διείσδυση

"..να μπω κάπως μέσα σου

να ζήσω εκεί

και ναχω για παραθύρια μου τα μάτια σου,

μαξιλάρι τη καρδιά σου να κοιμάμαι,

να λούζομαι καθώς νερό θα πίνεις.

Ν' ανοίγεις τα μάτια

να μπαίνει όλο το

φως.

Να ζω μέσα σου,

να γίνω εσύ.

Να μην είμαι εγώ.

Εγώ να μην υπάρχω.."

κ.τ

κύκλος

Όταν σε αγαπήσουν, να χαρείς, μα όχι πολύ.
Μετά θα σε στεναχωρέσουν και θα λυπηθείς.
Μην λυπηθείς πολύ, καθώς μήτε αυτό θα κρατήσει.
Πιο κάτω σε περιμένουν πάλι ν' αγαπηθείς
Και πιο κάτω, ξανά, να στεναχωρεθείς
Και έτσι, τα ζήσαμε όλα από πολλές φορές
Κι όλο πιο ανώδυνη γίνεται η ζωή
κι όλο πιο λίγη.

κ.τ

Αν-ώριμος συλλογισμός

ValerieHadida

"Η σκέψη μου
η ηλικιωμένη
με θυμώνει.
Έχω κάποια νιάτα ακόμα
μέσα στη φλέβα
του ποδιού μου.
Παντοτινοί αντίπαλοι,
στο σώμα μου,
μαζί μου
μεγαλώνουν."

κ.τ

Η μόνη λύση

Σε έψαξα παντού, μα την αλήθεια! Ως τόσο, τι ωραία που περνούσε η ζωή για τους άλλους! ήμουν ένας καλός θεατής. Μελαγχολικός, παρορμητικός.

Δεν υπήρξε κορφή που να μην την πάτησα. Πουθενά εσύ.
Οι κεραυνοί, τους χειμώνες, με έκαναν να περπατώ πιο γρήγορα χαλώντας μου τον περίπατο. Έτρεχα μήπως και με πετύχουν,κι αν με πετύχαιναν, τι κρίμα, θ'απορούσες πού ήμουν, σκέφτηκα κάποιο απόγεμα.
Των ομιχλών οι μέρες ήταν οι καλύτερες της ζωής μου. Έβλεπα μόνο μέχρι εκεί που έπρεπε να δω. Και εκεί ακριβώς έπρεπε να ήσουν και εσύ, που να σε πάρει!
Αντιλαμβάνεσαι ;
Μάταια.
Το μόνο που μ' απόμεινε, να πιω την θάλασσα. Είμαι σίγουρος ότι κάποιο καλοκαίρι δροσίστηκες εκεί μέσα.

κ.τ

Ναυαγισμένος συλλογισμός

Rafal Olbinski

Έχω κάτι εργάτες μέσα στο κεφάλι μου.
Δεν τους έχω βάλει εγώ εκεί.
Μπήκανε μόνοι τους μιαν άτυχη νύχτα.
Ταχτοποιούνε τις σκεψεις μου
όταν αυτές αναταράζονται από τα
ναυάγια.

Δεν στο'χω πει ; βέβαια ! 

Τις μέρες, μπαίνουν απ'τον ορίζοντα
κάτι πλοία μες στο κεφάλι μου.
Τις νύχτες, ναυαγούνε.

κ.τ

κανείς

"Συνάντησέ με το συντομότερο" είπα στον άνεμο και προχώρησα προς το σπίτι. Χτύπησα την πόρτα. Ήταν το σπίτι μου. Περίμενα γεμάτος αγωνία να μου ανοίξει κάποιος. Όταν είδα ότι αργούν ξαναπήγα μια βόλτα - αν και αποκαμωμένος πια από βόλτες,. Ίσως πράγματι είχαν κάτι σημαντικότερο να κάνουν από το να μου ανοίξουν. Ίσως νά ΄χε ραγίσει η γη ανάμεσα στο σαλόνι και την είσοδο του σπιτιού. Αλήθεια! Πώς δεν το είχα σκεφτεί!
"Αδύνατον χωμένος μέσα στη γη να μπορεί να ανοίξει μια πόρτα κάποιος", σκέφτηκα.
Μιά βόλτα ακόμη. Φάτε, ίσως αργήσω πολύ αυτή τη φορά.


κ.τ

άλλος

Κάποια βράδια γράφω. Οι σκέψεις ανακατωμένες. Κάποιες μαλώνουν μεταξύ τους. Ξάφνου θα στοιχηθούνε στην σειρά και θα πέφτουνε μια-μια στην σελίδα. Έτσι, την επόμενη μέρα πάντα ξαφνιάζομαι - "Α, έχω κάτι να διαβάσω!"
Σαν να μην ήταν γραμμένο από το χέρι μου.
Κάποια χτεσινά βράδια, δεν είμαι εγώ, αλλά άλλος.
Άλλος. Mόνος. Μονώτατος.

κ.τ

εκ των υστέρων προσευχή

Alice Wellinger

Θε μου! Εσύ που υπάρχεις παντού, κι από κάθε φυλή Ένας,
γιατί λοιπόν μού 'δωσες χώρο απέραντο στο νου για σκέψεις που θα με στείλουν στον διάολο; για τι μού 'δωσες αχόρταγες φλέβες, βουνά που χωρούν παραδείσους;
Για τι δε μ' έκαμες χώμα, γη , να φυσά ο αγέρας να μου φέρνει τους σπόρους και ν' ανθίζω μόνος, εποχή με την εποχή!
Μόνο αυτό ας μ' έκαμες.

κ.τ

H συνέχεια

Σ'αγαπώ! Σ΄αγαπώ! Η αγάπη μου μεγαλώνει μέσα από κάθε μου ανάσα.
Ματώνουν τα δάχτυλά μου για να μου τραβήξουν τη προσοχή πως άργησα.
Μα ο πόνος δεν μ΄αφήνει και ματώνω. Ματώνω και χάνω τη ζωή μου όλη μεσ' από τα δάχτυλά μου. Ο γέρος πόνος, κουρασμένος, με φλερτάρει αιώνες, με μιαν όψη ήρεμη πια, όσο εγώ καταστροφικά σε πεθυμώ.

κ.τ

ο αρχιτέκτονας της λακκούβας

Ωραία που βρέχει τη νύχτα.
Κι ακόμη πιο ωραία όταν δεν περπατά
κανείς έξω ώστε να διαταράσσει τις γεμάτες
από νερό λακκούβες. Ποιος σκέφτηκε
ποτέ τις λακκούβες.
Κανείς.
Ωραία που βρέχει!
Να ξημερώσει και να μην υπάρχει κανείς.
Να δω τη φύση να κάνει την δουλειά της.
Ας χαθεί η άσφαλτος. Ας χαθούν όλοι.
Βρέχε.

Katia Tornay

Διαφορά αιώνων

George Seurat

Σε αγαπώ από την πρώτη μέρα που υπήρξε η γη
κι ας μην ήμουν εκεί τότε.
Όπως κάποτε θα με αγαπάς εσύ, σε έναν άλλον
αιώνα που δεν θα υπάρχω εγώ κι ας θα με
υμνείς κάθε μέρα. Θα με ζητάς νύχτα μέρα.

 Katia  Tornay

Δεν είμαι μόνος

Έχω έναν ολόκληρο ουρανό να με σκεπάζει.
Μιά μπόρα να με μαλώνει.
Έναν ήλιο να με παρηγορεί.
Θεόρατα βράχια να πω τον πόνο μου
και 'κείνα, ακλόνητα.
Δεν είμαι μόνος.
Έχω πηγές να με ξεδιψούν
ποτάμια να με ξεπλένουν.
Λουλούδια να με ευωδιάζουν
αετούς να παραδειγματίζομαι.

Katia  Tornay

Painting, Max Roeder, Iphigenie

Άνθρωποι

Όταν σε φιλώ ξεχύνεται από το στόμα σου ο παράδεισος. 
Με ορμή ρυακιού.
Γίνομαι άγγελος πιστός, αδιάσπαστος από κάθε πειρασμό παρά μόνον από εσένα. Γίνομαι δέντρο αιωνόβιο, ρίζες βαθιές ως την αλμύρα έχω. 
Ασκιανό και φρούτα γλυκύτατα για εσένανε.
Μακάβριες οι πράξεις στα στενά δρομάκια των μυαλών τους.
Μαύρες μέρες, κρύες παγερές οι ηλιόλουστες.
Τα πουλιά 'χάσαν την πορεία τους. Ο γλάρος μόνος πετά, κοντά μου, στην απέραντη ράχη της θάλασσας. Μόνος. Ξέρει.
Τόση αδικία δεν την χωρά κανένας νους. 
Αποκαϊδια κι αγάπη σ' έναν κόσμο.
Που και που κοκκινίζουν οι στάχτες κι ανθούνε μπουμπούκια, μικρά ριζαλάκια.

Katia  Tornay

Γέφυρες

Σπασμένος από την θλίψη
περνώ πάνω από την γέφυρα.
Ένα χέρι με σταματά
από την σκέψη.
Ένα μαύρο περιστέρι
βγαίνει από το στόμα μου.
Φτάνοντας, ξανά, στο σπίτι
ξαπλώνω ευτυχής
καθώς εσώθηκα κι ετούτη τη νύχτα.

Katia  Tornay

χωρίς επιστροφή

Η φύση δεν σκέφτεται. Πράττει.
Ο νους σκέφτεται. Δεν πράττει.
Πού είναι η Έξοδος. Γιατι αργεί.
Μια ολόκληρη γη από ανθρώπους
σε μιαν ασυνεννοησία ελεεινή.
Το τσαλαπατημένο δικαίωμα
εχάθη κάπου, ποιος ξέρει πού,
μα επιστροφή δεν έχει.

Katia  Tornay

Το βήμα

Τα ανεκπλήρωτα όνειρα όλων των ανθρώπων διασχίζουν την νυχτιά
κι έρχονται μέσα στο κεφάλι μου καθώς κοιμούμαι.
Το πρωί ξυπνώ ένας τρελός. Ποιο να πρωτοπραγματοποιήσω...
ποιο είναι δικό μου...ποιο του άλλου...
Έτσι, μένω να αναρωτιέμαι κι έτσι πέρασαν τα χρόνια να στέκω
άπραγος, απαθής, ανίκανος.
Κείνο το βήμα.
Είχα ένα όνειρο χαρωπό.
Ποιο είναι το δικό μου;
Ο σαλεμένος μου νους αποσυνδέθηκε από την ύπαρξή μου.

Katia  Tornay

Στο μεγάλο τέλος

Στο μεγάλο τέλος, χωρίς να έχουν σταλθεί οι επείγουσες επιστολές λόγω δειλίας.
Χωρίς να έχουν απαγγελθεί στο αφτί μιας κατακεραυνωμένης αγάπης.
Χωρίς τίποτα.
Στο μεγάλο αυτό τέλος, το γραφείο μου θα μείνει μόνο του σαν ένα τίποτα
αιωρούμενο να κουβαλά στην ράχη την χιλιοακουμπισμένη, όλα εκείνα που γράφτηκαν σε ώρες δύσκολες. Δύσκολες, όχι για εμένα μα για κάτι καράβια που βούλιαζαν ενώ ταυτόχρονα ο νους μου ερωτοτροπούσε με τον πιο σπουδαίο άνθρωπο. Εξ άλλου είναι όλα εκεί γραμμένα.
Μεγάλωσα, κι ομολογώ πως αυτό δεν το περίμενα να γίνει.
Τώρα που πέθανα θα σωπάσει το δωμάτιο για κάμποσες μέρες.
Έπειτα θ΄αρχίσουν οι λέξεις να ξεκολλούν από τις σελίδες, να πετούν σαν νεαρές πεταλούδες ολόχρωμες (τις έβαφαν εν αγνοία μου οι αγάπες μου κρυφά όταν κοιμόμουν) χωρίς να βρίσκουν διέξοδο πουθενά, καθώς σαν πεθαμένος πώς να ανοίξω την πόρτα;
Με τον καιρό, με την φθορά. η χαραμάδα θα βρεθεί. Από εκεί θα βγούνε μία προς μία, χιλιάδες πεταλούδες.
Θα ζευγαρώσουν επάνω στα δέντρα και να ΄ρχεται το φθινόπωρο με τα πεσμένα φύλλα, να τα πατούν οι άνθρωποι, να έχουν στα παπούτσια τους λέξεις από αγάπη. Να την πατούν καλά-καλά χωρίς καν να το ξέρουν, κι έτσι να συγχωρούνται. Ειδάλλως ασυγχώρητοι πάντοτε πάντα είναι, που έχουν την αγάπη και εις γνώσιν την πατούν.

Katia  Tornay

Νεκρός

Όταν σκεφτώ το πρώτο γράμμα του ονόματός σου
χάνω την αναπνοή μου και μένω έτσι, χωρίς πνοή
για ώρες. Μέχρι που με βρίσκουν νεκρό.
Η πνοή μου συνήθισε την απουσία σου.
Με βρίσκουν νεκρό. Κάθε μέρα. Κάθε νύχτα.
Κάθε ζωή.
Έπειτα, δεν ξέρουν τι να με κάνουν και με
ξαπλώνουν στο ποτάμι
και κυλώ στους αιώνες. Έτσι.
Μήπως και με δεις, έστω τυχαία, έστω νεκρό.

Katia  Tornay