Παλιό καλό Χόλιγουντ: ο Νονός

The Godfather - 1972 ( Ο Νονός )

Σκηνοθεσία : Francis Ford Coppola
Ηθοποιοί : Marlon Brando, Al Pacino, James Caan, Robert Duvall, Richard S. Castellano, Diane Keaton, Abe Vigoda, Sterling Hayden, Talia Shire, John Cazale, John Marley, Richard Conte, Gianni Russo, Al Lettieri
Μουσική : Nino Rota, Carmine Coppola

Καλοκαίρι 1945, ο Δον Βίτο Κορλεόνε, κεφαλή της οικογένειας Κορλεόνε, μιας από τις πέντε οικογένειες της μαφίας, που κυριαρχούν στη Νέα Υόρκη, ετοιμάζεται να παντρέψει την κόρη του, Κόνι. Πάνω στην ώρα, ο γιος του Μαϊκλ επιστρέφει από τον πόλεμο, για τον γάμο της αδελφής του. Αρνούμενος ο Δον Βίτο να ασχοληθεί με το λαθρεμπόριο των ναρκωτικών, έρχεται σε ρήξη με τους αρχηγούς των άλλων οικογενειών και πέφτει θύμα δολοφονικής απόπειρας, Το γεγονός αυτό κάνει τον Μάϊκλ, το μόνο μέλος της οικογένειας, που δεν θέλησε ποτέ να έχει σχέση με τη μαφία και που βρισκόταν ως τότε στο περιθώριο των οικογενειακών υποθέσεων, προτιμώντας μία ήσυχη καριέρα σε πιο “έντιμες” επιχειρήσεις, να ξεκινήσει έναν βίαιο πόλεμο με τις άλλες οικογένειες, επιλέγοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο να πάρει εκδίκηση για τον πατέρα του και να συνδέσει τη μοίρα του με εκείνη της οικογένειας του, αναλαμβάνοντας τα ηνία της αρχηγίας.
Ο “Νονός” είναι το πρώτο μέρος μίας αριστουργηματικής τριλογίας, που σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και που στηρίχτηκε στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα του συγγραφέα Μάριο Πούζο. Πρόκειται για ταινία σταθμό, που αγαπήθηκε από το κοινό και επιδοκιμάστηκε από τους κριτικούς, με θρυλικούς χαρακτήρες που έγραψαν ιστορία. Είναι η ταινία, που ανέδειξε τον Αλ Πατσίνο σε σταρ πρώτου μεγέθους και βέβαια έδωσε νέα ώθηση στην τότε ξεγραμμένη, από τις εταιρίες παραγωγής, καριέρα του Μάρλον Μπράντο, αποτελώντας αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κέρδισε 3 Όσκαρ (Καλύτερης ταινίας, Διασκευασμένου σεναρίου και Α` ανδρικού ρόλου για τον Μάρλον Μπράντο), 5 Χρυσές Σφαίρες και 1 βραβείο Γκράμι.
O Κόπολα κατάφερε κι έδωσε στην ταινία του όλη τη δυναμική του μυθιστορήματος. Φροντίδα και λεπτομέρεια συμπληρώνουν την κινηματογραφική του δεξιοτεχνία. Όλες οι σκηνές του έργου του είναι καλά δουλεμένες και παρουσιάζονται τέλειες ως προς το σύνολό τους. Η ταινία θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί σαν ένα οικογενειακό δράμα αλλά και σαν μία καθαρά γκανγκστερική μαφιόζικη ταινία. Είναι η πορεία μίας οικογένειας μέσα στο χρόνο, η κληρονομιά που δέχεται η κάθε γενιά από την προηγούμενη κι ο αγώνας της για να κρατηθεί ενωμένη μέσα από τις όποιες δυσκολίες. Όμως ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνιέται, ότι πρόκειται και για μία οικογένεια μαφιόζων, εγκληματιών, που επιβάλει τους δικούς της όρους και κανόνες κι έχει την δική της ηθική. Ο Νονός μπορεί να είναι καλός, σοφός, δίκαιος, αλλά είναι κι ο αρχηγός των δολοφόνων. Και εδώ βέβαια έγκειται η ιδιοφυΐα, τόσο του σκηνοθέτη όσο και των ηθοποιών, που κατέστησαν μία γκαγκστερική ταινία, όπου βασιλεύει η βία, το αίμα κι ο θάνατος, σε μία κλασική τραγωδία, βυθισμένη στη μελαγχολία της αλησμόνητης μουσικής του Νίνο Ρότα. 

από τον Φίλο kst

The Abyss, ένα υποβρύχιο θρίλερ

The Abyss - 1989 ( Η Άβυσσος )

Σκηνοθεσία : James Cameron
Ηθοποιοί : Ed Harris, Mary Elizabeth Mastrantonio, Michael Biehn, J.C.Quinn, Kimberly Scott, Leo Burmester, Todd Graff

Η ταινία είναι γνωστή. Είναι μία πανέμορφη υποβρύχια δραματική περιπέτεια με sci-fi πλοκή, σκηνοθετημένη με νεύρο και μαεστρία από τον James Cameron και γεμάτη αγωνία. Πρόκειται για ένα ακόμα τεχνολογικό επίτευγμα, μια υποβρύχια ανάμειξη, όπως λένε, των “Στενών επαφών τρίτου τύπου” του Σπήλμπεργκ, με το “ Άλιεν” του Ρ. Σκοτ, που απέσπασε το 1989 και τo Όσκαρ Καλύτερωv Οπτικώv Εφέ.
Η ταινία ξεκινάει με τη βύθιση ενός αμερικανικού υποβρυχίου, που μετέφερε πυρηνικές κεφαλές. Επειδή στην περιοχή υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις, το αμερικανικό ναυτικό οργανώνει επιχείρηση σωτηρίας, ζητώντας τη βοήθεια των εργαζομένων μιας κοντινής υποβρύχιας πλατφόρμας γεωτρήσεων πετρελαίου. Για βοήθεια του πληρώματος στέλνεται ακόμα και μια ομάδα από το ναυτικό, καθώς και η σχεδιάστρια της πλατφόρμας. Εν τω μεταξύ, η σχέση Αμερικής - Ρωσίας γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη, η επικοινωνία με την υποβρύχια πλατφόρμα διακόπτεται εξαιτίας ενός τυφώνα κι ο αρχηγός της ομάδας του ναυτικού, που πάσχει από το σύνδρομο των δυτών, οδηγείται στην τρέλα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μια ξένη παρουσία κάνει την εμφάνισή της, από τα βάθη της αβύσσου …
Η ταινία Άβυσσος, είναι άλλη μια χειροπιαστή απόδειξη της τελειομανίας του σκηνοθέτη James Cameron, η οποία πέραν από το μεγαλείο της σκηνοθεσίας και την αρτιότητα της φωτογραφίας, που μας προσφέρει η κινηματογράφηση του βυθού, μας εντυπωσιάζει και με τα πρωτοποριακά για την εποχή εκείνη, ειδικά οπτικά εφέ.
Για τα γυρίσματα της ταινίας χρησιμοποιήθηκε ένα μισοτελειωμένο και εγκαταλελειμμένο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου με τις κατάλληλες μετατροπές δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα υποβρύχιο σκηνικό : δυο δεξαμενές, η μία γέμισε με 7,5 εκατομμύρια γαλόνια νερό και η άλλη η βοηθητική, με 4 εκατομμύρια γαλόνια. Όλες οι υποβρύχιες σκηνές γυρίστηκαν σ΄ αυτές τις δεξαμενές, ενώ οι ηθοποιοί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα πέρασαν δυο εβδομάδες από εκπαίδευση καταδύσεων. Η ταινία του Cameron “αιχμαλωτίζει” τους θεατές της σε μία έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, με τα στοιχεία του πανικού, του τρόμου και του φόβου για το άγνωστο, να κυριαρχούν.
Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δεν εμποδίζει και δεν κουράζει, η πλοκή της είναι γρήγορη και προσεκτική, αφήνοντας τη μεγάλη αποκάλυψη για το τέλος. Οι ρόλοι δε των ηθοποιών πολύ καλοί και οι χαρακτήρες τους δυναμικοί.
Συνολικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό εγχείρημα, ένα δείγμα της μαεστρίας του James Cameron, που συστήνεται να το απολαύσετε σε μεγάλη τηλεόραση και με ... σβηστά τα φώτα.

από τον Φίλο kst

Παλιό καλό Χόλιγουντ: The Thing from another World

The Thing from another World - 1951


Θρίλερ Επιστημονικής φαντασίας
Παραγωγή : Howard Hawks
Σκηνοθεσία : Christian Nyby, Howard Hawks
Ηθοποιοί : Kenneth Tobey, Margaret Sheridan, James Arness

Ίσως, για εκείνη την εποχή, να ήταν και το καλύτερο B-movie του είδους της επιστημονικής φαντασίας. Σκοτεινό, αγωνιώδες, κλειστοφοβικό (η καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία βοηθάει πάρα πολύ), χωρίς σκηνές σπλάτερ και χωρίς να δείχνει τι είναι αυτό που προκαλεί το φόβο, ενισχύει την ένταση κι αφήνει το μυαλό σου να πλάθει μόνο του τον εφιάλτη.
Ο παραγωγός Χάουαρντ Χοκς, εμφανώς και έχει βάλει το χέρι του στη σκηνοθεσία, δίνοντας σ’ αυτό το κλασικό θρίλερ μια αλληγορική πολιτική διάσταση για το φόβο του κομμουνισμού και μάλιστα σε μια εποχή ψυχροπολεμικής έξαρσης – εξάλλου, μια αναφορά στην αρχή της ταινίας, για την αυξανόμενη παρουσία των Σοβιετικών στην Αρκτική, δίνει από νωρίς τον τόνο.
Η ιστορία ακολουθεί μια αμερικανική ομάδα εξερευνητών στην Αρκτική που ανακαλύπτει ένα διαστημόπλοιο θαμμένο στον πάγο. Μέσα βρίσκεται κι ο πιλότος που μεταφέρεται στη βάση. Όταν, οι πάγοι γύρω του θα λιώσουν, θα αποκαλυφθεί ένα πλάσμα που μάλλον ανήκει στον φυτικό κόσμο (!) αλλά τρέφεται με ανθρώπινο αίμα, σκορπώντας έτσι τον πανικό.
Η αλήθεια είναι ότι την ταινία την βαραίνουν κοντά 65 χρόνια και παρόλο ότι της λείπει η σύγχρονη κομψότητα, πράγμα που συναντάμε στο υπέροχο remake του Τζον Κάρπεντερ, η ταινία κρατάει τη σωστή ισορροπία φόβου και τρόμου, με την ένταση να συσσωρεύεται από την αρχή. Με ένα σενάριο σφιχτό και καλογραμμένο, την καλή υποκριτική, το γρήγορο ρυθμό και την καλή μουσική επένδυση, η ταινία αποτελεί και παραμένει, όπως είπαμε, μέχρι σήμερα ένα από τα καλύτερα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.

από τον Φίλο kst

Sling Blade, η δικαιοσύνη της καρδιάς

Σκηνοθεσία - Σενάριο : Billy Bob Thornton

Ηθοποιοί : Billy Bob Thornton, Dwight Yoakam, Robert Duvall, Lucas Black

Ο Καρλ, ένα διανοητικά καθυστερημένο άτομο, βγαίνει ύστερα από 25 χρόνια, από το άσυλο ψυχοπαθών όπου είχε κλειστεί γιατί, σε ηλικία 12 χρονών, είχε σκοτώσει τη μητέρα του και τον εραστή της. Μετά την αποφυλάκισή του επιστρέφει στην αγροτική περιοχή του Άρκανσο και πιάνει δουλειά σ΄ ένα γκαράζ, όπου γίνεται φίλος με τον Φρανκ, ένα μικρό αγόρι. Εκεί ο Καρλ θα γνωρίσει και τη μητέρα του Φρανκ τη Λίντα, μια καλοσυνάτη γυναίκα αλλά και το ζηλόφθονο φίλο της Ντόιλ, έναν βίαιο, αλκοολικό τύπο …
Σ' έναν τέτοιο χώρο, µε πρόσωπα που προσπαθούν να συμβιώσουν, εξελίσσεται η υπόθεση της πολύ ενδιαφέρουσας αυτής ταινίας, που κινείται ανάμεσα στο κοινωνικό δράμα και την ταινία τρόμου, µε τον Θόρντον να σκηνοθετεί µε άνεση το καλογραμμένο του σενάριο και να μετατρέπει τη μικρή του ιστορία σε μια έντονα συγκινητική και γεμάτη τρυφερότητα ταινία, σκιτσάροντας µε σιγουριά και οξυδέρκεια τους διάφορους χαρακτήρες και δημιουργώντας, ιδιαίτερα στο δεύτερο μέρος, ένα κλίμα αμφιβολίας και μυστηρίου. Ο ίδιος, οπτικά αγνώριστος, προσφέρει µια αλησμόνητη ερμηνεία (ήταν υποψήφιος για το όσκαρ α΄ρόλου, αλλά το πήρε για το σενάριο), στο ρόλο του Καρλ,
µ' ένα πηγούνι που εξέχει και µε τα λιγοστά λόγια που τραυλίζει και που, πίσω από την αγαθιάρικη φυσιογνωμία του, κρύβει εκείνη ενός πραγματικά καλού ανθρώπου.
Η ταινία δεν κουράζει αν και κρατάει περισσότερο από δύο ώρες.
Πρόκειται για μια αξιοπρεπή κινηματογραφική δημιουργία, που οι φίλοι των κοινωνικών δραμάτων αξίζει να την απολαύσουν.


από τον Φίλο Kst

Παλιό καλό Χόλιγουντ: Adventures of Don Juan

Adventures of Don Juan – 1948 ( Δον Ζουάν )Περιπέτεια εποχής, σε σκηνοθεσία Vincent Sherman , με τους Errol Flynn, Viveca Lindfors.

Στο τέλος του 17ου αιώνα, ο ευγενής Don Juan de Marana (Errol Flynn), επιστρέφει στη Μαδρίτη από το Λονδίνο, μετά από ένα σοβαρό διπλωματικό σκάνδαλο που προκλήθηκε από τη σχέση του με μία Αγγλίδα, την παραμονή του γάμου της μ΄ έναν Ισπανό ευγενή. Ο Ισπανός πρέσβης στο Λονδίνο, κόμης de Polan (Robert Warwick), στέλνει μία επιστολή στη Βασίλισσα Margaret (Viveca Lindfors), υπολογίζοντας ότι η μεσολάβησή του αυτή θα αποκαταστήσει τον Don Juan από τις φήμες, που ακούγονταν για τις ερωτικές του σχέσεις, πετυχαίνοντας ακόμα και την πρόσληψή του, σαν εκπαιδευτή στη Βασιλική Ακαδημία της ξιφασκίας. Ο Don Juan ερωτεύεται κρυφά τη Βασίλισσα Margaret και γίνεται έμπιστος, όχι μόνο σ΄ αυτήν αλλά και στον ανεύθυνο και ανίσχυρο σύζυγό της, το Βασιλιά Phillip III (Romney Brent), αποκαλύπτοντας στη συνέχεια το σχέδιο του Δούκα de Lorca (Robert Douglas), ο οποίος σχεδίαζε να σφετεριστεί το θρόνο της Ισπανίας και να κηρύξει τον πόλεμο στην Αγγλία.
“Οι περιπέτειες του Don Juan” είναι μία γοητευτική και απολαυστική ταινία γεμάτη δράση, ρομαντισμό και χιούμορ. Είναι ένα μέρος της ιστορίας του θρυλικού κι άφοβου ισπανού εραστή, που εδώ “παλεύει” όχι μόνο για να γοητεύσει όμορφες γυναίκες και να ξεφύγει από ζηλιάρηδες συζύγους αλλά και για να σώσει τη Βασίλισσα Μαργαρίτα και το Βασιλιά της Ισπανίας από προδοτικές μηχανορραφίες.
Αυτή η ταινία είναι μία από τις μεγάλες κλασικές περιπέτειες, που γύρισε ο σαραντάχρονος τότε Errol Flynn κι ο ρόλος του Don Juan θεωρείται, από πολλούς θαυμαστές του, σαν ένας από τους καλύτερους της καριέρας του. Μέχρι τότε το άστρο του έλαμψε σε ταινίες που άφησαν εποχή, όπως : Captain Blood (1935), The Adventures of Robin Hood (1938) και The Sea Hawk (1940).
Η ταινία είναι πλούσια σε σκηνικά, με όμορφη φωτογραφία και ζωντανά χρώματα, εδώ βέβαια βοηθάει και το Technicolor. Συναρπαστική, με σφιχτή πλοκή και άφθονη δράση, από την αρχή μέχρι το τέλος και με εντυπωσιακές σκηνές ξιφομαχίας, ιδίως εκείνης της τελικής μονομαχίας. Κέρδισε δίκαια ένα Όσκαρ για το σχεδιασμό των θαυμάσιων κοστουμιών της.

από τον   Φίλο  kst

Ran, απληστία για πλουτο και εξουσία

Ran - 1985
Σκηνοθεσία : Akira Kurosawa
Ηθοποιοί : Tatsuya Nakadai, Mieko Harada, Akira Terao, Jinpachi Nezu


Ο άρχοντας Hidetora Ichimonji, μετά από 70 χρόνια απόλυτης ηγεμονίας, γερασμένος πια κι έχοντας αποκτήσει μεγάλη δύναμη, αποφασίζει να παραιτηθεί από τα αξιώματά του και να παραδώσει την εξουσία στους τρείς γιούς του, μοιράζοντας έτσι σε τρία μέρη την αχανή επικράτειά του, με μόνη του επιθυμία να ζήσει σαν τιμώμενο πρόσωπο, όταν βρίσκεται σε κάθε ένα από τα κάστρα τους. Όλοι οι γιοί θα είχαν ίσα μερίδια, με τον μεγαλύτερο όμως γιο να ηγείται, ενώ οι άλλοι θα όφειλαν να υπακούουν και να τον στηρίζουν. Οι δυο μεγαλύτεροι γιοι κολακεύουν τον πατέρα τους, με σκοπό να τον απογυμνώσουν από τα πλούτη και τα αξιώματα, αλλά ο μικρότερος γιος, ο Saburo, τον προειδοποιεί για τις διχόνοιες και τις δολοπλοκίες που υπάρχουν στην οικογένεια. Ο Hidetora θυμώνει, τον αποκληρώνει και τον εξορίζει, αφήνοντας έτσι το πεδίο ελεύθερο στους δύο μεγαλύτερους γιους, τον Taro και τον Jiro. Αυτοί, αρπάζοντας την εξουσία βίαια, ξεκινούν πόλεμο μεταξύ τους, εμπλέκοντας έτσι όλη την περιοχή σε νέες αιματηρές συγκρούσεις κι αφήνοντας τον πατέρα τους να περιφέρεται μισότρελος στις ερημιές, αναλογιζόμενος τη δυστυχία που κι ο ίδιος σκόρπισε στον κόσμο, τον καιρό των κατακτήσεων του.
Αυτό το κορυφαίο αριστούργημα του Κουροσάβα, διασκευή της ιστορίας του σαιξπηρικού "Βασιλιά Ληρ" στην Ιαπωνία του 16ου αιώνα, είναι μία από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου, που τιμήθηκε με το Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών. Αποτελεί δε, ένα ακόμα πικρό σχόλιο πάνω στον παραλογισμό του πολέμου και στην ακόρεστη δίψα για δύναμη και εξουσία.
Ο Κουροσάβα δούλευε την ταινία του αυτή για περισσότερα από 10 χρόνια, και το 1985, σε ηλικία 75 ετών, με ασθενική πλέον όραση, πραγματοποίησε την πιο ακριβή παραγωγή στα κινηματογραφικά χρονικά της Ιαπωνίας. Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία, οι ερμηνείες, η μουσική, τα κοστούμια, τα σκηνικά, είναι όλα εκπληκτικά, υψώνοντας το Ran, το επικό αυτό δράμα, που σαν λέξη μεταφράζεται "Χάος", στην τελειότητα.
Δεν χρειάζονται πολλά για την ταινία αυτή, η αξία της είναι αδιαμφισβήτητη και μόνο λίγα λόγια – σκέψεις του ίδιου του Κουροσάβα φτάνουν :
“ Αυτό που προσπαθώ να δώσω μέσα από το Ran, από την αρχή που το γράφαμε, είναι ότι οι Θεοί ή ο Θεός ή ο οποιοσδήποτε παρακολουθεί τον κόσμο αυτόν, νιώθει στενοχώρια για τους ανθρώπους, που καταστρέφουν ο ένας τον άλλο και αδύναμος, που δεν μπορεί να επηρεάσει την ανθρώπινη φύση. ” 

  από τον   Φίλο  kst

Παλιό καλό Χόλιγουντ: Bullitt

Αμερικάνικη αστυνομική ταινία σε σκηνοθεσία Peter Yates, με τους Steve McQueen, Jacqueline Bisset, Robert Vaughn.1968

Το Bullit είναι μία όμορφη αστυνομική περιπέτεια. Ένα υπέροχο θρίλερ γεμάτο αγωνία, γρήγορους ρυθμούς και απρόβλεπτο σε αποκαλύψεις, που είχε σαν ατού το λιγομίλητο και αξέχαστο Steve McQueen, στο ρόλο του πεισματάρη και ασυμβίβαστου αστυνομικού ντετέκτιβ Frank Bullit και την όμορφη παρουσία της Jacqueline Bisset. Το Bullit υπήρξε ο προάγγελος των υπερ-εκρηκτικών ταινιών δράσης και κυρίως εκείνων με καταδιώξεις αυτοκινήτων, που ξεκίνησαν να γυρίζονται την εποχή εκείνη. Γνωστός για την αγάπη του και τις επιδόσεις του, με τα αυτοκίνητα και τις μοτοσικλέτες, ο Steve McQueen, αποδίδει εξαιρετικά τις σκηνές, όπου η παρακολούθησή του από τους επίδοξους δολοφόνους του, μετατρέπεται σε φοβερή καταδίωξη και καταστροφή. Εδώ πρέπει να πούμε, ότι πραγματικοί πρωταγωνιστές σ΄αυτές τις σκηνές, υπήρξαν : ένα Ford Mustang GT, που οδηγούσε ο Steve McQueen και ένα Dodge Charger Magnum. Αξέχαστα επίσης θα παραμείνουν και τα 15 λεπτά περίπου, που διαρκούν οι σκηνές του κυνηγητού αυτών των πραγματικά απίθανων αυτοκινήτων στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο και που σήμερα αποτελούν πραγματικές σκηνές ανθολογίας. Ένα στοιχείο, που προκαλεί ακόμα εντύπωση, είναι και η έλλειψη μουσικής στις σκηνές καταδίωξης. Ενώ η μουσική παίζει πρωταρχικό ρόλο στις ταινίες καταδίωξης και δράσης, στη συγκεκριμένη ταινία, ελάχιστες είναι οι σκηνές καταδίωξης, που συνοδεύονται από μουσική. Εδώ επικρατούν μόνον οι ήχοι του κυνηγητού, οι ήχοι από τις μηχανές, τα λάστιχα και τις εξατμίσεις των αυτοκινήτων.
Για το γύρισμα αυτών των περίφημων σκηνών, χρησιμοποιήθηκαν δύο πράσινα σκούρα Ford Mustang GT 390 CID του 1968, με κινητήρες V8 και 325 ίππους το καθένα, καθώς και δύο μαύρα Dodge Charger TR 440 Magnum του 1968. Οι ταχύτητες, που είχαν οριστεί, για τους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο και που ήταν στα 80 μίλια την ώρα (130 χιλ), γρήγορα ξεπεράστηκαν, φθάνοντας τα 110 μίλια την ώρα (175 χιλ) και ο Steve McQueen αντικαταστάθηκε, σε μερικές μόνον σκηνές, από κάποιον άλλο επαγγελματία οδηγό.

 από τον   Φίλο  kst

Rosemary's baby, κάτι περίεργο συμβαίνει.

Ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Roman Polanski, 1968.
Ένα κλασικό έργο τρόμου είναι και “Το μωρό της Ρόζμαρυ”, που γυρίστηκε το 1968 από τον Roman Polanski, βασισμένο στο ομώνυμο εφιαλτικό μυθιστόρημα του πολύ καλού συγγραφέα Ira Levin, με τους θαυμάσιους ηθοποιούς Mia Farrow και John Cassavetes.
Η παράνοια του αόρατου, η ανατριχιαστική αίσθηση του υπερφυσικού, το σταδιακά αυξανόμενο κλίμα αγωνίας και απειλής, συνθέτουν μία από τις αριστουργηματικότερες “διαβολικές” λεγόμενες, ταινίες από καταβολής κινηματογράφου. Ο Polanski κατορθώνει και “αγγίζει” το κακό, χωρίς καν να το δείχνει. “Παίζει” με τον θεατή και πετυχαίνει να τον καθηλώσει.
Όλα φαντάζουν ύποπτα, δαιμονικά. Ο τρόμος παραμονεύει …
Και η μουσική σε υποβάλλει με την απλότητα και την ηρεμία της.

από τον   Φίλο  kst

The Talented Mr. Ripley, απόδραση από μια ασήμαντη ζωή

Σκηνοθεσία : Anthony Minghella, 1999
Ηθοποιοί : Matt Damon, Gwyneth Paltrow, Jude Law, Cate Blanchett, Philip Seymour Hoffman.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στα τέλη της δεκαετίας του '50, κατά κύριο λόγο στην Ιταλία, όπου και βρίσκεται το πλουσιόπαιδο Ντίκι Γκρίνλιφ (Τζούντ Λο) μαζί με την φιλενάδα του Μάρτζ Σέργουντ (Γκουϊνεθ Πάλτροου), που όπως και πολλοί άλλοι πλούσιοι Αμερικανοί προτιμούν τη χώρα αυτή για τη διασκέδαση τους και για να περνούν άσκοπα τον καιρό τους. Εκεί φτάνει από τη Νέα Υόρκη κι ο νεαρός Τομ Ρίπλεϊ ( Ματ Ντέϊμον), σταλμένος από τον πατέρα του Ντίκι, τον εκατομμυριούχο Χέρμπερτ Γκρίνλιφ, ο οποίος ζητάει από τον Τομ Ρίπλεϊ να ταξιδέψει στην Ιταλία και να πείσει το γιο του Ντίκι να επιστρέψει στην Αμερική. Γοητευμένος απ' την αίγλη και τη λάμψη της Dolce Vita, που κάνει με τον πλούσιο Ντίκι και την όμορφη Μαρτζ, καθώς κι από την ανέμελη ζωή της υψηλής κοινωνίας, ο Τομ αποφασίζει να σκοτώσει τον Ντίκι, όταν διαισθάνεται ότι κινδυνεύει να χάσει αυτό το γοητευτικό στυλ ζωής, βάζοντας μπροστά ένα σχέδιο για να πάρει ακόμα και την ταυτότητα του νεκρού. Κανείς, τελικά, δεν μπορεί να φανταστεί το πραγματικό πρόσωπο του ταλαντούχου κύριου Ρίπλεϊ. Ο Τομ τα ήθελε όλα : χρήματα, επιτυχία, καλή ζωή. Λόγω του ταλέντου του να πλαστογραφεί και να μιμείται φωνές ο Τομ καταφέρνει όχι μονάχα να ξεφεύγει από την αστυνομία, αλλά και να “κλέψει” τη ζωή του Ντίκι, χρησιμοποιώντας τα λεφτά του και το όνομα του. Ο Τομ, όμως, θα είναι αναγκασμένος να συνεχίσει και με άλλες δολοφονίες, προκειμένου να μη τον συλλάβουν αλλά και για να μπορέσει να ζήσει μια άνετη και πλούσια ζωή, διαφορετική από αυτή, που ζούσε …
Το 1960, ο Γάλλος σκηνοθέτης Ρενέ Κλεμάν κινηματογράφησε για πρώτη φορά το εξαιρετικό αστυνομικό μυθιστόρημα “ Ο ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϊ “, που έγραψε το 1955 η Πατρίτσια Χάϊσμιθ, με τον τίτλο “Plein soleil” (στην Ελλάδα παίχτηκε με τον τίτλο “Γυμνοί στον ήλιο”) και με πρωταγωνιστή τον Αλαίν Ντελόν, τον αγαπημένο Ρίπλεϋ της Χάϊσμιθ. Σαράντα χρόνια αργότερα, ο ήδη βραβευμένος με Όσκαρ για την ταινία του “ Ο Άγγλος ασθενής”, σκηνοθέτης Άντονι Μινγκέλα, γυρίζει και τη δική του διασκευή. Πρόκειται για μια συνταρακτική, όμορφη αλλά και τραγική ταινία με μία εντυπωσιακή προσαρμογή του σεναρίου της πάνω σε μια υπέροχη ιστορία μυστηρίου, γεμάτη με τεταμένες καταστάσεις και με ασυνήθιστα απρόβλεπτο τέλος. Ο ταλαντούχος Τομ Ρίπλεϊ της ταινίας του Μινγκέλα, είναι ένας φτωχός νεαρός, συμπαθής, που εύκολα γοητεύει τους άλλους. Φαινομενικά ευγενικός και φιλικός, αλλά και τρομερά κυνικός με πολλές φιλοδοξίες, που για ν' αποκτήσει αυτά που θέλει (κυρίως χρήματα αλλά και ερωτικές ή άλλες φιλικές σχέσεις), φτάνει ακόμα και στο έγκλημα. Πολλοί, συγκρίνοντας, λένε ότι είναι μια ταινία αγωνίας, ένα ψυχολογικό θρίλερ, βγαλμένο από τα χέρια του Χίτσκοκ, που όμως ανήκει στη δεκαετία του ΄90.

 από τον   Φίλο  kst

Moby Dick, το ταξίδι ενός σαλεμένου καπετάνιου

 Moby Dick - 1956 (Μόμπυ Ντικ)


Κλασική Ναυτική Περιπέτεια σε σκηνοθεσία John Huston, με τον Gregory Peck
Αρχές του 19ου αιώνα, ο νεαρός Ισμαήλ αναζητώντας την περιπέτεια, αποφασίζει να μπαρκάρει στο φαλαινοθηρικό πλοίο Pequod του σκληροτράχηλου καπετάνιου Αχάμπ, που έχασε το ένα του πόδι εξαιτίας μιας λευκής φάλαινας, του Μόμπυ Ντικ και που έχει βάλει μοναδικό σκοπό στη ζωή του να κυνηγήσει και να σκοτώσει το θαλάσσιο αυτό κήτος. Ο Αχάμπ, θα ξεκινήσει μια αγωνιώδη αναζήτηση, ένα επικίνδυνο θαλασσινό ταξίδι και θα έρθει αντιμέτωπος με αμέτρητα εμπόδια, μέχρι τη στιγμή της τελικής αναμέτρησης : μιας επικής μάχης κυριευμένης από το μίσος και τη μανία του καπετάνιου.
Ένα από τα αριστουργήματα της αμερικάνικης και της παγκόσμιας λογοτεχνίας, το βιβλίο του Herman Melville του 1851, μεταφέρεται το 1956, στον κινηματογράφο και γίνεται μια συναρπαστική ναυτική περιπέτεια από το σκηνοθέτη John Huston.
Έχοντας τη βοήθεια του συγγραφέα βιβλίων επιστημονικής φαντασίας Ray Bradbury στη συγγραφή του σεναρίου, την επιβλητική παρουσία του Gregory Peck ως καπετάνιου Αχάμπ, τις συμμετοχές σπουδαίων ηθοποιών, όπως Richard Baseheart, Leo Genn, Orson Welles και χωρίς να υπάρχει καμία ρομαντική προσθήκη, ούτε και happy-end, ο Huston προσφέρει στον κόσμο του κινηματογράφου ένα θέαμα αξεπέραστο σε ψυχαγωγία, γεμάτο φαντασία και άφθονη δράση, με δυο λόγια μια ταινία εντυπωσιακή.
Το φιλμ επικεντρώνεται στη μανία του Αχάμπ για εκδίκηση και στο ανώφελο κυνηγητό του θαλάσσιου τέρατος. Ο Αχάμπ χάνοντας το πόδι του από τη φάλαινα αισθάνεται ότι έχει εξαπατηθεί από την ίδια τη φύση και το Θεό, γιαυτό και επιδιώκει να εκδικηθεί. Η μεγάλη λευκή φάλαινα έχει συνθλίψει όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή του καπετάνιου. Πίκρα και οργή πλημμυρίζουν τον Αχάμπ . Θα βάλει σε κίνδυνο τα πάντα, ακόμα και το καράβι και το πλήρωμά του, αρκεί να ικανοποιήσει το σκοπό του.
Ο Gregory Peck , σκοτεινός, τρομακτικός, φανατικός, μας χαρίζει την ανεπανάληπτη μορφή, του αυτοκαταστροφικού καπετάνιου με τη “διαταραγμένη αξιοπρέπεια”. Του ανθρώπου, που δε φοβάται το Θεό και που τα βάζει, τέλος, μαζί του.

 από τον   Φίλο  kst

Kramer vs. Kramer, αμαρτίες γονέων

Κοινωνικό δράμα, σε σκηνοθεσία Robert Benton, με τους Dustin Hoffman, Meryl Streep, 1979

Όταν η Τζοάνα Κράμερ εγκαταλείπει τον άντρα της και τον εξάχρονο γιό τους, γιατί συνειδητοποιεί ότι ο γάμος της δεν πηγαίνει καλά, ο Τέντ Κράμερ, που λόγω της δουλειάς του, δεν έχει ασχοληθεί και πολύ με το γιό του, αναγκάζεται να μάθει πως είναι να μεγαλώνει κανείς παιδιά. Όταν τελικά θα έχει προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο και η ζωή του θα έχει ξαναβρεί τον κανονικό της ρυθμό , η Τζοάνα θα επιστρέψει και θα ζητήσει, δικαστικά πλέον, να αναλάβει την επιμέλεια του παιδιού.
Κάποιες ταινίες, παρά τα ίχνη που αφήνει πάνω τους ο χρόνος , πετυχαίνουν και σ΄ αγγίζουν χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Μία από αυτές είναι και η ταινία “Kramer vs Kramer”, που καταπιάνεται με ένα θέμα αληθινό, δραματικό, ανθρώπινο και που έχει παραμείνει το ίδιο σημαντική, μέχρι σήμερα, σε όλη την κινηματογραφική της πορεία.
Υπέροχη ταινία, ευαίσθητη και συγκινητική, με πολλά μηνύματα. Η πιο διάσημη, θα μπορούσαμε να πούμε, κοινωνική ταινία, πάνω στο θέμα του χωρισμού των γονιών και του αντίκτυπου, που έχει αυτός στο μεγάλωμα των παιδιών.
Καταστάσεις πραγματικές, καθαρά διαχρονικές, μια αλυσίδα γεγονότων, όπως ο γάμος, οι σχέσεις των γονιών, το παιδί, η επαγγελματική καριέρα, ο φόρτος της εργασίας, η ελαχιστοποίηση της προσωπικής ζωής και του ελεύθερου χρόνου, ο χωρισμός, το μοίρασμα των ευθυνών, τα δικαστήρια, η επιμέλεια και η κηδεμονία του παιδιού, περιγράφονται αντικειμενικά χωρίς πολλές εξάρσεις ή φτηνούς μελοδραματισμούς. Σ΄ αυτό βέβαια και χωρίς κανένας να μπορεί να το αρνηθεί, έχουν συμβάλει με τη σειρά τους, η εξαιρετική σκηνοθεσία, το θαυμάσιο σενάριο και οι συγκλονιστικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, στοιχεία που συνετέλεσαν και στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της ταινίας αλλά και στη βράβευσή της με πέντε Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Α΄ Ανδρικού και Β΄ Γυναικείου ρόλου.

από τον   Φίλο  kst

Παλιό καλό Χόλιγουντ: Guess who's coming to dinner

 Ελληνικός τίτλος: Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ, 1967 
Κοινωνική ταινία σε σκηνοθεσία Stanley Kramer , με τους Spencer Tracy, Sidney Poitier, Katharine Hepburn, Katharine Houghton.

Πρωτοποριακή και σπουδαία αυτή η ταινία του σκηνοθέτη με τις προοδευτικές απόψεις, του Stanley Kramer και με απίθανες ερμηνείες, από εξίσου υπέροχους και όμορφους ηθοποιούς.
Για την εποχή της, πριν πενήντα περίπου χρόνια, θεωρήθηκε και ως η πρώτη ταινία του Χόλιγουντ, που αναφέρθηκε στο ζήτημα της διαφυλετικής ένωσης ατόμων, ενός ακόμα θέματος ταμπού και μάλιστα σε μια χρονική στιγμή, που βίαιες φυλετικές ταραχές επικρατούσαν σε πολλές πολιτείες της Αμερικής, αφού ο διαφυλετικός γάμος ήταν παράνομος μέχρι και το 1967 σε 17 τουλάχιστον πολιτείες του Νότου.
Ταινία ορόσημο λοιπόν το “Guess who's coming to dinner” ή “Μάντεψε ποιος θα 'ρθει το βράδυ” σύμφωνα με τον Ελληνικό του τίτλο, με τους Katharine Hepburn και τον Spencer Tracy στους ρόλους δύο αμήχανων γονιών, που πρέπει να αντιμετωπίσουν ψύχραιμα … το γάμο της κόρης τους.
Η απελευθερωμένη Joanna (Katharine Houghton), η κόρη του αγωνιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα και εκδότη μιας φιλελεύθερης εφημερίδας, Matthew Drayton (Spencer Tracy) και της αριστοκράτισσας γυναίκας του Christina (Katharine Hepburn), ιδιοκτήτριας μιας μοντέρνας γκαλερί τέχνης, επιστρέφει στο σπίτι της, μετά τις διακοπές της στη Χαβάη, μαζί με το φίλο της, που σκοπεύει να παντρευτεί, τον John Prentice (Sidney Poitier), έναν διακεκριμένο μαύρο γιατρό. Οι γονείς της Joanna δεν γνωρίζουν ότι ο υποψήφιος γαμπρός τους είναι μαύρος και αιφνιδιάζονται. Η Christina δέχεται την απόφαση της κόρης της να παντρευτεί τον John, αφού η ίδια την μεγάλωσε χωρίς προκαταλήψεις, αλλά ο Matthew έχει σοκαριστεί απ΄ αυτή τη διαφυλετική ένωση. Το ίδιο και οι γονείς του γιατρού έχουν “τρομοκρατηθεί”. Τελικά οι γονείς κάθονται μαζί και προσπαθούν να λύσουν το "πρόβλημά", αφού τα παιδιά είναι αμετάπειστα στην απόφασή τους ...
Ο Stanley Kramer έχει σκηνοθετήσει την ταινία του αυτή με μεγάλη διορατικότητα, θίγοντας ένα τόσο σοβαρό κοινωνικό θέμα ( για την εποχή εκείνη), εξετάζοντάς το σε βάθος, με φιλελεύθερο τρόπο, χιούμορ και πολλή μεγάλη ευαισθησία.
Η ταινία είναι θαυμάσια κι αποτελεί ένα πραγματικό κινηματογραφικό θησαυρό. Έγινε από ένα από τα “μεγαλύτερα” ζευγάρια του Χόλιγουντ, στη ζωή και στην οθόνη, την Katharine Hepburn και τον Spencer Tracy καθώς και από τον αξιόλογο Sidney Poitier.
Ήταν μια επιτυχία ενάντια στα ρατσιστικά δεδομένα εκείνης της χρονιάς, του 1967 και ήταν υποψήφια για 10 όσκαρ, εκ των οποίων όμως, μόνον η Katharine Hepburn κέρδισε το όσκαρ για τον καλύτερο γυναικείο ρόλο και ο William Rose για το σενάριο. Ο Sidney Poitier αγνοήθηκε, παρά τις καταπληκτικές εμφανίσεις, που είχε την ίδια χρονιά και στις ταινίες “To Sir, With Love” και “ In the Heat of the Night”, που τελικά κέρδισε και το όσκαρ της καλύτερης ταινίας.
Το 1975 ο Stanley Kramer σκηνοθέτησε και μια νέα έκδοση της ταινίας του για την τηλεόραση.
To 2005 γυρίστηκε, με πρωταγωνιστή τον Ashton Kutcher, η ταινία “Guess Who”, ένα χαλαρό remake, που έφερνε περισσότερο στην κωμωδία και με τους ρόλους να έχουν αντιστραφεί. Η μαύρη κόρη φέρνει στο σπίτι το νεαρό λευκό άνδρα, που έχει επιλέξει για να παντρευτεί.
Και μερικές λεπτομέρειες :
Η τελευταία οκτάλεπτη σκηνή της ταινίας, ο περίφημος μονόλογος του Spencer Tracy, είναι μία από τις ωραιότερες σκηνές του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Σ΄ αυτόν, τον κλασσικό πλέον μονόλογο, τα δάκρυα και η συγκίνηση της Hepburn είναι αληθινά. Και οι δυό τους, Hepburn και Tracy, ήξεραν ότι αυτές θα ήταν και οι τελευταίες φράσεις του υπέροχου ηθοποιού, σ΄αυτή την τελευταία ταινία του.
Ο Spencer Tracy πέθανε 17 ημέρες μετά την ολοκλήρωση της ταινίας.
Η ταινία κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1967, έξι μήνες μετά τον θάνατό του.
Η Hepburn δεν θέλησε ποτέ να δει ολόκληρη την ταινία, ιδίως το τέλος, επειδή η ανάμνηση του Tracy ήταν πολύ οδυνηρή για εκείνη.

από τον   Φίλο  kst

Nosferatu, ο αρχέτυπος βρικόλακας

Nosferatu : Eine Symphonie des Grauens - 1922
( Νοσφεράτου, μια συμφωνία τρόμου )
Κλασική Βουβή ταινία τρόμου
Σκηνοθεσία : Φ. Β. Μουρνάου - Πρωταγωνιστούν : Μάξ Σρέκ, Γκρέτα Σρέντερ

Ο βρικόλακας κόμης Ορλόκ παγιδεύει στο κάστρο του, στη Τρανσυλβανία, το μεσίτη Χάτερ και αργότερα ταξιδεύει στο Βίσμπουργκ της Γερμανίας σε αναζήτηση της όμορφης γυναίκας του τελευταίου, της Έλεν.
Ατμοσφαιρική και συνάμα ανατριχιαστική, απόκοσμη, νοσηρή και παράξενα όμορφη, η ταινία του Μουρνάου, αποτελεί ένα πραγματικά εντυπωσιακό, ονειρικό θα έλεγα, ποίημα τρόμου. Πρωτόγνωρη, για εκείνη την εποχή, η βουβή ταινία του Μουρνάου καθηλώνει περισσότερο με τη δύναμη των εικόνων της, δημιουργώντας ένα ζοφερό κλίμα και μια μακάβρια ατμόσφαιρα, σε μαύρο και άσπρο, που τη συμπληρώνει η απόκοσμη παρουσία του κόμη Ορλόκ.
Ο ρεαλισμός και το αλλόκοτο μπλέκουν σ΄ αυτό το αριστούργημα του γερμανικού εξπρεσιονισμού με τις εικόνες του να σε αιχμαλωτίζουν. Η δε ασχήμια του βρικόλακα πραγματικά σε υπνωτίζει και σε τραβάει όλο και πιο κοντά του και μια παράξενη γοητεία φόβου νοιώθεις να σε κυριεύει.
Το φιλμ αυτό είναι το πρώτο μεγάλο έργο με βρικόλακες και βέβαια ο προάγγελος του γνωστού σε όλους μας Κόμη Δράκουλα καθώς και το υπόβαθρο, που ο Βέρνερ Χέρτζογκ σκηνοθέτησε το 1979 τον δικό του Νοσφεράτου με τον υπέροχο Κλάους Κίνσκι.
Η ταινία του Μουρνάου υμνήθηκε για την ομορφιά της και τον ονειρισμό της. Παιζόταν όμως αποκλειστικά σε κινηματογραφικές λέσχες και ταινιοθήκες, μέχρι την επανέκδοσή της, τη δεκαετία του ΄60.

από τον   Φίλο  kst

Παλιό καλό Χόλιγουντ: Τhe Russians are coming, the Russians are coming

Κωμωδία 1966, σκηνοθεσία Norman Jewison, με τους Alan Arkin, Carl Reiner, Eva Marie Saint, Brian Keith.
Ένα Ρωσικό υποβρύχιο προσεγγίζει στις ακτές της Αμερικής και κολλάει στα ρηχά, σε μια αμμουδιά, κοντά σε μικρή παραλιακή πόλη της Νέας Αγγλίας. Μια ομάδα Ρώσων αποβιβάζεται στη στεριά για να βρει κάποιο μέσο να τραβήξει το υποβρύχιο να ξεκολλήσει. Αυτό που ακολουθεί όμως είναι μια τραγελαφική σειρά καταστάσεων και παρεξηγήσεων. Πανικός καταλαμβάνει την πόλη, το χάος και η υστερία επικρατούν γρήγορα. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι οι Ρώσοι εισβάλλουν στη χώρα. Ολόκληρη η πόλη βγάζει τα όπλα και σχηματίζεται ομάδα πολιτοφυλακής, στην προσπάθεια να σταματήσει αυτή η εισβολή. Στο τέλος όμως, κάτοικοι και Ρώσοι συνεργάζονται για την απελευθέρωση του υποβρυχίου.
Πρόκειται για αμερικάνικη τρελή κωμωδία – σάτιρα, που κυκλοφόρησε το 1966, και παρωδεί τους φόβους του ψυχροπολεμικού κλίματος, που επικρατούσε τότε. Η Αμερική βρισκόταν στη μέση μιας αντικομουνιστικής φοβίας και μόλις τέσσερα χρόνια είχαν περάσει από την περίφημη κρίση της Κούβας.
Η ταινία του Norman Jewison ανήκει στο είδος "ταινιών ειρήνης”, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του πενήντα και του εξήντα και έφθασε στο αποκορύφωμά του με το έργο του Stanley Kubrick “Dr Strangelove”.
Αγαπημένη κωμωδία, που σηματοδότησε στη μεγάλη οθόνη το ντεμπούτο του θαυμάσιου ηθοποιού Alan Arkin και που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι ένα διασκεδαστικό και χαριτωμένο φιλμ, με έξυπνους διαλόγους και αστείες καταστάσεις. Ας τη θυμηθούμε πάλι.

από τον   Φίλο  kst

Kramer vs. Kramer, αμαρτίες γονέων ...

Κοινωνικό δράμα, σε σκηνοθεσία Robert Benton, με τους Dustin Hoffman, Meryl Streep.

Όταν η Τζοάνα Κράμερ εγκαταλείπει τον άντρα της και τον εξάχρονο γιό τους, γιατί συνειδητοποιεί ότι ο γάμος της δεν πηγαίνει καλά, ο Τέντ Κράμερ, που λόγω της δουλειάς του, δεν έχει ασχοληθεί και πολύ με το γιο του, αναγκάζεται να μάθει πως είναι να μεγαλώνει κανείς παιδιά. Όταν τελικά θα έχει προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο και η ζωή του θα έχει ξαναβρεί τον κανονικό της ρυθμό , η Τζοάνα θα επιστρέψει και θα ζητήσει, δικαστικά πλέον, να αναλάβει την επιμέλεια του παιδιού.
Κάποιες ταινίες, παρά τα ίχνη που αφήνει πάνω τους ο χρόνος , πετυχαίνουν και σ΄ αγγίζουν χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Μία από αυτές είναι και η ταινία “Kramer vs Kramer”, που καταπιάνεται με ένα θέμα αληθινό, δραματικό, ανθρώπινο και που έχει παραμείνει το ίδιο σημαντική, μέχρι σήμερα, σε όλη την κινηματογραφική της πορεία.
Υπέροχη ταινία, ευαίσθητη και συγκινητική, με πολλά μηνύματα. Η πιο διάσημη, θα μπορούσαμε να πούμε, κοινωνική ταινία, πάνω στο θέμα του χωρισμού των γονιών και του αντίκτυπου, που έχει αυτός στο μεγάλωμα των παιδιών.
Καταστάσεις πραγματικές, καθαρά διαχρονικές, μια αλυσίδα γεγονότων, όπως ο γάμος, οι σχέσεις των γονιών, το παιδί, η επαγγελματική καριέρα, ο φόρτος της εργασίας, η ελαχιστοποίηση της προσωπικής ζωής και του ελεύθερου χρόνου, ο χωρισμός, το μοίρασμα των ευθυνών, τα δικαστήρια, η επιμέλεια και η κηδεμονία του παιδιού, περιγράφονται αντικειμενικά χωρίς πολλές εξάρσεις ή φτηνούς μελοδραματισμούς. Σ΄ αυτό βέβαια και χωρίς κανένας να μπορεί να το αρνηθεί, έχουν συμβάλει με τη σειρά τους, η εξαιρετική σκηνοθεσία, το θαυμάσιο σενάριο και οι συγκλονιστικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, στοιχεία που συνετέλεσαν και στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της ταινίας αλλά και στη βράβευσή της με πέντε Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Α΄ Ανδρικού και Β΄ Γυναικείου ρόλου.

από τον   Φίλο  kst

Zorba ο αθάνατος Έλληνας

Zorba the Greek - 1964 ( Αλέξης Ζορμπάς )

Ταινία αμερικανική ασπρόμαυρη βασισμένη στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”. Σενάριο και σκηνοθεσία : Μιχάλης Κακογιάννης. Παίζουν οι : Anthony Quinn, Alan Bates, Ειρήνη Παππά, Lila Kedrova, Σωτήρης Μουστάκας, Άννα Κυριακού, Ελένη Ανουσάκη, Γιώργος Βογιατζής, Τάκης Εμμανουήλ, Γιώργος Φούντας.
Μεγαλειώδης κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη, από τον Μιχάλη Κακογιάννη. Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο από ανθρώπινα πάθη κι αγάπη για τη ζωή, όπως και το βιβλίο του Καζαντζάκη.
Ένας νεαρός Άγγλος συγγραφέας γνωρίζεται στο ταξίδι του για την Κρήτη, μ΄ έναν ανοιχτόκαρδο και “παράξενο” τυχοδιώκτη, τον Αλέξη Ζορμπά κι ανακαλύπτει το βαθύτερο νόημα της ζωής.
Ο “Αλέξης Ζορμπάς” είναι το πιο Ελληνικό, το πιο γνήσιο, το πιο σπαραχτικό έργο, που βγήκε από τα χέρια του μεγάλου μας συγγραφέα. Η ζωή κι ο έρωτας, το μίσος και τα πάθη κυριαρχούν σ΄ αυτό και το ίδιο αυθεντικά μεταφέρονται και στην ταινία του Κακογιάννη. Η ζωή σ΄ όλη της την ομορφιά και τη γνησιότητα, όπως είναι, χωρίς περιττά στολίδια.
Ο “Αλέξης Ζορμπάς” είναι μια ταινία, που παρά τα πενήντα χρόνια της διατηρείται ακόμα φρέσκια και ενδιαφέρουσα, “η πιο Ελληνική ταινία που υπάρχει, παρά την αγγλική της γλώσσα”, όπως τόνισαν και μερικοί ξένοι κριτικοί επαινώντας την ταινία του Κακογιάννη. Μια ταινία, που έγινε παγκόσμια γνωστή χάρη και στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, με το θρυλικό πλέον “συρτάκι” της, καθώς και με το πληθωρικό παίξιμο του Anthony Quinn στο ρόλο του ήρωα του έργου. Ποιος εξάλλου δεν θυμάται τον λεγόμενο “χορό του Ζορμπά”, όπου μετά από μια μεγαλειώδη καταστροφή, δίπλα στην ακροθαλασσιά, οι πρωταγωνιστές χορεύουν πιασμένοι από τους ώμους, γιορτάζοντας το αύριο και όχι θρηνώντας το σήμερα.
Στα υπέρ της ταινίας, τέλος, πρέπει να καταλογισθούν : η θαυμάσια φωτογραφία του Γουώλτερ Λάσαλι , τα σκηνικά του Βασίλη Φωτόπουλου και η υπέροχη ηθοποιός Lila Kedrova, στο ρόλο της Μαντάμ Ορτάνς, που απέσπασαν και τα τρία όσκαρ, με τα οποία βραβεύτηκε η ταινία.

από τον   Φίλο  kst

Παλιό καλό Χόλιγουντ: The Getaway

Ελληνικός τίτλος: Ήταν δύο φυγάδες - 1972

Περιπέτεια θρίλερ σε σκηνοθεσία Sam Peckinpah, με τους Steve Mc Queen, Ali Mac Graw, Ben Johnson.
Μετά από 4 χρόνια στη φυλακή ο "Doc" McCoy (Steve McQueen), επαγγελματίας ληστής, παρά την καλή διαγωγή που έχει επιδείξει, δεν τα καταφέρνει να βγει έξω με αναστολή. Το γεγονός αυτό τον αναγκάζει να στείλει τη σύζυγό του Carol McCoy (Ali MacGraw), στον ισχυρό αλλά διεφθαρμένο τοπικό επιχειρηματία Jack Benyon (Ben Johnson) και να τον παρακαλέσει να μεσολαβήσει για την αποφυλάκισή του. Ο Benyon δέχεται με τον όρο ο McCoy να οργανώσει μια ακόμη ληστεία τράπεζας. Όταν ο McCoy αποφυλακίζεται, πραγματοποιεί με επιτυχία τη ληστεία, μαζί με συνεργάτες του Benyon. Όμως τα πράγματα αλλάζουν όταν καταλαβαίνει ότι ο Benyon σκοπεύει να τον βγάλει από τη μέση και ότι η γυναίκα του κοιμήθηκε με τον Benyon, για να βγει αυτός από τη φυλακή. Αυτό, που όμως δεν γνωρίζει, είναι πως από τη στιγμή που πήρε μέρος σ΄ αυτή τη ριψοκίνδυνη κι αιματηρή ληστεία, έχει μπλέξει με διπρόσωπους ανθρώπους και θανάσιμες παγίδες ... Έτσι, έχοντας μαζί του τα κλοπιμαία και μετά από πολλές περιπέτειες, θα προσπαθήσει να διαφύγει, μαζί με την Carol στο Μεξικό, για να σώσουν όχι μόνο τον έρωτά τους αλλά και τις ζωές τους.
Μετά το πρωτοποριακό "Wild Bunch" το 1969 και πριν από το εξίσου συναρπαστικό "Bring me the head of Alfredo Garcia" το 1974, ο Sam Peckinpah, αυτός ο κινηματογραφικός ποιητής της βίας, σκηνοθετεί άλλο ένα “εκτός νόμου” αριστούργημα γεμάτο - με τι άλλο - βία, σκόνη, ιδρώτα και αίμα. Ένα φιλμ συναρπαστικό όσο και διασκεδαστικό, με αγωνιώδεις ανατροπές, θεαματικές καταδιώξεις και χαρακτήρες, που όπως πάντα, αγγίζουν τα όρια της ειρωνείας και του κυνισμού. “The Getaway”, μία βίαιη ταινία, που για χαρακτηριστικό της έχει την καταιγιστική δράση και πρωταγωνιστές τον θαυμάσιο Steve McQueen και την όμορφη και σέξι Ali MacGraw. (Η ταινία αυτή ήταν άλλωστε και η αιτία της γνωριμίας και του έρωτα, που έζησαν).
Η “ζωντανή" σκηνοθεσία, το σφιχτοδεμένο σενάριο, η χρήση των σκηνών slow motion και η αδιάκοπη ένταση, κάνουν την ταινία μοναδική, μα εκείνο που κάνει περισσότερο εντύπωση είναι η υπέροχη φιγούρα του Steve McQueen, αυτού του εξαίρετου ηθοποιού, που έφυγε από κοντά μας τόσο γρήγορα.
Το 1994 ο σκηνοθέτης Roger Donaldson γύρισε ένα όχι και τόσο επιτυχημένο remake, με πρωταγωνιστές τον Alec Baldwin και την Kim Basinger στους κύριους ρόλους.

από τον   Φίλο  kst

Agora, όταν η γνώση θεωρήθηκε αμάρτημα

Ιστορική – Δραματική σε σκηνοθεσία Alejandro Amenábar, με τους Rachel Weisz, Max Minghella, Oscar Isaac.

Ιστορική και δραματική ταινία, σκηνοθετημένη έξυπνα και με έμπνευση από τον Ισπανό Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, που καταφέρνει με τις όμορφες και συγκλονιστικές σκηνές της να σε βάλει στο πνεύμα της εποχής της.
Έργο, που αναφέρεται στην Υπατία (την υποδύεται πειστικά η όμορφη Ρέϊτσελ Βάϊς), μια γυναίκα φιλόσοφο, αστρονόμο κι επιστήμονα καθώς και σ΄ ένα αρχαίο κόσμο, που σιγά σιγά καταρρέει, με το Χριστιανισμό ολοένα να γίνεται πιο ισχυρός και με τον φανατισμό να επικρατεί.
Η ταινία γυρίστηκε στη Μάλτα. Απεικονίζει πολύ πειστικά την αρχαία πόλη της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου και αποδίδει με ρεαλισμό ιστορικά και ευαίσθητα γεγονότα, όπως την καταστροφή της ονομαστής βιβλιοθήκης και τις θρησκευτικές συγκρούσεις, που είχαν ξεσπάσει.

από τον   Φίλο  kst

Ο Εραστής της Κομμώτριας

Le mari de la coiffeuse - 1990 ( Ο εραστής της κομμώτριας )
Ρομαντική – Αισθηματική, σε σκηνοθεσία Patrice Leconte, με τους Jean Rochefort, Anna Galiena.

Η ταινία του Πατρίς Λεκόντ έχει να κάνει με την ιστορία ενός αγοριού, που το όνειρό του ήταν να παντρευτεί μια κομμώτρια.
Εκείνο το καλοκαίρι ο δωδεκάχρονος Αντουάν γνωρίζεται με την κομμώτρια του χωριού. Η κυρία Σαφέρ ήταν γλυκιά και μιλούσε με μια απαλή φωνή. Χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, του ανήκε ήδη. Το κορμί της, το άρωμά της ήταν δικά του. Ο Αντουάν είχε ερωτευτεί την κομμώτριά του.
Είχε κερδίσει πια τη δική του γυναίκα - φαντασίωση. Όχι απλά την ωραία της γειτονιάς, αλλά μια κομμώτρια. Προσπαθούσε να πηγαίνει για κούρεμα όσο πιο συχνά μπορούσε. Ένοιωθε τα χέρια της στο κεφάλι του και οι όμορφες μυρωδιές του μαγαζιού της αρκούσαν για να στείλουν το παιδικό του μυαλό ψηλά στον έβδομο ουρανό. Αφηνόταν στα απαλά της χέρια με απόλυτη ερωτική διάθεση και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο μπούστο της, η φαντασία του έτρεχε με τη συνοδεία ήχων αραβικής μουσικής. Μαζί της αρχίζει να αισθάνεται τον έρωτα και την ερωτική επιθυμία, σε σημείο που όταν ο πατέρας του τον ρωτήσει τι θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει, να του απαντήσει : " Να παντρευτώ μια κομμώτρια".
Με παιδικές ερωτικές μνήμες, ο Αντουάν μεσήλικας πια, παραμένει ένας αδιόρθωτος ηδονοβλεψίας. Κι είναι χάρη σ' αυτό του το “βίτσιο”, που θα τύχει να γνωρίσει µια νεαρή κομμώτρια, τη Ματίλντ. Όταν μια μέρα θα μπει στο κομμωτήριό της, το παλιό του όνειρο : να παντρευτεί μια κομμώτρια, θα ξαναζωντανέψει.
Όταν η επιθυμία του γίνεται πραγματικότητα κι η Ματίλντ του λέει το πολυπόθητο Ναι, o Αντουάν ζει ημέρες μεγάλης ευτυχίας.
Ερωτευμένος παράφορα μαζί της, περνάει την ημέρα του στο κομμωτήριό της, παρακολουθώντας µε πάθος την κάθε της κίνηση, πράγμα που μεγαλώνει τις ερωτικές του φαντασιώσεις. Ο Αντουάν έχει βρει πλέον στη Ματίλντ την ιδανική ενσάρκωση του παιδικού του ονείρου και μαζί της ζει όμορφα τη μυσταγωγία του έρωτα.
Παρακολουθεί τη γυναίκα του να κουρεύει τους πελάτες και χορεύοντας μαζί της σε αραβικούς ρυθμούς, οι ερωτικές του διαθέσεις ολοένα και φουντώνουν.
Οι χειρονομίες και τα βλέμματα αντικαθιστούν τα λόγια, αντικατοπτρίζουν τ η ψυχική διάθεση του ζευγαριού, εστιάζουν σε εμμονές και εκφράζουν επιθυμίες.
Το ζευγάρι καταφέρνει μ΄ αυτό τον τρόπο και βρίσκει κάτι το μοναδικό και ζει τη ζωή του στα άκρα. Πίνουν ακόμα και τις κολόνιες, όταν δεν έχουν αλκοόλ, κάνουν έρωτα μέσα στο μαγαζί, χορεύουν ανατολίτικους χορούς. Δεν έχουν φίλους, αλλά δεν τους νοιάζει, προτιμούν να περνάνε τον καιρό μόνοι τους, οι δυο τους. Το όνειρο του Αντουάν έχει γίνει πια πραγματικότητα. Όμως, πόσο μπορεί να αντέξει ένα όνειρο ?
Αυτή την παρουσία της γυναίκας στον κόσμο (και στη φαντασία) του άντρα, έναν κόσμο πεζό κι ανιαρό, σκιαγραφεί ο Λεκόντ, μετατρέποντας την κάθε λεπτομέρεια σε κάτι το εντελώς πρωτότυπο και μοναδικό, για να “τραγουδήσει” τη χάρη, την ομορφιά, τη γοητεία, αλλά και το μυστήριο της γυναίκας (που εδώ εκπροσωπεί µε τον καλύτερο τρόπο, η όμορφη κι αέρινη Άννα Γκαλιένα).
Λυρική, όμορφη ταινία γύρω από τις ερωτικές φαντασιώσεις του αρσενικού, µε τη γυναίκα έτοιμη να προσφέρει το καθετί στον άντρα, χωρίς να περιμένει τίποτε σε αντάλλαγμα. Μια ιστορία λιτή κι αισθησιακή, αισθαντική και συγκινητική, ρεαλιστική και βαθιά ρομαντική, που κατορθώνει και αποκτά ένα εξωπραγματικό τόνο και μια παραμυθένια χροιά, περιγράφοντας την ίδια τη ζωή, η οποία είναι γεμάτη όνειρα και απογοητεύσεις, χαρά και θλίψη.

από τον   Φίλο  kst

Clerks, η μικρή κολαση ενός άλλου Δάντη

Clerks - 1994 ( Υπάλληλοι )
Κωμωδία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Kevin Smith, παίζουν οι Brian O'Halloran, Jeff Anderson, Kevin Smith.

Δυο νεαροί υπάλληλοι, που εργάζονται σε γειτονικά καταστήματα (ο ένας σ΄ ένα μικρό σούπερ μάρκετ κι ο άλλος σ΄ ένα βίντεο κλαμπ), είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες αυτής της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του σκηνοθέτη Kevin Smith. Πρόκειται για δυο νέους που μιλάνε διαρκώς, συζητώντας για τα καθημερινά τους προβλήματα, το σεξ, τον έρωτα, τον κινηματογράφο. Συναντούν φίλους και φιλενάδες (πρώην και νυν) κι αντιμετωπίζουν τους πελάτες με αθυροστομία και χιούμορ (ο ένας ευγενικά, ο άλλος προκλητικά).
Η ταινία “Υπάλληλοι” υπήρξε μια ανεξάρτητη παραγωγή, που γυρίστηκε με ελάχιστα χρήματα (το 2006 ακολούθησε και το Νο 2) κι η αρχή μιας αξιοσημείωτης διαδρομής του συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιού Kevin Smith.
Είναι μια ευχάριστη ασπρόμαυρη κωμωδία, γεμάτη φαντασία, φρεσκάδα, χιούμορ κι ευρηματικότητα. Μια ειλικρινής, πνευματώδης και “βέβηλη” δημιουργία, δοσμένη μέσα από διάφορα μικροεπεισόδια, που μοιάζουν με σκετς μιας επιθεώρησης και που δείχνουν να στηρίζονται σε αυτοσχεδιασμούς, με έναν ασταμάτητο διάλογο, που όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά αντιθέτως προκαλεί το γέλιο και την ευχαρίστηση, αποκαλύπτοντάς μας, τελικά, τη μοναξιά και την απόγνωση που κρύβεται πίσω από τις συμπεριφορές της σύγχρονης νεολαίας.

από τον   Φίλο  kst