Σινεμά με την Βίκυ: OSS 117: Αποστολή στο Κάιρο

OSS 117: Le Caire, nid d'espions / OSS 117: Αποστολή στο Κάιρο - Michel Hazanavicius (2006)

Αίγυπτος 1955. Το Κάιρο είναι μια πραγματική φωλιά κατασκόπων. Ο μυστικός πράκτορας OSS 117 καλείται να βάλει τάξη στο χάος.
Ο δημιουργός του Artist, συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Jean Dujardin σε μία κωμική περιπέτεια/παρωδία, βασισμένη στο βιβλίο του Jean Bruce.
Ένας διαφορετικός και αστείος James Bond, που θα σε διασκεδάσει και θα σε κάνει να γελάσεις, μόνο αν είσαι φαν των γαλλικών κωμωδιών και των παρωδιών.
Από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στη Γαλλία το 2006.

Trivia:
- Υπάρχουν κι άλλες παλαιότερες ταινίες, βασισμένες σε βιβλία του ίδιου συγγραφέα που δεν είναι κωμικές αλλά κανονικές περιπέτειες
- Το 2009, γυρίστηκε sequel της παρωδίας με τον ίδιο πρωταγωνιστή και τον ίδιο σκηνοθέτη ( OSS 117: Rio ne repond plus)

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ:Prête-moi ta main, Δώσε μου το χέρι σου

Ο Luis, ένας αμετανόητος εργένης που ζει με τη μητέρα του και τις αδερφές του, αποφασίζει να νοικιάσει μία μνηστή, αφού η μητέρα του γκρινιάζει ακατάπαυστα για το πότε θα παντρευτεί.
Γαλλική, ρομαντική κομεντί από το σκηνοθέτη των Les infideles και La famille Belier, με πρωταγωνιστές τους Charlotte Gainsbourg (Antichrist, Melancholia, Nymphomaniac) και Alain Chabat (Gazon maudit, Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre), βασισμένη σε μία ιδέα του προαναφερόμενου.
Μία ανάλαφρη, συμπαθητική κωμωδία καταστάσεων, με πολλά κλισέ και γλυκανάλατες στιγμές, που ανεβαίνει επίπεδο όμως, χάρις στη δυναμική παρουσία της Gainsbourg.
Ο Chabat, ακολουθεί ερμηνευτικά την συμπρωταγωνίστριά του, σ' ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι και που μας έχει συνηθίσει να τον βλέπουμε (δικό του project η ταινία, οπότε;), μη προκαλώντας ιδιαίτερη εντύπωση αλλά κερδίζοντας πόντους από τη συνολική εικόνα και τη χημεία που υπάρχει μεταξύ του πρωταγωνιστικού διδύμου.
Μία καλή πρόταση, η οποία θα σε χαλαρώσει και θα σου προσφέρει μερικές πολύ αστείες στιγμές. Enjoy!

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Le temps qui reste, Ο χρόνος που απομένει

σκηνοθεσία: François Ozon (2005)

Ένας 30χρονος φωτογράφος μόδας που πληροφορείται ότι έχει καρκίνο σε τελικό στάδιο και οι πιθανότητες θεραπείας είναι μηδαμινές, αρνείται την οποιαδήποτε ιατρική παρέμβαση και αποφασίζει να ζήσει το χρόνο που του απομένει.
Ο σκηνοθέτης των Dans la maison, 8 femmes και 5x2, το 2005 μας παραδίδει ένα αξιοπρεπές κοινωνικό δράμα, δείγμα λιτότητας και ήρεμης δύναμης.
Ο πρωταγωνιστής Melivl Poupaud, γνωστός από το Laurence anyways, στο ρόλο ενός gay φωτογράφου που σκοπός του δεν είναι να περάσει τις τελευταίες του μέρες τραγικοποιώντας καταστάσεις και κάνοντας τους δικούς του ανθρώπους να νιώσουν άβολα και άσχημα, αλλά επιλέγει να μείνει σιωπηλός, έχοντας ως μόνο σύμμαχο τη γιαγιά του, έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει τί περνά, μιας και η ίδια, λόγω ηλικίας, βρίσκεται πιο κοντά στο θάνατο από τον καθένα.
Μία καλή στο σύνολο της ταινία, χωρίς πομπώδεις ερμηνείες και υπερβολές, που προσεγγίζει ένα τόσο οδυνηρό θέμα όπως είναι ο θάνατος, χωρίς καμία μελοδραματική διάθεση.
Απλή, άμεση και ώριμη.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Simple Simon, αναζητώντας μια γυναίκα

I rymden finns inga känslor / Simple Simon - Andreas Öhman (2010)

O Simon, ένας νεαρός με Asperger, ζει με τον αδερφό του Sam, ο οποίος του έχει μεγάλη αδυναμία και είναι ο μόνος που μπορεί να τον χειριστεί. Δυστυχώς, η κοπέλα του Sam, δείχνει δυσαρεστημένη από την παρουσία του Simon.
Δραμεντί από την Σουηδία, με πρωταγωνιστή τον βενιαμίν της οικογένειας Skarsgård, Bill.
Ενώ το βασικό θέμα της ταινίας είναι το σύνδρομο Asperger, είναι δοσμένο με τέτοιο τρόπο που δεν κουράζει, ούτε προκαλεί άβολα συναισθήματα στο θεατή. Καταφέρνει μέσα σε 85 ευχάριστα λεπτά, να αντιμετωπίσει μία τόσο σοβαρή διαταραχή του αυτισμού, ανάλαφρα, με μικρές δόσεις χιούμορ, με προσεγμένη φωτογραφία και έντονα χρώματα και κυρίως χωρίς να υπερβάλλει ερμηνευτικά.
Μία ταινία απλή αλλά παράλληλα πολυσύνθετη, όπως ο κεντρικός της ήρωας Simon.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: In her skin, ο φόβος κάθε γονιού

In her skin (aka I am you) - Simone North (2009)

Όταν η Rachel δεν επιστρέφει με το τραμ όπως κάνει κάθε μέρα, οι γονείς της αρχίζουν να ανησυχούν ότι της έχει συμβεί κάτι κακό. Η αστυνομία φαίνεται απασχολημένη με πιο σημαντικές υποθέσεις και συνεχίζει να αδιαφορεί, παρά τις επίμονες προσπάθειες του απεγνωσμένου ζευγαριού.
Crime/drama μυστηρίου από τη μακρινή Αυστραλία, βασισμένο στην πραγματική ιστορία της εξαφάνισης της 15χρονης Rachel Barber.
Μία ταινία αρκετά δυνατή και σοκαριστική όσον αφορά την υπόθεση, αλλά λόγω χαλαρού σεναρίου και περιττών σκηνών, προκαλεί την αίσθηση ότι η πλοκή είναι αργή και χάνει πόντους από το να εξελιχθεί σε ένα εξαιρετικό ανεξάρτητο φιλμ.
Στα μεγάλα πλεονεκτήματα, οι πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς που είναι ρεαλιστικές και καθόλου υπερβολικές, αποφεύγοντας έτσι να μετατρέψουν μία συγκινητική ιστορία σε μελόδραμα.
Δες το γιατί πρόκειται για αληθινά γεγονότα αλλά και για τις ερμηνείες, κυρίως των Guy Pearce και Ruth Bradley. 

Βίκυ Ελευθερίου

 

Σινεμά με την Βίκυ: Le tout nouveau testament, θρησκευτικά στη μεγάλη οθόνη

Le tout nouveau testament / The brand new testament / Η ολοκαίνουρια... Καινή Διαθήκη! - Jaco Van Dormael (2015)

Ο Θεός υπάρχει και ζει στις Βρυξέλλες με τη γυναίκα του και την κόρη του. Όντας σαδιστής, μίζερος και ραδιούργος, τη βρίσκει σκαρώνοντας φάρσες στην ανθρωπότητα. Η κόρη του όμως, που δείχνει να ενοχλείται έντονα από τη συμπεριφορά του, θα δραπετεύσει από το διαμέρισμα που ζουν για να βοηθήσει την ανθρωπότητα να αλλάξει.

Ο Jaco Van Dormael του Mr Nobody αλλά και του εξαιρετικού Toto le héros, επιστρέφει με μία κωμωδία φαντασίας, συνεργασία Βελγίου, Γαλλίας και Λουξεμβούργου στην παραγωγή.

Ο Βέλγος δημιουργός τολμά να καυτηριάσει απόψεις, πιστεύω και ανθρώπους μέσα από μία πρωτότυπη κοινωνική σάτιρα.

Μία ταινία γεμάτη φιλοσοφικά ζητήματα, απορίες, αμφιβολίες και μαύρο χιούμορ.

Πανέξυπνο σενάριο που ακόμα και στις σκηνές που το χιούμορ θεωρείται ανόητο, θα καταφέρει να επιστρέψει επί της ουσίας άμεσα.

Την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας θα έρθει να συμπληρώσει το έντονο σουρεαλιστικό στοιχείο όσον αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά της αλλά και την ιστορία γενικότερα.

Trivia:

Ήταν η επίσημη συμμετοχή του Βελγίου για τα φετινά Oscars.

Βίκυ Ελευθερίου

 

Σινεμά με την Βίκυ: Pusher η τριλογία

1. Pusher (1996)
2. Pusher II - With blood on my hands (2004)
3. Pusher III - I'm the angel of death (2005)

Όλη η τριλογία είναι γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Nicolas Winding Refn, γεγονός πολύ θετικό γιατί δεν ξεφεύγει, ούτε αφήνει κενά στο θεατή, επομένως κάθε ταινία είναι αλληλένδετη με την άλλη. Ας τις δούμε λίγο αναλυτικότερα.
Το πρώτο ξεκινά με έναν pusher ή αλλιώς dealer τον Frank, ο οποίος μετά από μία αποτυχημένη συμφωνία, μένει με ένα μεγάλο χρέος προς έναν αδίστακτο Σέρβο ''άρχοντα'' ναρκωτικών, τον Milo.
Το δεύτερο εστιάζει σε έναν φίλο του Frank, τον Tonny, ο οποίος βρίσκεται σε κόντρα με τον μικρομαφιόζο πατέρα του που τον περιφρονεί και τον μειώνει στους κύκλους τους.
Το τρίτο φέρνει στο προσκήνιο τον Σέρβο Milo και τις ανασφάλειες που του δημιουργούνται, καθώς νέοι μαφιόζοι στην πιάτσα, μαζί και ο μέλλων γαμπρός του, θέλουν να τον παραγκωνίσουν.
Υπόκοσμος αλά Scorsese, ψυχολογικά πάθη αλά Coppola, καυστικά χιουμοριστική ατμόσφαιρα αλά Tarantino, splatter, black humor με σαρκασμό και γενικά έντονα σουρεαλιστικά στοιχεία με επίκεντρο τον κεντροευρωπαικό δραματικό ρεαλισμό.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Love ...+ σεξ + σεξ και λίγο σεξ ακόμα

Love - Gaspar Noe (2015)

Ο Murphy, ένας νεαρός Αμερικανός, βρίσκεται στο Παρίσι για σπουδές κινηματογράφου. Εκεί, θα γνωρίσει την Electra, μία απελευθερωμένη Γαλλίδα καλλιτέχνιδα.
Ο αμφιλεγόμενος δημιουργός του σοκαριστικού Irreversible και του ψυχεδελικού Enter the void, επιστρέφει ξανά προκλητικός και ακομπλεξάριστος, με ένα τρισδιάστατο μελοδραματικό πορνογράφημα.
Τεχνικά, μας καλύπτει για ακόμα μία φορά, με φανταστικά γκρο πλαν και πλάνα από ψηλά, χρησιμοποιεί και πάλι το κόκκινο ως κύριο χρώμα, οι κινήσεις των σωμάτων θυμίζουν χορογραφία και όλες οι σκηνές σεξ, οι οποίες είναι το βασικό κομμάτι της ταινίας, είναι ωμές αλλά γεμάτες πάθος.
Το σενάριο είναι απλό και μονότονο και δε βοηθά τους πρωταγωνιστές να αναδείξουν το ταλέντο τους, προσφέροντας στο θεατή αρκετά μέτριες έως αδιάφορες ερμηνείες, εκτός από τις ερωτικές σκηνές που είναι ρεαλιστικές και προσεγμένες.
Η υπόθεση είναι σε αρκετά σημεία χαοτική, με πολλά χρονικά πισωγυρίσματα. Το τέλος της ταινίας διαδέχεται τη μέση της ταινίας, η μέση διαδέχεται την αρχή, η αρχή ξανά τη μέση και πάει λέγοντας.
Διάχυτη παντού, η εγωμανία του δημιουργού, ο οποίος "βαφτίζει" τον πρώην της Electra, Noe, το γιο του πρωταγωνιστή, Gaspar, ενώ στο σπίτι του προαναφερόμενου, υπάρχει το dvd του I stand alone, της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του.
Υπερβολικά πολλές οι σκηνές σεξ, που σκοπός τους δεν είναι να προσθέσουν κάτι στην υπόθεση, αλλά να εκφράσουν τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, μέσα από μία ψυχωτική, καταστροφική κι όμως εξαιρετικά δυνατή αγάπη. Σκηνές γεμάτες οργή, θυμό, βία, κυρίως ψυχολογική, αλλά και σκηνές πάθους, έρωτα και ευτυχίας.
Δεν είναι από τις καλύτερες ταινίες του Noe, δεν είναι εύκολη η προβολή της, δεν θα σε ικανοποιήσει ιδιαίτερα ως δημιουργία, θα σε κουράσει, ίσως σε προκαλέσει ή σε σοκάρει αν δεν έχεις συνηθίσει κάτι ανάλογο (τότε θα μου πεις γιατί ασχολείσαι με ευρωπαϊκό κινηματογράφο;), αλλά σίγουρα αξίζει να τη δεις.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Victoria, μια μεταμεσονύχτια περιπέτεια

Σκηνοθεσία: Sebastian Schipper (2015)

Μία μοναχική, νεαρή Ισπανίδα που μόλις έχει μετακομίσει στο Βερολίνο, σε μία έξοδό της θα γνωρίσει μία παρέα Γερμανών που κρύβουν ένα επικίνδυνο μυστικό. Η πιο ευχάριστη νύχτα της ζωής της, θα μετατραπεί στον χειρότερό της εφιάλτη.
Ένα εξαιρετικό δραματικό θρίλερ γερμανικής παραγωγής, με ρεαλιστικές και δυνατές ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές, σκοτεινό, μυστήριο και αγωνιώδες.
Δεν σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή γιατί μέχρι τα πρώτα 45 λεπτά η πλοκή είναι ιδιαίτερα αργή και κουράζει, αλλά με αυτό τον τρόπο δίνεται η ευκαιρία στο θεατή να γνωρίσει τους ήρωες και να προσπαθήσει να καταλάβει τις σκέψεις τους και τις προθέσεις τους.
Η σκηνοθεσία ελαφρώς "δογματίζει" και τα κοντινά πλάνα σε βάζουν μέσα στην ταινία και στην ψυχολογία των ηρώων.
Το μοναδικό μειονέκτημα της ταινίας, είναι παράλληλα και το πλεονέκτημά της. Είναι αγχωτική και ψυχοφθόρα.
Ένα μικρό ευρωπαϊκό διαμάντι. Must see.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Sound of my voice

Σκηνοθεσία: Zal Batmanglij (2011)


Ένα ζευγάρι ερασιτεχνών κινηματογραφιστών/δημοσιογράφων, έχοντας στα σχέδια τους να φτιάξουν ένα ντοκιμαντέρ, προσπαθούν να ξεσκεπάσουν μία αίρεση, μέσα στην οποία μία κοπέλα ισχυρίζεται ότι έχει έρθει από το μέλλον.
Ένα ιδιαίτερο sci-fi/drama, σε σενάριο της επίσης ιδιαίτερης πρωταγωνίστριας του, Brit Marling του Another Earth.
Με σχεδόν μηδενικό budget, ο Zal Batmanglij σκηνοθετεί μία επίκαιρη ταινία, ειδικά για το αμερικανικό κοινό, μιας και τη χώρα του απασχολούν συχνά οι αιρέσεις, συνεπώς και ο κινηματογράφος δεν θα μείνει αμέτοχος και αδιάφορος απέναντι σ' αυτό το φαινόμενο.
Γλαφυρό ύφος στους διαλόγους, όμορφα δοσμένη απόκοσμη ατμόσφαιρα, αλλά δυστυχώς υπάρχουν κάποια κλισέ και μία αίσθηση ανολοκλήρωσης. Παρ' όλ' αυτά, αξίζει να αφιερώσεις λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σου για να το δεις.
Σκοπός της ταινίας είναι να τονίσει την ανάγκη της ανθρώπινης ύπαρξης να ακουστεί, να μοιραστεί τα προβλήματά της, να νιώσει ότι ανήκει κάπου και να συνεχίσει να ελπίζει.
Απάτη ή πραγματικότητα; Ο καθένας επιλέγει αυτό που πιστεύει, οπότε θα κλείσω την κριτική μου με μία ατάκα της Maggie (Brit Marling):
It's not my choice. It's yours.

Βίκυ Ελευθερίου

Helen, παλεύοντας με τους εσωτερικούς δαίμονες

Σκηνοθεσία: Sandra Nettelbeck (2009)


Η ιστορία μίας καθηγήτριας μουσικής, που έχει κλινική κατάθλιψη και παλεύει να "συμφιλιωθεί" με την ψυχική της αρρώστια.
Αμερικανικό κοινωνικό δράμα μίας Γερμανίδας δημιουργού, συνεργασία Αμερικής, Αγγλίας, Γερμανίας και Καναδά στην παραγωγή.
Μία ταινία που σκοπός της δεν είναι να δείξει την εξέλιξη της ιστορίας ή τους λόγους που η κεντρική ηρωίδα οδηγήθηκε στην κατάθλιψη και να σου προσφέρει έτοιμο ένα εύκολο φινάλε (αν και δε μένει μακριά από τα αναπόφευκτα κλισέ), αλλά να σε βάλει στη διαδικασία να αναγνωρίσεις μέσα από την Helen ένα δικό σου άνθρωπο, ίσως τον εαυτό σου, να νιώσεις και να συγκινηθείς.
Η Helen είναι σύζυγος, μητέρα, έχει τη δουλειά της και μία ευτυχισμένη ζωή που θα ήθελε ο καθένας μας να έχει. Κι όμως, όταν η κατάθλιψη χτυπάει την πόρτα δεν κάνει διακρίσεις.
Σαν ιστορία δεν σε δυσκολεύει να την κατανοήσεις, δεν έχει κάτι πρωτότυπο, δεν θα σου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση τεχνικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η ταινία είναι κακογυρισμένη ή πρόχειρη, έχει ένα προσεγμένο soundtrack, αλλά αυτό που ανεβάζει την ταινία σε υψηλότερα επίπεδα, είναι η ερμηνεία της Ashley Judd, η οποία νομίζω πως αξίζει να έχει τον αμέριστο σεβασμό όλων.

 Βίκυ Ελευθερίου

Excision,ένα διαταραγμένο κορίτσι με χειρουργικά ταλέντα

Σκηνοθεσία: Richard Bates Jr. (2012)

Μία ψυχωτική έφηβη, η οποία έχει όνειρο ζωής να γίνει χειρουργός, προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει την αποδοχή της μητέρας της.
Αμερικανικό κοινωνικό θρίλερ/ψυχόδραμα, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία μικρού μήκους του ίδιου σκηνοθέτη, που έκανε 4 χρόνια νωρίτερα.
Σκηνοθετικά αξιοπρεπής, τις αιματηρές ενότητες των ονείρων της πρωταγωνίστριας, οι οποίες είναι εξαιρετικά μακάβριες, θα μπορούσαν να ζηλέψουν οι μεγαλύτεροι δημιουργοί ταινιών τρόμου, οι ερμηνείες είναι παραδόξως πολύ καλές, ιδιαίτερα η νεαρή πρωταγωνίστρια, AnnaLynne McCord, μας εκπλήσσει ευχάριστα στον κόντρα ρόλο της διαταραγμένης και σιχαμερής έφηβης, το soundtrack προσεγμένο, συμπληρώνει τα συναισθήματα των ηρώων χάριν σκηνοθετικής οικονομίας, και τέλος, το φινάλε, αν και απότομο, δικαιώνει όλη την ταινία, που κάνει κοιλιά σε αρκετά σημεία, λόγω αργής πλοκής.
Δυστυχώς, λείπει έντονα το στοιχείο του τρόμου, αλλά κερδίζει πόντους με την δραματική και καταχθόνια ατμόσφαιρα, όπως και με την σκιαγράφηση μίας αρχικά υποβόσκουσας σχιζοφρενούς προσωπικότητας.
Σίγουρα, θα ήθελα να είχε ένα πιο ολοκληρωμένο και πιο δεμένο σενάριο, αλλά και αυτό που είδα, δεν με απογοήτευσε.
Στο ρόλο του ψυχολόγου, ο John Waters.

 Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Arven, ελευθερία ή οικογενειακό καθήκον?

aka The inheritance 
Ελληνικός τίτλος: Η κληρονομιά  
σκηνοθεσία: Per Fly (2003)

Όταν ο μεγαλοβιομήχανος πατέρας του Christoffer αυτοκτονεί, εκείνος εγκαταλείπει το εστιατόριό του στη Στοκχόλμη κι αναλαμβάνει την οικογενειακή επιχείρηση στην Κοπεγχάγη, παρά τις αντιρρήσεις της συζύγου του.
Κοινωνικό δράμα και η δεύτερη ταινία της τριλογίας του Per Fly για τις κοινωνικές τάξεις της Δανίας (1. Bænken, 2. Arven, 3. Drabet)
Μία άκρως διδακτική ταινία για τα κλασσικά διλήμματα μεταξύ οικογένειας και καριέρας και για το πόσο εθιστική μπορεί να είναι η εξουσία. 
Ένας άνθρωπος ζεστός που αγαπά τη γυναίκα του και την οικογένειά του, μεταμορφώνεται άθελά του σε ένα ψυχρό επιχειρηματία γεμάτο από πρέπει και υποχρεώσεις.
Όπως η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι ψυχρή και ρεαλιστική, έτσι είναι και η ερμηνεία του Urlich Thomsen, ο οποίος φέρνει εις πέρας ένα τόσο απλό αλλά παράλληλα τόσο δύσκολο ρόλο, που αν ξεφύγεις έστω και λίγο μπορείς να υπερβάλλεις δραματικά.
Αν και δεν χρησιμοποιεί το Δόγμα, εμένα προσωπικά τα στοιχεία του μου φάνηκαν έντονα μέσα στην ταινία, όπως και η λήψη με δύο μόνο κάμερες, που από τη μία κουράζουν, από την άλλη δίνουν μία αίσθηση ρεαλισμού και ντοκιμαντερίζουν την ταινία. Παρ' όλο όμως το ρεαλιστικό στοιχείο, το θεατρικό στήσιμο και παίξιμο είναι αρκετά έντονο. 
Must see για τους fans του σκανδιναβικού σινεμά.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Me and Earl and the dying girl, η φιλία που σώζει μια ζωή

Me and Earl and the dying girl / Εγώ, ο Ερλ και το κορίτσι που πεθαίνει - Alfonso Gomez-Rejon (2015)
O Greg είναι ένας μοναχικός μαθητής Λυκείου, που περνά την ώρα του φτιάχνοντας παρωδίες κλασικών ταινιών, μαζί με τον Earl, τον οποίο θεωρεί συνεργάτη του και όχι κολλητό του. Η ζωή του θα αλλάξει, όταν θα μπει στη διαδικασία να γίνει φίλος με μία συμμαθήτριά του, η οποία έχει καρκίνο.
Ανεξάρτητη αμερικανική δραμεντί, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Jesse Andrews και η δεύτερη κινηματογραφική δουλειά του Gomez-Rejon (έχει σκηνοθετήσει το The Town That Dreaded Sundown και επεισόδια από το Glee και το American Horror Story).
Σκηνοθετικά και ερμηνευτικά άρτιο, προσεγμένο, λιτό αλλά με μία δυναμική που καταφέρνει να σε συγκινήσει χωρίς να γίνει μελόδραμα, αισιόδοξο μέσα στην μελαγχολία του, με την κατάλληλη μουσική επένδυση που αγκαλιάζει έντεχνα την πανέμορφη φωτογραφία και τα χρώματα της ταινίας, και παρά την έλλειψη πρωτοτυπίας, σε κερδίσει από την πρώτη στιγμή.
Η απάντηση των ιδιαίτερων παιδιών προς το cheesy Fault in our stars. MUST see.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Blancanieves, ένα διαχρονικό μαγικό παραμύθι

Blancanieves - Χιονάτη (2012)

Στη Σεβίλλη του '20 η Carmencita ζει με τον ανάπηρο και πρώην ταυρομάχο πατέρα της και την πανούργα μητριά της. Όταν ο πατέρας της πεθάνει και η μητριά διατάξει τον εραστή της να την δολοφονήσει, εκείνη θα καταφέρει να ξεφύγει βρίσκοντας καταφύγιο στο σπίτι μιας ομάδας νάνων ταυρομάχων.
Ο Pablo Berger (Torremolinos 73) κρατά την κεντρική ιδέα του κλασσικού παραμυθιού της Χιονάτης (η κακιά μητριά, οι νάνοι, το δηλητηριασμένο μήλο, το φιλί που την ανασταίνει) και υπογράφει μία εναλλακτική διασκευή, δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στην διαφοροποίηση των λεπτομερειών.
Να ξεκινήσω από αυτό που όλοι περιμένουν να ακούσουν, ότι μετά το ''Artist'' φοριέται πολύ το ασπρόμαυρο και όλα αυτά τα films αποτελούν φόρο τιμής στον βουβό κινηματογράφο μπλα μπλα μπλα...
Να προσθέσω επίσης ότι είναι μία εικαστικά άρτια ταινία, με καλές ερμηνείες, κάποιες φορές πομπώδεις με μεγάλη εκφραστικότητα, πιάνοντας έτσι τον παλμό του αμερικανικού βωβού από τη μία, αλλά με μία ευρωπαική σκηνοθετική προσέγγιση από την άλλη.
Το διασκευασμένο σενάριο ανήκει στον ίδιο το σκηνοθέτη της ταινίας και δεν είναι κάτι παραπάνω από ένα συνονθύλευμα μαύρης κωμωδίας και κλασσικού μελοδράματος ισπανικής λαικής κουλτούρας με πολλά κλισέ, που εμένα προσωπικά δεν με κέρδισε ιδιαίτερα αλλά σίγουρα δεν μετάνιωσα που το είδα.
Τουλάχιστον συγκεκριμένες σκηνές (η Χιονάτη που την σηκώνουν στα χέρια στην αρένα, η κακιά μητριά που κολλάει στον τοίχο όταν βλέπει τον ταύρο κλπ), αξίζουν την προσοχή σας.
Στα συν της ταινίας είναι οι επιλογές μητέρας Carmen, μικρής κόρης Carmen και ενήλικης (κυρίως η πανέμορφη μικρή Carmen), με πρόσωπα που ''έδεναν'' απίστευτα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία.
Τέλος, ακούστε ξανά και ξανά την εξαιρετική μουσική του Alfonso Villalonga που πλαισιώνει μαγευτικά την ταινία.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Los amantes del Círculo Polar, ιστορία μιας ζωής

aka Lovers of the Arctic Circle. Ελλ. τίτλος: Οι εραστές του Αρκτικού Κύκλου - Julio Medem (1998)

Ο Otto και η Ana γνωρίζονται πρώτη φορά όταν είναι μικρά παιδιά. Τα ονόματα τους είναι παλινδρομικά (διαβάζονται το ίδιο κι ανάποδα). Οι ζωές τους, η μοίρα τους, η αγάπη, για εκείνους κάνουν κύκλο χωρίς αρχή και τέλος. Έτσι, ό,τι τους δένει δε θα πεθάνει ποτέ.
Ισπανικό αισθηματικό δράμα μυστηρίου από το σκηνοθέτη του Sex and Lucia.
Μία ανατριχιαστική ιστορία αγάπης για δύο παιδιά που ερωτεύτηκαν, αγαπήθηκαν, χάθηκαν, ξαναβρέθηκαν και μία τρανή απόδειξη ότι κάποιοι άνθρωποι είναι δύο σώματα αλλά μία ψυχή. Εξαιρετική!

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Livid, ένα splatter παραμύθι

Livide - Alexandre Bustillo, Julien Maury (2011)

Η Lucy μόλις ξεκίνησε να εργάζεται ως νοσοκόμα σε ηλικιωμένους. Σύντομα εκείνη και οι φίλοι της μαθαίνουν πως στο σπίτι μίας πρώην δασκάλας χορού που έχει αναλάβει τη φροντίδα της και βρίσκεται σε κώμα, υπάρχει ένας μεγάλος θησαυρός. Αποφασίζουν να ψάξουν το σπίτι αλλά οι δυσάρεστες εκπλήξεις υποδέχονται η μία την άλλη.
Γαλλική μεταφυσική ταινία τρόμου σε σενάριο και σκηνοθεσία των δημιουργών του A l' interieur.
Μία ιδιαίτερη ταινία, καλογυρισμένη, ένα σύγχρονο μεταφυσικό παραμύθι, ατμοσφαιρικό και σκοτεινό από τη μία, αιματηρό και ψυχρό από την άλλη.
Δυστυχώς, αν και κερδίζει τεχνικά, χάνει πόντους σαν ιστορία γενικότερα.
Δεν θα την πρότεινα σε όλους, είναι μόνο για fans των ευρωπαϊκών ταινιών τρόμου, αξίζει όμως μία ευκαιρία γιατί το σκηνοθετικό δίδυμο υπόσχεται πολλά για το μέλλον του γαλλικού τρόμου και επιβάλλεται να τους παρακολουθήσεις.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Wristcutters, υπάρχει έρωτας μετά θάνατον?

Wristcutters: A love story (2006)

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο ''Kneller’s Happy Campers'' του Etgar Keret. Πρόκειται για μία λιτή ανεξάρτητη αμερικανική παραγωγή με ενδιαφέρουσες αλλά όχι εξαιρετικές ερμηνείες, καλή σκηνοθεσία και υπέροχο soundtrack από Gogol Bordelo. Ο Tom Waits στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Kneller, η Shannyn Sossamon ως Mikal, o Patrick Fugit ως Zia και ο Shea Whigham ως Eugene, ένας ρόλος εμπνευσμένος από την ιδιαίτερη περσόνα του frontman των Gogol Bordelo, Eugene Hutz. Αυτή τη φορά δε θα αναλύσω καθόλου την υπόθεση γιατί πιστεύω πως είναι από τις ταινίες που πρέπει να τις βλέπεις χωρίς να γνωρίζεις. Έξυπνη, αισθητικά όμορφη, ιδιόρρυθμη, μελαγχολική αλλά παράλληλα γλυκιά. Ρομαντική κομεντί για τους σινεφίλ και τους fans της καλής μουσικής.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: The Event, τόσοι θάνατοι και μία αυτοκτονία

The event / Πικρό πάρτυ - Thom Fitzgerald (2003)

Η νεαρή εισαγγελέας Nick Devivo, έχει αναλάβει την ύποπτη αυτοκτονία ενός νέου. Ξεκινώντας λοιπόν έρευνα, θα ξεσκεπάσει περίεργα μυστικά. Την τελευταία μέρα της ζωής του, οργάνωσε ένα μεγάλο και κεφάτο αποχαιρετιστήριο πάρτυ, το οποίο βιντεοσκοπήθηκε όλο, εκτός από το σημείο της αυτοκτονίας.
Κοινωνικό δράμα, συνεργασία Καναδά και Αμερικής στην παραγωγή, από ένα ιδιαίτερο και ανεξάρτητο σκηνοθέτη.
Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Η ταινία έχει χαλαρό σενάριο, έχει υπερβολικά αργή πλοκή, χάνεις σε πολλά σημεία το ενδιαφέρον, κουράζεσαι από την υποτονική ατμόσφαιρα και αφήγηση και μπερδεύεσαι με τα χρονικά πισωγυρίσματα.
Οι συγκλονιστικές ερμηνείες όμως, κυρίως από την κυρία Olympia Dukakis, και το γεγονός ότι, ενώ αποφεύγει τόσο εύκολα να γίνει μελόδραμα, καταφέρνει τελικά να σε "αποστραγγίσει" συναισθηματικά με ένα άκρως συγκινητικό φινάλε, είναι οι βασικοί λόγοι για να το δεις. 

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: C.R.A.Z.Y. όλοι το ίδιο ψάχνουμε Αγάπη κι ευτυχία

Σκηνοθεσία: Jean-Marc Vallée (2005)

Γεννημένος ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Zac είναι ο τέταρτος από τους πέντε γιους μιας οικογένειας. Η διαφορετικότητά του και η έλλειψη επικοινωνίας με τα αδέρφια του, δυναμώνει τη σχέση του με τη μητέρα του, η οποία δείχνει να είναι η μόνη που τον δέχεται όπως είναι. O Zac όμως, το μόνο που θέλει είναι να ευχαριστήσει τον πατέρα του και να τον κάνει να νιώσει υπερήφανος για το γιο του. Όσο περνούν τα χρόνια όμως, ο Zac διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να αλλάξει για τους άλλους και πρέπει να υποστηρίξει και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Μόνη του παρηγοριά, η μουσική κι ο David Bowie.
Οι ασυνήθιστες ζωές συνηθισμένων ανθρώπων όπως μας τις παρέδωσε ο Jean-Marc Vallée (The Young Victoria, Cafe de Flore).
Παραγωγή του γαλλόφωνου Καναδά, με πολύ καλούς ηθοποιούς και δυνατές ερμηνείες, μία ταινία που καταφέρνει να ισορροπήσει μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού και να προσφέρει στον θεατή 127 λεπτά ρεμβώδους αναζήτησης και μοναδικού σινεμά.
Growing up in this family, you'd have to be C.R.A.Z.Y.


Βίκυ Ελευθερίου