περί έρωτος και αγάπης

Έρωτας είναι αυτή η ξεθυμασμένη οπιούχα ουσία που θυμάσαι με οργή
Αγάπη, τα ευκλείδια διανύσματα ανάμεσα σε δυο κοιμώμενα πλάσματα
ομιλούντα
γελαστά
πραγματικά
με διαστάσεις- ονειρώξεις
ανάμεσα σε δυο σκέλια ανοιχτά

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog  της Βέρας πάτησε εδώ.

Γιορτάζει η Λενιώ

Colette Saint Yves

Η γιαγιά μου είναι 99 χρονών. Δεν ξέρει πόσο ημερών ούτε λεπτών. Τότε δεν σημείωναν πότε γεννήθηκαν. Δεν γιόρταζαν την επέτειο της γέννησής τους. Είχαν ίσως πιο σημαντικά θέματα να ασχοληθούν όπως της επιβίωσης. Ή πιο σημαντικά θέματα να γιορτάσουν όπως της αγάπης.

Παρόλο που μου επαναλαμβάνει τις ίδιες ιστορίες, ποτέ δεν κινδυνεύει να γίνει ανιαρή. Καταρχήν, είναι πάρα πολλές οι ιστορίες 99 χρόνων. Δεύτερον, τα σχετικά προβλήματα μνήμης της ηλικίας της δημιουργούν διαφορετικές προβολές του κάθε περιστατικού.

Μπερδεύονται τα ιστορικά γεγονότα, τα πραγματολογικά, οι ρόλοι… είναι σαν διηγήματα όλα με μια κατάληξη… μια βαθιά λατρεία του παρελθόντος, αφού το παρόν είναι μια κένωση ωρών, μια καπήλευση οξυγόνου από τους νέους οργανισμούς, μια αυστηρή δίαιτα της επανάληψης.

Όλο και συχνότερα μου μιλάει για τον Σταύρο. Ο Σταύρος ήταν ο έρωτάς της. Δεν της τον έδωσε η μάνα της, γιατί δεν είχε σταθερό επάγγελμα. Της έδωσε τον δημόσιο υπάλληλο με την σκληροτράχηλη καρδιτσιώτικη καρδιά.

Η γιαγιά τον παππού τον Απόστολο τον περιγράφει αγέλαστο και τσιγκούνη. (Πως ταιριάζουν ταμάμ αυτά τα δυό μαζί.) Τον Σταύρο τον περιγράφει χορευταρά και ανοιχτόκαρδο. Ο παππούς της στέρησε, λέει εκείνη, όλες τις χαρές της ζωής. Επιμένει πως δεν χόρευε και δεν γελούσε. Επιμένει πως θα είχε ζήσει καλύτερα με τον γλεντζέ που έπινε κρασί και γελούσαν τα μάτια και το κορμί του, όταν το οινόπνευμα έπινε κάθε κύτταρου τη λογική.

Της έλεγαν στη γειτονιά: «Κυρά Τρυγώνα, δώσε στη Λενιώ τον άνθρωπο. Αφού τον αγαπάει…». Όχι η Τρυγώνα. Κακό, πεισματωμένο μουλάρωμα. Οι γυναίκες οι παλιές όταν έλεγαν όχι, δεν άλλαζαν γνώμη. Σε ένα απόλυτα πατριαρχικό καθεστώς,  το όχι σε θέματα οικογένειας και σπιτιού ήταν ένα ακλόνητο προνόμιο και φρόντιζαν αντρίκια να το διατηρούν με την βαθιά επένδυση στην πρώτη σκέψη- απόφαση. Όχι να αλλαξοπιστήσεις σαν κοριτσάκι ανύμφευτο.

Την έδιωξε και από το σπίτι μια μέρα. Μαζεύτηκε η γειτονιά έξω από το σπίτι, στο χώμα πάνω του οποίου μένω ακόμη -αρχιτεκτονικά εκεί που ήταν το κοτέτσι. Γύρισε η Λενιώ σπίτι μετά από δυο μερόνυχτα. Πήρε τον Απόστολο, έπειτα από τρεις μήνες. Βλάχικη ρίζα, κακό σπέρμα. Έτσι τον λέει τον παππού. Ευλογάει τη σύνταξη πάντα.

Η γιαγιά θυμάται τον πρώτο έρωτά της. Η γιαγιά δεν παραιτήθηκε ποτέ από αυτόν τον έρωτα. Ακόμη και μετά από τρεις γέννες, και θανατικά και ξεριζωμούς και καβγάδες και σπασμένα νεροπότηρα και εκατό πολέμους και τρισάγια. Η γιαγιά θυμάται τον πρωτέρωτα της, την παρθενιά της αγάπης.

Η γιαγιά μου μαθαίνει πως τα ημίμετρα και οι εναλλακτικές δεν καταρρέουν τον έρωτα. Eκ των πραγμάτων, δεν κάνουν για βιρτουόζους της ζωής -έτσι λέμε με κάποια έπαρση για να κάνουμε χάζι την ιδιαιτερότητά μας. Παίρνω φόρα. Φτάνω πίσω- πίσω, στην άκρη της γης σχεδόν, στην πρύμνη του Ισημερινού. Νιώθω την ενατένιση της Πηνελόπης από μια κορυφή κάστρου ή λόφου να περιμένει. Η κορωνίδα του προσώπου που ερωτεύτηκες δεν εκπέφτει σε αμαρτία. Το αποκαλύπτεις, το αναζωπυρώνεις. Η Πηνελόπη βλέπει τον άντρα της σε κάθε πρόσωπο μνηστήρα που πλαγιάζει. Περιμένει το σπέρμα του σαν αίμα να το μεταγγίσει σε φλέβες, να το φυσήξει στα ούλα της, να του διευθύνει την πορείας στις αρτηρίες, να νιώσει λίγο οντότητα ευκολονόητη. Γίνεται ισοβίτης ερωτευμένος. Χαράζει το χρόνο και περιμένει με φευγιώ και βιασύνη να απλωθεί σεντόνι πολυδιαβασμένο στα γόνατα της τα ματωμένα. Μια οπισθοχώρηση δεν αμαυρώνει την πρώτη νίκη κατά του εαυτού της. Τα κρυολογήματα, τα υπόλοιπα, τα σκιρτήματα και οι ραγάδες από ευκαιριακά κλάματα και αναμπουμπούλες δεν αμφιβάλλουν ποτέ για την απουσία, την ουσία της και την εγκαρτέρηση. Τον περιμένεις.

Άραγε πέθανε;, με ρώτησε χθες.

Τον περιμένει.



Βέρα J. Φραντζή
 
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

μητρικό φίλτρο

Emil Nolde

Βάφομαι αρκετά, φοράω δυνατό άρωμα, μου αρέσουν τα εμπριμέ ρούχα, τα φουλάρια, οι γόβες, οι κότσοι.
Μερικές φορές, θέλω απλώς να κάνω ένα παιδί και να φοράω μονόχρωμα ρούχα σε τριχρωμία, ροζ με μαύρο και λευκό ή γκρι μελανζέ με λευκό και κόκκινο, να φοράω λίγο Μυρτώ κολώνια πίσω από τα αυτιά, φυσσάν στις μασχάλες και καθόλου μεικ απ. Για το μωρό δηλαδή.. να μην έρχεται με όλες τις χημικές σκόνες σε επαφή το βρεφικό δέρμα. Να μυρίζω μόνο σαπούνι και μωρουδίλα και να είμαι ευχαριστημένη.
Νομίζω, όλες το θέλουμε αυτό για κάποια περίοδο. Ίσως και όχι.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog  της Βέρας πάτησε εδώ.

Κυριακές

Τις Κυριακές χρειαζόμαστε σπίτια χωρίς στέγες
τις ερωτοτροπίες του Χαβιέρ Μαρίας
και λιωμένη μαύρη σοκολάτα
και ό,τι λέμε να το εννοούμε
όπως
να γίνεις σαρξ εκ της σαρκός μου

Βέρα J. Φραντζή
 
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

γιορτή

Δεν χρειαζόμαστε ημέρα ποίησης και παράτες.
Την γιορτάζουμε νεκροί στα λιβάδια και ντυμένοι με σακάκια κουμπωμένα και ξυπόλητα χέρια στα σχολεία
με μαρκαδόρους στις τσέπες και συνθήματα στους τοίχους
και στους ποιητές να λέτε ψέματα
όπως και στους ερωτευμένους
και ψέματα να λέτε και σε αυτούς που ξυπνάνε το πρωί να πάνε για δουλειά
και σε αυτούς που δεν έχουν νερό να πιουν
και σε εκείνους που ψάχνουν πατρίδες.
Είμαστε όλοι ποιητές και ας είμαστε αναλφάβητοι από αγάπη και λέξεις ωραίες.
Λέγε μου ποίηση
και ψέματα
για να μπορώ να ζω ανάμεσα στο τρίχωμα ένος εφηβαίου και στης χολέρας τη λήθη.

 Βέρα J. Φραντζή
 
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

περί έρωτος

Στα 6 είναι ιδανικό να ερωτευτείς έναν 9χρονο, εγγονό της γειτόνισσας με μπουκλάκια μαλλιά και παιδικού λίπους κοιλίτσα και να παίζετε κουκλόσπιτο μπάρμπι μαζί στην αυλη.
Στα 17 είναι ιδανικό να ερωτευτείς έναν 43χρονο, καθηγητή μαθηματικών που βγάζει τη βέρα του και την αφηνει στο τσεπάκι του πουκάμισου και αυτή διαφανίζει την άλω της και σχηματίζει ανήθικους κρίκους και δεσμά.
Στα 23 είναι ιδανικό να ερωτευτείς έναν 37χρονο, ροκά αρχιτέκτονα, να ξέρει που μπαινουν οι ευθείες και οι καμπύλες και κάθε τραγούδι σε ποιο δίσκο αντιστοιχεί και να νομιζεις ότι μπορεί να πετύχει.
Στα 31 είναι ιδανικό να ερωτευτείς έναν 29χρονο, που ζει στην Αθήνα από τα φοιτητικά του χρόνια και έχει βαρεθεί τα ετοιματζίδικο φαγητό και τα ξενύχτια και έχει μια συλλογή απο παλιές φωτογραφικές μηχανές.
Στα 43 είναι ιδανικό να ερωτευτείς ένα 25χρονο, μεταπτυχιακό φοιτητή της Ιατρικής και να παίζετε την ανατομία ενός ερωτικού εγκλήματος.
Στα 54 είναι ιδανικό να ερωτευτείς τον κινηματογράφο και τα μικρά καφέ και τις σαπουνόφουσκες και εκεί να συναντήσεις έναν 33χρονο και να κόψεις τις βλέφες σου για την χαμένη νεότητα σου και τα ταξίδια που δεν έκανες.
Στα 65 είναι ιδανικό να ερωτευτείς τα εγγόνια σου.
Στα 72 είναι ιδανικό να ερωτευτείς ένα 19χρονο, που αγαπάει την στίξη και την ποίηση και να σου φέρνει γάλα, εφημερίδα και τα φάρμακα και να ψαύει τα πετσιά σου και να τον γαργαλάς με τα λευκά σου μαλλιά στα ρουθούνια και στα βλέφαρα.
Στα 82 είναι ιδανικό να ερωτευτείς τη μαύρη ρόμπα σου και τα περιοδικά με το πρόγραμμα της τηλεόρασης και τη γεύση από το γλυκό σταφύλι και τις οδοντογλυφίδες.
Στα 92 είναι ιδανικό να ερωτευτείς το σκοτάδι.
Στα 101 είναι ιδανικό να ερωτευτείς τους αποχαιρετισμούς. 


 Βέρα J. Φραντζή
 
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

 

μάχη στο κορμί της

Οι ελέφαντες του Αννίβα περνάνε πάνω από την καρδιά μου. Βαράνε τα τύμπανα του πολέμου. Πυρίτιδα τις βαλβίδες της. Αλήθεια, στήσατε την μάχη της Ζάμας πάνω στην καρδιά μου. Και οι παράτες της νίκης πάνω της. Αυτός είναι ο ερωτικός πόνος. Αυτός είναι ο χωρισμός. Ξέρω καθεμιά μια σπιθαμή του. Σας ξεναγώ. Φτου ξελεφτερία στη ρώγα

(Πίνακας του Hopper)

 Βέρα J. Φραντζή

 για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

σπέρμα του Ρα

σπέρμα του Ρα
ηλιολουσμένο
κυλίστηκαν οι ατίθασοι δύτες
στο κόλπο της μάνας σου
τη μέρα της Ισημερίας του Σεπτέμβρη
γεννήθηκες αχτίδα αιχμηρή
και αυτόφωτο ταλέντο
φαεινή ιδέα της φύσης
να αποδεικνύει ότι ο φθόνος είναι απτός
ανατέλλει
παραλύει
και ευτυχέστερα δύει

 Βέρα J. Φραντζή
 για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

κλικ

Dennis Stock by Andreas Feininger

Σέβομαι πολύ τους φωτογράφους, γιατί είναι οι πιο θαρραλέοι από όλους τους καλλιτέχνες. Και είναι και η εγρήγορσή τους. Είναι ψαράδες των στιγμών. Στήνουν παραγάδια και δεν γνωρίζουν ποτέ το αποτέλεσμα. Χρειάζοναι τεντωμένες τις αισθήσεις. Οι μόνοι που δε χρειάζονται ναρκωτικά για να δημουργήσουν. Σκουίρτινγκ στα πρόσωπά μας ο κόσμος ο ίδιος όπως τον βλέπουν εκείνοι. Δεν σε περιορίζουν. Σου στρώνουν χαλιά στον τρόπο τους.

Έχω πάρει και εγώ μια φωτογραφική μηχανή. Την κουβαλάω μαζί μου, μα σπάνια τη βγάζω. Δεν έχω το τσαγανό που θέλει αυτή η τέχνη. Πιάνω τις στιγμές και τις φέρνω σπίτι και τις καταγράφω και λέω «α, έπρεπε να είχα τραβήξει και τη φωτογραφία εκείνη με τη σύμπτωση του έμβιου και άβιου κόσμου που μου’ φτιαξε αυτήν την εικόνα.»
Οι φωτογραφίες είναι χίλιες τέχνες μαζί. Παραμυθάδες και ζωγράφοι και μουσικοί και γλύπτες και ποιητές και ερωτευμένοι.


Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

περί ονείρων

Έχω βάλει υποθήκη δυο χιλιάδες όνειρα
τόσες πολλές πληροφορίες που με αναγκάζουν να σε ερωτεύομαι κάθε βράδυ
και ονειρώξεις- θυμιάτα που επείγουν ανάμεσα στα πόδια σου
επιβάλεσαι σε κάθε σκηνικό όπως αξίζει σε έναν εραστή που επιβαρύνει την υγεία του με απουσίες
στο τέλος καταλήγεις γυμνός και ντροπαλός με υποθερμία από αυτή του βυθού της θάλασσας
με έναν χαυλιόδοντα που σε κάνει άντρα μου από την αρχή του παραμυθιού

(πίνακας «το όνειρο της γυναίκας του ψαρά», Hokusai)

Βέρα J. Φραντζή
 
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Για όλα φταίει η ποίηση

Φταίει που απολαμβάνω τις κρύες μέρες με αυτόν τον αιμοδιψή ήλιο
Φταίει που θέλω εγγύτητα στις σχέσεις
Φταίει που αγαπώ και δεν παθαίνω αμνησία αγάπης
Φταίει που ζω σε μυθικές ώρες δίχως ρολόγια
Φταίει που δε νευριάζω για χαμένα αντικείμενα και δεν κακίζω άλλους αν τα καταστρέφουν από απροσεξία
Φταίει που δεν έχω ούτε δραχμή σε κανένα λογαριασμό
Φταίει που έχω φοβία μα νιώθω εντελώς ελεύθερη
Φταίει που είμαι ζυμάρι, πλασμένο για έρωτα και σκέψεις και αλλάζω και αναμορφώνομαι και πλέκω κλαδιά και αλγόριθμους χωρίς καμία λογική
Φταίει που μετουσιώνω τα τραύματα σε αλληλεγγύη
και την ηδονή σε φρέαρ το χειμώνα, σε πίδακες χαμόγελων το καλοκαίρι
και σαν περσεφόνη βγαίνω στη γη κάθε έξι μήνες και έχω άνοιξη και ποτέ αδιάβροχα βλέφαρα.
Για όλα φταίει η ποίηση
και η αυτόματη γραφή.

 Βέρα J. Φραντζή
 
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

ανθρωπιά

Κάποια στιγμή θέλω να γράψω ένα μικρό βιβλιο σαν λεξικό και να περιγράφω στους τυφλούς εκ γενετής όλα τα όμορφα πραγματα του κόσμου που δεν έχουν δει ποτέ.
Τα χρώματα, του ουρανού τα καμώματα και πώς κάνουν έρωτα τα πουλιά.
Αυτό θα ήθελα να κάνω.

 Βέρα J. Φραντζή

 για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

δια λέξεις

Malcolm Liepke

Οι ιδανικές διαλέξεις για την ποίηση θα ήταν σε κλειστά μπαρ
χωρίς παράθυρα με αρκετό καπνό από τσιγάρα
ημίγυμνα σώματα σε σεντόνια
ή πάνω απο τραπέζια με φαγητό, μπόλικο φαγητό
να τρώμε με τα χέρια και να μιλάει εκείνος για ποίηση
μέχρι να γίνουν ζευγάρι.

 Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

all you need is a pc

Τέτοιες στιγμές, μετά από τόση ώρα μπροστά στον υπολογιστή με κάμποση πληκτρολόγηση και κολλήμενους φακούς επαφής στον αμφιβληστροειδή, σκέφτομαι πως ούτε ένα τόσο δα χαρτάκι δεν έχει απομείνει με τον γραφικό μου χαρακτήρα. Έχω ξεχάσει τα γράμματά μου και τον κάλο στο μεσαίο δάχτυλο από το στιλό, που έδινε ένα κάποιο πρεστιζ φυτούκλας στα μαθητικά και φοιτητικά χρόνια. Τόσα αρχεία και καθόλου μελάνι. Ένας κωδικός πίσω μας και μακριά από τους ανθρώπους μας κάποια στιγμή. Και να θέλουμε να μας βρουν, δε θα μας ανακαλύψουν ποτέ. Και να μη θέλουμε, πάλι δε θα μας ανακαλύψουν. Τόση η επιτυχία των υπολογιστών.

 Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Σύννεφα

Τα σύννεφα του φθινοπώρου, ο Μποτιτσέλι της εξάχνωσης των πάγων, τα φτιάχνει με τέτοια συναισθηματική επάρκεια που καλύπτει φάσμα αποχρώσεων αισθημάτων ενός ολόκληρου πληθυσμού εκείνη τη στιγμή που περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας.
Είναι αυτός ο συνδυασμός που σε άνθρωπο δε μπορεί να συμβεί, διασκέδαση και ψυχαγωγία στις κορυφές και τα δυό τους, στο γέμισμα τους, ολόγιομα. Βαριά, πυκνά, ετοιμοπόλεμα με τα ελαφρά, τις μικρές Αντουανέττες, πιτσιρίκια και χονδρέμπορες με μουστάκια, χασάπηδες με μαχαίρες… οι χωρατατζήδες με τους θεριακλήδες που φουμάρουν το άζωτο στα κεφάλια μας.
Τα σύννεφα του φθινοπώρου είναι ό,τι πιο ερωτικό μας συμβαίνει στην πόλη κάθε απόγευμα.

Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Εδώ το καλό τσίπουρο

Λοιπόν, θα πάρω ένα ποδήλατο από αυτά τα παλιακά τα γυναικεία με το καλάθι και το λουλούδι πάνω στην ψάθα. Θα φοράω σορτσάκια καυτά και μπλουζάκια που θα δένουν με κορδονάκια χιαστί στην πλάτη και ένα βραχιόλι τατουάζ σαν φίδι στο μπράτσο και θα πουλάω το τσίπουρο το απαγορευμένο, το χύμα σε κυπελλάκια εξετάσεων ούρων. Θα το πουλάω στις γειτονιές στα νησιά. Θα φωνάζω 'Εδώ το καλό τσίπουρο, το απαγορευμένο, το μη εμφιαλωμένο!¨.
Θα πιάσει αυτή τη σταρτ-απ; Τι λέτε;

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Περιβόλια

Τα περιβόλια είναι ό,τι έχει απομείνει στη γη της Χαναάν. Γι΄αυτό όταν ονειρευόμαστε τον έρωτα υπό τη σκέπη των δέντρων, τον κάνουμε πιο αθώο και ελπίδα και όραμα. Καμιά φορά μέσα σε ένα σκοτεινό στενό, άλλες φορές σε ένα ημιφωτισμένο δωμάτιο με ένα κρεβάτι, λευκά σεντόνια και μια λάμπα. Όμως, την αισθητηριακή εμπειρία της φύσης που ολοκληρώνεται με το συναίσθημα της αγάπης δεν μπορεί να το αγγίξει τίποτα άλλο, παρά οι ακτινωτές λάμψεις των σωμάτων που αντανακλώνται στα φύλλα των δέντρων και τους λεπτεπίλεπτους κορμούς των οπωροφόρων. Κανένα τροπικό διαμέρισμα, κανένα αλμοδοβαρικό πλάνο αστικής ομορφιάς. Μόνο τα περιβόλια του έρωτα.


Βέρα J. Φραντζή
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Πίνακας G.Klimt, Pear Tree 

3 σημεία

η αγκαλιά του Σίλε

(Δεν ξέρω αν πολλά κορίτσια της ηλικίας μου αισθάνονται όπως εγώ και αν αυτό που ετοιμάζομαι να γράψω είναι μια άποψη για τις σχέσεις χιλιοειπωμένη και σιτεμένη.

Δεν μιλώ από απογοήτευση ούτε από φροντίδα. Δεν μιλώ ηθικολογικά ή δασκαλίστικα. Και αυτό είναι μια μικρή διευκρινιστική εισήγηση.)

Πολλές φορές, σε νεανική ηλικία μπερδεύτηκα για το τι ήθελα από την προσωπική μου ζωή. Αμφιταλαντεύτηκα μέσα σε μακρές περιόδους αναμηρυκάζοντας τους παλιούς μου έρωτες, ψάχνοντας για νέους ή προσπαθώντας να βρω λύση ανάμεσα στον ερωτικό πλουραλισμό και στην ανάγκη για συντροφικότητα. Προβληματίστηκα με την εξήγηση των ερωτικών συμπεριφορών των άλλων.

Τρία βασικά σημεία, λοιπόν, για τον έρωτα, το σεξ και τις γυναίκες…

-Η πολυγαμία δεν πρέπει να συνδέεται με το ψέμα, την απάτη ή την απιστία. Πρέπει να ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο. Η πολυγαμία είναι μια ώριμη επιλογή σεξουαλικής διάθεσης. Δεν είναι ούτε ανώριμη απόδοση της ανάγκης για παρέα ούτε η αποφυγή έντονων συναισθημάτων προς ένα πρόσωπο. Μάλλον, εξωστρέφεια είναι η πολυγαμία, ποικιλία. Αν είσαι ξεκάθαρος με τον εαυτό σου και με τη στάση σου προς τους ερωτικούς σου συντρόφους, τότε είσαι και μερωμένος με την σκοροφαγωμένη μεγάλη ιδέα της ατελείωτης και μοναδικής αγάπης, που είναι μια φυλακή σεξουαλικά.

-Η ακατέργαστη ανάγκη για συντροφικότητα, καθώς περνά ο χρόνος, και ο φόβος της μοναξιάς δεν είναι θέματα εύκολα διαχειρίσιμα από κανένα φύλο. Ακόμη και οι πιο μοναχικοί άνθρωποι μοναξιά θα αισθανθούν κάποτε. Οι νέες γυναίκες, σε μια προσπάθεια να αποτινάξουν το ζυγό της ανάγκης για συντροφιά και της επιθυμίας να βρεις έναν άνθρωπο να μοιραστείς την υπόλοιπη ζωή σου, θίγονται από τον ίδιο τους τον εαυτό και αποκηρύσσουν τα ίδια τους τα θέλω, για να μη θεωρηθούν λίγο παρωχημένες, εμμονικές ή ακόμη και θηρευτές των καλών γαμπρών. (Μιλώ για τις γυναίκες, γιατί είμαι γυναίκα και δε μπορώ να γνωρίζω ακριβώς πως λειτουργεί στους άντρες). Και αρχίζουμε και μπαίνουμε σε ρόλους και καλούπια και τεατράλε συμπεριφορές μιας φορεμένης ελευθεριότητας και μιας ξένης προς την μέχρι τώρα σεξουαλική συμπεριφορά μας. Μην παραμυθιάζεστε από κανέναν που θα σας πουλήσει ως ανασφάλεια, την αγάπη που χρειάζεστε να δώσετε και να δεχτείτε, την αγκαλιά και – αυτό που μου αρέσει να το γράφω, να το λέω και να το νιώθω στη γλώσσα μου – τη συντροφικότητα. Δεν είναι παράλογο, είναι το απολύτως ανθρώπινο.

-Δεν μπορώ να ακούω μορφωμένες γυναίκες ή δήθεν τηλεοπτικές σεξολόγους, συμβουλάτορες σε περιοδικά μόδας και πρωινάδικα, να εκφράζουν απόψεις όπως “Αυτά δεν τα λέμε στους άντρες!” ή “Μην το παίζετε πολύ ανεξάρτητες!” και άλλα τέτοιου είδους κενά. Αυτό, που πρέπει να μπούμε σε ρόλους για να μην τρομοκρατήσουμε τον άλλον, μου φαίνεται αδιανόητο. Τσαλίμια, γαλιφιές και σκοταδισμός. Όταν μια νέα γυναίκα που μόλις ξεκίνησε την ερωτική της ζωή γαλουχηθεί με αυτά τα αστόχαστα, πιστεύει πως οι άντρες είναι το φυλακισμένο φύλο, το προστατευμένο από την οικογένεια, τον περίγυρο και τελικά, το κορίτσι του. Αλήθεια… δεν λέμε στους άντρες ότι θέλουμε το παιδί τους; Μην παραμυθιάζεστε. Όταν ένας άνθρωπος σε αγαπάει πραγματικά, θέλει και το παιδί σου και τη μονογαμία σου – και τα παρεπόμενα είναι απλώς θέματα που λύνονται με συζήτηση.

Και αν αυτός ο κόσμος φαντάζει ιδανικός, δεν πειράζει. Εγώ σε αυτόν θέλω να ζήσω.

Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

η Βέρα συμβουλεύει

Αν οι πινακίδες του Μετρό έγραφαν στίχους από ποιήματα, του τρένου προτάσεις γάμου και των λεωφορείων συμβουλές για τα πρώτα ραντεβού, η πόλη θα ήταν λιγότερη ανυπόφορη και το δημόσιο θα είχε περισσότερες απολαβές.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

απομεινάρια ενός καλοκαιριού

Λοιπόν πια δε σου μένει τίποτα πέρα από κάποιες πολύ μεγάλες προσδοκίες και κάποια εντελώς απερίγραπτα όνειρα. Απατηλά και λαϊκά.
Σου απομένει μια αρχοντιά από βικτωριανή εποχή, μερικές ξεμαλλιασμένες βλεφαρίδες ψεύτικες και μια ρόμπα ημιδιαφανής, το πρόσωπό του μέσα στις χούφτες σου και μια φωτογραφία ασπρόμαυρη περισσότερο για το καλτ της χρονιάς του 2015 παρά για την ανάμνηση.
Τα κάνεις παζλ και τα αυτοκτονείς μέσα στο νεροχύτη με τα ευαίσθητα κυλοτάκια.
Κάπως έτσι τελειώνει ένας ακόμη έρωτας μιας Τρίτης, προτελευταίας του Ιουλίου. Μιας Τρίτης που δεν θα τη θυμηθείς ακόμη και αν σημειώσεις από άκρη σε άκρη με καρφίτσες τα μέτρα της.
O νεροχύτης που τα ρουφάει όλα τα αίματα.

Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.