The Abyss, ένα υποβρύχιο θρίλερ

The Abyss - 1989 ( Η Άβυσσος )

Σκηνοθεσία : James Cameron
Ηθοποιοί : Ed Harris, Mary Elizabeth Mastrantonio, Michael Biehn, J.C.Quinn, Kimberly Scott, Leo Burmester, Todd Graff

Η ταινία είναι γνωστή. Είναι μία πανέμορφη υποβρύχια δραματική περιπέτεια με sci-fi πλοκή, σκηνοθετημένη με νεύρο και μαεστρία από τον James Cameron και γεμάτη αγωνία. Πρόκειται για ένα ακόμα τεχνολογικό επίτευγμα, μια υποβρύχια ανάμειξη, όπως λένε, των “Στενών επαφών τρίτου τύπου” του Σπήλμπεργκ, με το “ Άλιεν” του Ρ. Σκοτ, που απέσπασε το 1989 και τo Όσκαρ Καλύτερωv Οπτικώv Εφέ.
Η ταινία ξεκινάει με τη βύθιση ενός αμερικανικού υποβρυχίου, που μετέφερε πυρηνικές κεφαλές. Επειδή στην περιοχή υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις, το αμερικανικό ναυτικό οργανώνει επιχείρηση σωτηρίας, ζητώντας τη βοήθεια των εργαζομένων μιας κοντινής υποβρύχιας πλατφόρμας γεωτρήσεων πετρελαίου. Για βοήθεια του πληρώματος στέλνεται ακόμα και μια ομάδα από το ναυτικό, καθώς και η σχεδιάστρια της πλατφόρμας. Εν τω μεταξύ, η σχέση Αμερικής - Ρωσίας γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη, η επικοινωνία με την υποβρύχια πλατφόρμα διακόπτεται εξαιτίας ενός τυφώνα κι ο αρχηγός της ομάδας του ναυτικού, που πάσχει από το σύνδρομο των δυτών, οδηγείται στην τρέλα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μια ξένη παρουσία κάνει την εμφάνισή της, από τα βάθη της αβύσσου …
Η ταινία Άβυσσος, είναι άλλη μια χειροπιαστή απόδειξη της τελειομανίας του σκηνοθέτη James Cameron, η οποία πέραν από το μεγαλείο της σκηνοθεσίας και την αρτιότητα της φωτογραφίας, που μας προσφέρει η κινηματογράφηση του βυθού, μας εντυπωσιάζει και με τα πρωτοποριακά για την εποχή εκείνη, ειδικά οπτικά εφέ.
Για τα γυρίσματα της ταινίας χρησιμοποιήθηκε ένα μισοτελειωμένο και εγκαταλελειμμένο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου με τις κατάλληλες μετατροπές δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα υποβρύχιο σκηνικό : δυο δεξαμενές, η μία γέμισε με 7,5 εκατομμύρια γαλόνια νερό και η άλλη η βοηθητική, με 4 εκατομμύρια γαλόνια. Όλες οι υποβρύχιες σκηνές γυρίστηκαν σ΄ αυτές τις δεξαμενές, ενώ οι ηθοποιοί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα πέρασαν δυο εβδομάδες από εκπαίδευση καταδύσεων. Η ταινία του Cameron “αιχμαλωτίζει” τους θεατές της σε μία έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, με τα στοιχεία του πανικού, του τρόμου και του φόβου για το άγνωστο, να κυριαρχούν.
Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δεν εμποδίζει και δεν κουράζει, η πλοκή της είναι γρήγορη και προσεκτική, αφήνοντας τη μεγάλη αποκάλυψη για το τέλος. Οι ρόλοι δε των ηθοποιών πολύ καλοί και οι χαρακτήρες τους δυναμικοί.
Συνολικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό εγχείρημα, ένα δείγμα της μαεστρίας του James Cameron, που συστήνεται να το απολαύσετε σε μεγάλη τηλεόραση και με ... σβηστά τα φώτα.

από τον Φίλο kst

πρώτη φορά εξωγήινοι

Ines Longevia

Το φθινόπωρο του 1998 ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με εξωγήινο πολιτισμό. Ήρθαν μόνοι τους οι εξωγήινοι. Απρόσκλητοι. Ήρθαν και με επισκέφτηκαν στο φοιτητικό μου σπίτι. Πως ήμουν κάποτε φοιτητής πάει πια, το ξέχασα. Το σπίτι στα Εξάρχεια, όμως, το θυμάμαι μια χαρά. Το σπίτι αυτό το μοιραζόμουν με την αδερφή μου, που τότε επίσης σπούδαζε. Η αδερφή μου έλειπε, όταν εκείνοι ήρθαν. Ευτυχώς δηλαδή. Εγώ όμως ήμουν εκεί. Τους καλωσόρισα. Το ότι ήταν εξωγήινοι δεν στάθηκε αρκετό για να ξεχάσω την καλή μου ανατροφή. Τους έφτιαξα καφέ και καθίσαμε να τα πούμε. Μου ζήτησαν να σβήσω τα φώτα για να ακουγόμαστε καλύτερα. "Α! Κι εμείς εδώ, στη Γη, στο σκοτάδι ακούμε καλύτερα", πετάχτηκα και είπα. Μου φάνηκε πως χαμογέλασαν. Δεν χρειάστηκε να μου φανερώσουν πως με μελετούσαν καιρό πριν με επισκεφτούν. Το κατάλαβα. Τίποτα πια δεν είχαν να μάθουν από εμένα. Τα ήξεραν όλα ήδη. Ήταν πλάσματα αδιευκρίνιστου φύλου, ηλικίας, καταγωγής και πεποιθήσεων. Έμοιαζαν περισσότερο με οικιακά σκεύη, παρά με έμβια όντα. Για να πω την αλήθεια, δεν μου φάνηκαν και ιδιαίτερα έξυπνοι. Είκοσι επτά φορές τους ρώτησα σχετικά με τον σκοπό της επίσκεψής τους και κάθε φορά μου έδιναν και μια διαφορετική απάντηση. Πριν αναχωρήσουν, έβγαλαν και ακούμπησαν πλάι στα φλιτζάνια του καφέ ένα ασημένιο κουτάκι και μου ζήτησαν να τους το φυλάξω μέχρι να ξαναπεράσουν. Και μετά σηκώθηκαν να φύγουν. Έτσι απλά. "Ωραίος καφές", μου είπε ο ένας βγαίνοντας από το σπίτι και τον χωροχρόνο μου. Ύστερα από λίγο επέστρεψε και η αδερφή μου. "Πού ήσουνα;" τη ρώτησα. Είχε πάει σινεμά.

Γιάννης Αντάμης

 από το "κατά τον δαίμονα εαυτού", εκδόσεις τόπος 2008

κυκλοφορεί το δεύτερο ηλεκτρονικό βιβλίο του Γιάννη Αντάμη με τίτλο "20,ooo λεύγες  απ' ό,τι χάλασα". για να το διαβάσεις πάτησε εδώ. 

Παλιό καλό Χόλιγουντ: The Thing from another World

The Thing from another World - 1951


Θρίλερ Επιστημονικής φαντασίας
Παραγωγή : Howard Hawks
Σκηνοθεσία : Christian Nyby, Howard Hawks
Ηθοποιοί : Kenneth Tobey, Margaret Sheridan, James Arness

Ίσως, για εκείνη την εποχή, να ήταν και το καλύτερο B-movie του είδους της επιστημονικής φαντασίας. Σκοτεινό, αγωνιώδες, κλειστοφοβικό (η καλή ασπρόμαυρη φωτογραφία βοηθάει πάρα πολύ), χωρίς σκηνές σπλάτερ και χωρίς να δείχνει τι είναι αυτό που προκαλεί το φόβο, ενισχύει την ένταση κι αφήνει το μυαλό σου να πλάθει μόνο του τον εφιάλτη.
Ο παραγωγός Χάουαρντ Χοκς, εμφανώς και έχει βάλει το χέρι του στη σκηνοθεσία, δίνοντας σ’ αυτό το κλασικό θρίλερ μια αλληγορική πολιτική διάσταση για το φόβο του κομμουνισμού και μάλιστα σε μια εποχή ψυχροπολεμικής έξαρσης – εξάλλου, μια αναφορά στην αρχή της ταινίας, για την αυξανόμενη παρουσία των Σοβιετικών στην Αρκτική, δίνει από νωρίς τον τόνο.
Η ιστορία ακολουθεί μια αμερικανική ομάδα εξερευνητών στην Αρκτική που ανακαλύπτει ένα διαστημόπλοιο θαμμένο στον πάγο. Μέσα βρίσκεται κι ο πιλότος που μεταφέρεται στη βάση. Όταν, οι πάγοι γύρω του θα λιώσουν, θα αποκαλυφθεί ένα πλάσμα που μάλλον ανήκει στον φυτικό κόσμο (!) αλλά τρέφεται με ανθρώπινο αίμα, σκορπώντας έτσι τον πανικό.
Η αλήθεια είναι ότι την ταινία την βαραίνουν κοντά 65 χρόνια και παρόλο ότι της λείπει η σύγχρονη κομψότητα, πράγμα που συναντάμε στο υπέροχο remake του Τζον Κάρπεντερ, η ταινία κρατάει τη σωστή ισορροπία φόβου και τρόμου, με την ένταση να συσσωρεύεται από την αρχή. Με ένα σενάριο σφιχτό και καλογραμμένο, την καλή υποκριτική, το γρήγορο ρυθμό και την καλή μουσική επένδυση, η ταινία αποτελεί και παραμένει, όπως είπαμε, μέχρι σήμερα ένα από τα καλύτερα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας.

από τον Φίλο kst

Ex Machina, ποια είναι ‎τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης?

Ex Machina (2015)

By Alex Garland

Μιά ταινία που δεν χάνεται από τους ρέκτες του sci-fi αν και το θέμα της τα τελευταία χρόνια έχει κινηματογραφηθεί σχεδόν όσο και το κορίτσι-αγαπάει-αγόρι-αγόρι-αγαπάει-σπορ.
Τζίνιους καινοτόμος επιχειρηματίας του Ιντερνετ (η ταινία μας σπρώχνει να φανταστούμε το αφεντικό της Google) φτάνοντας σε ένα σημαντικό στάδιο στο σχέδιο του για δημιουργία τεχνητής νοημοσύνης καλεί στο απομονωμένο στα βουνά καταφύγιο του νεαρό ευφυέστατο υπάλληλο του ώστε να τσεκάρει τι πραγματικά έχει καταφέρει μέχρι τώρα.
Κι εκεί μέσα από μιά δοκιμασία Τούρινγκ (έχεις πετύχει τεχνητή νοημοσύνη αν μία μηχανή κατά τη διάρκεια συνομιλίας με έναν άνθρωπο καταφέρει να τον πείσει ότι μιλά με έναν άλλο άνθρωπο).
Ο νεαρός αρχίζει να συνομιλεί με το ρομπότ που έχει ένα γλυκύτατο γυναικείο πρόσωπο ενώ όλα τα άλλα μέλη του είναι εμφανώς μηχανικά. Επίσης μία ζεστή φωνή που ξεχειλίζει κατανόηση και αμεσότητα.
Στην πορεία θα αναδυθούν διάφορα λογικά, φιλοσοφικά μέχρι και θρησκευτικά ερωτήματα που η ομορφιά της ταινίας είναι ότι χωρίς να δίνει έτοιμες τις απαντήσεις τα αφήνει να εγκατασταθούν στο μυαλό σου και να δουλεύουν εκεί κατά τη διάρκεια της.
Τι κάνει ένα άνθρωπο; Από τι συνίσταται;
(Δευτερεύον ερώτημα -αλλά μόνον όσον αφορά το πομπώδες του πράγματος και όχι τη σημασία του- τι είναι χειρισμός;)
Η Λογική σίγουρα μπορεί να αναπαραχθεί -πόσο μάλλον όταν μπορείς να κάνεις streaming τις αναζητήσεις όλων των ανθρώπων και να τις αλγοριθμοποιήσεις- και να παραμείνει Λογική.
Τα συναισθήματα όμως; Μία τέλεια μίμηση συναισθήματος είναι τελικά συναίσθημα; Μία μηχανή που θα προσομειώνει τέλεια όλες τις συγκινήσεις των ανθρώπων, θα παράγει ατόφια συγκίνηση απ την πηγή, θα αναζητάει συγκίνηση, είναι πλέον άνθρωπος; Δικαιούται το βασικό ανθρώπινο αγαθό, την ελευθερία;
Η απάντηση δεν είναι φυσικά εύκολη αλλά προσωπικά θα κατέληγα ότι οτιδήποτε αναζητά την ελευθερία σίγουρα δεν είναι πλέον μηχανή.
Η ταινία δεν σ αφήνει σίγουρο ούτε όμως γι αυτό καθώς έρχεται και σε τσιγκλάει με τη σκέψη "κι αν η επιθυμία για ελευθερία κωδικοποιηθεί κι αυτή; Αν η επιθυμία αυτή πάρει την μορφή της επιθυμίας για απεριόριστη πληροφορία;"
Οι τέσσερις πρωταγωνιστές αντιπροσωπεύουν διάφορετικές διαβαθμίσεις στο 4-Δ φάσμα της ανθρώπινης συνειδητότητας χειραγωγώντας το δικό σου συναίσθημα κατά βούληση. Στο τέλος δεν ξέρεις με ποιόν είσαι και γιατί.
Όπως είπα, η ταινία είναι must αλλά αν με βαζαν να διαλέξω μεταξύ αυτής και του Her θα διάλεγα την δεύτερη.

 Γιάννης Μωραϊτης

Mars Attacks, το απόλυτο sci-fi παραμύθι δια χειρός Τιμ Μπάρτον

Mars Attacks - 1996 ( Οι Αρειανοί επιτίθενται )

Κωμωδία , sci-fi. Σε σκηνοθεσία : Tim Burton, παίζουν οι : Jack Nicholson, Rod Steiger, Annette Bening, Jim Brown, Pierce Brosnan, Sarah Jessica Parker, Glenn Close, Martin Short, Michael J. Fox, Jack Black, Natalie Portman, Danny De Vito.
Οι Αρειανοί φτάνουν απροειδοποίητα στη γη. Μικρά πράσινα ανθρωπάκια, με τεράστια κεφάλια, λόγω του μεγάλου εγκεφάλου τους. Μοχθηροί, με ιδιότυπο χιούμορ, που ενώ διαβεβαιώνουν με το : «ερχόμαστε ειρηνικά», ταυτόχρονα με τα ακτινοβόλα όπλα τους, μετατρέπουν τους ανθρώπους σε καπνίζοντες σκελετούς. Κανένας δεν μπορεί να τους σταματήσει και σε κανέναν δεν χαρίζονται, ούτε σε επιστήμονες, ούτε σε στρατηγούς, ούτε και σ΄ αυτόν τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο. Την επέλασή τους όμως αυτή, κάποιος θα πρέπει να τη σταματήσει …
Έχοντας στα χέρια του ένα δυνατό cast ηθοποιών και με προηγμένα ειδικά εφέ, ο ιδιότροπος κι εφευρετικός σκηνοθέτης Tim Burton, δημιούργησε μια υπέροχη παρωδία ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Μια ταινία με δράση, μαύρο χιούμορ και γιατί όχι και τρόμο, που όσο παιδική κι αν μας φαντάζει, δεν στερείται φαντασίας, διαθέτοντας άποψη και πολιτική σάτιρα.
Το 1938, ο Orson Welles, με τη ραδιοφωνική του εκπομπή "Ο Πόλεμος Των Κόσμων" τρομοκράτησε την Αμερική, κάνοντας πιστευτή μια εισβολή από Αρειανούς. Σήμερα ο Tim Burton μας διασκεδάζει με το ενδεχόμενο μιας τέτοιας επίθεσης. Το χιούμορ του Burton μπορεί να είναι κάπως σκληρό, όμως, πίσω από τις φανταχτερές εικόνες της ταινίας του και την χιουμοριστική του διάθεση, όλοι μας μπορούμε να αντιληφθούμε ότι ο σκηνοθέτης ξεσκεπάζει το κατεστημένο παρουσιάζοντάς μας την αληθινή μορφή του, όπως για παράδειγμα : την έλλειψη οργάνωσης προστασίας των πολιτών, τα μεγάλα λόγια των κυβερνώντων, τους ψεύτικους ηρωισμούς των στρατιωτικών, τις σάπιες ηθικές αξίες, τα μικροαστικά ιδανικά, που σε μια μεγάλη κρίση έρχονται στην επιφάνεια και καταρρέουν αμέσως.

από τον   Φίλο  kst

Σινεμά με την Βίκυ: Frequencies, μια ρομαντική ιστορία επιστημονικής φαντασίας.

Frequencies / OXV: The manual - Darren Paul Fisher (2013)

Σ' ένα παράλληλο φανταστικό σύμπαν, οι ανθρώπινες επαφές εξαρτώνται από τις συχνότητες των ατόμων. Αν είσαι υψηλής συχνότητας δεν μπορείς να έρθεις σε σωματική επαφή ή να ερωτευτείς άτομο χαμηλής συχνότητας. Ο Zak όμως, όντας ερωτευμένος με μία συμμαθήτριά του με υψηλή συχνότητα, θα καταφέρει να αλλάξει τις συχνότητες μεταξύ τους για να μπορέσουν να αγαπηθούν.
Ένα ευφυές, φιλοσοφικό, δραματικό sci/fi με εξαιρετική κινηματογράφηση και ηχητικά εφέ, που προσπαθεί να σου πει πολλά για το νόημα της ζωής, το πεπρωμένο και τις ανθρώπινες σχέσεις, αλλά δυσκολεύεται λίγο στο να τα διατυπώσει με σαφήνεια.
Είναι μία ταινία με πολύ αργή πλοκή που χρειάζεται μάτια και νου 100% "εκεί" για να μπορέσεις να κατανοήσεις την ιστορία.
Δεν ξέρω ακόμα αν μου άρεσε ή όχι (αν και κλίνω περισσότερο προς το πρώτο), με μπέρδεψε όμως σίγουρα και με έβαλε σε σκέψεις.
Δες το να ακούσω μία δεύτερη γνώμη.

Βίκυ Ελευθερίου

Interstellar με τα μάτια της Βέρας

Έχω και εγώ το iq των ανθρώπων που προσπαθούσαν με όρους φιλοσοφικούς μα και με δεδομένα,νόμους,στοιχεία, θεωρίες που βρίσκονται σε απόλυτη εγκυρότητα με τη φυσική, τη χημεία, την αστροφυσική και τις αντίστοιχες επιστήμες, που εγώ σταμάτησα να παρακολουθώ στη τρίτη δημοτικού, όταν τα κλάσματα μου φάνηκαν ότι πιο δύσκολο θα μπορούσε να μάθει άνθρωπος σε άνθρωπος και έκτοτε απέκτησα μια αίσθηση ότι ζω τη μέρα της μαρμότας σε ανάλογου περιεχομένου μαθήματα στην μετέπειτα μαθητική μου ζωή.
Λοιπόν, πρώτον πως ένα παιδί διάνοια δεν είχε λυμένο το κύβο του ρούμπικ στο κομοδίνο του;
Δεύτερον, μόνο μια γυναίκα σαν την Αν Χαθαγούει θα μπορούσε να είχε επανδρώσει μια τέτοια αποστολή για να μην εξιτάρει τους ενενήντα χρόνια μη εκτονωμένους σεξουαλικά επιστήμονες.
Τρίτον,δε χρειαζόταν ολόκληρη ταινία για να μάθει η Μαντόνα τις δυνατότητες της κρυογεννητικής και να την φάει στη μάπα με την ίδια αντιπαθητική τριγωνική ποντιμούρη η επόμενη γενιά. Δε ξέρω πως αντιδρούν τα ακριλικά νύχια, όμως, καθώς και τα εξτέσιον.
Τέταρτον, η ποιότητα τον έφαγε τον Μάθιου Μακόναχι… και αυτόν και το στιλ του γοητευτικού εργένη.
Πέμπτον, ο Μάθιου τραγούδησε σε κάτι τρομερά σεκλέτια “Philae, έλα απόψε που πονάω..”
Έκτον, ανέκαθεν… ευτυχώς που υπάρχουν οι Αμερικάνοι.
(Όσον αφορά το πλάσιμο της εισαγωγής ήταν αποσματική. Ο Νολαν δε μπόρεσε να ξεφύγει από τις αμερικανικές ιδεοληψίες. Μα και τρομερά απλοϊκή προσέγγιση του επιστήμονα που είναι ορκισμένος στο αντικείμενό του που ταυτίστηκε καταθλιπτικά με την ασημαντότητα του ανθρώπου ως μονάδα. 
Επίσης, είναι το κλασικό δείγμα τανίας που η μυθιστοριοποίηση τους θα γεννούσε ένα κακό αλά Στίβεν Κινγκ ανάγνωσμα. Οι τέχνες δεν αλληλεπιδρούν πάντα.
Ευτυχώς , που είδα και το boyhood και αναπτέρωσα λίγο το ηθικό μου.)

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.