Eιρήνη-Αντώνης. Επίλογος

-ήσουν τόσο αστεία, εσύ κι η βλακώδης αυτοκαταστροφική σου διάθεση.
-υπάρχει αυτοκαταστροφική διάθεση που δεν είναι βλακώδης?
-ήθελα να δώσω έμφαση στο "βλακώδης". νιώθω τόσο απαίσια που σου αφιέρωσα το αγαπημένο μου τραγούδι.
-μπορείς να το πάρεις πίσω, αν θέλεις.
-τη στιγμή θέλω πίσω. Και τη στιγμή που χάιδευα τα πόδια σου στον καναπέ και θέλω να μην έχεις τα πιο ωραία πόδια του κόσμου.
-έχει μείνει ένα κομμάτι καζάν ντιμπί στο ψυγείο. θα νιώσεις καλύτερα αν το πάρεις μαζί σου?
-Τα συναισθήματα μου, η απογοήτευσή μου, η χτεσινή νύχτα. όλα αυτά δεν χωράνε σε ένα κομματάκι επιδόρπιου. Σ ευχαριστώ που σ αυτό το το μικροσκοπικό διάστημα μου χάρισες τόσα όμορφα μαθήματα. εύχομαι να καείς στη νιχιλιστική σου κόλαση.
-ευχαριστώ για τα κλισέ.
-αν θες τη τελευταία κουβέντα, δική σου.

Γιώργος Τρίκερι

μυθολογία

πόσοι μικροί Σίσυφοι κυκλοφορούν ανάμεσα μας;
πόσοι Κυανοπώγωνες
φονεύουν τις συζύγους τους
με λόγια και υπνοφόρα φάρμακα
και λατρεύουν των άλλων.
κάποτε αλλάζαμε τη ταπετσαρία κάθε έξι μήνες
ανάλογα με τη διάθεσή μας
άλλοτε λιτές γκρενά λωρίδες
κι άλλοτε περίτεχνα μοτίβα
με μικροσκοπικούς κορμοράνους
ερχόταν ο Κίμωνας
και τοποθετούσε τη καινούργια
στα διαλείμματα καθόταν στη κουζίνα
ρωτούσε αν επιτρέπεται το κάπνισμα
άναβε τσιγάρο πριν προλάβω να πω όχι
μιλούσε για την "επί του όρους ομιλία"
πως περιείχε την πεμπτουσία του χριστιανισμού
ανεξαρτήτως αν υπήρχε Χριστός ή όχι
έσβηνε το τσιγάρο, σταυροκοπιόταν
έπαιρνε το κοπίδι και επέστρεφε στη δουλειά του.
Κυανοπώγων ή Σίσυφος;
όταν καθόμουν στη στάση του τραμ
είχα έναν αδικαιολόγητο φόβο
πως η πινακίδα του απέναντι φαρμακείου
θα ξεριζωνόταν και θα έπεφτε στο κεφάλι μου
από τότε που διαγνώστηκα με καρκίνο
όλα αυτά μου φαίνονται τόσο αστεία
όχι αστεία για να γελάσω
irony of life αστεία
όπως όταν γκρεμοτζακίζεσαι στη κυλιόμενη σκάλα του μετρό
σπρώχνεις τη κυρία με τη κόκκινη βαλίτσα
στριμώχνεσαι με άλλους χίλιους βιαστικούς
Σίσυφους και Κυανοπώγωνες
δεν ξέρεις πως το επόμενο ήρθε μετά από ένα λεπτό
τώρα κυλάει πάνω στις ράγες εντελώς άδειο
κι η ταπετσαρία θα φθείρεται ατάραχη.

Γιώργος Τρίκερι

φαντασιώσεις ενός διανοούμενου

Salvador Dali

δεν πρόλαβα να κάνω σεξ
με την Σίλβια Πλαθ
ούτε να χορέψω με την Φρίντα Κάλο
ούτε καν μια βαρκάδα
με την Βιρτζίνια Γουλφ
ελπίζω με σένα
να προλάβω.

Γιώργος Τρίκερι

φιλιά, ματιές κι ένας κόκκινος καναπές

μανιτάρια στη μέση του βρεγμένου οδοστρώματος
της Ακαδημίας 
έπεσαν από κάποιο φορτηγό
ή έβρεξε μανιτάρια
λευκά σαν άγια πνεύματα
σπάω αμύγδαλα στη χούφτα μου
μια κοκκινομάλλα κυρία
ντυμένη ως ζέβρα
ή τίγρης σιβηρίας
ή παγωτό κασάτο
τραβάει φωτογραφίες τους περαστικούς

-πως τολμάς να είσαι τόσο όμορφος
και μπουκωμένος αμύγδαλα?
σίγουρα κάποτε ήσουν καπνιστής,
το ακούω στη φωνή σου
(δεν είχα πει κουβέντα
και ούτε πρόλαβα να πω)

ήρθα με καθυστέρηση στο ραντεβού μας
ως ηδονή
ως γοητεία
ως χειμωνιάτικο τραγούδι
με καλοκαιρινό ρεφραίν
έτσι θα θυμάμαι τη βιαστική συνουσία 
που μου χάρισες
στον κόκκινο καναπέ
κι εκείνη τη φλούδα λεμονιού
που απαλλοτρίωσες από το ποτό μου.

Γιώργος Τρίκερι

στόκερ μπλουζ

έβαψες άραγε τα μαλλιά σου μπλε?
σε είδα στη πλατεία αγκαλιασμένη με ένα όμορφο ψηλό παλικάρι.
φορούσατε ασορτί κόκκινα σκουφάκια.
ζήλεψα τα χέρια του τυλιγμένα γύρω σου.
θυμήθηκα το δαχτυλίδι που σου είχα πάρει στο Ρέθυμνο.
μια τυρκουάζ πανσέληνο.
δεν μπορούσα να δω αν το φοράς.
σε κέρασε κρέπα και σε κοιτούσε με δέος καθώς την έτρωγες.
έσκυψε και σκούπισε μια στάλα σοκολάτα
που έσταξε στο μποτάκι σου.
χτύπησε το κινητό σου και δεν το σήκωσες
ούτε κοίταξες να δεις ποιος σε καλούσε.
σας κοιτούσα υπνωτισμένος σαν ένας τυφλός 
καθισμένος σε μια σκοτεινή
αίθουσα κινηματογράφου
και κάποιος δίπλα μου 
μου περιέγραφε τις εικόνες της οθόνης
ένα νεαρό ζευγάρι σε ένα
χειμωνιάτικο αστικό τοπίο
δεν ανήκουν σε εσάς αυτές οι εικόνες
είστε μονάχα δυο νότες
σε μια σελίδα παρτιτούρας
που σημειώνει με φαγωμένο μολύβι
κάποιος τρελός συνθέτης
στην αίθουσα του μυαλού μου.
είδα μια μπλε τούφα να ξεπροβάλει 
από το κόκκινο σκουφάκι σου
και χαμογέλασα.

Γιώργος Τρίκερι

στην πρίζα

ποτέ δεν φτάσαμε στα Εξάρχεια
ξαπλώσαμε στο χορτάρι της εθνικής βιβλιοθήκης
έπαιζα τραμ με τα δάχτυλα μου στη πλάτη σου
έσπασε ένα από τα ράμματα
που είχα στο σβέρκο μου
σε κέρασα τις σταγονίτσες αίματος
που κύλησαν
είπες πως είχε γεύση ροδιού
είπα πως είμαι θαυμαστής σου
και επιθυμώ να γίνω εραστής σου
είπες πως θα με ζωγραφίσεις
ως βελουδένιο αμπαζούρ
ή μανάβικο της Νέας Υόρκης
είπαμε ψέμματα πολύχρωμα
κι όλα τα τραγούδια που ξέρουμε
το πρωί οι περαστικοί
απίθωναν κυπελάκια του καφέ
και ζεστά κρουασάν στα πόδια μας
για να ξυπνήσουν τα γυμνά κορμιά μας.

Γιώργος Τρίκερι

χριστουγεννιάτικο

είμαι ο διαρρήκτης
που ντύθηκε Άγιος Βασίλης
ήρθα να κλέψω τα κοσμήματα της μάνας σου
και τα ρολόγια του πατέρα σου
βρήκα ένα φάκελο στην επιφάνεια εργασίας 
του λάπτοπ σου
με τραγούδια των Cure,
των Joy Division
και το 
shout, shout let it all out
άρχισα να χορεύω
μπροστά στο καθρέφτη σου
όπως έχεις κάνει κι εσύ
χίλιες φορές
η αστυνομία με βρήκε να κοιτάω
φωτογραφίες σου από καλοκαιρινές διακοπές
Αμοργός 2014
ηλιοβασιλέματα στην Αιγιάλη
και ρακόμελα στα Θολάρια
ο δικαστής με ρώτησε
γιατί δεν πήρα τα κλοπιμαία και να φύγω
και του εξήγησα
πως πουθενά δεν μυρίζει τόσο όμορφα
όπως το δωμάτιο σου.

Γιώργος Τρίκερι

αφιερωμένο στη Θάλεια, τον Αντρέα και σε όλους μας

ραντεβού με την Τσάρλι

υπάρχουν χαμογελαστα πρόσωπα με φακίδες
και μπούκλες στα μαλλιά
τραγούδια απο χείλη αγγέλων
δάχτυλα που χαϊδεύουν τη βροχή
τις βρεγμένες ηλιαχτίδες
τη σάρκα του πελάγους
κάθε της βήμα πληκτρολογεί
μια μελωδία
σαν αργή ανάσα
που ευωδιάζει θυμαριστά ....

έχω ένα μαύρο σουέντ πουκάμισο
που το έχω ονομάσει Τζόνι Κας
έχω μαύρες αρβύλες
που τις γυαλίζω με το βερνίκι
του ελληνικού στρατου
έκλεψα λιγοστές σταγόνες
από τη κολώνια του αδελφού μου
τα φόρεσα για να έρθω
να σας συναντήσω
θα σας κρατάω
γαλατένια σοκολατάκια
κι ένα ημιτελές ποίημα
ξέρω πως στα πενήντα μας λεπτά
θα προλάβουμε να τα πούμε όλα
και να πλέξουμε μια ραψωδία
με τα ηχηρά μας γέλια.

Γιώργος Τρίκερι

1976

τη πρώτη φορά που πήγα
στη Νέα Υόρκη
αγόρασα ένα κομμάτι πίτσα πεπερόνι
την μασούσα καθώς περπατούσα
ανάμεσα σε ουρανοξύστες
ένα βρώμικο ποταμό
και δίμετρες πόρνες
όμορφες σαν παναγίες
η κρούστα εκείνης της πίτσας
ήταν πιο νόστιμη
από ολόκληρη τη ζωή
που είχα ζήσει
μέχρι τότε.

Γιώργος Τρίκερι

περιοδεύων θίασος του ενός

I am a rasta man
κι έχω τσιγγάνα καρδιά
θυμάμαι να κλαίω στη σάρκα σου πάνω
με δάκρυα ευδαιμονίας
λίγο πριν χαθείς σε γυμνωμένους αμμόλοφους
ενός βαθυπράσινου πελάγους
πάντα γυρίζω να σου δώσω ακόμα μια ευκαιρία
ή να μου δώσεις εσύ μια
από το παράθυρο που στέκω
βλέπω κομμάτια σου αποσπασματικά
τον αστράγαλο σου καθώς απλώνεις τα ρούχα
το γόνατο σου όταν πίνεις καφέ
τη σιλουέτα σου πίσω από τις κουρτίνες
να αντικατοπτριζεται στον χάλκινο καθρέφτη
να χορεύει στο πεινασμένο μετείκασμα
δεν μπορώ να καταλάβω
πως η σκέψη σου 
θερμαίνει
σαν μια ερωτική σύζευξη
αρχέγονη
ένας γενετήσιος οργασμός
που απλώνεται σαν χυμένη μπογιά
στους θολούς ορίζοντες
καθώς μεταμορφωνόμαστε σε μαλαματένια άστρα
ενός γαλήνιου ουρανού.

Γιώργος Τρίκερι

μέθεξη

Jack Vettriano

ας είναι κακοτράχαλος ο χειμώνας
πάλλονται εντός μας αυγουστιάτικοι πανσέληνοι
τροπικά μεθυσμένα μεσημέρια
μια Παρασκευή θα περιμένω ως το δειλινό
θα έρθω το κήπο σου να κουρσέψω
με όπλα αρχέγονα
λεπίδια κοφτερά όλες μου οι αισθήσεις
αδηφαγώς θα απολαύσω
τις χρυσες σου μπούκλες
το καυλωμένο μεδούλι
που σαν ρόδο φρέσκο
αναδύεται από γυαλιστερά λαγόνια
κι ύστερα θα αναπαύτω
στο σπίτι που μου χάρισες.

Γιώργος Τρίκερι

Αδιέξοδο τραγούδι

την άφησα να κοιμάται
πήγα στο αεροδρόμιο
χωρίς να της πω μια κουβέντα
χωρίς ένα σημείωμα
το πρώτο μας βράδυ κάναμε σεξ στο ασανσέρ
δεν κρατιόμασταν μέχρι το διαμέρισμά της
της έσκισα το φόρεμα
ήταν ένα απαίσιο φόρεμα
δεν της πήγαινε καθόλου
οπότε δεν πειράζει
έξι μήνες αργότερα στεκόμουν στη τζαμαρία
του πεντηκοστού ορόφου
και φυσούσα κυκλάκια 
προς τον Ιστ ρίβερ
πριν αναρωτηθώ τι γυρεύω εκεί
και πριν τελειώσει το τσιγάρο
είχα φύγει
την άφησα να κοιμάται
βρήκα το φάκελο με τις φωτογραφίες από τη Μήλο
όταν είχε έρθει στην Ελλάδα
πότε το πάθος γίνεται άτυχος στίχος;
ένας απόηχος βουτηγμένος στα μέλια
και υποσχέσεις που ντύθηκαν συγγνώμες
πότε η λαχτάρα γίνεται κενοτάφιο
και τα φιλιά, παράπονο?
σκέφτηκα να της αφιερώσω το βιβλίο
αλλά δεν μπορείς να αποθεώσεις έναν σκουριασμένο έρωτα
μόνο τον κρύβεις στο πιο βαθύ συρτάρι
ή τον χαρίζεις σε κάποιον ρακοσυλλέκτη
μαζί με τα υπόλοιπα ξεφτισμένα ρούχα.

Γιώργος Τρίκερι

ελεύθερη μετάφραση

την είδα στη πλατεία
είχε πάρει μερικά κιλά
στο παλτό της είχε ακόμα
άσπρες τρίχες από τη γάτα.

έχεις συναντήσει κάποια που κάθε φορά
που την αγγίζεις χάνεται
στο παραμικρό άγγιγμα εξαφανίζεται
σαν σύννεφο που αλλάζει σχήμα
από τη πνοή του ανέμου
κι από ερειπωμένη γέφυρα
γίνεται τεράστια λευκή τούρτα
ώσπου έρχεται ο λύκος
και την κάνει μια χαψιά
μένει ο ουρανός
κενός
ένα τεράστιο γαλάζιο κασετόφωνο
χωρίς κασέτες
μετά μαθαίνεις να πηγαίνεις σινεμά μόνος σου
να κοιμάσαι σε όποια πλευρά του κρεβατιού
γουστάρεις
και πάντα θυμάσαι τις τελευταίες της λέξεις
-μπορώ να κάνω σεξ
με οποιονδήποτε άντρα
εκτός από σένα.

την είδα στη πλατεία
μετά από καιρό
ήμουν προσεκτικός
να μην την αγγίξω.

Γιώργος Τρίκερι

blinded by the light

Salvedor Dali

κοιτάω τα σύννεφα

βλέπω εσένα

κοιτάω τη θάλασσα

βλέπω εσένα

βγάζω τα μάτια μου

ακούω τη φωνή σου

-όχι, μη τα μάτια σου,

κόψε τα χέρια σου

αυτά με πνίγουν.

Γιώργος Τρίκερι

η δύναμη του κινηματογράφου (video)

Ένα μικρό απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου που έγραψε ο Νίκος Παππάς με τίτλο Σινεφίλ 2: Ζωή σαν έργο τέχνης.  Η παρουσίαση έγινε στο βιβλιοπωλείο του Βόλου "Χάρτα". Προγραμματίζεται νέα παρουσίαση στην Αθήνα (μέσα Νοεμβρίου) για την οποία θα σας κρατάω ενήμερους. 

the love me or die dance

η νύχτα κείτεται γκαστρωμένη
ηδυπαθή σαλιγκάρια ρουφούν τ αστέρια
απ τη κοιλιά της
μόνο για ένα τραγούδι σηκώνομαι
πεισματάρικο σαν νοσταλγία
βαρύ σαν θανατική ποινή
αυτό το σπίτι τρίζει από παντού
εργαστήριο ασύρματων εφιαλτών
γνήσιο δαιμονισμένο κύτταρο
ο ύπνος άπιαστο όνειρο
ένα ποτάμι κυλάει στα μάτια σου
το νερό του ξεδίψασε τους αυτόχειρες
και τ άλογα τους
δωμάτιο με θέα τη κόλαση
με μια μοναδική ξύλινη καρέκλα
ένα μωσαϊκό διάσπαρτο με γαλάζια μανιτάρια
επικίνδυνοι μικροί έρωτες
κάθε υγρή υπόσχεση
οδηγεί στο επόμενο βήμα
όταν μεγαλώσω και τελειώσει ο χορός
σκότωσε με

Γιώργος Τρίκερι

photo by Ben Hopper

Esmeralda sings the blues

Kinchoi Lam aka Walktheline

σε γνώρισα τη στιγμή που έφευγες
άκουσα τις λέξεις σου
την ώρα που σιωπούσες
ένας τοίχος
σαν αναπάντητη κλήση
μια γέφυρα
που θα μπορούσε να ενώσει τις νύχτες μας
κι ένα τραγούδι
ένας Ιούλιος καυτός
και πουθενά ένα φιλί
να δροσιστούμε
χρειάστηκαν χρόνια
να γίνουμε δυο ξένοι.

Γιώργος Τρίκερι

τον σκύλο μου τον λένε Βαλεντίνο

οι αριθμοί της Άνοιξης είναι όλοι ζυγοί
δυο μάτια που σε ψάχνουν
τέσσερις μέρες καρτερώ
κάτω από το παραθύρι σου
εξάσφαιρη η καρδιά σου
κι όλες οι σφαίρες κόκκινες σαν άνθη όλο μέλι
πυροβολείς το στήθος μου
κι αντί για θάνατο πικρό
παράδεισους γνωρίζω  
Είναι εκείνοι οι έρωτες που κάνουν ο'τι θέλουν
είναι κι άλλοι που κάνουν ο'τι μπορούν
είναι κι αυτοί οι ταπεινοί
που ανακατεύονται στο χαλί
με τις τρίχες του σκύλου.
Ήρθε η Άνοιξη
όλοι οι έρωτες θα ζήσουν.

Γιώργος Τρίκερι

Τριτώνει ο Σημαδεμένος.

Κάθε εποχή έχει και τον δικό της Σημαδεμένο. Η αρχή έγινε τη δεκαετία του 30, τότε που οι ταινίες με ήρωες γκάνγκστερς ήταν το αγαπημένο είδος του αμερικάνικου κοινού. Το 1932 ο Paul Muni υποδύθηκε έναν γκάνγκστερ που έμοιαζε αρκετά με τον Αλ Καπόνε (στον οποίο οι εφημερίδες της εποχής είχαν δώσει το παρατσούκλι Scarface) Η ταινία είχε πλήρη τίτλο Scarface: The Shame of a Nation για να μην θεωρηθεί πως η ταινία ηρωποιεί τον κακοποιό. Ο πρωταγωνιστής, ένας Ιταλός μετανάστης, γίνεται πλούσιος και πανίσχυρος μαφιόζος πουλώντας παράνομη μπίρα την εποχή της ποτοαπαγόρευσης ώσπου η απληστία του τον οδηγεί στον θάνατο.
Τη δεκαετία του 80 η κόκα έρεε άφθονη στους δρόμους και τα κλαμπς της Αμερικής, οπότε ο Τόνι Μοντάνα είναι ο ιδανικός αντιήρωας της εποχής. Ο Al Pacino υποδύεται έναν Κουβανό μικροαπατεώνα ο οποίος ανεβαίνει τα σκαλοπάτια του υποκόσμου και γίνεται ο πιο ισχυρός βαρώνος κοκαΐνης του Μαϊάμι.
Μια ταινία που θεωρήθηκε αμφιλεγόμενη την εποχή της κυκλοφορίας της κατόρθωσε κυρίως χάριν στην ερμηνεία του Pacino να μείνει στην ιστορία ως μια κλασική γκανγκστερική ταινία. 
Όπως διαβάζω στο διαδίκτυο ετοιμάζεται και τρίτος Σημαδεμένος. Αυτή τη φορά ο ήρωας είναι ένας μεξικάνος μετανάστης ο όποιος προσπαθεί να κατακτήσει το αμερικάνικο όνειρο για της πλαγίας οδού.
Η ταινία θα διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες, ο πρωταγωνιστής δεν έχει βρεθεί ακόμα γιατί οι παραγωγοί ψάχνουν κάποιον που να είναι αυθεντικός λατίνος, οπότε η απορία που γεννάται είναι, θα βρεθεί κάποιος που θα μπορέσει να ξεπεράσει ή έστω να πλησιάσει την ερμηνεία του Pacino. 

Γιώργος Τρίκερι

σκιές

Michela Picchi

στα διαμαντένια θραύσματα των αναμνήσεων 

περπατάω

ξυπόλητος.

θυμάμαι τότε που ήσουν το κορίτσι της διπλανής αυλής

σου έφερνα μίκυ μάους

και τις γκοφρέτες μου

να τις ανταλλάξω με ένα σου φιλί

με τραβούσες στα σκοτάδια κάτω από τη σκάλα

έσκιζες το περιτύλιγμα και δάγκωνες τη γκοφρέτα

χείλη, γέλιο, μισοτελειωμένα -όχι εκεί-

γίνονταν ένα γλυκό καρναβάλι

σ' εκείνη την αυλίτσα

μετά σε φώναζε η μάνα σου για φαγητό

και τελείωνε ο παράδεισος

άφηνες τη μισοφαγωμένη γκοφρέτα

να γευτώ τον έρωτα που δεν προλάβαμε.

δεν ήθελα να φύγεις

δεν μπορούσες να μείνεις

σ' έκλεψε το πανεπιστήμιο και μετά η ξενιτειά

έρχεσαι τώρα στο χωριό μόνο καλοκαίρια οικογενειακώς

όταν φθάνει η νύχτα με το άδειο το φεγγάρι

ντύνεσαι με πορφυρό μελάνι

κι έρχεσαι κάτω από τη σκάλα μας

βουτάμε στα γνώριμα σκοτάδια

και για μια μοναδική στιγμή

γινόμαστε ξανά δεκατετράχρονα

με γκοφρετί ανάσες

Γιώργος Τρίκερι