Παλιό καλό Χόλιγουντ: ο Νονός

The Godfather - 1972 ( Ο Νονός )

Σκηνοθεσία : Francis Ford Coppola
Ηθοποιοί : Marlon Brando, Al Pacino, James Caan, Robert Duvall, Richard S. Castellano, Diane Keaton, Abe Vigoda, Sterling Hayden, Talia Shire, John Cazale, John Marley, Richard Conte, Gianni Russo, Al Lettieri
Μουσική : Nino Rota, Carmine Coppola

Καλοκαίρι 1945, ο Δον Βίτο Κορλεόνε, κεφαλή της οικογένειας Κορλεόνε, μιας από τις πέντε οικογένειες της μαφίας, που κυριαρχούν στη Νέα Υόρκη, ετοιμάζεται να παντρέψει την κόρη του, Κόνι. Πάνω στην ώρα, ο γιος του Μαϊκλ επιστρέφει από τον πόλεμο, για τον γάμο της αδελφής του. Αρνούμενος ο Δον Βίτο να ασχοληθεί με το λαθρεμπόριο των ναρκωτικών, έρχεται σε ρήξη με τους αρχηγούς των άλλων οικογενειών και πέφτει θύμα δολοφονικής απόπειρας, Το γεγονός αυτό κάνει τον Μάϊκλ, το μόνο μέλος της οικογένειας, που δεν θέλησε ποτέ να έχει σχέση με τη μαφία και που βρισκόταν ως τότε στο περιθώριο των οικογενειακών υποθέσεων, προτιμώντας μία ήσυχη καριέρα σε πιο “έντιμες” επιχειρήσεις, να ξεκινήσει έναν βίαιο πόλεμο με τις άλλες οικογένειες, επιλέγοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο να πάρει εκδίκηση για τον πατέρα του και να συνδέσει τη μοίρα του με εκείνη της οικογένειας του, αναλαμβάνοντας τα ηνία της αρχηγίας.
Ο “Νονός” είναι το πρώτο μέρος μίας αριστουργηματικής τριλογίας, που σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και που στηρίχτηκε στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα του συγγραφέα Μάριο Πούζο. Πρόκειται για ταινία σταθμό, που αγαπήθηκε από το κοινό και επιδοκιμάστηκε από τους κριτικούς, με θρυλικούς χαρακτήρες που έγραψαν ιστορία. Είναι η ταινία, που ανέδειξε τον Αλ Πατσίνο σε σταρ πρώτου μεγέθους και βέβαια έδωσε νέα ώθηση στην τότε ξεγραμμένη, από τις εταιρίες παραγωγής, καριέρα του Μάρλον Μπράντο, αποτελώντας αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κέρδισε 3 Όσκαρ (Καλύτερης ταινίας, Διασκευασμένου σεναρίου και Α` ανδρικού ρόλου για τον Μάρλον Μπράντο), 5 Χρυσές Σφαίρες και 1 βραβείο Γκράμι.
O Κόπολα κατάφερε κι έδωσε στην ταινία του όλη τη δυναμική του μυθιστορήματος. Φροντίδα και λεπτομέρεια συμπληρώνουν την κινηματογραφική του δεξιοτεχνία. Όλες οι σκηνές του έργου του είναι καλά δουλεμένες και παρουσιάζονται τέλειες ως προς το σύνολό τους. Η ταινία θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί σαν ένα οικογενειακό δράμα αλλά και σαν μία καθαρά γκανγκστερική μαφιόζικη ταινία. Είναι η πορεία μίας οικογένειας μέσα στο χρόνο, η κληρονομιά που δέχεται η κάθε γενιά από την προηγούμενη κι ο αγώνας της για να κρατηθεί ενωμένη μέσα από τις όποιες δυσκολίες. Όμως ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνιέται, ότι πρόκειται και για μία οικογένεια μαφιόζων, εγκληματιών, που επιβάλει τους δικούς της όρους και κανόνες κι έχει την δική της ηθική. Ο Νονός μπορεί να είναι καλός, σοφός, δίκαιος, αλλά είναι κι ο αρχηγός των δολοφόνων. Και εδώ βέβαια έγκειται η ιδιοφυΐα, τόσο του σκηνοθέτη όσο και των ηθοποιών, που κατέστησαν μία γκαγκστερική ταινία, όπου βασιλεύει η βία, το αίμα κι ο θάνατος, σε μία κλασική τραγωδία, βυθισμένη στη μελαγχολία της αλησμόνητης μουσικής του Νίνο Ρότα. 

από τον Φίλο kst

ελεύθερο ωράριο

Σε λίγες ώρες, αντίθετα απ’ τα ωράρια των εραστών… έτσι, ένα γιορτινό καταμεσήμερο θα δοθώ στην διαπίστωση μιας άλλης ζωής μακριά απ’ το όνειρο. Θα περιμένεις εκστασιασμένος της νίκης στα λευκά σεντόνια, θα έχω το στήθος μου γυμνό στα χείλη σου… δεν είναι ακόμα ώρα να πηγαίνω… θα σε υποστώ ζεστό και οι κουρτίνες θα λιώνουν αφήνοντας τη θάλασσα να μπει στο δωμάτιο …και θα είμαι η θάλασσα που για πείσμα της αλήθειας, χαϊδεύει ένα ξένο ακρογιάλι. Δεν θα κλείσω στιγμή τα μάτια και όλα θα είναι αυθαίρετα και διαφορετικά από εκείνον τον έρωτα στο απόλυτο σκοτάδι. Κρατάω την αναπνοή μου, διαθήκη για το πέλαγος, δεν υπακούω στους κανόνες της τρυφερότητάς σου… δεν σου δίνομαι… απλά σπαταλιέμαι σε ένα ελάχιστο κομμάτι χρόνου… μόνη μου μέσα στους καιρούς χωρίς ένα χέρι να με κρατήσει μακριά απ’ το πείραμα. Η μετουσίωση της εμπειρίας σε ζωή κοστίζει 100€ (κάποια χιλιόμετρα και τη μανία μου να πληρώνω πάντα, μιας και η χλωμή μου πίστη δεν ανέχεται να σκεφτεί ότι κάπως θα με αποκαλέσει βολεμένη). Με τόσο και τίποτα, με σιωπή άνυδρη, μακριά απ’ τον έρωτα θα ταξιδέψω το σχήμα μου. Θα με ουρλιάξω όσες φορές αντέχω, θα καώ όσες φορές τρέμει η φλόγα μου, θα κρατήσω το θεό στα χέρια μου και μετά ξένη και απόμακρη θα ξαπλώσω μακριά απ’ τη θέρμη σου… δεν σε ξέρω, ούτε και θα θελήσω να σε μάθω. Το νερό θα πέσει επάνω μου, θα φορέσω τα ρούχα της δουλειάς και θα είναι ένα ίδιο – απόλυτα υπέροχο και ελεύθερο απόγευμα. Δεν θα έρθω ποτέ ξανά. Το βράδυ θα πλύνω τα πιάτα και θα είμαι οικογένεια εξωτερικά και έρημος μέσα μου. Έτσι, σε λίγες ώρες, αντίθετα από τα ωράρια των εραστών θα αντιμετωπίσει τη λογική του πλήθους. Ύστερα η συνείδησή μου θα είναι βαθιά και φριχτά ερωτευμένη. Ύστερα, θα σε αγαπώ αιώνια με τη σιγουριά του ήλιου για την ανατολή και τη δύση. Ύστερα, θα αρχίσει ο πόλεμος και δεν θα σου χαρίσω τίποτα… έλα να δεις πόσο σου ανήκω… έλα να δεις τη γυναίκα σου …ολόκληρη και κατάδική σου… τέλος.

Αυγή, 3/3/2016

Η συνείδηση ΙΙ/ διάλογοι με το εκτοπλασματικό κορίτσι

[και πάλι, η ζωή που διαρκεί]

Oleg Oprisco

Η διάρκεια είναι μια έννοια δευτερογενής,

δίχως όρια

-λέει το εκτοπλασματικό κορίτσι-

υπόδουλη της γένεσης του χρόνου

και των ορισμών του.

Γι’ αυτό κάθε

εκδοχή του εγώ,

όσο αστραφτερή ή τιποτένια,

στη συνείδησή μας,

ή στην συνείδηση των άλλων,

υλοποιείται εξαντλητικά μες στο χρόνο,

σε ένα κύκλο διαστολής-συστολής,

μέχρι που συρρικνώνεται ξανά,

στην γενέθλια μήτρα/

Ζούμε πλήρως μια τέτοια ζωή με διάρκεια/

ενώ η μέτρησή της,

σε ανεξάρτητα ιδεατά σημεία ελέγχου,

δεν πραγματοποιείται ποτέ.

Και τι είναι η ζωή;

μια θυμέλη των ερειπωμένων θεάτρων,

μια θυμέλη του φαίνεσθαι.

Ενδημεί το ίδιο στη ζέστη

και στο κρύο,

αναπνέει σ’ αυτήν την αφηρημένη βροχή/

μα είναι μόνο μία εντύπωση/

κι όσα ζούμε με ήλιο ή με ξερό άνεμο ή με συντροφιές

ή με τόπους

αντλούνται και συλλαμβάνονται

περίπου σαν ένα στατικό,

ηχογραφημένο τραγούδι,

που δεν υπάρχει

αν δεν ακουστεί/



Κωνσταντίνος Λουκόπουλος


τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com

Αναγέννηση

πρέπει να μάθεις να οδηγάς
και εγώ να μάθω να γελώ με την ψυχή μου
να μάθεις να μαγειρεύεις λαχανοντολμάδες
και εγώ να πίνω τσάι του βουνού
μαζί να μάθουμε να ζούμε
θέλω να χάνομαι στα μάτια σου
και να μυρίζω τα μαλλιά σου
έχουν το άρωμα της νιότης σου
πρέπει να μάθουμε να κλείνουμε πληγές
και να κοιμόμαστε το βράδυ αντικριστά
τα πρωινά θα έχουν την γεύση του κορμιού σου
θα σου διαβάζω ποιήματα και θα με διορθώνεις
θα ζωγραφίζεις ήλιους και εγώ θα τους καλύπτω
με μαύρα σύννεφα και αστραπές
θα απελπίζομαι και εσύ θα επιμένεις
πριν ζήσουμε
θέλω να φτιάξεις μήτρα αρσενική
και να με κυοφορήσεις
να ξαναγεννηθώ και να 'χω σάρκα από την σάρκα σου
πρέπει να μάθεις να οδηγάς
και εγώ να σε πιστεύω

Erina Espiritu

περισσότερα ποιήματα της Erina θα βρείς στο: erinaespiritu.blogspot.gr

necessitudines

Αφού δεν υπάρχει
Έρωτας
Πού το κακό;
Οκ γαμηθήκαμε
Το ευχαριστηθήκαμε
Τέλος
Δεν κάνει να παίζεις
Για πολύ μ' αυτά
Μπουκώνεσαι βιαστικά
Και όπου φύγει φύγει
Γιατί οι άνθρωποι
Στις πιο ενστικτώδεις ανάγκες
Παν και βάζουν
βαρύγδουπες ταμπέλες
Οπως "σ' αγαπώ" ή και
" δε με νοιάζει αν πας μ' άλλον"
Το βαθαίνουν ή το ευτελίζουν
πανάθεμά τους
Δεν μπορούν
να το αφήσουν
ως γεννήθηκε
Απλό αθώο
κι ακίνδυνο
Οσο παλιώνει
Γαντζώνεται
Με νύχια, δόντια
κι αγκάθια
Και θέλει θάρρος
Θάρρος και θράσος
Να το αρπάξεις
Και να το ξεριζώσεις
απ' την καρδιά
Στον πρώτο πόνο
Οσο ακόμα η τυραννία του
δεν έχει παγιωθεί...
Αλλο στον Ερωτα...
Εκεί άμα τυφλωθείς
Είναι άλλο...
Σ' αρέσει που γαντζώνεται
Που σε ξεσκίζει
που πονάς
Σ' αρέσει να
πετάγεσαι στον ύπνο
Κάθιδρος
να θυμάσαι
να υποφέρεις
Οταν δεν είναι έρωτας
Εύκολα το ξεχνάς
Ακόμα κι αν δε θέλεις
Σκέτη τη σάρκα
Μια άλλη σάρκα
χωρίς ψυχή
Εύκολα αντικαθιστά

Βιολέτα Σαλβάγου

Ιούλιος

ιστορίες που χωρούν σε μια παλάμη
ή ένα κωλομέρι
έχουν την ίδια διάρκεια με ένα μακροβούτι
ή μισού τσιγάρου
γραμμένες στα όρθια σαν παράνομα φιλιά
αν είχα σφαίρες θα γάζωνα τα σύννεφα
αν είχα μια κάμερα 
θα την πουλούσα στο παζάρι
μια κρύα μπίρα αξίζει
όσο χίλιες εικόνες
ευχαριστώ τα μάτια μου
που δεν ενηλικιώνονται
ευχαριστώ τα νύχια που μ' έχουν γρατζουνίσει
ευχαριστώ τους φίλους που έγιναν σωσίβια 
βροχή, τριαντάφυλλα 
και χορταρένια τεχνολογία
μου έχουν σώσει 
τη πίστη 
στο αύριο

Γιώργος Τρίκερι 

περί έρωτος και αγάπης

Έρωτας είναι αυτή η ξεθυμασμένη οπιούχα ουσία που θυμάσαι με οργή
Αγάπη, τα ευκλείδια διανύσματα ανάμεσα σε δυο κοιμώμενα πλάσματα
ομιλούντα
γελαστά
πραγματικά
με διαστάσεις- ονειρώξεις
ανάμεσα σε δυο σκέλια ανοιχτά

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog  της Βέρας πάτησε εδώ.

Steve and Sunny

- Παρ’ το.
- Μα δεν το θέλω ή μάλλον δεν το θέλω τώρα γιατί πρώτα θέλω να σου μιλήσω για τα βατόμουρα. Που βάφουν τα χείλη, που είναι στο δάσος, που μια μέρα θα πάμε και θα τα μαζέψουμε.
- Ναι, θα μου πεις, μα πάρε αυτό το λουλούδι.
- Όχι, άκουσε με πρώτα. Ποτέ δεν με ακούς και το χέρι μη μου το σφίγγεις, με πονάει.
- Θα σε ακούσω αλλά πάρε αυτό το λουλουδάκι, λουλουδάκι μου. Είναι δικό σου και αν δεν το πάρεις θα το πετάξω.
- Μη με εκβιάζεις με αυτό το λουλούδι … θέλω πρώτα να σου πω για τη θάλασσα.
- Ρε γαμώτο έχω ένα λουλούδι για σένα. Το θες;
- Όχι!
- Ώστε όχι ε; Να λοιπόν (*&$%)
…………
- Μα γιατί κλαις;
- Γιατί ποτέ δεν μου έχεις δώσει ένα λουλουδάκι. Ποτέ.
- Μα. …
- Μη μου μιλάς μα. Άσε με.

Αυγή, 14/1/2015

Brexit και λεξοτανίλ

Laura Callaghan

- Όλγα! Όλγα! Έλα εδώ!
- Τι θες πάλι; 
- Έλα να κρατήσεις το χέρι της μανούλας που έχει ταχυκαρδία!
- Για αυτό με φώναξες; Δεν μπορούσες να υιοθετήσεις άλλο παιδί για αυτό;
- Μην ειρωνεύεσαι την μανούλα!
- Και γιατί έχεις ταχυκαρδία, παρακαλώ;
- Λόγω Brexit!
- Α, και πώς σε αφορά εσένα ακριβώς το Brexit;
- Πώς δεν με αφορά! Είμαι Ευρωπαίος πολίτης και δεν αντέχω που όλα αλλάζουν!
- Τι άλλαξε δηλαδή για εσένα; Εκτός από την σύνταξη σου τα τελευταία χρόνια;
- Αυτό δεν αρκεί; Έχω όλο μικρότερη σύνταξη κι όλο χειρότερο παιδί!
- Οι διακυμάνσεις είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Τι θα προτιμούσες δηλαδή;
- Τι θα προτιμούσα; Να είχαμε πρωθυπουργό τον Σημίτη! Μόνο αυτός θα μπορούσε να βάλει τάξη σε αυτό το χάος.
- Δεν αντιλέγω. Τεράστιος πολιτικός. Μπαίνει σε ένα δωμάτιο, οι τιμές τριπλασιάζονται κι ο μέσος όρος ύψους πέφτει δεν ξέρω πόσες ποσοστιαίες μονάδες.
- Μιλάς εσύ! Πού σου άρεσαν μια ζωή τα μπασμένα και τα καχεκτικά!
- Ε, ναι, αλλά ερωτευόμουν όλο ψηλούς.
- Για να κοντύνουν από τις κακουχίες που περνούν μαζί σου!
- Ποιες κακουχίες;
- Το φριχτό σου στόμα και το πως δεν μπορείς να δώσεις ποτέ κουράγιο σε έναν άνθρωπο! Όπως δεν δίνεις στην μανούλα!
- Χρειάζεσαι κι άλλο κουράγιο; Πόσο σκοπεύεις να ζήσεις ακόμα; Θες να κληρονομήσεις κι εμένα; Όλους τους άλλους τους έφαγες!
- Εγώ; Που έχω τόσο εύθραυστη υγεία!
- Ναι, εσύ, η καλύτερη μαθήτρια των τελευταίων εκατό ετών όπως αποκαλείς τον εαυτό σου!
- Όχι μόνο εγώ, όλοι έτσι με αποκαλούσαν. Ήμουν η εξυπνότερα και η ωραιότερα!
- Certainly the most dramatic.
- Σε άλλη γλώσσα; Σαν τον πατέρα σου! Πού έχανε στο bridge και προσέβαλε τον συμπαίκτη του στα γαλλικά! Imperdable contre tout entame! 
- Χριστέ μου, όχι πάλι με τα γαλλικά! Entame και attente και double entendre, πήγαινε να μάθεις αγγλικά αντί να κλαις για το Brexit! 
- Καμία συμπόνια! Όσο μεγαλώνεις παίρνεις τον ψυχρό κι αδιάφορο χαρακτήρα του πατέρα σου! 
- Ποιον ψυχρό; Αφού παίρνω χάπια για να σε αντέξω!
- Α, τώρα που το λες, φέρε στην μανούλα ένα τέταρτο άσπρο λεξοτανίλ να ηρεμήσει!
- Ένα τέταρτο! Εσύ θες 4 χάπια για να σου φύγει η υπομανία από την παρακολούθηση Μπογδάνου.
- Τι θες να δω; Επαναλήψεις του Sex and the City. Αυτής της τσόντας!
- Να δεις, μπας και μάθεις τίποτα!
- Τι να μάθω; Εγώ; Εσύ να μάθεις!
- Εγώ τα ξέρω! Δεν έχω αγγελισμό! Μπας και σε παντρέψω με κανέναν και γλιτώσω!
- Εσύ να παντρευτείς, Όλγα, αν βρεις κάποιον να ανεχτεί τον φριχτό σου χαρακτήρα! Αλλά όλοι ευλογούν τον επόμενο! Όποιος ασχολείται μαζί σου είναι εθνικός ευεργέτης!
- Α, δηλαδή ενοχλώ όλο το έθνος όχι μόνο εσένα, μαμά;
- Δεν ξέρω για τι είσαι ικανή! Εσύ θα μας πετούσες έξω από την ένωση!
- Μα δεν ψήφισα ΟΧΙ!
- Ναι, αλλά δεν ψήφισες ούτε και ΝΑΙ!
- Αφού δεν το πίστευα το δημοψήφισμα!
- Δηλαδή εσύ πρέπει να πιστεύεις κάτι για να το ψηφίσεις; Τι άλλο θα μας πεις τώρα, ότι θες να παντρευτείς κι από έρωτα!
- Δεν θέλω να παντρευτώ!
- Και κανείς δεν θέλει να σε παντρευτεί! Μόνο η μανούλα σε ανέχεται!
- Μα ήθελαν κι εγώ αρνήθηκα!
- Στην αρχή! Τους γοητεύεις εκεί με τα διάφορα λογοτεχνίστικα που πετάς, που έμαθες από εμένα, και με τις προκλητικές εμφανίσεις. Αντί να εστίαζες στην ουσιαστική μόρφωση και να γινόσουν κάτι, μια Αρβελέρ, ας πούμε!
- Α, ωραία ο μπαμπάς ήθελε να γίνω ο Παπαδήμος κι εσύ η Αρβελέρ! The world's sexiest people.
- Υπήρξες όμως μια οικτρή απογοήτευση! Φέρε μου μισό λεξοτανίλ, πρέπει να αντέξω και το Brexit κι εσένα!
- Ορίστε πια, πάρε, με έφαγες!
- Αχ, και λίγο νεράκι στην μανούλα!
- Ορίστε, πάρε και νερό!
- Εσύ δεν θα πάρεις; Δηλητηριάζεις την μανούλα κι εσύ τίποτα!
- Είσαι τρελή! Μου κάνεις ανταγωνισμό ακόμα και με τα χάπια;
- Όχι, πώς να σου κάνω, εσύ είσαι εκτός συναγωνισμού! Ούτε μισό λεξοτανίλ δεν παίρνεις για την μανούλα!
- Λεξοτανίλ όχι, μόνο στρυχνίνη!
- Καλά, μην πάρεις όμως απόψε γιατί έχω ταχυκαρδία!

Όλγα Αικατερίνη Φουντέα

διείσδυση

"..να μπω κάπως μέσα σου

να ζήσω εκεί

και ναχω για παραθύρια μου τα μάτια σου,

μαξιλάρι τη καρδιά σου να κοιμάμαι,

να λούζομαι καθώς νερό θα πίνεις.

Ν' ανοίγεις τα μάτια

να μπαίνει όλο το

φως.

Να ζω μέσα σου,

να γίνω εσύ.

Να μην είμαι εγώ.

Εγώ να μην υπάρχω.."

κ.τ

The Abyss, ένα υποβρύχιο θρίλερ

The Abyss - 1989 ( Η Άβυσσος )

Σκηνοθεσία : James Cameron
Ηθοποιοί : Ed Harris, Mary Elizabeth Mastrantonio, Michael Biehn, J.C.Quinn, Kimberly Scott, Leo Burmester, Todd Graff

Η ταινία είναι γνωστή. Είναι μία πανέμορφη υποβρύχια δραματική περιπέτεια με sci-fi πλοκή, σκηνοθετημένη με νεύρο και μαεστρία από τον James Cameron και γεμάτη αγωνία. Πρόκειται για ένα ακόμα τεχνολογικό επίτευγμα, μια υποβρύχια ανάμειξη, όπως λένε, των “Στενών επαφών τρίτου τύπου” του Σπήλμπεργκ, με το “ Άλιεν” του Ρ. Σκοτ, που απέσπασε το 1989 και τo Όσκαρ Καλύτερωv Οπτικώv Εφέ.
Η ταινία ξεκινάει με τη βύθιση ενός αμερικανικού υποβρυχίου, που μετέφερε πυρηνικές κεφαλές. Επειδή στην περιοχή υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις, το αμερικανικό ναυτικό οργανώνει επιχείρηση σωτηρίας, ζητώντας τη βοήθεια των εργαζομένων μιας κοντινής υποβρύχιας πλατφόρμας γεωτρήσεων πετρελαίου. Για βοήθεια του πληρώματος στέλνεται ακόμα και μια ομάδα από το ναυτικό, καθώς και η σχεδιάστρια της πλατφόρμας. Εν τω μεταξύ, η σχέση Αμερικής - Ρωσίας γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη, η επικοινωνία με την υποβρύχια πλατφόρμα διακόπτεται εξαιτίας ενός τυφώνα κι ο αρχηγός της ομάδας του ναυτικού, που πάσχει από το σύνδρομο των δυτών, οδηγείται στην τρέλα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μια ξένη παρουσία κάνει την εμφάνισή της, από τα βάθη της αβύσσου …
Η ταινία Άβυσσος, είναι άλλη μια χειροπιαστή απόδειξη της τελειομανίας του σκηνοθέτη James Cameron, η οποία πέραν από το μεγαλείο της σκηνοθεσίας και την αρτιότητα της φωτογραφίας, που μας προσφέρει η κινηματογράφηση του βυθού, μας εντυπωσιάζει και με τα πρωτοποριακά για την εποχή εκείνη, ειδικά οπτικά εφέ.
Για τα γυρίσματα της ταινίας χρησιμοποιήθηκε ένα μισοτελειωμένο και εγκαταλελειμμένο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου με τις κατάλληλες μετατροπές δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα υποβρύχιο σκηνικό : δυο δεξαμενές, η μία γέμισε με 7,5 εκατομμύρια γαλόνια νερό και η άλλη η βοηθητική, με 4 εκατομμύρια γαλόνια. Όλες οι υποβρύχιες σκηνές γυρίστηκαν σ΄ αυτές τις δεξαμενές, ενώ οι ηθοποιοί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα πέρασαν δυο εβδομάδες από εκπαίδευση καταδύσεων. Η ταινία του Cameron “αιχμαλωτίζει” τους θεατές της σε μία έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, με τα στοιχεία του πανικού, του τρόμου και του φόβου για το άγνωστο, να κυριαρχούν.
Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δεν εμποδίζει και δεν κουράζει, η πλοκή της είναι γρήγορη και προσεκτική, αφήνοντας τη μεγάλη αποκάλυψη για το τέλος. Οι ρόλοι δε των ηθοποιών πολύ καλοί και οι χαρακτήρες τους δυναμικοί.
Συνολικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό εγχείρημα, ένα δείγμα της μαεστρίας του James Cameron, που συστήνεται να το απολαύσετε σε μεγάλη τηλεόραση και με ... σβηστά τα φώτα.

από τον Φίλο kst

Παρασκευή

το πρωί βάζω τα ρεβύθια στο ταπεράκι. τα πασπαλίζω με ρίγανη και πάπρικα. βάζω ελαιόλαδο σε ένα βαζάκι κι όλα μαζί στη τσάντα.
τέτοιος άνθρωπος είμαι.
στο σταθμό του ηλεκτρικού παρατηρώ τις νυσταγμένες κοπέλες με τις μελανιές στα γόνατα και θυμάμαι τα λόγια του παππού μου
-αν ταξιδεύεις κάθε μέρα ποτέ δεν φτάνεις πουθενά.
επίσης όταν προσπαθείς να συνδυάσεις κίτρινο και ροζ το αποτέλεσμα πάντοτε κιτς θα είναι. ο πατέρας μου μου είπε να μην παντρευτώ γιατί ο κόσμος έχει ήδη αρκετούς φιλόσοφους. από μικρή ηλικία έμαθα να βράζω ρεβύθια.
η δουλειά μου είναι δύσκολή, δυσνόητη και ανώφελη.
για μένα.
μετά από πέντε χρόνια θα κάνω άλλη δουλειά. άλλη διαδρομή. έτσι διατηρούμαι ακμαίος.
τα πρωινά που έχει τόση ζέστη να αφήνετε στο πεζοδρόμιο ένα κυπελάκι δροσερό νερό να πίνουν οι γάτες και οι σκύλοι.
τέτοιοι άνθρωποι να είστε.

Γιώργος Τρίκερι

κληρονομιά

ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι
εγώ δηλαδή
ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι
ο παππούς μου
κι ένα άλλο
ο παππούς του
πάντοτε υπήρχαν μικρά αγόρια
που τους άρεσαν τα μήλα
τα ζουμερά ροδάκινα
και τα κορίτσια 
όμορφα σαν καλοκαίρια
με κοχύλια στα μαλλιά

Γιώργος Τρίκερι

η αισθητική του ύπνου

          

     
                                         
                                        Ι
σε ένα παράλληλο έκδοχο της αναπόφευκτης ζωής,
το εικαστικό παράθυρο ενός ονείρου,
υπερέβη τη χρήση:
τα ρούχα γίναν σύνορα
-έτσι θλιβερά που εγκαταλείπονταν 
προς τον κίτρινο ουρανό-
δίχως άγκυρες κορμιών
ή δακρύων,
στις πιο σημαντικές στιγμές τους/
κι όση δίψα,
κι όση πείνα,
από όλα τα αλεξίσφαιρα χρόνια/
όση αγωνία/
να συντηρηθεί η περιούσια ουδετερότητα,
η εκφορά των θαυμάτων κατάντησε/
ένα αχόρταγο κοράκι που τσιμπολογάει το ήπαρ μας, 
ή μια νύχτα με ανεμοβρόχι που
τα χέρια της μάνας σε σκεπάζουν,
φτερά παγονιού περισσότερο/
παρά οχυρώματα
του κρύου.
                   ΙΙ
σε αυτόν τον αγώνα
με ερυθρές στρουθοκαμήλους,
την ερμητική μοναξιά της τροχιάς
των άλμπατρος/
πάνω απ’ τις ταράτσες της Καισαριανής
με τα αγριοπερίστερα,
και την αγωνία του σκότους, να μη διακορευτεί από το φως/
το μέταλλο θώρακος
των κατάμαυρων πόντων,
βρήκε μια κοίλη ανάπαυση
σε έναν σπειροειδή γαλαξία/
-αυτά για τα πετεινά
και τα άστρα-
όλοι οι υπόλοιποι
γονυπετείς,
ένθεοι και άθεοι/
απομείναμε ικέτες 
του ελεήμονος βοριά,
που θα καθαρίσει ανώδυνα,
την επιδράμουσα σκόνη/


Κωνσταντίνος Λουκόπουλος



τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com

κοιμάμαι ευτυχισμένος

KwangHo Shin

κάθε μέρα είμαι εδώ
κάθε μέρα παλεύω με δαίμονες
χορεύω με σειρήνες
νιώθω θλίψη
λιγότερη ή περισσότερη
στέκω στο προσκήνιο
ψάχνω χαρά
σχεδιάζω το αύριο με βρώμικα χέρια
κρύβομαι από τον ήλιο
ξεχαρβαλώνω τις πόρτες
από τους μεντεσέδες
και τις απλώνω στο πάτωμα
τα πρωινά ξυπνάω χωρίς αναμνήσεις
δεν μου αρέσει αυτός ο κόσμος
θέλω έναν διαφορετικό
χωρίς καρέκλες
χωρίς ηλεκτρισμό
και κτητικές αντωνυμίες
κάτι με τρώει ζωντανό
με αόρατα κοφτερά δόντια
καλή του όρεξη!

Γιώργος Τρίκερι

Σινεμά με την Βίκυ: Le temps qui reste, Ο χρόνος που απομένει

σκηνοθεσία: François Ozon (2005)

Ένας 30χρονος φωτογράφος μόδας που πληροφορείται ότι έχει καρκίνο σε τελικό στάδιο και οι πιθανότητες θεραπείας είναι μηδαμινές, αρνείται την οποιαδήποτε ιατρική παρέμβαση και αποφασίζει να ζήσει το χρόνο που του απομένει.
Ο σκηνοθέτης των Dans la maison, 8 femmes και 5x2, το 2005 μας παραδίδει ένα αξιοπρεπές κοινωνικό δράμα, δείγμα λιτότητας και ήρεμης δύναμης.
Ο πρωταγωνιστής Melivl Poupaud, γνωστός από το Laurence anyways, στο ρόλο ενός gay φωτογράφου που σκοπός του δεν είναι να περάσει τις τελευταίες του μέρες τραγικοποιώντας καταστάσεις και κάνοντας τους δικούς του ανθρώπους να νιώσουν άβολα και άσχημα, αλλά επιλέγει να μείνει σιωπηλός, έχοντας ως μόνο σύμμαχο τη γιαγιά του, έναν άνθρωπο που καταλαβαίνει τί περνά, μιας και η ίδια, λόγω ηλικίας, βρίσκεται πιο κοντά στο θάνατο από τον καθένα.
Μία καλή στο σύνολο της ταινία, χωρίς πομπώδεις ερμηνείες και υπερβολές, που προσεγγίζει ένα τόσο οδυνηρό θέμα όπως είναι ο θάνατος, χωρίς καμία μελοδραματική διάθεση.
Απλή, άμεση και ώριμη.

Βίκυ Ελευθερίου

φόβος

Dorothy Lathrop

Πόσο σου μοιάζει ετούτη η μέρα
κρίνο μου, αμίλητο
φως μου, θαμπό.
Σέμνωμα του μικρού κεριού, 
αμάλαγο, εαρινό μου.
Αμητού σελήνη μακρινή 
της μάνας η αρχή σου.
Μη με ξεχάσεις στον πόνο σου.
Μη με ξεχάσεις.
Θα καρτερώ με αγρολούλουδα
την άλλη πλευρά της καρδιάς 
στο μεσουράνημα των πουλιών
με δαψιλές το δάκρυ μου.
Πόσο σου μοιάζει ετούτη η μέρα
πόσο σου μοιάζω κι εγώ.
Μη με ξεχάσεις στο φόβο σου.
Έτσι, φοβούμαι κι εγώ. 

Αυγή, 14/4/2016

Ανηδονία

Christian Schloe

Η εμμονή μου με το τέλος
δεν με αφήνει να χαρώ,
με τρώει και χορταίνει 
κερνά θυμό την ψυχή μου.
Αιώνες κουβαλώ αυτή την δυστυχία,
την σταύρωνα κάθε Μ. Πέμπτη
ύστερα την έθαβα και ξάπλωνα ήσυχη.
Τρεις μέρες μετά
εμφανιζόταν μπροστά μου
ζήταγε να βάλω το δάχτυλό μου
στην τρύπα της αμφιβολίας
κι εγώ το έχωνα τόσο βαθιά
που με ρούφαγε η δίνη της
και έτσι ξεχνούσα εκείνες τις λίγες ώρες χαράς
που μου είχα προσφέρει.
Η εμμονή μου εμφανίζεται λαθραία
μου δίνει φιλιά προδοσίας
με παραδίδει έρμαιο
μου φορά κόκκινη χλαμύδα
και με σπρώχνει σε ατέρμονα Γολγοθά.

Erina Espiritu



περισσότερα ποιήματα της Erina θα βρεις στο: erinaespiritu.blogspot.gr

κύκλος

Όταν σε αγαπήσουν, να χαρείς, μα όχι πολύ.
Μετά θα σε στεναχωρέσουν και θα λυπηθείς.
Μην λυπηθείς πολύ, καθώς μήτε αυτό θα κρατήσει.
Πιο κάτω σε περιμένουν πάλι ν' αγαπηθείς
Και πιο κάτω, ξανά, να στεναχωρεθείς
Και έτσι, τα ζήσαμε όλα από πολλές φορές
Κι όλο πιο ανώδυνη γίνεται η ζωή
κι όλο πιο λίγη.

κ.τ

sheep & politics

όσο υπάρχουν γήπεδα

εκκλησίες

και τηλεοράσεις

θα ρίχνουν τα λιοντάρια 

στους χριστιανούς

και τα αρνιά δεν  θα διαμαρτύρονται.

ερωτική άσκηση

τα λόγια μικρές δονήσεις του βλέμματος
εισχωρώ σε αυτό το βλέμμα
λησμονώ το όνομα σου
και το δικό μου
αγγίζω τις χορδές των συλλαβών σου
ταξιδεύω πρώτη θέση
σε όποια κόλαση θέλεις να με πας
στον ενδιάμεσο χρόνο
βαδίζω με πόδια ευδαιμονίας
ανάμεσα στο σωστό και το λάθος
γδύνομαι από το ουράνιο περίβλημά μου
αφήνομαι στη ροή των απλών ανέμων
με ευλάβεια και άνεση
δεν σκέφτομαι τους νεκρούς
που δεν θα γυρίσουν πίσω
έχω να ζυμώσω τον δικό μου θάνατο
στα ανοιχτά σου στήθη
θεριεύω όταν μου τραβάς τα μαλλιά
εθισμένος στην γλύκα της φθαρτής σάρκας
ίσως να γίνω σοφότερος στο μέλλον
ίσως να βρούμε μαζί φως
ίσως χορτάσουμε έρως
ίσως μάλιστα λυγίζοντας
στο άγγιγμα  της φλογάτης γλώσσας
γευτούμε τη βαθιά πίστη
της βεβαιότητας

Γιώργος Τρίκερι