Rosemary's baby, κάτι περίεργο συμβαίνει.

Ταινία τρόμου σε σκηνοθεσία Roman Polanski, 1968.
Ένα κλασικό έργο τρόμου είναι και “Το μωρό της Ρόζμαρυ”, που γυρίστηκε το 1968 από τον Roman Polanski, βασισμένο στο ομώνυμο εφιαλτικό μυθιστόρημα του πολύ καλού συγγραφέα Ira Levin, με τους θαυμάσιους ηθοποιούς Mia Farrow και John Cassavetes.
Η παράνοια του αόρατου, η ανατριχιαστική αίσθηση του υπερφυσικού, το σταδιακά αυξανόμενο κλίμα αγωνίας και απειλής, συνθέτουν μία από τις αριστουργηματικότερες “διαβολικές” λεγόμενες, ταινίες από καταβολής κινηματογράφου. Ο Polanski κατορθώνει και “αγγίζει” το κακό, χωρίς καν να το δείχνει. “Παίζει” με τον θεατή και πετυχαίνει να τον καθηλώσει.
Όλα φαντάζουν ύποπτα, δαιμονικά. Ο τρόμος παραμονεύει …
Και η μουσική σε υποβάλλει με την απλότητα και την ηρεμία της.

από τον   Φίλο  kst

Excision,ένα διαταραγμένο κορίτσι με χειρουργικά ταλέντα

Σκηνοθεσία: Richard Bates Jr. (2012)

Μία ψυχωτική έφηβη, η οποία έχει όνειρο ζωής να γίνει χειρουργός, προσπαθεί με κάθε τρόπο να κερδίσει την αποδοχή της μητέρας της.
Αμερικανικό κοινωνικό θρίλερ/ψυχόδραμα, βασισμένο στην ομώνυμη ταινία μικρού μήκους του ίδιου σκηνοθέτη, που έκανε 4 χρόνια νωρίτερα.
Σκηνοθετικά αξιοπρεπής, τις αιματηρές ενότητες των ονείρων της πρωταγωνίστριας, οι οποίες είναι εξαιρετικά μακάβριες, θα μπορούσαν να ζηλέψουν οι μεγαλύτεροι δημιουργοί ταινιών τρόμου, οι ερμηνείες είναι παραδόξως πολύ καλές, ιδιαίτερα η νεαρή πρωταγωνίστρια, AnnaLynne McCord, μας εκπλήσσει ευχάριστα στον κόντρα ρόλο της διαταραγμένης και σιχαμερής έφηβης, το soundtrack προσεγμένο, συμπληρώνει τα συναισθήματα των ηρώων χάριν σκηνοθετικής οικονομίας, και τέλος, το φινάλε, αν και απότομο, δικαιώνει όλη την ταινία, που κάνει κοιλιά σε αρκετά σημεία, λόγω αργής πλοκής.
Δυστυχώς, λείπει έντονα το στοιχείο του τρόμου, αλλά κερδίζει πόντους με την δραματική και καταχθόνια ατμόσφαιρα, όπως και με την σκιαγράφηση μίας αρχικά υποβόσκουσας σχιζοφρενούς προσωπικότητας.
Σίγουρα, θα ήθελα να είχε ένα πιο ολοκληρωμένο και πιο δεμένο σενάριο, αλλά και αυτό που είδα, δεν με απογοήτευσε.
Στο ρόλο του ψυχολόγου, ο John Waters.

 Βίκυ Ελευθερίου

Bride of Frankenstein: Η Ματαιοδοξία Τιμωρείται

Ελληνικός τίτλος: Η Μνηστή Του Φρανκενστάιν (1935)

Τόσο ο Φρανκενστάιν, όσο και το δημιούργημά του τελικά δεν σκοτώνονται στον μύλο. Ο Φρανκενστάιν προσπαθεί να ζήσει μια φυσιολογική ζωή με τη σύζυγό του, μέχρι που τον βρίσκει ο Δρ Πρετόριους. Το Τέρας προσπαθεί να ζήσει χωρίς να τον ενοχλούν, όπου και να πάει όμως ο κόσμος τρομοκρατείται. Ποιο είναι το μόνο άτομο που θα δει το Τέρας με συμπάθεια; Πώς θα αναγκάσει ο Πρετόριους τον Φρανκενστάιν να επιστρέψει στα πειράματά του; Και τι θέλουν από τον Φρανκενστάιν ο Πρετόριους και το Τέρας;
Ο Μπόρις Καρλόφ επιστρέφει στον ρόλο που τον έκανε σούπερσταρ. Μαζί του επιστρέφουν και οι περισσότεροι συντελεστές της πρώτης ταινίας. Η ταινία ξεκινάει με έναν διαφορετικό πρόλογο; Ο Λόρδος Μπάιρον συζητά την πλοκή της πρώτης ταινίας με το ζεύγος Σέλεϊ, και στη συνέχεια η Μέρι Σέλεϊ, η οποία αρχικά είχε αφηγηθεί το πρώτο μέρος, αφηγείται τη συνέχεια της ιστορίας.
Αυτό που εντυπωσιάζει στην ταινία είναι τα εφέ της, τα οποία ειδικά εκείνη την εποχή θα πρέπει να θεωρούνταν πρωτοποριακά. Η ταινία δεν είναι ιδιαίτερα τρομακτική, άλλωστε πλέον έχει επιβληθεί ο κώδικας που λογόκρινε τις ταινίες. Αντίθετα ο σκηνοθέτης Τζέιμ Γουέιλ έχει εμπλουτίσει την ταινία με πολλές κωμικές σκηνές ως αντίβαρο στην έλλειψη τρομακτικών στοιχείων. Το Τέρας γίνεται ο συμπαθής ήρωας της ταινίας. Κακός είναι ο Δρ Πρετόριους.
Η ιστορία είναι μια σπουδή στη ματαιοδοξία. Ο Φρανκενστάιν έχει αφήσει πίσω του τις προσπάθειες να παριστάνει τον Θεό, και στο τέλος εξιλεώνεται. Αντίθετα ο Πρετόριους τιμωρείται για την αλαζονεία του. Το Τέρας όλοι το κυνηγούν λόγω της εμφάνισής του. Μόνο ένας τυφλός τον αντιμετωπίζει με συμπάθεια, γιατί εκεί που οι άλλοι έβλεπαν ένα τέρας αυτός με τα μάτια της καρδιάς του είδε μια βασανισμένη ψυχή. Η Μνηστή του τίτλου εμφανίζεται ελάχιστα, και την υποδύεται η Έλσα Λάντσεστερ, η οποία στην αρχή της ταινίας εμφανίζεται στον ρόλο της Σέλεϊ. Δεν ξέρω αν η αντίδραση της Μνηστής όταν ξυπνάει είναι από ματαιοδοξία. Στο τέλος όμως και αυτή για αυτό τιμωρείται

ChrisMaGR

αναδημοσίευση από το υπέροχο blog.chrismagr.com

Σινεμά με την Βίκυ: Livid, ένα splatter παραμύθι

Livide - Alexandre Bustillo, Julien Maury (2011)

Η Lucy μόλις ξεκίνησε να εργάζεται ως νοσοκόμα σε ηλικιωμένους. Σύντομα εκείνη και οι φίλοι της μαθαίνουν πως στο σπίτι μίας πρώην δασκάλας χορού που έχει αναλάβει τη φροντίδα της και βρίσκεται σε κώμα, υπάρχει ένας μεγάλος θησαυρός. Αποφασίζουν να ψάξουν το σπίτι αλλά οι δυσάρεστες εκπλήξεις υποδέχονται η μία την άλλη.
Γαλλική μεταφυσική ταινία τρόμου σε σενάριο και σκηνοθεσία των δημιουργών του A l' interieur.
Μία ιδιαίτερη ταινία, καλογυρισμένη, ένα σύγχρονο μεταφυσικό παραμύθι, ατμοσφαιρικό και σκοτεινό από τη μία, αιματηρό και ψυχρό από την άλλη.
Δυστυχώς, αν και κερδίζει τεχνικά, χάνει πόντους σαν ιστορία γενικότερα.
Δεν θα την πρότεινα σε όλους, είναι μόνο για fans των ευρωπαϊκών ταινιών τρόμου, αξίζει όμως μία ευκαιρία γιατί το σκηνοθετικό δίδυμο υπόσχεται πολλά για το μέλλον του γαλλικού τρόμου και επιβάλλεται να τους παρακολουθήσεις.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά του μακάβριου: À l'intérieur

À l'intérieur / Inside / Μέσα μου - Alexandre Bustillo, Julien Maury (2007)

Τέσσερις μήνες μετά από το θάνατο του άντρα της, μία έγκυος νιώθει πως την παρακολουθούν. Η ζωή της αρχίζει να απειλείται..
Γαλλική ταινία τρόμου και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του διδύμου Bustillo/Maury.
Παρά τα αρκετά "φτηνιάρικα" special effects και τις μεγάλες υπερβολές στο σενάριο και τη σκηνοθεσία, η ταινία αυτή κατάφερε να είναι για μένα από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες τρόμου.
Παρανοϊκή, ύπουλη, αγωνιώδης, με μία ιδιαίτερα τρομακτική και σκοτεινή ατμόσφαιρα στο πρώτο μισό της ταινίας, η οποία στο άλλο μισό μετατρέπεται σε ένα άγριο και ανελέητο μακελειό, με την αγαπημένη Béatrice Dalle του Betty Blue και του Trouble every day, να προκαλεί σοκ και ανατριχίλα στο θεατή.
Must see.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί

Only lovers left alive / Μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί - Jim Jarmusch (2013)

Ο Adam, βαμπίρ και underground μουσικός του Detroit, συναντιέται ξανά έπειτα από καιρό με την αιώνια αγαπημένη του Eve. Την ειδυλλιακή απομόνωσή τους όμως, διακόπτει η επίσκεψη της απερίσκεπτης μικρής αδελφής της Eve, Ava.
Η τελευταία ταινία ενός αμφιλεγόμενου καλλιτέχνη (επιτρέψτε μου να μην τον θεωρώ μόνο σκηνοθέτη), αποτελεί μία ρομαντική κοινωνική σάτιρα του κλασσικού βαμπιρικού μύθου, ο οποίος αφήνει στην άκρη τη γοτθική του μορφή και γίνεται ένας hipster ύμνος για την αιώνια αγάπη των πλασμάτων της νύχτας και του περιθωρίου και η δικαίωση των σκεπτόμενων ατόμων που δυσαρεστήθηκαν κι εξοργίστηκαν με τη μάστιγα των απαστραπτόντων βαμπίρ της νέας δεκαετίας.
Ένα φιλμ ευφυές ως το κόκκαλο, βουτηγμένο στην ειρωνεία, ανορθόδοξο, που αν και υπνωτιστικά χαλαρό, ξυπνά συνειδήσεις καθώς κάθε του κομμάτι σου μιλά δυνατά για τη φθορά και τη διαφθορά του δυτικού πολιτισμού.
Εκπληκτική φωτογραφία, που ούτως ή άλλως βλέπουμε σε όλες τις ταινίες του Jarmusch, ενδιαφέρουσες ερμηνείες από το μεγαλύτερο μέρος του cast, από την σκοτεινά αισιόδοξη Tilda Swinton και τον απόκοσμο και καταθλιπτικό Tom Hiddleston, έως τον αινιγματικό John Hurt και την παιχνιδιάρα Mia Wasikowska, και ένα πραγματικά πολύ δυνατό soundtrack με κλασσικά αλλά και πιο ιδιόρρυθμα μουσικά ακούσματα, που θα προσελκύσει τους φίλους της καλής μουσικής, ειδικά τους μουσικούς της ομάδας μας.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν οι συνεχείς αναφορές σε ιστορικά, λογοτεχνικά, μουσικά και κινηματογραφικά πρόσωπα, όπως ο Faust, ο Dr. Caligari, ο Dr. Strangelove, ο Αδάμ και η Εύα, Fibonacci, Jack White, οι φωτογραφίες διασήμων στον τοίχο του Adam, Tom Waits, Oscar Wilde, Franz Kafka, Edgar Allan Poe, Jimi Hendrix, Iggy Pop, Patti Smith και άλλων πολλών που δεν πρόλαβα να διακρίνω και φυσικά, η αναφορά του Jean-Michel Basquiat, όχι μόνο μέσω ενός βιβλίου που βάζει στη βαλίτσα της η Eve αλλά και μέσω της παρουσίας του ηθοποιού Jeffrey Wright, που έχει ενσαρκώσει τον ιδιαίτερο καλλιτέχνη στην ομώνυμη ταινία και δεν είναι άλλος από τον Dr. Watson (άλλη μία αναφορά σε λογοτεχνικό πρόσωπο) που προμηθεύει τον Adam με αίμα.
Όλα αυτά είναι στοιχεία που δείχνουν ότι η ταινία έχει μελετηθεί προσεκτικά και ακονίζει το μυαλό σου να βρεις ακόμα περισσότερες αναφορές, μετατρέποντας την λίγο υποτονική ατμόσφαιρά της, σε ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι που μόνο οι εραστές μένουν ζωντανοί.
Αν λοιπόν αγαπάς τον Jarmusch, σου αρέσει η καλή μουσική ή ακόμα κι αν θες να τον γνωρίσεις μέσα από την τελευταία του δημιουργία, είσαι στο σωστό δρόμο.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: Ravenous, ένα ανησυχητικό σχόλιο για τον Άνθρωπο.

Ravenous / Τα αρπαχτικά - Antonia Bird (1999)

Την περίοδο του Αμερικανικού πολέμου με το Μεξικό, ο δειλός λοχαγός John Boyd στέλνεται με μετάθεση σε ένα απομονωμένο οχυρό, όπου τίποτα φοβερό δεν φαίνεται να συμβαίνει. Ύστερα από λίγο καιρό, ένας τραυματισμένος Σκοτσέζος κάνει την εμφάνιση του και τους διηγείται μία παράξενη ιστορία.
Αμερικανική ταινία τρόμου με στοιχεία μαύρης κωμωδίας, εμπνευσμένη από τον ινδιάνικο μύθο του Weendigo (γνωστό και ως Wendigo), σύμφωνα με τον οποίο αν κάποιος γευτεί ανθρώπινη σάρκα, απορροφά το πνεύμα του αποθανόντος και αποκτά δυνάμεις, αλλά συνεχίζει να πεινά.
Κι έτσι η ταινία, μαζί με τον καννιβαλιστικό της χαρακτήρα, διαθέτει και ένα είδος βαμπιρικής εσάνς, που σε συνδυασμό με την παγωμένη ατμόσφαιρα και την ψυχαναγκαστική μουσική επένδυση των Michael Nyman και Damon Albarn (Blur), η δεκαετία του '90 για τον κινηματογραφικό τρόμο, φεύγει, αφήνοντας πίσω της ένα μικρό διαμάντι.
Η ιστορία δεν είναι κάτι ιδιαίτερα αξιόλογο αλλά όπως προείπα, είναι εμπνευσμένη από ινδιάνικο μύθο, συνεπώς το σενάριο, όσο και αφελές να ακούγεται, έχει γερές βάσεις, οι διάλογοι είναι αιχμηροί και ευφυέστατοι, τα μηνύματα κρύβονται καλά αλλά υπάρχουν, οι κωμικές αλλά παράλληλα μακάβριες ατάκες θα σου μείνουν για καιρό, και η εξαιρετικά creepy παρουσία του Robert Carlyle θα σε καθηλώσει.
Μελανά σημεία βέβαια, η απουσία gore σκηνών, που επιβάλλεται σε μία ταινία με θέμα τον καννιβαλισμό και η υπερβολικά γρήγορη πλοκή που σε αφήνει στο φινάλε με μία τεράστια πείνα για περισσότερη διάρκεια, τόσο μεγάλη όσο και των πρωταγωνιστών για σάρκα και αίμα.
Δεν ήταν κάτι αριστουργηματικό, αλλά σίγουρα αξίζει μια προβολή, κυρίως για τα τεχνικά του στοιχεία. Must see από τους horror fans.

Βίκυ Ελευθερίου

Σινεμά με την Βίκυ: It Follows, η κατάρα του σεξ

Σκηνοθεσία: David Robert Mitchell (2014)

Μια 19χρονη κοπέλα βγαίνει με έναν τύπο, κάνει σεξ μαζί του και μετά από αυτό της ανακοινώνει ότι της έχει μεταδώσει μια κατάρα. Να βλέπει γνωστούς και αγνώστους νεκρούς να την ακολουθούν συνέχεια.
Αμερικανική ταινία τρόμου, η δεύτερη μεγάλου μήκους ενός νέου σκηνοθέτη και η ταινία που κατάφερε να ανατριχιάσει το κοινό στις Κάννες το περασμένο έτος.
Αρκετά καλές ερμηνείες, κυρίως κινησιολογικά, εξαιρετική σκηνοθεσία, κάθε πλάνο είναι αυστηρά μελετημένο για να σε κάνει να νιώσεις τον τρόμο και την αγωνία, με μία ιδιαίτερα ύπουλη ατμόσφαιρα, γυρισμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να νιώθεις την οθόνη να σε καταπίνει και να ζωντανεύει εφιαλτικά τους μεγαλύτερους σου φόβους (κυρίως αν πάσχεις από παράνοια emoticon tongue ).
Ένα ακόμα συν, η μουσική επένδυση και τα ηχητικά εφέ, που απόκοσμα και ψυχαναγκαστικά, συμπληρώνουν το οπτικό αυτό αριστούργημα.
Κατά τ' άλλα, υπάρχουν σεναριακά κενά, γελοιότητες και αφελείς διάλογοι, που σε συνδυασμό με το δυσνόητο φινάλε, κάνουν την ταινία να χάνει το έδαφος που κέρδισε με τα προαναφερόμενα.
Μην την αντιμετωπίσεις σαν μία ακόμα ταινία τρόμου γιατί δεν θα σε πείσει, αλλά προσπάθησε να κρατήσεις από αυτή, μόνο τα θετικά στοιχεία, τους συμβολισμούς και τα βαθύτερα μηνύματα που ίσως προσπαθεί να σου περάσει για να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.
Θα σου θυμίσει horror movie των 80's.

Βίκυ Ελευθερίου