Ταινίες που μιλάνε τη γλώσσα της ψυχής

Είδα χτες το βράδι τη "Φανταστική Γυναίκα" (Una Mujer Fantastica) του Σεμπάστιαν Λέλιο. Μια δυνατή ταινία που περιγράφει με συγκινητικό τρόπο τον ηρωικό αγώνα μιας γυναίκας που βιώνει μια απώλεια. Δεν θα πω περισσότερα για την υπόθεση της ταινίας, τα τρέιλερ γιαυτό υπάρχουν. Την προτείνω σε όποιον αγαπάει τον καλό κινηματογράφο. 

Στη παρούσα φάση για μένα καλός κινηματογράφος είναι οι εκτός Χόλιγουντ ταινίες που δεν περιέχουν βαρετούς, μασκοφόρους σούπερ-ήρωες οι οποίοι καθώς εξολοθρεύουν ακόμα πιο βαρετούς αντιπάλους, κλάνουν εξυπνακίστικες ατάκες.

Όπως πιθανόν γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με τα όσκαρς (όλοι δηλαδή) η "Φανταστική Γυναίκα" κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Χαίρομαι για τους συντελεστές της ταινίας και ειδικά για την Ντανιέλα Βέγκα, η οποία έγραψε ιστορία ως η πρώτη transgender ηθοποιός που πρωταγωνιστεί σε ταινία που κερδίζει όσκαρ (βεβαίως μπορεί να υπήρξε και άλλη στο παρελθόν και να μην το μάθαμε ποτέ).

Όμως πρέπει να ομολογήσω πως θεωρώ τις άλλες δυο ταινίες που ήταν συνυποψήφιες για το συγκεκριμένο όσκαρ σαφώς καλύτερες.

Αναφέρομαι στο Loveless (ελλ. τίτλος: Χωρίς Αγάπη) του Αντρέι Ζβιαγκιντσέφ και την Ούγγρική ταινία Testrol es Lelekrol (ελλ. τίτλος: Η Ψυχή και το Σώμα) της Ιλντίκο Ενιέντι.

Δυο αληθινά διαμάντια της έβδομης τέχνης. Αν έπρεπε να δώσω βραβείο σε μια από τις δυο, δεν θα ήξερα ποιά να διαλέξω. Δεν έχει σημασία, τα όσκαρς έτσι κι αλλιώς είναι ένα κιτς πανηγύρι γκλαμουριάς άνευ αξίας.

Στους γνήσιους σινεφίλ προτείνω να δουν και τα τρία φιλμ κι όσο μπορείτε γυρίστε τις πλάτες σας στις ανούσιες παπαρόσουπες του Χόλιγουντ.

Διευκρινίζω του Χόλιγουντ και όχι του Αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου που συνεχίζει να μας προσφέρει υπέροχες ταινίες όπως το φετινό Lucky του Τζον Κάρολ Λιντς


Γιώργος Τρίκερι

O Αλμοδόβαρ στο Χυτήριο

Το φανταστικό «Γύρνα Πίσω» παρακολουθεί τη ζωή της Ραϊμούνδα, μιας δυναμικής γυναίκας που διευθύνει το εστιατόριο που εγκατέλειψε ένας γείτονάς της έχοντας στο ψυγείο το πτώμα του άνδρα της. Αλλά και η αδελφή της έχει τα δικά της προβλήματα, αφού φιλοξενεί το φάντασμα της μακαρίτισσας μητέρας της. Επιστρέφοντας στις πηγές της σουρεαλιστικής του έμπνευσης, ο Αλμοδόβαρ κάνει αυτό που ξέρει καλά, το αμιγές «γυναικείο» σινεμά του, και βραβεύεται με βραβείο σεναρίου και γυναικείας ερμηνείας στο Φεστιβάλ Καννών. Χωρίς καμία ερωτική ιστορία στον ορίζοντα, οι ηρωίδες του Πέδρο κατοικούν σε έναν γυναικείο κόσμο όπου ο άντρας είναι νεκρός, βιαστής και παντελώς άχρηστος τελικά.

Ο Αλμοδόβαρ μας παραδίδει άλλο ένα κινηματογραφικό μάθημα ανάμειξης κωμωδίας και δράματος, με το γέλιο, το κλάμα και τη σάτιρα να συνυπάρχουν δίπλα στην αισιόδοξη οπτική του σκηνοθέτη, μπολιάζοντας καρκινοπαθείς και φαντάσματα, ψυγεία, πυρκαγιές και κομμώτριες! Η σπιρτάδα και η ζωντάνια που έκαναν τον Αλμοδόβαρ γνωστό στα πέρατα του κόσμου είναι εδώ στα καλύτερά τους, μιας και επιστρέφει στην ατόφια γλυκόπικρη διασκέδαση που μόνο αυτός ξέρει να προσφέρει…

Ελεύθερη είσοδος

για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε εδώ. 

Δωρεάν θερινό σινεμά στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Συνεχίζεται η σειρά κινηματογραφικών προβολών στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος με τίτλο PARK YOUR CINEMA. Η αποψινή ταινία ονομάζεται Sullivan’s Travels (Ελληνικός τίτλος, Τα ταξίδια του Σάλιβαν. Σκηνοθεσία Πρέστον Στάρτζες. 1941). Η ταινία έχει χαρακτηριστεί σατιρική κωμωδία και είναι η ιστορία ενός σκηνοθέτη εμπορικών ταινιών ο οποίος μεταμφιέζεται σε περιπλανώμενο άστεγο γιατί θέλει να αποκτήσει εμπειρίες ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει σοβαρό σινεμά. 
Ο Στάρτζες είναι ένας πρωτοποριακός σκηνοθέτης του Χόλιγουντ ο οποίος πειραματίστηκε με τον κινηματογραφικό τρόπο αφήγησης. Επίσης θεωρείται πως είναι ο πρώτος που έκανε τη μετάβαση από σεναριογράφος σε σκηνοθέτη. Για να το πετύχει αυτό πούλησε το σενάριο της ταινίας The Great McGinty με το συμβολικό ποσό των δέκα δολαρίων υπό τη προϋπόθεση πως θα σκηνοθετούσε τη ταινία.

Είσοδος ελεύθερη.

για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε εδώ. 

Σινεμά με την Βίκυ: OSS 117: Αποστολή στο Κάιρο

OSS 117: Le Caire, nid d'espions / OSS 117: Αποστολή στο Κάιρο - Michel Hazanavicius (2006)

Αίγυπτος 1955. Το Κάιρο είναι μια πραγματική φωλιά κατασκόπων. Ο μυστικός πράκτορας OSS 117 καλείται να βάλει τάξη στο χάος.
Ο δημιουργός του Artist, συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Jean Dujardin σε μία κωμική περιπέτεια/παρωδία, βασισμένη στο βιβλίο του Jean Bruce.
Ένας διαφορετικός και αστείος James Bond, που θα σε διασκεδάσει και θα σε κάνει να γελάσεις, μόνο αν είσαι φαν των γαλλικών κωμωδιών και των παρωδιών.
Από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στη Γαλλία το 2006.

Trivia:
- Υπάρχουν κι άλλες παλαιότερες ταινίες, βασισμένες σε βιβλία του ίδιου συγγραφέα που δεν είναι κωμικές αλλά κανονικές περιπέτειες
- Το 2009, γυρίστηκε sequel της παρωδίας με τον ίδιο πρωταγωνιστή και τον ίδιο σκηνοθέτη ( OSS 117: Rio ne repond plus)

Βίκυ Ελευθερίου

Taxi driver, ο θρίαμβος της μοναξιάς

« Ο ταξιτζής» (Taxi driver), 1976, Σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε. Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Σίμπιλ Σέπαρντ, Τζόντι Φόστερ, Χάρβεϊ Καϊτέλ.

Βετεράνος του Βιετνάμ, ο ταξιτζής στη Νέα Υόρκη Τράβις Μπίκλ, αποφασίζει να καθαρίσει την αμαρτωλή νυχτερινή μητρόπολη από τα καθάρματα που κατά τη γνώμη του τη μολύνουν. Θα συναντήσει την ενσάρκωση της αγνότητας στο πρόσωπο μιας γυναίκας που θα τον απορρίψει και θα προσπαθώντας να σώσει από την πορνεία μια έφηβη, θα αποδυθεί σε ένα λουτρό αίματος.
Το θέμα της μοναξιάς: « Έχω πια πεισθεί ότι η μοναξιά, καθόλου δεν είναι ένα φαινόμενο σπάνιο ή παράξενο, παρά το κεντρικό και αναπόφευκτο γεγονός της ανθρώπινης ύπαρξης» ( Τόμας Γουλφ, «God’s lonely man”). Τα λόγια του Τράβις: «δεν υπάρχει διέξοδος. Είμαι ο εγκαταλειμμένος του Θεού», εμπνευσμένα από το ποίημα, θα μπορούσε να είναι το μότο της ταινίας. Ο Τράβις, ενώ συντροφεύεται από τους πελάτες, είναι βαθιά μόνος σε μια νυχτερινή Νέα Υόρκη που πρωταγωνιστεί ισότιμα με τους ανθρώπους της πόλης. Το ταξί του κι αυτός είναι ένα, επικοινωνεί με τους πελάτες μόνο μέσα από του καθρέφτες, χωρίς να έχει σχεδόν ποτέ άμεση επαφή μαζί τους.
Η θρησκεία: Ο Τράβις αποφασίζει, ότι όντας ο ίδιος καθαρός κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα γίνει ο Άγγελος Εκδικητής, που θα αλλάξει τον κόσμο ( τουλάχιστον το δικό του) εξαγνίζοντάς τον από την αμαρτία που αντιπροσωπεύουν οι λογής, λογής αρουραίοι της νύχτας, ένα μωσαϊκό από προαγωγούς, πόρνες, ναρκομανείς, επίδοξους δολοφόνους. Οι κινήσεις του παίρνουν το χαρακτήρα θρησκευτικής ιεροτελεστίας: Κάθε μέρα καθαρίζει το ταξί που βρωμίστηκε τη νύχτα, κάνει ειδική διατροφή, γυμνάζεται προσπαθώντας να εναρμονίσει την εξωτερική με την εσωτερική καθαρότητα. Η επιρροή της θρησκευτικής αποστολής είναι φανερή στο πρόσωπο του ταξιτζή: « Ο Τράβις είναι μια φιγούρα της Παλαιάς Διαθήκης: για να αγγίξει την αγιότητα, πρέπει να επικαλεστεί την οργή του Θεού» ("Ο Σκορσέζε για τον Σκορσέζε"). Η Μπέτσυ, η κοπέλα που θα ερωτευθεί, εμφανίζεται σε σλόου μόσιον σαν άγγελος, ντυμένη στα λευκά. Στο δωμάτιό του μαραίνονται τα λουλούδια της Μπέτσυ θυμίζοντας τάφο, η κάμαρα της Άιρις, της ανήλικης πόρνης είναι γεμάτη με κεριά σαν ιερό.
Ο Στρατός, ο πόλεμος, η πολιτική: Ο Τράβις έχει στιγματιστεί ψυχικά από το συλλογικό τραύμα της Αμερικής, τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ξυρίζει το κεφάλι του σε στιλ Μοϊκάνα, όπως έκαναν οι Ειδικές Δυνάμεις, ασκείται καθημερινά, δοκιμάζει την αντοχή του στη φωτιά, αναλαμβάνει έναν ιερό πόλεμο, μια Σταυροφορία. Θα επιχειρήσει να σκοτώσει τον πολιτικό που βγάζει λόγο υποστηρίζοντας ότι θα φέρει την κάθαρση, πιστεύοντας ότι εξαπατά τους άλλους, γιατί μόνο ο ίδιος μπορεί με τα όπλα να είναι αποτελεσματικός. Ευθεία αναφορά στις πολιτικές δολοφονίες που είχαν προηγηθεί στην Αμερική.
Οι συντελεστές της ταινίας: Το « στιλ Σκορσέζε» σε όλο του το μεγαλείο. Ο θεατής είναι πανταχού παρών, είναι ο πελάτης, είναι το βλέμμα του Τράβις μέσα από τους καθρέφτες, η βία αριστοτεχνικά αόρατη σε όλη τη διάρκεια του φιλμ αλλά και απειλητικά παρούσα χάρη στο φρενήρες μοντάζ και τις γωνίες λήψης. Όταν αυτή παίρνει σάρκα στο οπλισμένο χέρι του Τράβις, ο ρυθμός είναι τόσο εκκωφαντικός που δεν μπορεί κανείς να συλλάβει αν αυτό που βλέπει συμβαίνει. Όσο για τους ηθοποιούς, ο εκπληκτικός όπως πάντα Ντε Νίρο διαποτίζει με την ψυχρότητα της ματιάς του την οθόνη γεμίζοντας την με αβάσταχτη δυσφορία, η Φόστερ- που δεν διέψευσε το ταλέντο της με την μετέπειτα πορεία της -,δίνει με απίστευτη για τα 13 της χρόνια ωριμότητα μια σπαρακτική ανήλικη πόρνη και ο ιδιοφυής Καϊτέλ στο ρόλο του προαγωγού της σε μία από τις πρώτες του εμφανίσεις ( έχοντας ήδη εμφανιστεί μαζί με τον Ντε Νίρο στο Mean Streets του ίδιου σκηνοθέτη). Όσο για την υποβλητική μουσική, το κύκνειο άσμα του Μπέρναντ Χέρμαν που συνοδεύει την ταινία, αρκεί να πούμε ότι είναι ο ίδιος συνθέτης του Πολίτη Κέιν, του Βέρτιγκο και του Ψυχώ.
Μία αριστουργηματική ταινία- ορόσημο της Έβδομης Τέχνης.

Λίλη Πασπυροπούλου

Δωρεάν θερινό σινεμά στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος εγκαινιάζει έναν δεσμό φιλίας με το κινηματογραφικό κοινό της Αθήνας, ξεκινώντας μια σειρά  προβολών κλασικών φιλμ, με τίτλο PARK YOUR CINEMA. 
Οι επιλογές των ταινιών βασίζονται σε κλασσικά έργα, από εκείνα που δημιούργησαν την παράδοση της διασκέδασης στα θερινά σινεμά εδώ και τόσες δεκαετίες, καθιερώνοντας τις κλασικές επανεκδόσεις. Τα φιλμ που θα προβληθούν ανήκουν στη μυθολογία του παγκόσμιου κινηματογράφου, αγαπιούνται και παρακολουθούνται ξανά και ξανά, όπως συνέβαινε από παλιά κάτω από τον αττικό ουρανό. 

Πρεμιέρα απόψε με το αριστούργημa των αδελφών Μαρξ:
Duck Soup (1933)

Σκηνοθεσία: Leo McCarey

Ο Rufus T. Firefly αναλαμβάνει να υποδυθεί τον δικτάτορα του χρεοκοπημένου κρατιδίου της Freedonia, έτσι ώστε να συνεχιστεί η χρηματοδότηση από τη ζάμπλουτη κυρία Teasdale, ανοίγοντας ταυτόχρονα πόλεμο με τη γειτονική χώρα  Sylvania. Σκληρή πολιτική σάτιρα με το αναρχικό χιούμορ των αδελφών Μάρξ, απογοήτευσε κοινό και κριτικούς στην εποχή της και έγινε η αφορμή να διακοπεί το συμβόλαιο της ομάδας με την Πάραμαουντ. Σήμερα θεωρείται το αριστούργημα των Μαρξ, με τα πιο φρενήρη σκετσάκια της καριέρας τους (αμίμητου κωμικού timing η σεκάνς του σπασμένου καθρέφτη). Ο δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι απαγόρευσε την προβολή του φιλμ , πιστεύοντας πως το φιλμ σατίριζε αυτόν προσωπικά!

Είσοδος ελεύθερη.

για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε εδώ. 

Σινεμά με την Βίκυ:Prête-moi ta main, Δώσε μου το χέρι σου

Ο Luis, ένας αμετανόητος εργένης που ζει με τη μητέρα του και τις αδερφές του, αποφασίζει να νοικιάσει μία μνηστή, αφού η μητέρα του γκρινιάζει ακατάπαυστα για το πότε θα παντρευτεί.
Γαλλική, ρομαντική κομεντί από το σκηνοθέτη των Les infideles και La famille Belier, με πρωταγωνιστές τους Charlotte Gainsbourg (Antichrist, Melancholia, Nymphomaniac) και Alain Chabat (Gazon maudit, Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre), βασισμένη σε μία ιδέα του προαναφερόμενου.
Μία ανάλαφρη, συμπαθητική κωμωδία καταστάσεων, με πολλά κλισέ και γλυκανάλατες στιγμές, που ανεβαίνει επίπεδο όμως, χάρις στη δυναμική παρουσία της Gainsbourg.
Ο Chabat, ακολουθεί ερμηνευτικά την συμπρωταγωνίστριά του, σ' ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι και που μας έχει συνηθίσει να τον βλέπουμε (δικό του project η ταινία, οπότε;), μη προκαλώντας ιδιαίτερη εντύπωση αλλά κερδίζοντας πόντους από τη συνολική εικόνα και τη χημεία που υπάρχει μεταξύ του πρωταγωνιστικού διδύμου.
Μία καλή πρόταση, η οποία θα σε χαλαρώσει και θα σου προσφέρει μερικές πολύ αστείες στιγμές. Enjoy!

Βίκυ Ελευθερίου

Παλιό καλό Χόλιγουντ: ο Νονός

The Godfather - 1972 ( Ο Νονός )

Σκηνοθεσία : Francis Ford Coppola
Ηθοποιοί : Marlon Brando, Al Pacino, James Caan, Robert Duvall, Richard S. Castellano, Diane Keaton, Abe Vigoda, Sterling Hayden, Talia Shire, John Cazale, John Marley, Richard Conte, Gianni Russo, Al Lettieri
Μουσική : Nino Rota, Carmine Coppola

Καλοκαίρι 1945, ο Δον Βίτο Κορλεόνε, κεφαλή της οικογένειας Κορλεόνε, μιας από τις πέντε οικογένειες της μαφίας, που κυριαρχούν στη Νέα Υόρκη, ετοιμάζεται να παντρέψει την κόρη του, Κόνι. Πάνω στην ώρα, ο γιος του Μαϊκλ επιστρέφει από τον πόλεμο, για τον γάμο της αδελφής του. Αρνούμενος ο Δον Βίτο να ασχοληθεί με το λαθρεμπόριο των ναρκωτικών, έρχεται σε ρήξη με τους αρχηγούς των άλλων οικογενειών και πέφτει θύμα δολοφονικής απόπειρας, Το γεγονός αυτό κάνει τον Μάϊκλ, το μόνο μέλος της οικογένειας, που δεν θέλησε ποτέ να έχει σχέση με τη μαφία και που βρισκόταν ως τότε στο περιθώριο των οικογενειακών υποθέσεων, προτιμώντας μία ήσυχη καριέρα σε πιο “έντιμες” επιχειρήσεις, να ξεκινήσει έναν βίαιο πόλεμο με τις άλλες οικογένειες, επιλέγοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο να πάρει εκδίκηση για τον πατέρα του και να συνδέσει τη μοίρα του με εκείνη της οικογένειας του, αναλαμβάνοντας τα ηνία της αρχηγίας.
Ο “Νονός” είναι το πρώτο μέρος μίας αριστουργηματικής τριλογίας, που σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και που στηρίχτηκε στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα του συγγραφέα Μάριο Πούζο. Πρόκειται για ταινία σταθμό, που αγαπήθηκε από το κοινό και επιδοκιμάστηκε από τους κριτικούς, με θρυλικούς χαρακτήρες που έγραψαν ιστορία. Είναι η ταινία, που ανέδειξε τον Αλ Πατσίνο σε σταρ πρώτου μεγέθους και βέβαια έδωσε νέα ώθηση στην τότε ξεγραμμένη, από τις εταιρίες παραγωγής, καριέρα του Μάρλον Μπράντο, αποτελώντας αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κέρδισε 3 Όσκαρ (Καλύτερης ταινίας, Διασκευασμένου σεναρίου και Α` ανδρικού ρόλου για τον Μάρλον Μπράντο), 5 Χρυσές Σφαίρες και 1 βραβείο Γκράμι.
O Κόπολα κατάφερε κι έδωσε στην ταινία του όλη τη δυναμική του μυθιστορήματος. Φροντίδα και λεπτομέρεια συμπληρώνουν την κινηματογραφική του δεξιοτεχνία. Όλες οι σκηνές του έργου του είναι καλά δουλεμένες και παρουσιάζονται τέλειες ως προς το σύνολό τους. Η ταινία θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί σαν ένα οικογενειακό δράμα αλλά και σαν μία καθαρά γκανγκστερική μαφιόζικη ταινία. Είναι η πορεία μίας οικογένειας μέσα στο χρόνο, η κληρονομιά που δέχεται η κάθε γενιά από την προηγούμενη κι ο αγώνας της για να κρατηθεί ενωμένη μέσα από τις όποιες δυσκολίες. Όμως ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνιέται, ότι πρόκειται και για μία οικογένεια μαφιόζων, εγκληματιών, που επιβάλει τους δικούς της όρους και κανόνες κι έχει την δική της ηθική. Ο Νονός μπορεί να είναι καλός, σοφός, δίκαιος, αλλά είναι κι ο αρχηγός των δολοφόνων. Και εδώ βέβαια έγκειται η ιδιοφυΐα, τόσο του σκηνοθέτη όσο και των ηθοποιών, που κατέστησαν μία γκαγκστερική ταινία, όπου βασιλεύει η βία, το αίμα κι ο θάνατος, σε μία κλασική τραγωδία, βυθισμένη στη μελαγχολία της αλησμόνητης μουσικής του Νίνο Ρότα. 

από τον Φίλο kst

The Abyss, ένα υποβρύχιο θρίλερ

The Abyss - 1989 ( Η Άβυσσος )

Σκηνοθεσία : James Cameron
Ηθοποιοί : Ed Harris, Mary Elizabeth Mastrantonio, Michael Biehn, J.C.Quinn, Kimberly Scott, Leo Burmester, Todd Graff

Η ταινία είναι γνωστή. Είναι μία πανέμορφη υποβρύχια δραματική περιπέτεια με sci-fi πλοκή, σκηνοθετημένη με νεύρο και μαεστρία από τον James Cameron και γεμάτη αγωνία. Πρόκειται για ένα ακόμα τεχνολογικό επίτευγμα, μια υποβρύχια ανάμειξη, όπως λένε, των “Στενών επαφών τρίτου τύπου” του Σπήλμπεργκ, με το “ Άλιεν” του Ρ. Σκοτ, που απέσπασε το 1989 και τo Όσκαρ Καλύτερωv Οπτικώv Εφέ.
Η ταινία ξεκινάει με τη βύθιση ενός αμερικανικού υποβρυχίου, που μετέφερε πυρηνικές κεφαλές. Επειδή στην περιοχή υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις, το αμερικανικό ναυτικό οργανώνει επιχείρηση σωτηρίας, ζητώντας τη βοήθεια των εργαζομένων μιας κοντινής υποβρύχιας πλατφόρμας γεωτρήσεων πετρελαίου. Για βοήθεια του πληρώματος στέλνεται ακόμα και μια ομάδα από το ναυτικό, καθώς και η σχεδιάστρια της πλατφόρμας. Εν τω μεταξύ, η σχέση Αμερικής - Ρωσίας γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη, η επικοινωνία με την υποβρύχια πλατφόρμα διακόπτεται εξαιτίας ενός τυφώνα κι ο αρχηγός της ομάδας του ναυτικού, που πάσχει από το σύνδρομο των δυτών, οδηγείται στην τρέλα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μια ξένη παρουσία κάνει την εμφάνισή της, από τα βάθη της αβύσσου …
Η ταινία Άβυσσος, είναι άλλη μια χειροπιαστή απόδειξη της τελειομανίας του σκηνοθέτη James Cameron, η οποία πέραν από το μεγαλείο της σκηνοθεσίας και την αρτιότητα της φωτογραφίας, που μας προσφέρει η κινηματογράφηση του βυθού, μας εντυπωσιάζει και με τα πρωτοποριακά για την εποχή εκείνη, ειδικά οπτικά εφέ.
Για τα γυρίσματα της ταινίας χρησιμοποιήθηκε ένα μισοτελειωμένο και εγκαταλελειμμένο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου με τις κατάλληλες μετατροπές δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα υποβρύχιο σκηνικό : δυο δεξαμενές, η μία γέμισε με 7,5 εκατομμύρια γαλόνια νερό και η άλλη η βοηθητική, με 4 εκατομμύρια γαλόνια. Όλες οι υποβρύχιες σκηνές γυρίστηκαν σ΄ αυτές τις δεξαμενές, ενώ οι ηθοποιοί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα πέρασαν δυο εβδομάδες από εκπαίδευση καταδύσεων. Η ταινία του Cameron “αιχμαλωτίζει” τους θεατές της σε μία έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, με τα στοιχεία του πανικού, του τρόμου και του φόβου για το άγνωστο, να κυριαρχούν.
Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δεν εμποδίζει και δεν κουράζει, η πλοκή της είναι γρήγορη και προσεκτική, αφήνοντας τη μεγάλη αποκάλυψη για το τέλος. Οι ρόλοι δε των ηθοποιών πολύ καλοί και οι χαρακτήρες τους δυναμικοί.
Συνολικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό εγχείρημα, ένα δείγμα της μαεστρίας του James Cameron, που συστήνεται να το απολαύσετε σε μεγάλη τηλεόραση και με ... σβηστά τα φώτα.

από τον Φίλο kst

Σινεμά με την Βίκυ: Le temps qui reste, Ο χρόνος που απομένει

σκηνοθεσία: François Ozon (2005)

Ένας 30χρονος φωτογράφος μόδας που πληροφορείται ότι έχει καρκίνο σε τελικό στάδιο και οι πιθανότητες θεραπείας είναι μηδαμινές, αρνείται την οποιαδήποτε ιατρική παρέμβαση και αποφασίζει να ζήσει το χρόνο που του απομένει.
Ο σκηνοθέτης των Dans la maison, 8 femmes και 5x2, το 2005 μας παραδίδει ένα αξιοπρεπές κοινωνικό δράμα, δείγμα λιτότητας και ήρεμης δύναμης.
Ο πρωταγωνιστής Melivl Poupaud, γνωστός από το Laurence anyways, στο ρόλο ενός gay φωτογράφου που σκοπός του δεν είναι να περάσει τις τελευταίες του μέρες τραγικοποιώντας καταστάσεις και κάνοντας τους δικούς του ανθρώπους να νιώσουν άβολα και άσχημα, αλλά επιλέγει να μείνει σιωπηλός, έχοντας ως μόνο σύμμαχο τη γιαγιά του, έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει τί περνά, μιας και η ίδια, λόγω ηλικίας, βρίσκεται πιο κοντά στο θάνατο από τον καθένα.
Μία καλή στο σύνολο της ταινία, χωρίς πομπώδεις ερμηνείες και υπερβολές, που προσεγγίζει ένα τόσο οδυνηρό θέμα όπως είναι ο θάνατος, χωρίς καμία μελοδραματική διάθεση.
Απλή, άμεση και ώριμη.

Βίκυ Ελευθερίου

Dressed to Kill, στα χνάρια του Χίτσκοκ

"Προετοιμασία για ένα έγκλημα", ( Dressed to Kill), 1980, του Μπράιαν ντε Πάλμα με την Άντζι Ντίκινσον και τον Μάικλ Κέιν.

Θρίλερ αγωνίας με πολλά στοιχεία δανεισμένα από τον μετρ του τρόμου Άλφρεντ Χίτσκοκ του οποίου θαυμαστής είναι ο Ντε Πάλμα, δίνει όμως στο φιλμ τον προσωπικό του τόνο με μία σκηνοθεσία που σου κόβει την ανάσα: Μία ώριμη γυναίκα σε κρίση ηλικίας (γοητευτικότατη η Άντζι Ντίκινσον), επισκέπτεται τον ψυχίατρο που υποδύεται ο Κέιν στον οποίο εκμυστηρεύεται τις φαντασιώσεις της. Βγαίνοντας από το ιατρείο του, επισκέπτεται ένα μουσείο, όπου παρασύρεται από τη γοητεία ενός αγνώστου, με αποτέλεσμα να καταλήξουν σε ένα κρεββάτι ξενοδοχείου. Παίρνοντας όμως το ασανσέρ για να φύγει γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας ενός κολ γκερλ. Φοβούμενη ότι θα είναι το επόμενο θύμα, πηγαίνει στην αστυνομία που αποδεικνύεται μάλλον ανεπαρκής και γι'αυτό αρχίζει τις έρευνες μαζί με το γιο της δολοφονημένης. Επισκέπτονται και τον ψυχίατρο που τους αποκαλύπτει ότι ένας άντρας που θέλει να γίνει γυναίκα, ο Μπόμπι, είχε γοητευτεί από το θύμα και πιθανό να είναι αυτός ο δολοφόνος. Πρωτότυπες γωνίες λήψεις, εμπλοκή του θεατή σε ένα παιχνίδι, που από την απλή θέαση των γεγονότων και την ηδονοβλεψία, περνάει στη συμμετοχή του στην αγωνιώδη αναζήτηση του δολοφόνου. Υπέροχες ερμηνείες από τους δύο διάσημους ηθοποιούς, ανατροπή της κλασσικής λύτρωσης του φινάλε των θρίλερ, με τον εφιάλτη να ξαναγυρίζει απειλητικός, ωραιότατη υποβλητική μουσική από τον Pino Donaggio, σκηνές όπως αυτή του μουσείου, κάνουν το Dressed to kill μία από τις ταινίες τρόμου που μένουν αξέχαστες στο θεατή.

Λίλη Παπασπυροπούλου

Παλιό καλό Χόλιγουντ: The Thing from another World

The Thing from another World - 1951


Θρίλερ Επιστημονικής φαντασίας
Παραγωγή : Howard Hawks
Σκηνοθεσία : Christian Nyby, Howard Hawks
Ηθοποιοί : Kenneth Tobey, Margaret Sheridan, James Arness

Ίσως, για εκείνη την εποχή, να ήταν και το καλύτερο B-movie του είδους της επιστημονικής φαντασίας. Σκοτεινό, αγωνιώδες, κλειστοφοβικό (η καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία βοηθάει πάρα πολύ), χωρίς σκηνές σπλάτερ και χωρίς να δείχνει τι είναι αυτό που προκαλεί το φόβο, ενισχύει την ένταση κι αφήνει το μυαλό σου να πλάθει μόνο του τον εφιάλτη.
Ο παραγωγός Χάουαρντ Χοκς, εμφανώς και έχει βάλει το χέρι του στη σκηνοθεσία, δίνοντας σ’ αυτό το κλασικό θρίλερ μια αλληγορική πολιτική διάσταση για το φόβο του κομμουνισμού και μάλιστα σε μια εποχή ψυχροπολεμικής έξαρσης – εξάλλου, μια αναφορά στην αρχή της ταινίας, για την αυξανόμενη παρουσία των Σοβιετικών στην Αρκτική, δίνει από νωρίς τον τόνο.
Η ιστορία ακολουθεί μια αμερικανική ομάδα εξερευνητών στην Αρκτική που ανακαλύπτει ένα διαστημόπλοιο θαμμένο στον πάγο. Μέσα βρίσκεται κι ο πιλότος που μεταφέρεται στη βάση. Όταν, οι πάγοι γύρω του θα λιώσουν, θα αποκαλυφθεί ένα πλάσμα που μάλλον ανήκει στον φυτικό κόσμο (!) αλλά τρέφεται με ανθρώπινο αίμα, σκορπώντας έτσι τον πανικό.
Η αλήθεια είναι ότι την ταινία την βαραίνουν κοντά 65 χρόνια και παρόλο ότι της λείπει η σύγχρονη κομψότητα, πράγμα που συναντάμε στο υπέροχο remake του Τζον Κάρπεντερ, η ταινία κρατάει τη σωστή ισορροπία φόβου και τρόμου, με την ένταση να συσσωρεύεται από την αρχή. Με ένα σενάριο σφιχτό και καλογραμμένο, την καλή υποκριτική, το γρήγορο ρυθμό και την καλή μουσική επένδυση, η ταινία αποτελεί και παραμένει, όπως είπαμε, μέχρι σήμερα ένα από τα καλύτερα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.

από τον Φίλο kst

Σινεμά με την Βίκυ: Simple Simon, αναζητώντας μια γυναίκα

I rymden finns inga känslor / Simple Simon - Andreas Öhman (2010)

O Simon, ένας νεαρός με Asperger, ζει με τον αδερφό του Sam, ο οποίος του έχει μεγάλη αδυναμία και είναι ο μόνος που μπορεί να τον χειριστεί. Δυστυχώς, η κοπέλα του Sam, δείχνει δυσαρεστημένη από την παρουσία του Simon.
Δραμεντί από την Σουηδία, με πρωταγωνιστή τον βενιαμίν της οικογένειας Skarsgård, Bill.
Ενώ το βασικό θέμα της ταινίας είναι το σύνδρομο Asperger, είναι δοσμένο με τέτοιο τρόπο που δεν κουράζει, ούτε προκαλεί άβολα συναισθήματα στο θεατή. Καταφέρνει μέσα σε 85 ευχάριστα λεπτά, να αντιμετωπίσει μία τόσο σοβαρή διαταραχή του αυτισμού, ανάλαφρα, με μικρές δόσεις χιούμορ, με προσεγμένη φωτογραφία και έντονα χρώματα και κυρίως χωρίς να υπερβάλλει ερμηνευτικά.
Μία ταινία απλή αλλά παράλληλα πολυσύνθετη, όπως ο κεντρικός της ήρωας Simon.

Βίκυ Ελευθερίου

American Beauty, μια σελίδα από τον αμερικάνικο εφιάλτη;

“American Beauty”, 1999, του Σαμ Μέντες με τους Κέβιν Σπέισι, Ανέτ Μπένινγκ.

Ο Λέστερ, σαραντάρης παγιδευμένος σε μια ανούσια δουλειά και μια άχαρη οικογενειακή ζωή, θα προσπαθήσει να ξεφύγει από τον κλοιό, αλλάζοντας εργασιακό περιβάλλον, επιχειρώντας να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις του με τη γυναίκα και την κόρη του και κυρίως ελπίζοντας ότι θα κερδίσει τον έρωτα της νεαρής φίλης της τελευταίας.
Στην πρώτη αυτή ταινία του Μέντες διαφαίνεται αμέσως η αντιπαράθεση ανάμεσα στο Είναι και το Φαίνεσθαι: η επιφανειακή εικόνα της ευτυχίας που βασίζεται στην αφθονία και την κατανάλωση και από την άλλη, το άτομο, σε φοβερή συναισθηματική ένδεια και υπαρξιακή αγωνία, να πνίγεται μέσα σε μια γενικευμένη αδιαφορία για τις πραγματικές του ανάγκες, ζώντας σε μια κοινωνία χωρίς αυθεντικότητα, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις είναι καταδικασμένες στην αποτυχία. Το κάθε μέλος της οικογένειας του ήρωα είναι σε μια αναζήτηση ιδεώδους, πολύ μακριά από το δικό του: η φιλόδοξη, μανιακή με την καθαριότητα, γυναίκα καριέρας σύζυγος, έχει αναγάγει σε αντικείμενο τον άντρα της ( φοβερή ατάκα: to keep a dick in a tupperware container (!) ) και αναζητάει κάποιον πιο επιτυχημένο από αυτόν, η κόρη εξοικονομεί από τώρα τα χρήματα των σπουδών της-έχοντας παρόλα αυτά έναν ερωτικό φίλο με συνήθειες μάλλον περιθωριακές που μόλις έχει βγει από το ψυχιατρείο, προκαλώντας την υστερία της μητέρας της. Το σύγχρονο άτομο εμφανίζεται αλλοτριωμένο από την εικόνα που θέλει να δώσει στους άλλους για το ίδιο. Ποιας φύσης είναι λοιπόν η απόδραση που ονειρεύεται ο μεσόκοπος μικροαστός ήρωάς μας; Η αισθητική απόδραση, το πάθος και το όνειρο είναι η μόνη πραγματικότητα που έχει μπροστά του. Δρώντας παθητικά και πάλι, επιλέγει να ερωτευθεί-εννοείται χωρίς ανταπόκριση- μια δροσερή έφηβη. Οι προσπάθειές του να ξανανιώσει νέος, σωματική άσκηση, κάπνισμα χόρτου, αλλαγή δουλειάς με αυτή που έκανε έφηβος ( παρόλα αυτά δεν υιοθετεί και την εφηβική απόφαση της φυγής από την οικογενειακή εστία), νεανικός έρωτας, δεν είναι φυσικά αυτές που θα φέρουν μια εσωτερική γαλήνη και ηρεμία στην επαναστατημένη του ψυχή: ο τρόπος του, παρότι μάλλον παθητικός- ξεκόβει την επαφή με την οικογένεια κλεισμένος στο γκαράζ, σαν να διαλέγει έναν καινούργιο εκούσιο πια εγκλεισμό- είναι αυτός που θα τον φέρει σε συμφιλίωση με τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Η προσωπική του απελευθέρωση συνίσταται στο ότι καταλαβαίνει πως η ευτυχία και η ομορφιά δεν κρύβονται στην επιφάνεια των υλικών πραγμάτων και του κονφορμισμού, αλλά αντίθετα σε όλα αυτά που ξεφεύγουν από αυτά τα όρια και τη συνείδηση ότι δεν μπορεί να τα κατακτήσει πλήρως: « υπάρχουν τόσες ομορφιές στον κόσμο, καμιά φορά νιώθω ότι με κατακλύζουν, ότι δεν αντέχω, η καρδιά μου φουσκώνει σαν μπαλόνι και τότε καταλαβαίνω ότι πρέπει να χαλαρώσω, ότι πρέπει να σταματήσω να γαντζώνομαι σε αυτές, γιατί όλο αυτό γλιστράει επάνω μου σαν βροχή. Τότε δεν μπορώ να νιώσω τίποτα άλλο από ευγνωμοσύνη για κάθε στιγμή από την ασήμαντη μικρή ζωή μου». Τα λόγια αυτά του Λέστερ θα μπορούσαν να είναι η απάντηση σε όλες αυτές τις υπάρξεις που σαν αυτόν ζουν στη δυστυχία γιατί πιστεύουν ότι τις καταπιέζει ένα πλαίσιο που τις αγνοεί περιφρονητικά. Η ειρήνη με τον εαυτό του συμπαθή αυτού loser, έρχεται από την αποδοχή της κατάστασής του και τη συνείδηση ότι δεν μπορεί να την αλλάξει ριζικά, αλλά να συμφιλιωθεί μαζί της και να την αγαπήσει σαν τέτοια: ορθώνεται απέναντι σε αυτή τη ζωή, λυγίζοντας ταυτόχρονα κι αυτή η « βελούδινη επανάσταση», είναι που κάνει τον ήρωα ένα συγκλονιστικό και συνταρακτικό πρόσωπο μέσα στην ταπεινότητά του. Υπέροχες ποιητικές εικόνες- η λαμπερή νιότη της έφηβης-αντικείμενο του πόθου του ώριμου άντρα λουσμένη στα κόκκινα ( χρώμα του πάθους) ροδοπέταλα, ο μοναδικός Σπέισι να ξεδιπλώνει όλο το αστείρευτο ταλέντο του στη διάρκεια του έργου, εξαιρετική μουσική επένδυση από τον Τόμας Νιούμαν, έφεραν βροχή τις διακρίσεις: πέντε Όσκαρ στην ταινία, όπως αυτά της καλύτερης ταινίας και α΄ανδρικού ρόλου για τον πρωταγωνιστή και την υποψηφιότητα για τον α΄γυναικείο ρόλο για την εξαιρετική Μπένινγκ. Ένας ύμνος στη ζωή με όλες τις ομορφιές και την παραξενιά της, για όλα αυτά που μας ξεφεύγουν και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αγγίξουμε..

Λίλη Παπασπυροπούλου

The Βig Lebowski, ίσως ο πιο κάλτ ήρωας του σινεμά

«Ο μεγάλος Λεμπόφσκι», ( The big Lebowski ), 1998, των Τζόελ και Ίθαν Κοέν με τους: Τζεφ Μπρίτζες, Τζον Γκούντμαν, Στιβ Μπουσέμι, Τζούλιαν Μουρ.

Ένας άνεργος Χίπι που περνάει τη ζωή του καπνίζοντας χόρτο πίνοντας κοκτέιλ White Russian και παίζοντας μετά μανίας το παρωχημένο σπορ του μπόουλινγκ, συγχέεται από κάποιους κακοποιούς με ένα συνονόματό του εκατομμυριούχο, του οποίου η γυναίκα τους χρωστούσε χρήματα, μπλέκοντας έτσι σε μία περίπλοκη και χαοτική περιπέτεια.
Ο τίτλος, παραπέμπει άμεσα στην ταινία του Χάουαρντ Χοκς « Ο μεγάλος ύπνος », βασισμένη στο ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ. Το βιβλίο είναι μια κριτική πάνω στο αμερικάνικο όνειρο, καταγγέλλοντας τη διαφθορά και την υποκρισία της εύπορης και συντηρητικής αστικής τάξης, επιβεβαιώνοντας παράλληλα την ύπαρξη του καλού και του κακού, χωρίς ωστόσο να τα διαχωρίζει με μανιχαϊστικό τρόπο. Το φιλμ του Χοκς, ακολουθεί την κλασσική χολιγουντιανή δομή: ο ήρωας βρίσκει τον έρωτα, ενώ ο «κακός» τιμωρείται. Η ταινία των Κοέν διαφέρει όμως σε αυτό: διευρύνει κατά πολύ την κοινωνική αυτή κριτική, αναστρέφοντας όλες τις συνιστώσες του Φιλμ Νουάρ. Έτσι, οι ήρωες του «μεγάλου Λεμπόφσκι» αποτελούν τη διαστρεβλωμένη και γελοία αντανάκλαση αυτών του Τσάντλερ. Ο «Dude»- το παρατσούκλι του Λεμπόφσκι-, είναι ο ορισμός του απόλυτου αντιήρωα. Ήδη στην αρχή του φιλμ, ακούγεται η φωνή του αφηγητή να διευκρινίζει, « sometimes, there is a man- I wan’t say a hero-, cause what’s a hero?», προετοιμάζοντάς μας έτσι για τη διακωμώδηση του αμερικανικού ονείρου από τους σκηνοθέτες, σαν να θέλουν έτσι να μας πουν το πόσο η έννοια ήρωας, είναι υποκειμενική. Η παρέα που ακολουθεί το Ντουντ- εξαιρετικός ο μάλλον παραγνωρισμένος μεγάλος ηθοποιός Τζεφ Μπρίτζες- είναι εξίσου γκροτέσκα: ο Γουόλτερ ( Τζον Γκούντμαν), με τη εμφάνιση μιας επιθετικής αλλά αδέξιας αρκούδας, παλικαράς βετεράνος του Βιετνάμ και ο καχεκτικός και αξιοθρήνητος τρίτος της κομπανίας, ο Ντόνι που ενσαρκώνεται από το Στιβ Μπουσέμι, πέφτουν από τη μια γκάφα στην άλλη, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την αναζήτηση του ήρωα. Άλλο ειρωνικό σχόλιο, ο φιλήσυχος κηφήνας Λεμπόφσκι, που γυρνάει με το μπουρνούζι και τις πλαστικές παντόφλες,( που ανήκουν στον ίδιο τον Μπρίτζες!) θέλει πάνω από όλα να αποζημιωθεί για το πέρσικο χαλί του που «έδινε μια αρμονία στο χώρο» και πάνω στο οποίο ούρησαν-μετά τον ξυλοδαρμό- οι κακοποιοί. Το διαμέρισμα της Μοντ, της κόρης του εκατομμυριούχου με τη διακόσμηση του στιλ Fluxus δίνει το στίγμα της ανατρεπτικότητας της ταινίας με την επιλογή του καλλιτεχνικού αυτού αβανγκαρντ κινήματος : αυτό αρνείται την έκθεση στα μουσεία, διακηρύσσοντας ότι η τέχνη δεν πρέπει να διαχωρίζεται από τη ζωή, ούτε ο καλλιτέχνης από το κοινό και όπως οι Ντανταϊστές, αντιτίθεται στην αστική τέχνη και τις συμβάσεις της, γιατί οι τέχνες πρέπει να αποθεώνουν την ίδια τη ζωή. Αυτό ακριβώς είναι που επιδιώκουν και οι δημιουργοί, με το να έρχονται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές του κινηματογράφου που εξιδανικεύει έναν ορισμένο τρόπο ζωής. Ο σύγχρονος μύθος κατά το Ρολάν Μπαρτ, « είναι ένας διεφθαρμένος λόγος που παρουσιάζει το τεχνητό σαν φυσικό, οδηγώντας έτσι το άτομο στο να πιστέψει στην αντικειμενικότητα μιας κίβδηλης αλήθειας». Κάτω από αυτή την οπτική, οι Κοέν επιτίθενται στις αξίες της επιτυχίας και του θριάμβου που πρεσβεύει το χολιγουντιανό σινεμά, κριτικάροντας τις ταινίες που συντηρούν την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι δυνατά για τους ελεύθερους πολίτες ενός πανίσχυρου έθνους. Ο Ντουντ και η παρέα του εκπροσωπούν όμως την αρνητική πλευρά της Αμερικής, την ανατροπή του μύθου, ο ήρωας είναι υποταγμένος στα γεγονότα που τον ξεπερνούν, οι πρωταγωνιστές δεν εξελίσσονται ψυχολογικά γιατί δεν φτάνουν στην επιτυχία, όπως δεν υπάρχει και η δραματουργική εξέλιξη: σύμφωνα με τις νόρμες του Χόλιγουντ, μια ταινία πρέπει να έχει μια δυνατή κατάληξη που δεν αφήνει καμιά ερώτηση αναπάντητη και κλείνει με ένα εντυπωσιακό φινάλε, δομή που απέχει πολύ από αυτήν του Μεγάλου Λεμπόφσκι. Αντί γι αυτό υπάρχει μια πλήρης αποδόμηση των δύο ειδών που δημιούργησαν τον παντοδύναμο ήρωα της βιομηχανίας του σινεμά, του Φιλμ Νουάρ και ακόμα του Γουέστερν. Το τελευταίο εμφανίζεται με την υποβλητική φωνή του αφηγητή με το κατάλληλο λεξιλόγιο και την προφορά, τη μουσική ( Tumbling Tumbleweeds ), τα γραφικά του Ζενερίκ, την επιλογή του ειδικευμένου στα Γουέστερν ηθοποιού Σαμ Έλιοτ. Όλα αυτά αποτελούν μια έμμεση αναφορά στο είδος που κατά τον κριτικό Αντρέ Μπαζέν « είναι επικό και όπως οι τραγωδίες, βασίζεται στο μύθο, αυτόν της γέννησης της Αμερικής, της εγκαθίδρυσης της δικαιοσύνης και του σεβασμού της». Ο κοινωνικοπολιτικός περίγυρος, αυτός της αμερικάνικης επέμβασης στο Ιράκ, δεν χρησιμεύει μόνο για να δέσει την ταινία με την πραγματικότητα της εποχής, αλλά μπορεί η επιλογή αυτή να ερμηνευθεί σαν μια κάποια κριτική του πολέμου αυτού, τη στιγμή που ο πατριωτισμός και ο φιλόνικος χαρακτήρας των Αμερικανών, συνδέονται άμεσα με τις αξίες της επιτυχίας, του θριάμβου και του ηρωισμού. Μια εύστοχη και ιδιοφυής ματιά πάνω σε αυτό που ο σύγχρονος φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ στο βιβλίο του «Αμερική» ονομάζει «πραγματωμένη Ουτοπία», εξηγώντας ότι η ειδυλλιακή πεποίθηση των Αμερικανών ότι είναι το κέντρο του κόσμου, η ύπατη δύναμη και το μοντέλο προς μίμηση, δεν είναι λανθασμένη: βασίζεται πάνω στο δεδομένο της Ουτοπίας που πήρε σάρκα, στην ιδέα ότι η χώρα αυτή, είναι η πραγμάτωση όλων αυτών που ονειρεύτηκαν οι υπόλοιποι- δικαιοσύνη, αφθονία αγαθών, δικαιώματα, ελευθερία. Αυτόν τον αντικατοπτρισμό είναι που καταγγέλλουν τα ταλαντούχα αδέλφια με την ταινία τους αυτή, αντιστρέφοντας και διακωμωδώντας τον καθαγιασμό του από το συμβατικό αμερικάνικο κινηματογράφο δίνοντάς μας έτσι ένα έργο που πέρασε με τον καιρό στην ιστορία της 7ης τέχνης με το χαρακτηρισμό του ποπ και του καλτ. Ο χαρακτήρας του Ντουντ βασίστηκε πάνω σε πραγματικά πρόσωπα, τον ακτιβιστή εναντίον του πολέμου Jeff Dowd και το φίλο των σκηνοθετών Pete Exline, και αυτός του Γουόλτερ, του Βετεράνου, στο σεναριογράφο των δύο πρώτων Dirty Harry, John Milius. Όσο για τη μουσική επένδυση, το σάουντρακ είναι απολαυστικό, με διασκευές από Ντίλαν, Κάπτεν Μπίφχαρτ ή Νίνα Σιμόν και εμφάνιση σε δεύτερο ρόλο- μεταξύ άλλων λαμπρών ηθοποιών όπως ο Τορτούρο και ο Σέιμουρ Χόφμαν- του ίδιου του μπασίστα των Red Hot Chili Peppers, του Flea.
Το γεγονός ότι αρκετό καιρό μετά την προβολή της άρχισε ένα κίνημα οπαδών που έχουν μέχρι και Φεστιβάλ στο Κεντάκι και η ίδρυση θρησκείας(!) αποκαλούμενης Dudeisme, άφησε μάλλον αδιάφορους τους Κοέν που όταν τους ζητήθηκε η γνώμη για το θέμα, απάντησαν ότι οι εκκεντρικοί φανς « δεν έχουν ούτε την ευλογία ούτε την κατάρα μας» και ίσως χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης που μάλλον δεν ενδείκνυται να επιχειρήσουμε εδώ. Μένει η απόλαυση μιας ταινίας που πέρα από τις καθιερωμένες αμερικάνικες κωμωδίες, καταφέρνει με το σουρεαλιστικό της χιούμορ και τις πετυχημένες ατάκες ( I am Lebowski, you are Lebowski),να επιτελέσει αυτό που είναι ίσως και ο πραγματικός προορισμός του είδους: να ερεθίσει μέσα από τη διασκέδαση το κριτικό μας πνεύμα και ακόμα να συμβάλει στην καλυτέρευσή μας.

Λίλη Παπασπυροπούλου

Hour of the wolf, όταν η ιδιοφυΐα συναντάει τη τρέλα

Hour of the wolf (Vargtimmen) (1968)

By Ingmar Bergman
With Max von Sydow, Liv Ullmann

Ο ζωγράφος πηγαίνει με την έγκυο γυναίκα του σε σχεδόν ερημικό νησί, μόνο στην άλλη άκρη του υπάρχει ένα κάστρο όπου ζουν και διασκεδάζουν μυστηριωδώς μία παρέα μεγαλοαστών.
Από τους οποίους και θα προσκαλεστούν σε δείπνο, ανοίγοντας έτσι στο μυαλό του μια πόρτα απ' όπου η πραγματικότητα και η διαταραγμένη φαντασία του -πιο συγκεκριμένα οι εφιάλτες του- επικοινωνούν, σμίγουν, εναλλάσσονται με τρόπο και ρυθμό που ούτε αυτός, ούτε ο θεατής μπορεί να διακρίνει ξεκάθαρα πότε είναι η πραγματική ζωή και πότε το φριχτό όνειρο.
Η γυναίκα, με ειλικρινή αγάπη, του υπόσχεται σε μια στιγμή κρίσης του ότι θα είναι μαζί του ότι κι αν τύχει, και το τηρεί παρόλο που την κυριεύει η αγωνία για την αλλοτρίωση που μπορεί να υποστεί μέσω των δικών του δοκιμασιών (και είναι η ύπαρξη και μόνο αυτής της αγωνίας που είναι ο βασικός σχολιασμός στο ανέφικτο μιας ολοκληρωτικής σχέσης).
Τα φαντάσματα και οι παράξενες μορφές πιθανόν και να είναι τελείως προσωπικές εικόνες του μεγάλου δημιουργού (και η επιλογή ενός ζωγράφου ως υποκειμένου είναι σαν κλείσιμο του ματιού στο να το υποθέσουμε), η δική του κόλαση, τύψεων και φόβων. Μέσα από πολύ δυνατές εικόνες όμως αφοπλίζουν το υποσυνείδητο του θεατή και εισχωρούν εκεί σαν ένας μαύρος θίασος.
Εκπληκτικές γωνίες λήψης, κοντράστ άσπρου-μαύρου που κυμαίνεται στην εικόνα παλιρροώντας έτσι μέσα σου την αίσθηση του παράλογου και της μεταφυσικής αδυναμίας.
Η σκηνή στα βράχια πάνω απ' την θάλασσα είναι κάτι σαν τερματικός σταθμός στην απεικόνιση της τρέλας, της δαιμονικής εισόδου του παραλόγου στην ύπαρξη. Κι αυτή η σκηνή και κάποιες άλλες πιθανόν και να είναι αδύνατο να σβηστούν ποτέ απ τη μνήμη.

Trivia: Ή Λιβ Ούλμαν ήταν όντως έγκυος απ τον Μπέργκμαν εκείνη την περίοδο. Αφού αρνήθηκε να ζήσει μαζί του αυτός της ζήτησε "ας κάνουμε τουλάχιστον μια ταινία μαζί,"

 Γιάννης Μωραϊτης

Σινεμά με την Βίκυ: In her skin, ο φόβος κάθε γονιού

In her skin (aka I am you) - Simone North (2009)

Όταν η Rachel δεν επιστρέφει με το τραμ όπως κάνει κάθε μέρα, οι γονείς της αρχίζουν να ανησυχούν ότι της έχει συμβεί κάτι κακό. Η αστυνομία φαίνεται απασχολημένη με πιο σημαντικές υποθέσεις και συνεχίζει να αδιαφορεί, παρά τις επίμονες προσπάθειες του απεγνωσμένου ζευγαριού.
Crime/drama μυστηρίου από τη μακρινή Αυστραλία, βασισμένο στην πραγματική ιστορία της εξαφάνισης της 15χρονης Rachel Barber.
Μία ταινία αρκετά δυνατή και σοκαριστική όσον αφορά την υπόθεση, αλλά λόγω χαλαρού σεναρίου και περιττών σκηνών, προκαλεί την αίσθηση ότι η πλοκή είναι αργή και χάνει πόντους από το να εξελιχθεί σε ένα εξαιρετικό ανεξάρτητο φιλμ.
Στα μεγάλα πλεονεκτήματα, οι πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς που είναι ρεαλιστικές και καθόλου υπερβολικές, αποφεύγοντας έτσι να μετατρέψουν μία συγκινητική ιστορία σε μελόδραμα.
Δες το γιατί πρόκειται για αληθινά γεγονότα αλλά και για τις ερμηνείες, κυρίως των Guy Pearce και Ruth Bradley. 

Βίκυ Ελευθερίου

 

η όγδοη ταινία του Ταραντίνο

Επ’ ευκαιρία του θέματος της αγάπης και του μίσους, αλλά στην πραγματικότητα χωρίς ιδιαίτερο λόγο, καταθέτω ένα σύντομο ερμηνευτικό σημείωμα για το Hateful Eight.

Γιατί η ταινία είναι γεμάτη απ’ άκρη σ’ άκρη με βία, ανθρώπινη και φυσική; Γιατί αυτή η περίσσεια σε αίμα, ξερατά, χνώτα, αέρα, χιόνι, γούνα, ξύλο, μέταλλο;

Για να αναδειχθεί η βαρύτητα που έχει ένα μικρό κομμάτι γραμμένου χαρτιού: η επιστολή του Αβραάμ Λίνκολν, πρόεδρου του κράτους που ονομάζεται Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.

Όλη η ιστορία περιστρέφεται γύρω από την προσαγωγή μιας λησταρχίνας ενώπιον του Νόμου. Σ’ αυτή την απρόσιτη περιοχή όμως ο Νόμος είναι μόνο μια μακρινή ιδέα που επαφίεται στη θέληση των ανθρώπων να σκοτώσουν και να σκοτωθούν για να πραγματωθεί. Κι είναι αυτό το κομμάτι χαρτί που άλλος το φτύνει, κι άλλος το πιάνει με ματωμένα δάχτυλα για να το διαβάσει ευλαβικά, που φέρει αυτή την ιδέα και κάνει αυτό το εχθρικό τοπίο, μέρος ενός Κράτους, κι αυτούς τους άξεστους ανθρώπους, μέλη ενός Έθνους, δηλαδή μιας πολιτείας που επικρατεί η έννομη τάξη.

Και για να τονιστεί περισσότερο το άυλο, ο Ταραντίνο κάνει το γράμμα πλαστό. Δεν υπάρχει καν «επιστολή Λίνκολν». Υπάρχει η ιδέα της «επιστολής Λίνκολν». Όλα τα κρατάει ενωμένα μια ιδέα και η θέληση ή όχι των ανθρώπων ν’ ανήκουν σ’ αυτήν.

Η περίσσεια «υλικότητας», «σωματικότητας», βίας λοιπόν είναι για να αναδειχθεί το άυλο του Έθνους, του Κράτους, του Νόμου. Οι Μισητοί Οκτώ είναι τα βίαια έγκατα του κόσμου αυτών των ιδεών.

Η ιδιοφυία του Ταραντίνο is alive and kicking (asses).

Χαρίτων Χαριτωνίδης

Σινεμά με την Βίκυ: Le tout nouveau testament, θρησκευτικά στη μεγάλη οθόνη

Le tout nouveau testament / The brand new testament / Η ολοκαίνουρια... Καινή Διαθήκη! - Jaco Van Dormael (2015)

Ο Θεός υπάρχει και ζει στις Βρυξέλλες με τη γυναίκα του και την κόρη του. Όντας σαδιστής, μίζερος και ραδιούργος, τη βρίσκει σκαρώνοντας φάρσες στην ανθρωπότητα. Η κόρη του όμως, που δείχνει να ενοχλείται έντονα από τη συμπεριφορά του, θα δραπετεύσει από το διαμέρισμα που ζουν για να βοηθήσει την ανθρωπότητα να αλλάξει.

Ο Jaco Van Dormael του Mr Nobody αλλά και του εξαιρετικού Toto le héros, επιστρέφει με μία κωμωδία φαντασίας, συνεργασία Βελγίου, Γαλλίας και Λουξεμβούργου στην παραγωγή.

Ο Βέλγος δημιουργός τολμά να καυτηριάσει απόψεις, πιστεύω και ανθρώπους μέσα από μία πρωτότυπη κοινωνική σάτιρα.

Μία ταινία γεμάτη φιλοσοφικά ζητήματα, απορίες, αμφιβολίες και μαύρο χιούμορ.

Πανέξυπνο σενάριο που ακόμα και στις σκηνές που το χιούμορ θεωρείται ανόητο, θα καταφέρει να επιστρέψει επί της ουσίας άμεσα.

Την όλη ατμόσφαιρα της ταινίας θα έρθει να συμπληρώσει το έντονο σουρεαλιστικό στοιχείο όσον αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά της αλλά και την ιστορία γενικότερα.

Trivia:

Ήταν η επίσημη συμμετοχή του Βελγίου για τα φετινά Oscars.

Βίκυ Ελευθερίου

 

5η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, οι Πρεσβείες των Αφρικανικών χωρών και τα Επίτιμα Προξενεία που είναι διαπιστευμένα στην Ελληνική Δημοκρατία, διοργανώνουν την 5η Εβδομάδα Αφρικανικού Κινηματογράφου από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 3 Μαρτίου 2016. Όλες οι προβολές του αφιερώματος θα γίνουν με ελεύθερη είσοδο. 
Στη διάρκεια της 5ης Εβδομάδας Αφρικανικού Κινηματογράφου θα προβληθούν συνολικά δεκατέσσερις ταινίες μυθοπλασίας και ένα ντοκιμαντέρ, από δέκα αφρικανικές χώρες, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στο κοινό να εξοικειωθεί με τις πολιτιστικές εμπειρίες της κάθε χώρας. Σκοπός είναι οι Έλληνες να γνωρίσουν καλύτερα την Αφρική του σήμερα, να την αναγνωρίσουν γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που μπορεί να προσφέρει, μια ήπειρος με έντονες πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, η οποία από τον Βορρά μέχρι το Νότο πασχίζει να κατακτήσει την πρόοδο και την εξέλιξη. Μέσα από αυτό το πλούσιο οπτικοακουστικό ταξίδι στην αφρικανική ήπειρο, όπου τονίζεται τόσο η διαφορετικότητα όσο και η συλλογικότητα, η εκδήλωση στοχεύει στην οικοδόμηση μιας στενότερης πολιτιστικής συνεργασίας της Ελλάδας με τις χώρες που συμμετέχουν από την Αφρική, και τους αντίστοιχους πολιτιστικούς φορείς τους, και ελπίζει να δημιουργηθεί γόνιμο έδαφος για μελλοντικές συνεργασίες στον οπτικοακουστικό τομέα.
Η ταινία έναρξης του αφιερώματος, την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου, θα είναι το Πεπρωμένο/Destiny (1997, 135΄) ενός από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους του Αιγυπτιακού κινηματογράφου Γιουσέφ Σανίν/ Youssef Chanine. Η ταινία που έχει ως θέμα τη ζωή του φιλοσόφου Αβερρόη που έζησε στον 12ο αιώνα συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κανών το 1997 και έχει γνωρίσει παγκόσμια επιτυχία. Η είσοδος στην έναρξη του αφιερώματος γίνεται μόνο με προσκλήσεις. Την επόμενη μέρα, Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου ο σκηνοθέτης Ζερεσενάι Μπερχάνε Μεχαρί/ Zeresenay Berhane Mehari θα παρουσιάσει στο κοινό της Αθήνας την ταινία από την Αιθιοπία/ Difret (2014, 99’), με θέμα την πραγματική ιστορία ενός δεκατετράχρονου κοριτσιού που κατηγορήθηκε για φόνο επειδή σκότωσε τον απαγωγέα της. Παραγωγός της ταινίας που βραβεύτηκε στα φεστιβάλ Sundance και Βερολίνου είναι η Angelina Jolie. Ακόμα, από την Αγκόλα αναμένεται να έρθει στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Μανουέλ Ναρσίσο «Τοντόν»/Manuel Narciso “Tonton” για να παρουσιάσει το ντοκιμαντέρ Παιδιά που κατηγορήθηκαν για μαγεία / Children Αccused of Witchcraft (2015, 63’).

πηγή: culturenow.gr