soulpie cinema presents ... Πηλιορείτικη χλωρίδα

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: τα μπάνια του λαού

-με αυτό έντεκα.
-τι έντεκα;
-έντεκα μπάνια.
-καλά ρε, είσαι σοβαρός; τα μετράς;
-ε, ναι.. πάντα. εσύ πόσα έχεις;
-δεν ξέρω.. περισσότερα από σένα, πάντως.
-πού το ξέρεις;
-ε, αφού τις τελευταίες τρεις μέρες μόνο έχω κάνει έξι.
-τι έξι; α, όχι.. δεν πάει έτσι.
-γιατί; αφού βουτάω πρωί και απόγευμα..
-ένα μπάνιο μόνο την ήμερα μετράει.
-ποιος το λέει αυτό;
-ε.. έτσι είναι. αλλιώς τι; κάθε φορά που βγαίνουμε, στεγνώνουμε και ξαναβουτάμε θα έπρεπε να μετράει και για μπάνιο.. είναι δυνατόν;
-τι λες; κι αν είναι σε διαφορετικές παραλίες;
-όχι. και πάλι.. ένα την ημέρα.
-δεν συμφωνώ. είναι άδικο.
-τι πάει να πει δεν συμφωνείς; έτσι πάει.. είναι νόμος.
-νόμος, ε; δεν μου λες.. και τα νυχτερινά;
-ποια νυχτερινά;
-τα νυχτερινά μπάνια. αν βουτήξεις πριν τα μεσάνυχτα και βγεις μετά, σε ποια μέρα μετράει το μπάνιο;
-ε.. δεν ξέρω.
-α.. δεν έχει αποφανθεί σχετικά ακόμα η νομολογία, ε;

Γιάννης Αντάμης

κυκλοφορεί το δεύτερο ηλεκτρονικό βιβλίο του Γιάννη Αντάμη με τίτλο "20,ooo λεύγες  απ' ό,τι χάλασα". για να το διαβάσεις πάτησε εδώ. 

πρώτη φορά εξωγήινοι

Ines Longevia

Το φθινόπωρο του 1998 ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με εξωγήινο πολιτισμό. Ήρθαν μόνοι τους οι εξωγήινοι. Απρόσκλητοι. Ήρθαν και με επισκέφτηκαν στο φοιτητικό μου σπίτι. Πως ήμουν κάποτε φοιτητής πάει πια, το ξέχασα. Το σπίτι στα Εξάρχεια, όμως, το θυμάμαι μια χαρά. Το σπίτι αυτό το μοιραζόμουν με την αδερφή μου, που τότε επίσης σπούδαζε. Η αδερφή μου έλειπε, όταν εκείνοι ήρθαν. Ευτυχώς δηλαδή. Εγώ όμως ήμουν εκεί. Τους καλωσόρισα. Το ότι ήταν εξωγήινοι δεν στάθηκε αρκετό για να ξεχάσω την καλή μου ανατροφή. Τους έφτιαξα καφέ και καθίσαμε να τα πούμε. Μου ζήτησαν να σβήσω τα φώτα για να ακουγόμαστε καλύτερα. "Α! Κι εμείς εδώ, στη Γη, στο σκοτάδι ακούμε καλύτερα", πετάχτηκα και είπα. Μου φάνηκε πως χαμογέλασαν. Δεν χρειάστηκε να μου φανερώσουν πως με μελετούσαν καιρό πριν με επισκεφτούν. Το κατάλαβα. Τίποτα πια δεν είχαν να μάθουν από εμένα. Τα ήξεραν όλα ήδη. Ήταν πλάσματα αδιευκρίνιστου φύλου, ηλικίας, καταγωγής και πεποιθήσεων. Έμοιαζαν περισσότερο με οικιακά σκεύη, παρά με έμβια όντα. Για να πω την αλήθεια, δεν μου φάνηκαν και ιδιαίτερα έξυπνοι. Είκοσι επτά φορές τους ρώτησα σχετικά με τον σκοπό της επίσκεψής τους και κάθε φορά μου έδιναν και μια διαφορετική απάντηση. Πριν αναχωρήσουν, έβγαλαν και ακούμπησαν πλάι στα φλιτζάνια του καφέ ένα ασημένιο κουτάκι και μου ζήτησαν να τους το φυλάξω μέχρι να ξαναπεράσουν. Και μετά σηκώθηκαν να φύγουν. Έτσι απλά. "Ωραίος καφές", μου είπε ο ένας βγαίνοντας από το σπίτι και τον χωροχρόνο μου. Ύστερα από λίγο επέστρεψε και η αδερφή μου. "Πού ήσουνα;" τη ρώτησα. Είχε πάει σινεμά.

Γιάννης Αντάμης

 από το "κατά τον δαίμονα εαυτού", εκδόσεις τόπος 2008

κυκλοφορεί το δεύτερο ηλεκτρονικό βιβλίο του Γιάννη Αντάμη με τίτλο "20,ooo λεύγες  απ' ό,τι χάλασα". για να το διαβάσεις πάτησε εδώ. 

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: σοβαροφάνεια ≠ σοβαρότης

Francesco Chiacchio

-να σου πω.
-να μου πεις.
-εσύ είσαι αυτός που γράφει τους αυθεντικούς διαλόγους στο φουμπού;
-σχεδόν αυθεντικούς.
-αυτούς, ναι. εσύ είσαι;
-ναι. γιατί;
-να σου πω έναν καλό να τον γράψεις;
-πες μου, αλλά γιατί δεν τον γράφεις εσύ;
-ε.. εγώ δεν γράφω τέτοια..
-τι τέτοια;
-ε, το δικό μου το προφίλ είναι πιο σοβαρό. γράφω πολιτικά, κοινωνικά.. τέτοια θέματα που με απασχολούν..
-οπότε είπες να το δώσεις σε μένα που είμαι καραγκιόζης, ε;
-όχι, με συγχωρείς.. δεν ήθελα να σε προσβάλλω. απλώς εμένα δεν μου αρέσει να ανεβάζω αστειάκια και άλλα τέτοια ανάλαφρα..
-φαντάσου να ήθελες να με προσβάλλεις, δηλαδή.
-καλά. άστο.. αν δεν θέλεις, δεν σου τον δίνω τον διάλογο μου.
-δεν πειράζει.. τον πήρα μόνος μου.

Γιάννης Αντάμης


κυκλοφορεί το δεύτερο ηλεκτρονικό βιβλίο του Γιάννη Αντάμη με τίτλο "20,ooo λεύγες  απ' ό,τι χάλασα". για να το διαβάσεις πάτησε εδώ. 

ημερολόγιο

πέρασα σήμερα από ένα χαρτοπωλείο να πάρω ένα ημερολόγιο. όσο κοιτούσα τον σχετικό πάγκο και προσπαθούσα να διαλέξω, με πλησίασε η υπάλληλος και με ρώτησε αν χρειάζομαι βοήθεια. την ευχαρίστησα και της είπα ότι απλώς κοιτάζω, αλλά εκείνη επέμεινε λέγοντας μου, "έχουμε κι άλλα ημερολόγια σε προσφορά.. εκεί, στο ράφι". πλησίασα στο ράφι κ είδα ότι πράγματι υπήρχαν εκεί κι άλλα ημερολόγια, πανομοιότυπα με αυτά που είχαν στον πάγκο, αλλά στη μισή τιμή και κάποια ακόμα φθηνότερα. στην αρχή μπερδεύτηκα, αλλά κοιτάζοντας τα λίγο καλύτερα κατάλαβα ότι αυτά της προσφοράς ήταν προηγούμενων ετών, που τους είχαν ξεμείνει. βρήκα ημερολόγια του 2015, του 2014, του 2011, της προηγούμενης δεκαετίας.. μέχρι κι ένα του 2004 ανακάλυψα, με το σήμα των ολυμπιακών αγώνων χαραγμένο στη ράχη του. παρασύρθηκα κ άρχισα να τα παίρνω στα χέρια μου και να τα ξεφυλλίζω, λες και υπήρχε περίπτωση να βρω κάποια κρυμμένη ιστορία μέσα στις άγραφες σελίδες τους, μια εξήγηση για το πώς φτάσαμε ως εδώ ή κάτι τέτοιο μεταφυσικό, μα πάντως διδακτικό και χρήσιμο. ένας κύριος με κουστούμι δίπλα μου, μόλις άκουσε την πρόταση της υπάλληλου, άφησε πίσω στον πάγκο το ημερολόγιο που είχε ήδη διαλέξει κι αντί για αυτό πήρε ένα παρόμοιο του 2008 από το ράφι (μάλλον επειδή ήταν επίσης δίσεκτο), που έγραφε στο εξώφυλλο "ημερολόγιο για επαγγελματίες". πόσο επαγγελματικό είναι να γράφεις τα ραντεβού της δευτέρας πάνω σε μια παρασκευή, είπα να τον ρωτήσω, αλλά έτρεξε προς το ταμείο και δεν πρόλαβα να του χαλάσω την αγορά του αιώνα, που μόλις είχε κάνει. σχεδόν συγκινημένος από το ταξίδι αυτό στον χρόνο κ από την αποκάλυψη ότι το παρελθόν, όταν ξεμένει στο ράφι, βγαίνει σε προσφορά (και κάπως έτσι η πρωτοχρονιά ξεπέφτει σε κοψοχρονιά), βγήκα ξανά στο δρόμο. την ώρα που έβγαινα από την πόρτα του χαρτοπωλείου, η υπάλληλος μου φώναξε, "δεν βρήκατε αυτό που ψάχνατε;" "το βρήκα", της απάντησα, "μα θα περάσω να το πάρω αργότερα"..

Γιάννης Αντάμης

Ο Γιάννης Αντάμης γεννήθηκε το 1975 στο Βόλο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και -μεταξύ άλλων- εργάζεται ως δικηγόρος.
Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Πριγκιποδουλειές» (Οξύ 2006), «Σχέδιο Τρόμου» (Οξύ 2007) και «Κατά τον Δαίμονα Εαυτού» (Τόπος 2008), ενώ έχει δημοσιεύσει άλλους 20 τίτλους στο διαδίκτυο (www.dreamtigers.gr). Κείμενά του έχουν συμπεριληφθεί στην ανθολογία «Το Ελληνικό Φανταστικό Διήγημα» (Αίολος 2009). Το βιβλίο του «Σχέδιο Τρόμου» μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στην Ισπανία με τον τίτλο «El Proyecto» (Sti Ediciones 2015). 

Είναι τελειόφοιτος του Π.Μ.Σ. "Δημιουργική Γραφή" του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και έχει οργανώσει και διδάξει σε εργαστήρια γραφής στο Βόλο, τη Θεσσαλονίκη, τη Λάρισα, την Πάτρα και τη Λήμνο. 

λικέρ από χριστουγεννιάτικα στολίδια

Πριν από λίγους μήνες κάποιος μου συνέστησε μια νέα μέθοδο τη μνήμη μου για να ταλαιπωρώ και δήθεν να γυμνάζω. Να αφιερώνω, λέει, ένα μόλις δεκάλεπτο το βράδυ κάθε Κυριακής και να επιδιώκω να ανακαλώ με χρονολογική σειρά όλα τα γεύματα που έφαγα μες στη βδομάδα που πάει να τελειώσει. Δοκίμασα δυο-τρεις φορές αυτό το ενδιαφέρον πείραμα, με μάλλον όχι και τόσο ενθαρρυντικά αποτελέσματα για την πνευματική μου υγεία. Την Τρίτη δεν ήταν που έφαγα φακές; Α, όχι! Την Τρίτη είχα πάει για τσίπουρα. Ή μήπως ήταν την Τετάρτη; Γιατρέ, ανησυχώ. Αλήθεια, τι έχω πάθει;
Η καθεμιά από τις, γνώστες τουλάχιστον, αισθήσεις μας έχει ανοίξει στην τράπεζα της μνήμης μας έναν λογαριασμό και αναλόγως των καθημερινών μας παραστάσεων αδιάκοπα τον τροφοδοτεί, αγνοώντας επιδεικτικά τις θνητές ανάξιες αντοχές της. Η γεύση, ως αρχαιότερη και πιο δοκιμασμένη αίσθηση, έχει με την επίγεια μνήμη μας ανοιχτούς από παλιά λογαριασμούς, και ως εκ τούτου, ο άνθρωπος ήθελε μάλλον να μου πει πως, με το να ανατρέχω διαρκώς στις γευστικές μου προσλαμβάνουσες, θα οχυρωθώ καλύτερα μπροστά στην επικείμενη επέλαση της λήθης.
Πολύ πριν φτάσω να συμβουλευτώ τους ειδικούς –αν και δεν έμαθα ποτέ αυτός ο κάποιος ειδικός σε τι ειδικευόταν- έκανα από μόνος μου μια άσκηση παρόμοια το βράδυ της αλλαγής του χρόνου. Έτσι κάθε φορά αφιέρωνα ένα δεκάλεπτο περίπου, λίγο πριν φύγει ο παλιός και έρθει ο καινούριος, προσπαθώντας να ανακαλέσω μες στη μνήμη μου όλες τις προηγούμενες Πρωτοχρονιές –ή έστω τα Χριστούγεννα- της ενσυνείδητης ζωής μου. Εντάξει, σπάνια τα κατάφερνα να θυμηθώ πάνω από δέκα -δώδεκα ήταν το προσωπικό μου το ρεκόρ- από τις ένδοξες, μα τόσο ανούσιες, γιορτές που ήδη είχαν περάσει. Και πάντα κάπου σε αυτή τη διαδρομή, όλο και κάποιος από τους χρονικούς σταθμούς μου ξέφευγε μοιραία. Ενώ πολύ συχνά, το ομολογώ, τα μπέρδευα λιγάκι. Μόλις κατόρθωνα, ας πούμε, με σιγουριά να θυμηθώ την πόλη όπου γιόρτασα τον ερχομό του τέσσερα, ερχόταν τότε η παρέα του ενενήντα εννιά και πάνω στην πρώτη ανάμνηση απρόσκλητη κολλούσε. Τι περιλάμβανε, ωστόσο, το δείπνο της καθεμιάς Πρωτοχρονιάς, ποτέ μου δε δοκίμασα να δω αν άραγε το έχω τελικά οριστικά διαγράψει.
Μόλις προχτές για κάποιο λόγο, μάλλον σκοτεινό, θυμήθηκα ένα μικρό αστείο που κάποια φίλη μου παλιά μου είχε πει και τότε είχα γελάσει. Ήτανε, λέει, κατακαλόκαιρο και είχαμε πάει επίσκεψη σε κάποιο σπίτι φιλικό και κάποια στιγμή, που είχαμε όλοι βαρεθεί, έβγαλε η οικοδέσποινα να μας κεράσει ένα σπιτικό λικέρ, που η ίδια είχε φτιάξει. Προσωπικά, εμένα δε μου άρεσε, αλλά έτσι όπως με έχω ταλαιπωρήσει από παλιά με άλλα οινοπνεύματα, μάλλον δεν ήμουν ο κατάλληλος κριτής. Έτσι, γύρισα προς την τότε φίλη μου να δω στην έκφρασή της μήπως τουλάχιστον αυτή ευχαριστήθηκε το κέρασμα. Ο τρόπος, όμως, που έπινε πολύ διστακτικά και ύστερα κοιτούσε το ποτήρι της δε με άφηνε να βγάλω ασφαλές συμπέρασμα και τότε αναγκάστηκα να τη ρωτήσω ευθέως. Μαλακία, ε; δεν πίνεται με τίποτα! «Όχι, είναι απλώς λίγο παράξενο», μου απάντησε. Τι θες να πεις; «Έχει τη γεύση από χριστουγεννιάτικα στολίδια.»
Και έτσι, με τη βοήθεια αυτής της ξαφνικής ανάμνησης, κατέληξα πως τελικά αυτά τα δυο πειράματα, το πρώτο του κάποιου σε κάτι ειδικού και το άλλο του άσχετου γενικώς εμένα, ίσως και να βασίζονταν στην ίδια πάνω-κάτω πανανθρώπινη κοινή αισθητηριακή αφετηρία.

 Γιάννης Αντάμης

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: Αρμαγεδδών

-θα πέσει φωτιά και θα μας κάψει!
-τι εννοείς;
-ε, με όλα αυτά που γίνονται.. τα ύστερα του κόσμου..
-θέλεις να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένος;
-καλά, δεν παρακολουθεις καθόλου ειδήσεις; έρχεται η αποκάλυψη!
-αλήθεια; τι ώρα περίπου;
-καλά.. κορόιδευε εσύ. το τέλος πλησιάζει..
-δηλαδή, μαλακία έκανα που πλήρωσα τέλη κυκλοφορίας;
-ενφια δεν πλήρωσες;
-όχι ακόμα, νομίζω δεν μου φτάνουν. άσε.. ζω χριστουγεννιάτικο ενφιάλτη.
-κακώς.. εγώ όλα τα πλήρωσα. δεν θέλω να με βρει η συντέλεια να χρωστάω.. θέλω να τα έχω όλα σωστά και τακτοποιημένα.
-ε, ναι.. εσύ είσαι συντελειομανής, που λένε..

Γιάννης Αντάμης


για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: αγαπάς την Ελλάδα?

-τι σας οφείλω;
-20 ευρώ.
-ορίστε.
-απόδειξη θέλεις;
-ε; είναι προαιρετικό;
-ξέρωγω, κάποιοι δεν την ζητάνε..
-όχι, για εσάς ρωτάω.. είναι προαιρετικό να την κόψετε;
-καλά, περίμενε να σου δώσω μια.
-χμ.. αυτή είναι χθεσινή.
-και λοιπόν; τι; θα την φας και θα σε πειράξει;
-αυτό που κάνετε, κύριε, είναι παράνομο.
-σιγά, ρε φίλε. δεν σκότωσα κ άνθρωπο.
-νομίζω ότι δεν έχετε καθόλου φορολογική συνείδηση.
-εγώ; τι λες τώρα; εφιάλτης μου έχει γίνει η εφορία. μέχρι και στον ύπνο μου την βλέπω..
-α, εντάξει.. έχετε τουλάχιστον φορολογικό υποσυνείδητο.

Γιάννης Αντάμης


για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

σχεδον αυθεντικος διαλογος: θυροτηλέφωνο

-ποιος είναι;
-ναι, συγγνώμη.. μου ανοίγετε, σας παρακαλώ;
-ποιος;
-σας παρακαλώ, ανοίξτε μου. έχω ξεχάσει τα κλειδιά μου.
-που τα ξεχάσατε;
-ε; τι που; μέσα.. στο σπίτι μου.
-ε, γιατί δεν πάτε να τα πάρετε και χτυπάτε τα ξένα κουδούνια βραδιάτικα;
-μα αυτό θέλω να κάνω.
-ποιο αυτό; να χτυπάτε τα κουδούνια; αλήτης είστε;
-όχι, κυρία μου. να μπω μέσα θέλω, στο σπίτι μου και να πάρω τα κλειδιά μου.
-να τα κάνετε τι; να χαράζετε τα αυτοκίνητα, ε; καλά σας κατάλαβα.. είστε αλήτης. τώρα.. θα πάρω την αστυνομία.
-καλά, αφήστε το.. θα χτυπήσω αλλού.
-να μην χτυπήσετε πουθενά. εδώ είμαστε ήσυχοι άνθρωποι. δεν ενοχλούμε τους άλλους.
-μα το ξέρω. κι εγώ εδώ μένω.
-που μένετε;
-στον όγδοο.
-ποιον όγδοο;
-τον όροφο.
-έχουμε όγδοο όροφο; αφού το ασανσέρ μέχρι το 7 πάει.
-έχει ακόμα έναν μετά, αλήθεια.
-ναι, ε; και πώς πάτε μέχρι εκεί.
-με το ασανσέρ μέχρι τον έβδομο κι ύστερα με τις σκάλες..
-χμμ.. θα πάω να δω αν λέτε αλήθεια. αν είναι έτσι, θα σας ανοίξω. αν όχι, θα καλέσω την αστυνομία.
-όχι, μην μπαίνετε στον κόπο. αφήστε το.. εντάξει, μου ανοίξανε.
-ποιος;
-μια κοπέλα τώρα, εδώ.. που έβγαινε.
-έβγαινε; και που πήγαινε;
-ε, δεν ξέρω. δεν την ρώτησα.
-τα κλειδιά της τα πήρε ή θα μας χτυπάει μετά κι αυτή να της ανοίξουμε;

Γιάννης Αντάμης

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: σύννεφα πολέμου πάνω από το καφέ μας

-τι γίνεται, ρε συ; πόλεμος, ε;

-γιατί; αυτό που έχουμε τώρα τι είναι; ειρήνη;
-θα ζορίσουν πολύ τα πράγματα.. για χούντα μας βλέπω.
-γιατί; αυτό που έχουμε τώρα τι είναι; δημοκρατία;
-τι να σου πω.. πάντως δεν βλέπω να την βγάζουμε μέχρι το καλοκαίρι..
-γιατί; αυτό που έχουμε τώρα τι είναι; χειμώνας;
-καλά, δεν γαμιέται.. ας πιούμε τον καφέ μας καλύτερα χωρίς να μιλάμε.
-ε, τι; έτσι στη μούγκα θα την βγάλουμε;
-γιατί; αυτό που έχουμε τώρα τι είναι; 

 Γιάννης Αντάμης

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

το πορτοφόλι

Πριν λίγο με σταματάει στον δρόμο ένας παππούς και με ρωτάει αν έχω να του δώσω ένα ευρώ να πιει έναν καφέ. Συμπτωματικά μόλις έχω αγοράσει ένα σακουλάκι φρεσκοκομμένο τούρκικο και πάω να του το δώσω. «Δεν θέλω, αγόρι μου», μου λέει. «Έχω καφέ στο σπίτι μου, όσο θέλω. Στο καφενείο θέλω να πάω να πιω έναν καφέ να πω καμιά κουβέντα με τους φίλους μου. Και να... Βγήκα χωρίς το πορτοφόλι.» «Γιατί δεν ζητάς από τους φίλους σου, τότε, να σε κεράσουν;» εκφράζω την εύλογη, όπως νομίζω, απορία. «Γιατί με έχουνε μάθει και δεν πιστεύουν πια ότι ξεχνάω κάθε φορά το πορτοφόλι σπίτι μου. Τομάρια, όλοι τους. Με τους περισσότερους από αυτούς γνωριζόμαστε από παιδιά. Αλήτες, σου λέω, τίποτα δεν σέβονται.» «Δεν σε καταλαβαίνω, ρε παππού», του λέω. «Βγήκες στ’ αλήθεια από το σπίτι χωρίς το πορτοφόλι ή με κοροϊδεύεις τώρα κι εμένα έτσι, κατάμουτρα;» «Το πορτοφόλι το κρατάει η κυρά», μου απαντάει. «Να ξέρεις, καλύτερα να σε έχουνε για τρακαδόρο ή έστω να νομίζουν πως σε έχει φάει η άνοια, παρά να ξέρουν πως σε κάνει ό,τι θέλει η γυναίκα. Δώσε τώρα ένα ευρώ για το μάθημα στο δάσκαλο.»

Γιάννης Αντάμης

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: κοντό ευφραίνει καρδίαν

-έλα, ρε. περαστικά. διάβασα χθες πως είσαι άρρωστος, λέει..
-πού το διάβασες;
-στον τοίχο σου, μωρέ παπάρα. που λες να το διάβασα; στους νιου γιορκ ταϊμς;
-α, ναι.. ευχαριστώ.
-στο Βόλο είσαι;
-ναι.
-και τι φάση; πάμε για κανένα κοντό*;
-όχι, μωρέ. είμαι κρυωμένος. δεν το έχω.
-θα σου κάνει καλό, θα δεις.
-ναι, σίγουρα..
-έμενα, την προηγούμενη βδομάδα που ήμουν χάλια, με έτριψε η γυναίκα μου με τσίπουρο κι όλα μου πέρασαν.
-ε, δεν έχει την ίδια δράση η εσωτερική με την εξωτερική χρήση.
-τι λες; την άλλη φορά που με πονούσε το δόντι μου..
-δεν θέλω, σου λέω. άμα είναι, πάμε για καφέ.
-έλα, ρε φίλε. πάμε να πιούμε κανένα τσιπουράκι. να τα πούμε και λίγο.. δεν είμαι καλά ψυχολογικά αυτήν την περίοδο.
-α, και ψυχοφάρμακο.. να σου πω, σου το συνταγογραφούν τουλάχιστον;

*τοπικό συνθηματικό για την τσιπουροποσία, εκ του χαμηλού ποτηριού όπου και σερβίρεται το εν λόγω απόσταγμα.

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

του Ντοστογιέφσκι η μάνα

-Τι είναι αυτά που γράφεις, παιδάκι μου; Μήπως να
ψάξουμε γιατρό να σε κοιτάξει;
-Τι λες, ρε μάνα; Λογοτεχνία είναι! Γιατί το παίρνεις
τόσο προσωπικά;
-Τι λογοτεχνία μου λες; Αυτά δεν είναι ωραία
πράγματα… Μήπως να πάμε σε παπά να σε
διαβάσει;
-Καλά είμαι, σου λέω. Μην μπερδεύεσαι. Άλλο εγώ
και άλλο τα βιβλία.
-Πώς άλλο, δηλαδή;
-Να, κοίτα. Ας πούμε ότι, λέμε τώρα, ερχότανε ο
Ντοστογιέφσκι και σου ζητούσε το διαμέρισμα που
έχουμε από πάνω. Εσύ, θα του το νοίκιαζες;
-Και βέβαια. Γιατί να μην το νοίκιαζα στον άνθρωπο;
-Ναι, ε; Κι ας έγραψε εκείνο το βιβλίο, όπου ο ήρωας
σκοτώνει την σπιτονοικοκυρά του με τσεκούρι;
-Τι λες; Το ίδιο είναι;
-Είδες; Άλλο αυτός και άλλο τα βιβλία του…
-Όχι, δεν εννοώ αυτό.
-Αλλά;
-Για τον Ντοστογιέφσκι ας ανησυχήσει η μάνα του
Ντοστογιέφσκι. Εγώ έχω εσένα για να ανησυχώ.
Πεινάς; Μήπως να σου ζεστάνω τα γεμιστά να φας;

Γιάννης Αντάμης

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

we can be heroes

σκέφτηκα έναν ήρωα
μέσα σε κάποια ιστορία:
ο ήρωας μου πηγαίνει κάθε βράδυ στο σινεμά
και βλέπει κάθε βράδυ την ίδια ακριβώς ταινία.
η υπόθεση της ταινίας είναι πολύ απλή:
είναι ένας τύπος που πάει κάθε βράδυ στο σινεμά
και βλέπει
–κάθε βράδυ όμως-
την ίδια ακριβώς ταινία.
στην ταινία αυτή –στην ταινία μέσα
στην ταινία εννοώ- παίζω εγώ.
τρέχω, κυνηγάω, σκοτώνω, ερωτεύομαι, επινοώ,
γενικά κάνω διάφορα
για χάρη της πλοκής και μόνο.
μα κατά βάθος –κι αυτό είναι κάτι που ακόμα
κι οι δημιουργοί του φιλμ το αγνοούν- σκέφτομαι.
μεθοδικά κι επίμονα.
σκέφτομαι έναν ήρωα
μέσα σε κάποια ιστορία.

Γιάννης Αντάμης

Σχεδόν αυθεντικός διάλογος

-ωραίος καναπές.
-σου αρέσει; τον πουλάω.
-έλα, ρε.. γιατί;
-για να πληρώσω τον ενφια.
-πόσο τον πουλάς, δηλαδή;
-εσύ, ποσά δίνεις;
-α, δεν τον πουλάς. τον σκοτώνεις.. καλά τον προηγούμενο μήνα δεν ήταν που σκότωσες την πολυθρόνα τη δερμάτινη;
-αυτήν την σκότωσα γιατί την αγαπούσα.
-μαλάκα, σίριαλ κίλλερ έχεις γίνει. και τον άλλο μήνα, που είναι να πληρώσεις τα τέλη της κυκλοφορίας, τι θα κάνεις;
-δεν ξέρω.. ίσως πουλήσω το κρεβάτι.
-όχι το κρεβάτι, ρε! αυτό δεν σου το είχαν κάνει δώρο οι γονείς σου; τι θα πουν, αν μάθουν πως το σκότωσες; 
-θα το κάνω να φανεί σαν να είναι ατύχημα.

Γιάννης Αντάμης