη συναισθηματική ασφάλεια και αυτάρκεια του παντρεμένου ζευγαριού,ο Mike Leigh αντιπαραβάλει την ανασφάλεια,τις εμμονές,τις φαντασιώσεις και εν τέλει την ερημιά και απόγνωση των μοναχικών ανθρώπων.
Ο Τομ και η Τζέρυ επιτρέπουν στον εαυτό τους να είναι καλοπροαίρετα δοτικοί προς τους μοναχικούς φίλους και συγγενείς,προσφέροντάς τους στην ουσία την ανοχή και τον οίκτο τους και ειρωνευόμενοι διακριτικά την τάση εξάρτησής τους. Όταν όμως οποιοσδήποτε από τους ''απέξω''απειλεί να διαταράξει την ισορροπία τους,περιχαρακώνονται στο ''κουκούλι'' τους και στον μικρόκοσμό τους.
Σε μια κοινωνία που για τους γνωστούς λόγους έχει θεοποιήσει την παρατεταμένη νεότητα και ο κινηματογράφος πολύ συχνά παρουσιάζει τους ηλικιωμένους χαζοχαρούμενα αισιόδοξους και ορεξάτους, ταινίες σαν κι αυτή, που δίνουν με ψιλοβελονιά την αυθεντική εικόνα μιας ηλικιακής κατηγορίας,προσωπικά μου είναι πολύ παραπάνω από ευπρόσδεκτες.

Γιούλη Ζαχαρίου

Εδώ το καλό τσίπουρο

Λοιπόν, θα πάρω ένα ποδήλατο από αυτά τα παλιακά τα γυναικεία με το καλάθι και το λουλούδι πάνω στην ψάθα. Θα φοράω σορτσάκια καυτά και μπλουζάκια που θα δένουν με κορδονάκια χιαστί στην πλάτη και ένα βραχιόλι τατουάζ σαν φίδι στο μπράτσο και θα πουλάω το τσίπουρο το απαγορευμένο, το χύμα σε κυπελλάκια εξετάσεων ούρων. Θα το πουλάω στις γειτονιές στα νησιά. Θα φωνάζω 'Εδώ το καλό τσίπουρο, το απαγορευμένο, το μη εμφιαλωμένο!¨.
Θα πιάσει αυτή τη σταρτ-απ; Τι λέτε;

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Παλιό καλό Χόλιγουντ: Τhe Russians are coming, the Russians are coming

Κωμωδία 1966, σκηνοθεσία Norman Jewison, με τους Alan Arkin, Carl Reiner, Eva Marie Saint, Brian Keith.
Ένα Ρωσικό υποβρύχιο προσεγγίζει στις ακτές της Αμερικής και κολλάει στα ρηχά, σε μια αμμουδιά, κοντά σε μικρή παραλιακή πόλη της Νέας Αγγλίας. Μια ομάδα Ρώσων αποβιβάζεται στη στεριά για να βρει κάποιο μέσο να τραβήξει το υποβρύχιο να ξεκολλήσει. Αυτό που ακολουθεί όμως είναι μια τραγελαφική σειρά καταστάσεων και παρεξηγήσεων. Πανικός καταλαμβάνει την πόλη, το χάος και η υστερία επικρατούν γρήγορα. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι οι Ρώσοι εισβάλλουν στη χώρα. Ολόκληρη η πόλη βγάζει τα όπλα και σχηματίζεται ομάδα πολιτοφυλακής, στην προσπάθεια να σταματήσει αυτή η εισβολή. Στο τέλος όμως, κάτοικοι και Ρώσοι συνεργάζονται για την απελευθέρωση του υποβρυχίου.
Πρόκειται για αμερικάνικη τρελή κωμωδία – σάτιρα, που κυκλοφόρησε το 1966, και παρωδεί τους φόβους του ψυχροπολεμικού κλίματος, που επικρατούσε τότε. Η Αμερική βρισκόταν στη μέση μιας αντικομουνιστικής φοβίας και μόλις τέσσερα χρόνια είχαν περάσει από την περίφημη κρίση της Κούβας.
Η ταινία του Norman Jewison ανήκει στο είδος "ταινιών ειρήνης”, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του πενήντα και του εξήντα και έφθασε στο αποκορύφωμά του με το έργο του Stanley Kubrick “Dr Strangelove”.
Αγαπημένη κωμωδία, που σηματοδότησε στη μεγάλη οθόνη το ντεμπούτο του θαυμάσιου ηθοποιού Alan Arkin και που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι ένα διασκεδαστικό και χαριτωμένο φιλμ, με έξυπνους διαλόγους και αστείες καταστάσεις. Ας τη θυμηθούμε πάλι.

από τον   Φίλο  kst

Δεν Ξέρει ο Κόσμος Να Αγαπάει, Πατέρα

Αγάπη - Βαριόμουνα να πως άρχισε - Αν μια νύχτα...του Ιούνη μπορούσε να μιλήσει, θα καυχιόταν ότι επινόησε τον ρομαντικό έρωτα...
Σταμάτησε να μου λέει ψέματα, όχι να με αγαπά!
Όταν διαλέξεις την μουσική που θα ακούσεις, κάνεις ότι και με τους ανθρώπους....ρισκάρεις....

Π. Πόντικας.

Η υπέροχη Hindi Zahra....

Η Γαλλο - Μαροκινή τραγουδοποιός γεννήθηκε στις 20 Γενάρη του 1979 στο Khouribga του Μαρόκου και είναι ένα ανερχόμενο, αξιολάτρευτο φαινόμενο στον μουσικό αιθέρα.....
Τα τραγούδια της είναι, ως επί το πλείστον στην αγγλική γλώσσα, αλλά μερικοί στίχοι όπως στο τραγούδι "Si Imik Mik" είναι στην γλώσσα των Βερβέρων. Η μουσικές της είναι Pop, Soul, Jazz, Folk, μπλουζ και μουσική Βερβερίνων.
Τον Νοέμβριο του 2010,η Hindi κέρδισε το Βραβείο Constantin για το καλύτερο άλμπουμ ("Handmade" η πρώτη δισκογραφική δουλειά της), ενώ τον περασμένο Απρίλιο κυκλοφόρησε το δεύτερο album της, "Homeland".... Αναμένεται να μας ερωτοπλήξει......

Αγγέλικα Στουραΐτου

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: κοντό ευφραίνει καρδίαν

-έλα, ρε. περαστικά. διάβασα χθες πως είσαι άρρωστος, λέει..
-πού το διάβασες;
-στον τοίχο σου, μωρέ παπάρα. που λες να το διάβασα; στους νιου γιορκ ταϊμς;
-α, ναι.. ευχαριστώ.
-στο Βόλο είσαι;
-ναι.
-και τι φάση; πάμε για κανένα κοντό*;
-όχι, μωρέ. είμαι κρυωμένος. δεν το έχω.
-θα σου κάνει καλό, θα δεις.
-ναι, σίγουρα..
-έμενα, την προηγούμενη βδομάδα που ήμουν χάλια, με έτριψε η γυναίκα μου με τσίπουρο κι όλα μου πέρασαν.
-ε, δεν έχει την ίδια δράση η εσωτερική με την εξωτερική χρήση.
-τι λες; την άλλη φορά που με πονούσε το δόντι μου..
-δεν θέλω, σου λέω. άμα είναι, πάμε για καφέ.
-έλα, ρε φίλε. πάμε να πιούμε κανένα τσιπουράκι. να τα πούμε και λίγο.. δεν είμαι καλά ψυχολογικά αυτήν την περίοδο.
-α, και ψυχοφάρμακο.. να σου πω, σου το συνταγογραφούν τουλάχιστον;

*τοπικό συνθηματικό για την τσιπουροποσία, εκ του χαμηλού ποτηριού όπου και σερβίρεται το εν λόγω απόσταγμα.

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

Τάδε έφη Εντουάρντο

"Αν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις τότε εγγυημένα
θα βλέπουμε όλοι τις ίδιες εικόνες,
θα ακούμε όλοι τους ίδιους ήχους,
θα φοράμε τα ίδια ρούχα,
θα τρώμε όλοι τα ίδια χάμπουργκερ
και θα είμαστε όλοι μόνοι μες στην ίδια μοναξιά,
μέσα σε σπίτια ίδια, σε γειτονιές ίδιες, σε πόλεις ίδιες,
όπου όλοι θα αναπνέουμε την ίδια βρόμα
και θα υπη­ρετούμε τα αυτοκίνητα μας με την ίδια προσήλωση
και θα ανταποκρινόμαστε στις διαταγές των ίδιων μηχανών
σε έναν κόσμο που θα είναι θαυμαστός για όποιον
δεν έχει ούτε πόδια ούτε φτερά ούτε ρίζες."

Εντουάρντο Γκαλεάνο


θενξ Μαρία Πενταγιώτισσα

Σινεμά με την Βίκυ: Livid, ένα splatter παραμύθι

Livide - Alexandre Bustillo, Julien Maury (2011)

Η Lucy μόλις ξεκίνησε να εργάζεται ως νοσοκόμα σε ηλικιωμένους. Σύντομα εκείνη και οι φίλοι της μαθαίνουν πως στο σπίτι μίας πρώην δασκάλας χορού που έχει αναλάβει τη φροντίδα της και βρίσκεται σε κώμα, υπάρχει ένας μεγάλος θησαυρός. Αποφασίζουν να ψάξουν το σπίτι αλλά οι δυσάρεστες εκπλήξεις υποδέχονται η μία την άλλη.
Γαλλική μεταφυσική ταινία τρόμου σε σενάριο και σκηνοθεσία των δημιουργών του A l' interieur.
Μία ιδιαίτερη ταινία, καλογυρισμένη, ένα σύγχρονο μεταφυσικό παραμύθι, ατμοσφαιρικό και σκοτεινό από τη μία, αιματηρό και ψυχρό από την άλλη.
Δυστυχώς, αν και κερδίζει τεχνικά, χάνει πόντους σαν ιστορία γενικότερα.
Δεν θα την πρότεινα σε όλους, είναι μόνο για fans των ευρωπαϊκών ταινιών τρόμου, αξίζει όμως μία ευκαιρία γιατί το σκηνοθετικό δίδυμο υπόσχεται πολλά για το μέλλον του γαλλικού τρόμου και επιβάλλεται να τους παρακολουθήσεις.

Βίκυ Ελευθερίου

Νέα από το Βελιγράδι

Η Mir Jam κατά κόσμον Milica Jakovljević, παρότι ίσως είναι η πιο πολυδιαβασμένη συγγραφέας νουβέλας στη Σερβία, δε τυγχάνει να έχει μεταφραστεί στην ελληνική γλώσσα. Φέρει τον τίτλο της Σέρβας Jane Austen και το σημαντικότερο βιβλίο της αποτελεί «Ο πληγωμένος αετός» (Ranjeni orao). Η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας τα χρόνια μεταξύ του πρώτου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και τον έρωτα της με έναν πιλότο που έπειτα κάποιου ατυχήματος χαίρει μιας μικρής αναπηρίας, εξ’ ου και ο τίτλος. Το συγκεκριμένο βιβλίο της όπως και μερικά ακόμη, έχουν προβληθεί ως σειρές στο κρατικό κανάλι RTS . Με τον «πληγωμένο αετό» το ‘08 να σπάει το ρεκόρ των τριών εκατομμυρίων τηλεθεατών στο τελευταίο επεισόδιο του και να κατέχει τη θέση της δημοφιλέστερης σειράς στην σερβική τηλεόραση. Άλλα γνωστά έργα της «Το αμάρτημα της μητρός της» (τυχαίο;) και «Η ανίκητη καρδιά». Greh njene majke και Nepobedivo srce.
Αν και η πένα της τριγυρνά σχεδόν πάντα γύρω από ερωτικές ιστορίες, η Mir Jam δεν γράφει γλυκανάλατα και φυσικά καθόλου αδιάφορα και σε αυτό ευθύνεται κυρίως η τοποθέτηση των ιστοριών της στα χρόνια των δύο παγκοσμίων πολέμων. 
Επίσης ο αδελφός της, Stevan Jakovljević, είναι ο συγγραφέας της «Σερβικής τριλογίας» (Srpska trilogija) μία σειρά τριών μυθιστορημάτων στα οποία προσθέτει τις προσωπικές του εμπειρίες ως αξιωματικός του σερβικού στρατού. Σε συνδυασμό με την υπέροχη λογοτεχνική του έκφραση και τις μνήμες του από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την παραμονή του σε ιταλικά και γερμανικά στρατόπεδα φυλάκισης κατά τον δεύτερο παγκόσμιο, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα από τα καλύτερα κατά τη γνώμη μου σερβικά βιβλία. Κι άνετα θα μπορούσε να μεταφραστεί όπως και αντίστοιχα του Andrić.
Επίσης το εθνικό θέατρο του Βελιγραδίου από πέρυσι ανεβάζει στο σανίδι του την «Σερβική τριλογία» με μεγάλη επιτυχία, αν βρεθείτε στο Βελιγράδι αξίζει να παρακολουθήσετε την παράσταση.

Jelena B

ελεύθερη μετάφραση

την είδα στη πλατεία
είχε πάρει μερικά κιλά
στο παλτό της είχε ακόμα
άσπρες τρίχες από τη γάτα.

έχεις συναντήσει κάποια που κάθε φορά
που την αγγίζεις χάνεται
στο παραμικρό άγγιγμα εξαφανίζεται
σαν σύννεφο που αλλάζει σχήμα
από τη πνοή του ανέμου
κι από ερειπωμένη γέφυρα
γίνεται τεράστια λευκή τούρτα
ώσπου έρχεται ο λύκος
και την κάνει μια χαψιά
μένει ο ουρανός
κενός
ένα τεράστιο γαλάζιο κασετόφωνο
χωρίς κασέτες
μετά μαθαίνεις να πηγαίνεις σινεμά μόνος σου
να κοιμάσαι σε όποια πλευρά του κρεβατιού
γουστάρεις
και πάντα θυμάσαι τις τελευταίες της λέξεις
-μπορώ να κάνω σεξ
με οποιονδήποτε άντρα
εκτός από σένα.

την είδα στη πλατεία
μετά από καιρό
ήμουν προσεκτικός
να μην την αγγίξω.

Γιώργος Τρίκερι

Mr Robot, ο πιο φευγάτος αντιήρωας της μικρής οθόνης

Σε μια εποχή που το Netflix έχει κατακτήσει την ζωή και καρδιά μας η επιστροφή στην τηλεόραση φαντάζει αδύνατη για μερικούς, το USA Network δημιουργώντας αναμφίβολα μια από τις πιο καλοστημένες σειρές της σεζόν μας «αναγκάζει» να επαναφέρουμε την τηλεόραση στο προσκήνιο!

Με μια γρήγορη ματιά το «Mr.Robot» αναφέρεται σε έναν νεαρό προγραμματιστή, τον Elliot Alderson, με αξιοπρόσεχτο ταλέντο και αρκετά κοινωνικό-ψυχολογικά προβλήματα που τον περιορίζουν μα ταυτόχρονα τον ωθούν στην άκρη του προσωπικού του νήματος. Ο Elliot συναντά έναν ιδιαίτερο άνδρα, που ενώ στην αρχή φαντάζει άστεγος τον βυθίζει στα μυστικά της «fsociety» μιας μυστικής κοινότητας άρρηκτα συνδεδεμένης με την τεχνολογία και την αναρχία. Στόχος της αποτελεί η απελευθέρωση των ανθρώπων από τα οικονομικά τους δεσμά που προκαλούνται κυρίως μέσω της Ε Corp ( ή Evil Corp όπως χαρακτηριστικά την ονομάζει ο πρωταγωνιστής μας).

Ένας καθαρά αγνός έρωτας πρωτόγνωρος για τα σημερινά δεδομένα, παράλληλες ιστορίες, σκοτεινές, βίαιες και άκρως αιματηρές καθώς και το στοιχείο της ανατροπής συνθέτουν ένα πυροτέχνημα διαφορετικό από όσα έχουμε ξαναδεί.

Από την άλλη ένα πιο έμπειρο μάτι καταλαβαίνει πως ο Sam Esmail συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός του «Mr. Robot» έχει κάνει την μελέτη του σε οτιδήποτε κινηματογραφικό και τηλεοπτικό μας έχει ενθουσιάσει τα προηγούμενα χρόνια!

Ο Elliot Alderson αποτελεί έναν χαρακτήρα κατάλληλα τοποθετημένο ανάμεσα στο Walter White και τον Jesse Pinkman. Συνδυάζοντας την ικανότητα και την επιμονή με την εξάρτηση και την ευαισθησία και όλα αυτά στο μυαλό του γνωστού σε όλους μας Tyler Durden (Fight Club). Δημιουργώντας έναν άκρως αντιφατικό αντιήρωα δυνατό μα και συνάμα ευαίσθητο, πληγωμένο μα έτοιμο να πληγώσει οτιδήποτε βρίσκει λάθος στην σημερινή πραγματικότητα. Ανατροπές έντονα επηρεασμένες από το «Fight Club» και σκηνές βγαλμένες από το «V for Vendetta» ολοκληρώνουν το σκηνικό με αποκορύφωμα το τελευταίο επεισόδιο όπου οι άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους φορώντας μάσκες της «fsociety» και αδημονώντας για το μεγάλο «μπαμ».

Ο Sam Esmail καταφέρνει να συνδυάσει όσα έχει λατρέψει το κοινό με ιδιαίτερη μαεστρία και να σταματήσει την πρώτη σεζόν πριν την μεγάλη έκρηξη (προσωπική και κοινωνική) αφήνοντας μας στην κυριολεξία κρεμάμενους από τα χείλη του. Μοναδικό ελάττωμα της σειράς θα μπορούσε να θεωρηθεί η σκηνοθεσία της που χαρακτηρίζεται από έλλειψη έμπνευσης και μέτρια πλάνα, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Προσπερνώντας αυτό αξίζει να σημειωθεί η απίστευτη ερμηνεία του Rami Malek, ίσως η καλύτερη επιλογή της χρονιάς.

Χρησιμοποιώντας το στοιχείο της υπερβολής το «Mr. Robot» αντικατοπτρίζει όσο πιο αληθινά γίνεται την πραγματικότητα, τα νοητά, κοινωνικά και οικονομικά, δεσμά που επιβάλλουν στον σύγχρονο άνθρωπο και ταυτόχρονα μας χαρίζει έναν ρεαλιστικό αντιήρωα αντίστοιχο με αυτόν που προσπαθεί να ξεπηδήσει από μέσα μας!

Ελένη Αναστασιάδου

πηγή: thereviewer.eu

θυμάται κανείς την Πέγκυ Σου?

Σήμερα είναι η επέτειος των 30 χρόνων από τη δημιουργία μιας παιδαριώδους σαχλαμαρίτσας που, όπως συμβαίνει συνήθως με τις σαχλαμαρίτσες, έφτιαξε cult από τρελαμένους παλίμπαιδες που την ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά, την προσκυνούν και την ευαγγελίζονται. Σήμερα δε μας τα έχουν πρήξει. Μιλάω για το Back to the Future.
Την ίδια εποχή, στη σκιά αυτής της σαχλαμαρίτσας, φτιάχτηκε μια άλλη ταινία με ένα ταξίδι στο χρόνο, που λίγοι σήμερα μνημονεύουν. Είναι το Peggy Sue Got Married, η καλύτερη ταινία του Κόππολα μετά από τους δύο Νονούς –οι Νονοί είναι δύο, ο τρίτος είναι τα απόνερα του saga. Καλύτερη από την Αποκάλυψη –που είναι ενδιαφέρουσα και κίβδηλη,- καλύτερη από τη Συνομιλία –που ήταν ήδη τότε ξεπερασμένη, αφού, όπως το Blow Out του Ντε Πάλμα και άλλες, είναι ουρά του Blow Up του Αντονιόνι,- καλύτερη κι απ’ το αγαπημένο Rumble Fish, τον Αταίριαστο, που σύντομα θα εμφανιστεί στο countdown.
Είναι η ιστορία της Πέγκυ Σου, μιας 40αρας συζύγου και μητέρας –Κάθλιν Τέρνερ,- που ταξιδεύει στο παρελθόν της και έχει την ευκαιρία να πιάσει τη ζωή της απ’ την αρχή και να την «διορθώσει»: να μην παντρευτεί τον αποτυχημένο σύζυγό της, να μη θαφτεί σε μια κουζίνα. Αποτυγχάνει σ αυτό, αλλά πετυχαίνει να επιστρέψει στο παρόν συμφιλιωμένη με τη μια και μοναδική ζωή της.
Η συμφιλίωση με τη μοίρα συχνά μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο, είναι μια κοινότοπη λύση σε ένα κοινότοπο θέμα, εδώ όμως έχουμε την τέλεια εκτέλεση. Το πιστεύεις, το βλέπεις να γίνεται. Δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο. Ο λόγος δημιουργίας ενός έργου τέχνης είναι η επαναφόρτιση ενός θέματος. Επιπλέον η εποχή της εφηβείας της ηρωίδας συμπίπτει με την εποχή της αμερικανικής αθωότητας, εκεί στις αρχές του ’60, πριν από το σχίσμα του Βιετνάμ και το Yankees go home, και ο Κόπολα, δημιουργώντας ανάγλυφα στερεότυπα –οι παππούδες, οι καθηγητές, τα πάρτυ- γενικεύει το θέμα της «συμφιλίωσης», καλώντας του συμπατριώτες του να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους, με ιδανικά πλέον καταγέλαστα για αυτούς.
Είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες, ίσως μέσα στις 10. Αναφέρθηκα σ’ αυτήν σήμερα ως απάντηση, στην Backtothefuture-ιαδα. Θα επιστρέψω όταν έρθει η σειρά της και τότε θα πω δυο λόγια ακόμα και θα βάλω κάποια σκηνή. Ίσως το μαγικό νυχτερινό “to Peggy Sue and a Starry Night” -«στην Peggy Sue, τότε στην ξαστεριά»- ή την όχι τόσο εντυπωσιακή για όποιον δεν έχει δει την ταινία, αλλά δυνατότερη σκηνή της ταινίας, το He Don't Love You Like I Love You. 

Χαρίτων Χαριτωνίδης

Oslo August 31st, ένας καθαρός άνθρωπός και η πόλη του

          

2011 Νορβηγία σκην. Joachim Trier

Ο Άντερς,πρώην τοξικομανής,έχει τελειώσει τη διαδικασία απεξάρτησης και πρόκειται σύντομα να επανέλθει καθαρός στην κοινωνία. Παίρνει λοιπόν από το Κέντρο μιας μέρας άδεια για να πάει σε μια συνέντευξη για δουλειά. Μέσα σ αυτή τη μέρα ο Άντερς,μελαγχολικός και ευάλωτος, θα διασχίσει το Όσλο αλλά και την εσωτερική του έρημο. Θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει γέφυρες με το παρελθόν του,θα συναντήσει αγαπημένους του ανθρώπους,θα συνειδητοποιήσει λάθη δικά του και των άλλων,θα αναζητήσει ερείσματα που θα του επιτρέψουν να επαναξιολογήσει το νόημα της ζωής του και να συνεχίσει να ζει.Το τέλος αυτής της εσωτερικής και εξωτερικής περιπλάνησης θα φωτίσει με άλλο φως τις στιγμές αυτού του 24ωρου αλλά και την αρχή του.
Η ταινία απέχει πολύ από το να είναι απλώς μια ακόμη ταινία επανένταξης. Έχει βαθιά υπαρξιακό χαρακτήρα και ψηλαφίζει το υπαρξιακό αδιέξοδο ενός νέου ανθρώπου μέσα σε μια κοινωνία εύρρυθμη και ευημερούσα που τον καταδικάζει να νιώθει αλλότριος.
Το σενάριο στηρίχτηκε ελεύθερα στο βιβλίο ''Feu Follet'' του P.D.La Rochelle, στο οποίο στηρίχτηκε επίσης η αξέχαστη ταινία του Louis Malle ''Η Φλόγα που Τρεμοσβήνει'' 1963.
Η σκηνοθεσία,λιτή και διακριτική,υπονομεύει κάθε μελοδραματισμό,εστιάζει στη λεπτομέρεια,αρνείται να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε ευκαιρία για συναισθηματικό εκβιασμό σε βάρος του θεατή και επενδύει πολλά στο ''ανέκφραστο'' αλλά συγκλονιστικά τρωτό πρόσωπο του πρωταγωνιστή.
Μια ταινία με δραματικό βάρος.

Γιούλη Ζαχαρίου

Γέφυρες

Σπασμένος από την θλίψη
περνώ πάνω από την γέφυρα.
Ένα χέρι με σταματά
από την σκέψη.
Ένα μαύρο περιστέρι
βγαίνει από το στόμα μου.
Φτάνοντας, ξανά, στο σπίτι
ξαπλώνω ευτυχής
καθώς εσώθηκα κι ετούτη τη νύχτα.

Katia  Tornay

The Broken Circle Breakdown, η μουσική σώζει

Ο Ντιντιέ, πραγματιστής και άθεος και η Ελίζε, θρησκευόμενη και ρομαντική, ερωτεύονται παράφορα και ζουν μαζί έχοντας ως κοινό πάθος τη μουσική. Όταν ο καρπός αυτής της σχέσης, το μικρό τους κοριτσάκι αρρωσταίνει βαριά, η διαφορετικότητα των χαρακτήρων τους θα αναδυθεί και θα θέσει σε δοκιμασία την σχέση τους.

Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Γιόχαν Χέλντεμπεργκ, ο οποίος πρωταγωνιστεί στη ταινία και έχει συμμετάσχει στη γραφή του σεναρίου.  

 Κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτής της κινηματογραφικής αφήγησης, είναι η περίπλοκη δομική οργάνωση των πλάνων της, που στηρίζεται σε μια διαδοχή α-συνεχειών του χωροχρόνου. Ο φιλμικός χρόνος πηγαίνει συνεχώς μπρος πίσω, από το πάθος στην τραγωδία, καταγράφοντας ουσιώδεις στιγμές για την κατανόηση των θεμάτων που πραγματεύεται, με αποτέλεσμα αφενός να εμπλουτίζει τον τρόπο που βιώνεται η κινηματογραφική αυτή εμπειρία, αφετέρου, να εκτονώνει εκεί όπου χρειάζεται το συγκινησιακό της φορτίο. Άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό της κινηματογραφικής αφήγησης είναι η εξαίσια μουσική που λειτουργεί ως συνεκτικός παράγοντας του φιλμικού ρυθμού. Υπέροχα κομμάτια κάντρι συγχρονίζονται με τα συναισθήματα δυσάρεστα ή ευχάριστα, τονίζοντας την σύζευξη της μουσικής με όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. Τέλος χωρίς τις δυνατές ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών που γεμίζουν την οθόνη με το πάθος, την ένταση και τους αντιθετικούς τους χαρακτήρες δεν θα μπορούσαν να επικοινωνήθουν επαρκώς τα όποια μηνύματα της ταινίας. 

 Κάποιες φορές τα στοιχεία του μελοδράματος εκβιάζουν το συναίσθημα και ο εμβόλιμος σχολιασμός για την θρησκεία και την επιστήμη σε μερικά σημεία ή ο σχολιασμός για την υποκρισία της αμερικανικής εξουσίας και πολιτικής, γίνονται λιγάκι αδέξια. Εντούτοις, η όλη κινηματογραφική προσπάθεια μπορεί να χαρακτηριστεί ικανοποιητική, έντιμη και αξιοπρεπής, αφού όχι μόνο συγκινεί βαθιά, αλλά η προβληματική της ακολουθεί τον θεατή και μετά το πέρας της προβολής, καθώς αφήνει τον χώρο, στο να δώσει τα δικά του απαντήματα. Το φιλμ εντέλει γίνεται ένας στοχασμός πάνω σε όλα εκείνα τα ζητήματα που χαρακτηρίζονται ως μείζονα για την ανθρώπινη ύπαρξη, πάνω στην αγάπη, στην πίστη, στην απώλεια, στην αντοχή, στο αναπόφευκτο, στον διαφορετικό  τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας αντιμετωπίζει την πραγματικότητα και δικαίως είχε προταθεί για το όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθείς.