Η αναπαράσταση των εραστών σε σμίκρυνση

Rudolf Bonvie

Κάθε ερωτική περίσταση, συναντά δυσκολίες στην αρχή, όταν η ντροπή καταλαμβάνει άγρια τα ανθρώπινα μέλη,
χέρια με δάχτυλα ιδρωμένα, στάζει η παλάμη από την αγριότητα της διάθεσης για δόσιμο στον άλλον,
αλλά οι εραστές είναι μια πολύπλοκη υπόθεση, καθώς η ντροπή παλεύει με την εγκράτεια, έτσι, καθώς η άγνωστη πύλη της περιπέτειας και της φλόγας ανοίγει και προκαλεί,
τότε οι εραστές πίνουν, καπνίζουν, πίνουν, καπνίζουν, καταλήγουν να έχουν στεγνό στόμα, να χτυπάει η καρδιά τους τόσο δυνατά λες κι ένα πουλί φτεροκοπά πίσω από το στήθος τους, η ώρα γίνεται 2 την νύχτα,
έπειτα σιγά σιγά φεύγει η ντροπή και αρχίζει η ώρα της εκτέλεσης, καθώς τα τόξα των ηδονών διπλώνονται ελαφρά, ετοιμοπόλεμα για να πετάξουν προς τα επάνω,
καθώς τα φιλιά ανοιγοκλείνουν τις διόδους προς την τελική έξοδο,
τότε ο ένας εραστής ζητά να παρατείνει την τελική παράδοση,
αναστενάζει και βογκάει σαν γάτα που σκοτώνει μια άλλη, η 'ώρα έφτασε 3, τότε ακριβώς η γυναίκα που μεταμορφώθηκε σε αιλουροειδές καβαλάει τον άντρα και μπήγει στο στόμα του μια γλώσσα στιλέτο,
ο άντρας ζητά την ολοκλήρωση, εκείνη σταματάει για λίγο τις σωματικές εκχυμώσεις,
σηκώνεται, πίνει και καπνίζει, την ακολουθεί κι αυτός με τα μάτια κατακόκκινα από έναν ύπουλο πυρετό, πίνει, καπνίζει, σκέφτεται πως έχει σταματήσει να σκέφτεται,
αναστενάζει, τότε εκείνη θα του ξαναδοθεί, η ώρα πήγε 5, αρχίζει να φαίνεται ένα ελαφρό φως της επόμενης μέρας,
τότε εκείνη δεν νιώθει ανήμπορη μπροστά του, ούτε κι εκείνος,
ενώνουν τα σώματα τους και λευτερώνουν φωταψίες, κομήτες γαλάζιους, κομήτες με κόκκινες ουρές,
το πάθος με όλους τους χρωματισμούς του, λευτερώνει τα ανείπωτα,
κάθε νέος εραστής ξεκλειδώνει και κάτι στον άλλον,
τότε φάλαινες και δελφίνια κολυμπούν δίπλα τους,
καθώς το κρεβάτι τους 6 το πρωί έχει γίνει ένας παγκόσμιος χάρτης, με αφετηρία τα κορμιά τους, θα δονηθούν σε μια αόρατη μουσική, σε μια αόριστη οριστική, σε έναν ενεστώτα που παλεύει με τον μέλλοντα,
θα δονηθούν σε μια άλλη ατμόσφαιρα,
έπειτα καθώς αποβάλλουν την κτηνώδη δύναμη που έρχεται από τους λαγόνες και τινάζει τα δάχτυλα, τινάζει τα άκρα με μυρμηγκιάσματα και λάβα,
τότε σαν ενωμένοι τοξοβόλοι τινάζουν τα φύλα τους στον ουρανό κι εκεί τώρα οι φάλαινες και τα δελφίνια πετούν δίπλα τους στον ουρανό, ο ουρανός ενώθηκε με την γη κι η ώρα σπάει, καταργείται η έννοια του χρόνου,
οι εραστές τότε, καθώς ξεκολλούν ο ένας από τον άλλον αναρωτιούνται αν θα ξανασυναντηθούν,
καθώς αυτό το ρωτάνε ταυτόχρονα ένας αετός πετάει ξυστά από το κεφάλι τους, είναι η φλόγα τους, η δύναμη τους, που έγινε πετούμενο και πέταξε μακριά τους...
Μα κάτι άλλο βρίσκεται στην θέση της, μια γλυκύτητα κι ένα θάμπος για τον κόσμο,
όλα γυαλίζουν σαν χρυσάφι...

 Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Εικόνες

Στέκεται αναποφάσιστη στο σταυροδρόμι,
έχει τα χέρια στις τσέπες.
Διαρκώς αναποφάσιστη, έτσι θέλει, η αποφασιστικότητα έχει προφάσεις και προθέσεις.
Δεν είναι έτσι αυτή.
ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ γρήγορα, κάπως αδέξια.
Κοιτάζει γύρω, τον σκέφτεται, τι να σκέφτεται; Σκέφτεται τον κόσμο των γουρουνιών που κρύβονται πίσω από ένα κολιέ με διαμάντια, ξέρω, κλισέ.
Αυτός δεν είναι έτσι, ωχ, σκέφτεται κατάφαση.
Δεν είναι έτσι αυτή, δεν ζει από τις καταφάσεις, από τις αρνήσεις, έζησε.
Με αυτές τάισε τα φτερά της.
Τον σκέφτεται.
Τα πόδια της πίσω στη φτέρνα καίνε.
Όλα ζεστοί, μικροί αποχαιρετισμοί, ναι ξέρει, αυτή τους ξέρει.
Και ξέρει πως κι αυτός τους ξέρει.
Αυτός.
Αυτή.
Εκείνοι.
Οι άνθρωποι.
Αυτός ο φριχτός, αυτός ο υπέροχος κόσμος, όλα αυτά κι εκείνα, αυτά που κατοικούν κάτω από τα βλέφαρα.
Καίγεται για την ζωή.
Η ζωη την καίει, την έχει κάψει, όχι, έτσι έπρεπε να γίνει, για να μάθει να φοράει φτερά,
για να μπορεί να φεύγει,
να πετάει,
να πιστεύει στιγμές στιγμές πως είναι ελεύθερη.
Τρομερή γοητεία οι πτήσεις.
Και αυτά που δεν λέμε.
Περπατάει σιγά τώρα.
Κοιτάζει γύρω της, σαν να περπατάει μαζί της.
Ποιος ; Εκείνος.
Αυτός που της μιλάει για άλλους κόσμους.
όχι,
δεν θα σου μιλήσω για αυτά που της λέει.
Δεν είναι έτσι αυτή.
Αυτή λέει, (όποιος κομπάζει είναι μέτριος), δεν της αρέσει η μετριότητα κι ας ξέρει πως είναι δύσκολο να ξεφύγεις από αυτήν.
Δεν είναι έτσι αυτή.
Δεν είναι έτσι αυτός.
Δεν είμαστε έτσι εμείς.
Περπατάει χαμογελώντας.
Φεύγει...

 Πόπη Συνοδινού
υγ. αφιερωμένο

 επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Η εκλεκτικότητα της αδιαφορίας

Rene Magritte

Σηκώθηκες κι έφτιαξες καφέ γλυκό με γάλα,σκέφτηκες πως καμιά βιογραφία δεν ανταποκρίνεται στο θέμα της ζωής.
Κι όμως πολλές φορές την χρειάστηκες για να φτιάξεις στην ψυχή σου το πλήρες πορτρέτο κάποιου δημιουργού.
Μετά αναρωτήθηκες για τα κενά της μνήμης, θέλω απλά να πω πόσες βιογραφίες θα χρειάζονταν για να καλύψουν αυτά τα κενά.
Καθάρισες με συνοπτικές διαδικασίες κάτι από τον σωρό των παλιών αντικειμένων, πολλά από αυτά δεν θυμόσουν καν πως βρέθηκαν στα χέρια σου...
Ο ήλιος έχει μια πικρόχολη διάθεση, σκέφτηκες..
Όλο σκέφτεσαι..όλο σκέφτεσαι, οι ελαιώνες είναι μακριά κι οι χορευτές κουράστηκαν να τους διασχίζουν χορεύοντας.
Είσαι ένα τίποτε μέσα στο όλον.
Θες να γίνεις ζεν, θες να γίνεις ζεν,
όμως αυτό δεν είναι εύκολο, όπως επίσης δεν είναι εύκολος ο ορισμός σου.
Τίποτε δεν είναι εύκολο κατά την ενηλικίωση, τίποτε δεν είναι εύκολο οταν κοιτάς στον καθρέφτη, αλήθεια , έχεις αναρωτηθεί πόσους εαυτούς εξοντώνεις όταν τους κοιτάζεις; Και πόσοι από αυτούς σε εξοντώνουν;
Σκέφτεσαι πόσο αγαπάς τους ιχνευτές των παθών. Αυτοί άραγε σε αγαπούν;
Και τι θα άλλαζε αν σε αγαπούσαν ή δεν σε αγαπούσαν; Τίποτε.
Θα σου πω εγώ τώρα τι συμβαίνει, ο κόσμος του χτες σφυρίζει αδιάφορα κι αυτό σε εκνευρίζει ολοκληρωτικά.
Άκου, κάποτε πρέπει να μιλήσουμε εμείς οι δυό...
Εσύ, στον καθρέφτη, όχι εσύ, ο άλλος, όχι αυτός, ο άλλος πίσω σου, όχι αυτός, ο άλλος, ναι, αυτός που καπνίζει σύννεφα, κάποτε χρειάζεται να επανέλθεις φίλε, να τα πούμε στην στρατόσφαιρα..

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

η ιστορία ενός όνοματος

Artwork by Björn Griesbach

Έφυγες βιαστικά τον Ιούλιο, τώρα σιγουρεύτηκα πως δεν υπάρχει κάτι πέρα από την στάχτη του θανάτου. Είχες υποσχεθεί, θα μου φανερωνόσουν αν πέθαινες πρώτη.
Αν ζούσες ,θα γιόρταζες σήμερα. Θα μιλούσαμε στο τηλέφωνο και κάπου παρακάτω θα βρισκόμασταν.
Θα μελετούσαμε ξανά εκείνη την εποχή.
Δεκάδες βραχιόλια σαν της Τζάνις και ινδικές φούστες, θυμάσαι;
Στικ ινδικά να καίγονται στο δωμάτιο και τα βινύλια να βγάζουν φωτιές σαν εκείνους τους μάγους από το στόμα.
Δεν σε θρηνώ, όχι, απλά αν υπήρχες θα μιλούσαμε για τόσα. Θα μιλούσαμε για την εποχή των υποκριτών, αυτήν που διανύουμε με τόση περηφάνια, θα μιλούσαμε για τα μάτια μας που ήταν αθώα, να, αυτό μου λείπει, μαζί μοιραστήκαμε αυτήν την αθωότητα, δεν ήμασταν για τίποτε υποψιασμένοι..
Και να σου πω κάτι μικρό μου; Τώρα με υποψιάζει η πολλή καλοσύνη, πρώτη ήττα, το συνειδητοποίησα πολύ τελευταία, πρώτη ήττα.
Παρατηρώ και περιμένω την αντίθετη πλευρά του χαμόγελου, εντάξει, όχι πως δεν πιστεύω, αλλά να, μαζεύτηκαν τόσα..
Μουλιάσαμε μαζί στην λίμνη των υποκριτών...
Χόρευες στα Στύρα με ένα μεθυσμένο φεγγάρι, χορεύαμε μαζί και η ενέργεια μας ενωνόταν, μπορούσε να διαχέεται και να γίνεται φως.
Πρώτος έφυγε ο Πάνος πριν δεκαπέντε χρόνια, φέτος εσύ.
Άνοιξα την πόρτα μου σήμερα, βγήκα έξω και μίλησα λίγο με τον ουρανό.
Έβγαλε κάτι γκρίζα βαμβάκια που μου μπούκωσαν την διάθεση.
Θα γιόρταζες σήμερα.
Όταν είπα την κόρη μου ΚΑΤΕΡΊΝΑ ήταν γιατί αγαπούσα το όνομα σου μέσα από εσένα.
Ποτέ δεν υποκρίθηκες για να αποφύγεις..
Ποτέ δεν έγινες λιπόψυχη.
Ποτέ δεν υπήρξες νευρωτική.
Μασουλάω κάτι λέξεις που τις βγάλαμε μαζί σαν κωδικούς μυστικούς επικοινωνίας.
Χάι Σάπαραλ, γατόνι, ψζουνινίνιον...
Το να έχεις μπέσα είναι χαρακτηριστικό βαρύ σαν ιστορία..Και φυσικά δεν έχει φύλο.
Αλήθεια, θυμάσαι το "χαμένο", ναι αυτό το γοητευτικό πλάσμα που έμοιαζε στον Lou Reed, δούλευε στο νεκροτομείο για να κάνουν οι φοιτητές της ιατρικής μελέτες, θυμάσαι; Ήταν μέσα στην ηρωίνη πιο βαθιά κι από τυφλοπόντικα.
Τον είδα μια μέρα, είναι μια χαρά κι έχει δυο παιδιά. Φεύγοντας είπαμε θα τα πούμε, σιγά μην τα λέγαμε..
Δεν έχει σημασία, σημασία έχει πως γλύτωσε...
Λοιπόν Κατερίνα δεν υπάρχει τίποτε μετά τον θάνατο ε; Ο Επίκουρος είχε δίκιο λοιπόν, μόνο εκείνος ο πατέρας μου κι ο παππούς μου με έχουν μπερδέψει αφού όσα μου είπαν στο όνειρο μου συνέβησαν, έχω και μάρτυρες...
Λοιπόν; Τίποτε δεν υπάρχει εκεί που είσαι τώρα; ή περνάς τόσο καλά που όλα εδώ κάτω σου φαίνονται απίστευτα ανιαρά και ανούσια;
Ίσως και να είναι αυτό.
Άκου, εδώ κάτω ζούμε σε ένα απίστευτο κομφούζιο. Η έπαρση , η υποκρισία, οι σωτήρες, η βλακεία έχουν θριαμβεύσει. Ναι, και όσο πάμε λιγοστεύουμε....
Αλλά άκου, εγώ θα σου βάλω το αγαπημένο μας τραγουδάκι και θα στο χαρίσω δίχως αναφιλητά.
Αν τον βρεις τον Lou εκεί πες του πως πάντα θα τον αγαπάμε, εντάξει;
Μου λείπεις Rocky, κάνε ένα τζόιντ πάνω από τα σύννεφα..
Οι αληθινοί φίλοι σαν φεύγουν πονάει πολύ......
Αυτό δεν συνηθίζεται...

Υ.γ. Αφιερωμένο για την κόρη μου Κατερίνα κι όλες τις Κατερίνες του κόσμου..

25 -11- 2013


 Πόπη Συνοδινού
 
επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Η παράξενη έλευση

To ποτάμι που μας ενώνει, είναι το ίδιο που μας χωρίζει
Παγωμένη φωτιά ,όταν σε χαιρετώ κι όταν έρχομαι και σε βρίσκω
Η χώρα των ονείρων ,αστράφτει για εμάς
Το πάθος έχει κάθε λόγο να υπάρχει
Θα χρειαστεί να διαπεραστώ από την φλόγα σου για να ακουμπήσω τον θάνατο, όπως γίνεται πάντα στον έρωτα
Μα εσύ ξεχωρίζεις, σαν βρέφος που ζητά το βυζί της μάνας του,
έτσι ζητάς τον κόσμο,
ευγενής, ανυπάκουος κι ωραίος, όπως τα άνθη, που δεν μπορεί το ανθρώπινο χέρι να κόψει
<<Είμαι ευτυχισμένος κάθε ημέρα με αυτά που έχω>>, λες ,όταν σου εύχομαι κομψά, κάθε ευτυχία, για να φύγω
Γιατί συνηθίζω να φεύγω..
Από μια κατάρα ,λες κι έχω μολυνθεί.
Και μέσα στο χάος μου, ξεχωρίζω το μαύρο βλέμμα σου,
έλα, σαν να μου λένε τα μάτια σου,
δεν θα διαλυθείς απλώς μαζί μου, μπορείς να πεθάνεις.
Αυτό ζητώ,
δεν υπήρξα φυγάς στην ζωή και τον θάνατο
Θα σε ακολουθήσω

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Η Ερωμένη

Takato Yamamoto

Μέσα στα μετάξια τυλιγμένη , προχωράει να βρει τον εραστή της,
οι δρόμοι ανοίγουν σαν στόματα διψασμένα,
τα δέντρα την μυρίζουν σαν να ήταν καρπός τους,
τα πουλιά, τραγουδούν με το λαρύγγι σαν τεντωμένο τόξο,
κι εκείνος, εκείνος, όταν το κλειδί της βάζει μέσα στην σκουριασμένη πόρτα ,
τότε εκείνος, τρέχει να την αγκαλιάσει, να την φιλήσει,
να την στραγγίξει,
να της μιλήσει με τις λέξεις της σάρκας,
να χαϊδέψει την σπηλιά που είναι κρυμμένη μέσα της, με όλους τους φόβους,
με όλα τα μικρά και μεγάλα τέρατα,
να την λευτερώσει από όλα αυτά, και να την κάνει δική του,
μα η ερωμένη,
από την φύση της είναι ταγμένη στον έρωτα, σαν να είναι αυτός ο πρώτος της πατέρας,
γι αυτό όταν δική του την κάνει, παίρνει τα μετάξια της και φεύγει,
τότε αυτός μυρίζει το άδειο στρώμα και ξαπλώνει στο πάτωμα,
σαν σταυρωμένος,
χέρια, πόδια ανοιχτά στο ταβάνι,
κι η απουσία της τον κάνει ευάλωτο σαν ζώο πληγωμένο από κάποιο μεγαλύτερο...
Ενώ εκείνη στο σπίτι της βγάζει τα μετάξια της κοιτάζει τον καθρέφτη,
μια μαινάδα την κοιτάζει που από τα μάτια της στάζει σπέρμα,
ύστερα η θύμηση του έρωτα γλυκά την φέρνει στον ύπνο...

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Eρωτικό

Akim Monet

Είσαι ένα αρσενικό, γαλάζιο λουλούδι
Στο παράθυρο μου ή στο μαξιλάρι μου ανακινείς τις μπλε ανεμώνες σου,
με τους κάλυκες των χειλιών σου, γεύομαι κόσμους απάτητους,
μεταξωτές κλωστές με το δέρμα σου εξαπολύουν μπροστά μου έναν ήχο που διασπάται σε άπειρους
Τι έχεις πάνω σου και γοητεύομαι σαν ερημίτης σε όαση
Τι ερωτήματα κουβαλώ και μου τα λύνεις ένα ένα
Με τρυφερότητα και ένα άλγος
Και μια υπόσχεση, πως αυτός ο κόσμος μου ανήκει όταν σε περιέχει μέσα του
Τα λόγια σου είναι η ερωτική μου μνήμη, η ύπαρξη σου ο θόρυβος της ύπαρξης μου...

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Μια παραλία που ζητά την Άνοιξη

Η Άνοιξη ήταν θολή, κάπου στο βάθος του ουρανού παιάνιζαν φούξια φρέζιες, όμως η Άνοιξη κοιμόταν, ακολουθούσε την ρότα του κόσμου σε αδράνεια,, είχε σφραγισμένα τα μάτια της και κανένα θρόισμα δεν ακουγόταν από το χρωματιστό της φόρεμα, μόνο μια υποψία της υπήρχε σαν αιώρηση.
..........Ένας σκύλος λευκός, φάνηκε στην έρημη παραλία, γαύγισε δυνατά και κοιτούσε συνέχεια μια βάρκα που βρισκόταν στην βρεγμένη άμμο, είχε μια μικρή σκαλίτσα στο πλάι της κι ήταν βαμμένη κόκκινη .
Μια γυναίκα κι ένας άντρας ήταν καθισμένοι στην πλώρη, γλάροι πετούσαν δεξιά αριστερά τους, ο άντρας φώναξε δυνατά στον σκύλο να φύγει, αυτός υπάκουσε με κατεβασμένα αυτιά και καθώς έφευγε τους έριξε μια τελευταία πληγωμένη ματιά.
...................
Ο άντρας πέρασε το χέρι του στους μηρούς της γυναίκας, χαϊδεύοντας απαλά την βελούδινη επιφάνεια τους, εκείνη αναστέναξε βαθιά και ξάπλωσε κοιτώντας τον ουρανό, σύννεφα μαζεύονταν στο βάθος του ορίζοντα, μια μελένια ουσία χύθηκε στο αίμα της από τα χάδια του που είχαν πια καταλάβει ολόκληρο το σώμα της.
"Δεν θα σου δοθώ, θέλω απλά να με εξερευνήσεις", του είπε με την φωνή βραχνή και δύσκαμπτη.
"Κι εγώ αυτό θέλω", της είπε και συνέχισε φτάνοντας στο στήθος της, φίλησε τον λαιμό της κι έμεινε εκεί σαν επιτηρητής ακούγοντας την ανάσα της να προσπαθεί να δραπετεύσει από την στενότητα της σάρκας..
"Γιατί τώρα; Τόσον καιρό με βλέπεις να πηγαινοέρχομαι στην δουλειά σου και ποτέ δεν μου είπες τίποτε, ποτέ δεν μου έδειξες ότι με θέλεις".
"Μην ρωτάς, δεν ξέρω, ίσως τώρα να είναι η συναστρία μας", της είπε και έπιασε στα χέρια του το πρόσωπο της, κοίταξε βαθιά τα μάτια της κι έντονες ριπές φωτιάς ήρθαν κι έμειναν στην κοιλιά του.
Μια αστραπή φάνηκε στο βάθος κι έσκισε την θάλασσα διαπερνώντας την απαλά.
"Πέρασα πολύ καιρό, ψάχνοντας κάτω από τόσα αρσενικά ασπόνδυλα έναν άντρα", μουρμούρισε κι έμεινε στα μάτια του.
Λεπτές σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν επάνω τους.
Την αγκάλιασε και της πρότεινε να πάνε να πιούνε κρασί σε μια διπλανή ταβέρνα εκεί κοντά.
Πήγαν ξυπόλητοι, ο πόθος πάντα ξύπνιος τους έγδερνε τον λαιμό και το σώμα.
Ήπιαν πολύ, έπιναν κι έτρωγαν φρούτα της θάλασσας και άκουγαν λαικά.
Η Ρίτα παιάνιζε εμβατήρια της καρδιάς μαζί με την Πόλυ, το κοντινό τους παρελθόν έμοιαζε σαν μια γοργόνα ντυμένη στα μαύρα που πνιγόταν στην μέση της θάλασσας..
Η γυναίκα σηκώθηκε κι άρχισε να χορεύει τον χορό για τους άντρες, έτσι συνηθίζεται να λέγεται, ήξερε όμως φαινόταν καθαρά να τον υποστηρίξει με την παρουσία της και τα βήματα της..
Η βροχή είχε γίνει πια πολύ δυνατή, το νερό σφράγιζε τα πεινασμένα στόματα της γης κι ίσως ετοιμαζόταν να δεχτεί την Άνοιξη. Ο άντρας δεν άφηνε τα μάτια του από επάνω της.....

Όταν ήρθε και κάθισε δίπλα του της έπιασε το χέρι και το σφράγισε μέσα στο δικό του.
Είχε πολύ καιρό να νιώσει τέτοια δύναμη από ένα ανθρώπινο πλάσμα..
"Σε ξέρω, σε ξέρω πιο πριν, όμως μου αρέσει να σε εξερευνήσω για καιρό".
Εκείνη τότε σκέφτηκε ότι εκτός των άλλων, άντρας ,είναι αυτός που μιλάει όταν χρειάζεται και λέει αυτά που αρκούν στην περίσταση, είχε πολύ κουραστεί από ηλίθιους φαφλατάδες και παιδιά της μάνας τους, ανόητα παιδάρια σε σώμα αντρικό..
Κάτι γέμισε μέσα της..
Τα μάτια της έλαμψαν, το δέρμα της σαν να ακολούθησε αυτήν την λάμψη, από τις ελάχιστες φορές της ζωής της που ένιωσε πως ήθελε να αφεθεί σε έναν άντρα.
Εκείνος πλήρωσε και σηκώθηκαν ενώ πίσω τους η Τζένη γινόταν σκλάβα για κάποιον που σίγουρα τραγουδούσε για εκείνον..
........Έτρεξαν στην βρεγμένη άμμο και λίγο μετά αυτός την έριξε μαλακά κάτω.
"Τι ζώο ήθελες να είσαι" την ρώτησε και τα μάτια του έμοιαζαν κάρβουνα.
"Γάτα, ίσως και άλογο", πρόλαβε να του πει ενώ εκείνος΄ την είχε ακινητοποιήσει με το βάρος του..
"Εγώ διψασμένος αρκούδος", της είπε .
Είχαν γίνει κι οι δυο μούσκεμα, ωστόσο ένα παράξενο παιχνίδι άρχιζε τώρα μεταξύ τους.
Δεν ήταν μια απλή διέγερση,
ήταν αυτό που έχει μέσα του ο έρωτας,
ατέλειωτους μικρούς θανάτους..

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Μάρτιος

Bill Brauer

Μπήκε μαζί της στο τρένο, κάθισε δίπλα της ευλογώντας την τύχη του, που η θέση ήταν άδεια.
Μύρισε το άρωμα της και συγκέντρωσε την ακοή του στην ανάσα της.
Άκουγε καθαρά την αναπνοή της να βγαίνει σαν ψίθυρος ενός πουλιού.
Στο μεταξύ ,μαζί με το ανατολίτικο άρωμα της σε κάθε απότομη κίνηση του τρένου ,απολάμβανε το ανεπαίσθητο άγγιγμα του κορμιού της.
Οι αστράγαλοι της ήταν δεμένοι μεταξύ τους σταυρωτά και τα μακριά κόκκινα μαλλιά της πότε πότε τον χάιδευαν στο πρόσωπο.
Ήταν ολόκληρη μια χίμαιρα, κάθε τι δικό της, ανέδυε κάτι ανεπιτήδευτα περίπλοκο και αέρινο.
Μια σαγήνη τον υπέταξε ξαφνικά στο άρμα της και δεν μπόρεσε να κρατήσει άλλο τον εαυτό του, της μίλησε κάνοντας την να γυρίσει τα υπέροχα τεράστια μελιά μάτια της καταπάνω του σαν ριπές ενός καυτού αέρα, κάπως έκπληκτη αλλά γλυκιά.
"Είστε αφάνταστα γοητευτική, θα μπορούσα να περπατήσω μαζί σας ως εκεί που θα πάτε; Θα σας μιλάω, θα σας περιγράφω τα αισθήματα που μου γέννησε η όψη σας"..
"Με αυτόν τον τρόπο προσεγγίζετε τις γυναίκες πάντα; Ξέρω, ακούγομαι κοινότοπη αλλά δεν μπορεί να ισχύει αυτός ο τρόπος μόνο για εμένα".
"Αν σας βεβαίωνα πως ισχύει μόνο για εσάς θα με πιστεύατε"; της είπε και χαμογέλασε.
"Δεν ξέρω γιατί, αλλά θα σας πίστευα".
"Αυτό είναι θαυμάσιο, σας παρακαλώ, να τολμήσω να σας προτείνω να πιούμε ένα ποτό μαζί; Είναι οκτώ η ώρα και το μπαράκι που ξέρω ανοίγει τώρα, εκεί θα απολαύσουμε καθαρό ποτό και θα πούμε τι μουσική προτιμούμε στον ιδιοκτήτη".
Την κοιτούσε και η καρδιά του κόντευε να σπάσει περιμένοντας την απάντηση της..
"Πάμε, γιατί όχι; Μοιάζει σαν να μην κατοικείτε σε αυτόν τον κόσμο, έχετε μια ευγένεια που δείχνει φυσική κι αυτόφωτη, επιπλέον θα χαρώ να σας ακούω να μιλάτε και να ακούμε ότι επιθυμεί η καρδιά μας σαν μουσική παρέα", έτσι του είπε και σηκώθηκε μαζί του.
Τον παρατήρησε προσεκτικά. Ένα μικρό σημάδι στο μάγουλο και γκρίζοι κρόταφοι του έδιναν μια ιδιαίτερη αρσενική γοητεία, σκέφτηκε πως καιρό είχε να δει έναν άντρα που αποπνέει τόσο αρσενική παρουσία.
Τα μάτια του ήταν σαν μαύρα αμύγδαλα, πικρές γραμμές χάιδευαν την κόρη των ματιών του, πικρές και γλυκές ενστάσεις στα ζητήματα της ζωής και του έρωτα, κατέληξε κοιτώντας τον.
Μόλις κατέβηκαν από το τραίνο της έπιασε το χέρι και ανέβηκαν σε μια γέφυρα που από κάτω της έτρεχαν τα αυτοκίνητα κάνοντας θόρυβο και σπάζοντας την δικιά τους μυσταγωγία.
"Πως σε λένε;" Τον ρώτησε κι ένοιωσε πολύ βαθιά της το άγγιγμα του χεριού του.
Η αφή του ήταν σαν μικρά βάσανα..
"Μάρτιο , με λένε, Μάρτιο" της απάντησε και την έσφιξε επάνω του..
Τότε ο χρόνος σταμάτησε , οι περαστικοί έμειναν ακίνητοι, μια εικόνα που πάγωσε στον χρόνο..
Μόνο οι δυο τους κινούνταν,
μυστικά, αέρινα και τελετουργικά...

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Τα αγρίμια

Diego Rivera

Ο Τζόνι πειθαρχούσε στην μελαγχολία του, έπειτα την άφηνε έκθετη ώστε να συγκινηθούν παρθένες στον λίβα της ζωής, έφτιαχνε ένα γράφημα όπου έβλεπα καθαρά την υπολογισμένη επίδειξη του πόνου.
Ο πόνος, τραβάει τους παρθένους οργανισμούς στην έκθεση της βίας και της κόλασης, εγώ απλώς έμαθα μαζί του να κρατώ σημειώσεις για τις περιγραφές των κοριτσιών.
Αυτή τους η αθωότητα με σαγήνευε, όχι τόσο για την ύπαρξη της όσο για την δυνατότητα της διακόρευσης.
Γιατί εμείς που ζήσαμε στα καταγώγια και δρασκελίσαμε υπονόμους δίπλα στους αρουραίους δεν βρίσκαμε εύκολα τι να διακορεύσουμε εκτός από την ακλόνητη πίστη μας στην μουσική στα βιβλία και στον έρωτα..
Υπήρξε η εποχή που ψάχναμε την ολοκλήρωση, τώρα πια αυτό γίνεται όλο και πιο σπάνια.
Γυρνούμε μέσα στα χαλασμένα σπίτια και θυμόμαστε πότε ακριβώς βαπτίσαμε τον έναν δάσκαλο αρουραίο κι ύστερα τα κομματόσκυλα τα είπαμε αρουραίους των μοκετών.
Εκεί που σκουπίζαμε τα πόδια μας αργότερα οι στυλοβάτες των κομμάτων απίθωναν δάκρυα και συγχαρητήρια στα πρόσωπα προς έρευνα.
Περπατώντας τους δρόμους της χώρας με τον Τζόνι σημαδεύαμε αόρατα το δεξί μάγουλο αυτού που ήταν προδότης της φιλίας και της αλήθειας για ένα γραφείο.
Εκεί μάθαινα , επάνω στα γραφεία ατέλειωτα δεσποινάρια γίνονταν τα σπερματοδοχεία τους, με ανοιχτά τα πόδια υποδέχονταν το άρρωστο σπέρμα στο πλάι των μηρών..
Ω,
τι πλήξη για εμάς που περιμέναμε την Άνοιξη και το Καλοκαίρι ,σαν τις νέες μας πληγές που θα επουλώνονταν από την επανάληψη της κραιπάλης, την αρχαία σύλληψη στην συνουσία και την ανάγνωση των κολασμένων πράξεων.
Με θορυβούσε πολύ η φασαρία των δαχτύλων επάνω στα γραφεία για το πόνημα των μεταπτυχιακών..
Τα περισσότερα με θορυβούσαν, τι έκπληξη για μένα ήταν να ανακαλύπτω όλα αυτά που εγώ ονόμαζα απαγορευμένα και βρόμικα, για τους άλλους να είναι η ρουτίνα της επιβίωσης..
Αυτό δεν το ανέχτηκε το έλκος μου και τώρα η χολή μου.
Είμαι ανένταχτη εν δυνάμει κι αποφεύγω τα πρόβατα για να μην βλέπω αιματοχυσίες.
Να μην βλέπω φτηνά παιδάρια να παριστάνουν τους λύκους...
Κι έμεινα αυτό που είμαι όταν πέθανε ο Τζόνι,
ένα αγρίμι που ξεθαρρεύει εύκολα μα πιο εύκολα βγάζει τα νύχια του στο χώμα και δραπετεύει..
Και χρειάζεται κάτι μέσα μου να καθαγιαστεί εκ νέου...


Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr