The Abyss, ένα υποβρύχιο θρίλερ

The Abyss - 1989 ( Η Άβυσσος )

Σκηνοθεσία : James Cameron
Ηθοποιοί : Ed Harris, Mary Elizabeth Mastrantonio, Michael Biehn, J.C.Quinn, Kimberly Scott, Leo Burmester, Todd Graff

Η ταινία είναι γνωστή. Είναι μία πανέμορφη υποβρύχια δραματική περιπέτεια με sci-fi πλοκή, σκηνοθετημένη με νεύρο και μαεστρία από τον James Cameron και γεμάτη αγωνία. Πρόκειται για ένα ακόμα τεχνολογικό επίτευγμα, μια υποβρύχια ανάμειξη, όπως λένε, των “Στενών επαφών τρίτου τύπου” του Σπήλμπεργκ, με το “ Άλιεν” του Ρ. Σκοτ, που απέσπασε το 1989 και τo Όσκαρ Καλύτερωv Οπτικώv Εφέ.
Η ταινία ξεκινάει με τη βύθιση ενός αμερικανικού υποβρυχίου, που μετέφερε πυρηνικές κεφαλές. Επειδή στην περιοχή υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις, το αμερικανικό ναυτικό οργανώνει επιχείρηση σωτηρίας, ζητώντας τη βοήθεια των εργαζομένων μιας κοντινής υποβρύχιας πλατφόρμας γεωτρήσεων πετρελαίου. Για βοήθεια του πληρώματος στέλνεται ακόμα και μια ομάδα από το ναυτικό, καθώς και η σχεδιάστρια της πλατφόρμας. Εν τω μεταξύ, η σχέση Αμερικής - Ρωσίας γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη, η επικοινωνία με την υποβρύχια πλατφόρμα διακόπτεται εξαιτίας ενός τυφώνα κι ο αρχηγός της ομάδας του ναυτικού, που πάσχει από το σύνδρομο των δυτών, οδηγείται στην τρέλα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μια ξένη παρουσία κάνει την εμφάνισή της, από τα βάθη της αβύσσου …
Η ταινία Άβυσσος, είναι άλλη μια χειροπιαστή απόδειξη της τελειομανίας του σκηνοθέτη James Cameron, η οποία πέραν από το μεγαλείο της σκηνοθεσίας και την αρτιότητα της φωτογραφίας, που μας προσφέρει η κινηματογράφηση του βυθού, μας εντυπωσιάζει και με τα πρωτοποριακά για την εποχή εκείνη, ειδικά οπτικά εφέ.
Για τα γυρίσματα της ταινίας χρησιμοποιήθηκε ένα μισοτελειωμένο και εγκαταλελειμμένο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου με τις κατάλληλες μετατροπές δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα υποβρύχιο σκηνικό : δυο δεξαμενές, η μία γέμισε με 7,5 εκατομμύρια γαλόνια νερό και η άλλη η βοηθητική, με 4 εκατομμύρια γαλόνια. Όλες οι υποβρύχιες σκηνές γυρίστηκαν σ΄ αυτές τις δεξαμενές, ενώ οι ηθοποιοί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα πέρασαν δυο εβδομάδες από εκπαίδευση καταδύσεων. Η ταινία του Cameron “αιχμαλωτίζει” τους θεατές της σε μία έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, με τα στοιχεία του πανικού, του τρόμου και του φόβου για το άγνωστο, να κυριαρχούν.
Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δεν εμποδίζει και δεν κουράζει, η πλοκή της είναι γρήγορη και προσεκτική, αφήνοντας τη μεγάλη αποκάλυψη για το τέλος. Οι ρόλοι δε των ηθοποιών πολύ καλοί και οι χαρακτήρες τους δυναμικοί.
Συνολικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό εγχείρημα, ένα δείγμα της μαεστρίας του James Cameron, που συστήνεται να το απολαύσετε σε μεγάλη τηλεόραση και με ... σβηστά τα φώτα.

από τον Φίλο kst

Dressed to Kill, στα χνάρια του Χίτσκοκ

"Προετοιμασία για ένα έγκλημα", ( Dressed to Kill), 1980, του Μπράιαν ντε Πάλμα με την Άντζι Ντίκινσον και τον Μάικλ Κέιν.

Θρίλερ αγωνίας με πολλά στοιχεία δανεισμένα από τον μετρ του τρόμου Άλφρεντ Χίτσκοκ του οποίου θαυμαστής είναι ο Ντε Πάλμα, δίνει όμως στο φιλμ τον προσωπικό του τόνο με μία σκηνοθεσία που σου κόβει την ανάσα: Μία ώριμη γυναίκα σε κρίση ηλικίας (γοητευτικότατη η Άντζι Ντίκινσον), επισκέπτεται τον ψυχίατρο που υποδύεται ο Κέιν στον οποίο εκμυστηρεύεται τις φαντασιώσεις της. Βγαίνοντας από το ιατρείο του, επισκέπτεται ένα μουσείο, όπου παρασύρεται από τη γοητεία ενός αγνώστου, με αποτέλεσμα να καταλήξουν σε ένα κρεββάτι ξενοδοχείου. Παίρνοντας όμως το ασανσέρ για να φύγει γίνεται μάρτυρας της δολοφονίας ενός κολ γκερλ. Φοβούμενη ότι θα είναι το επόμενο θύμα, πηγαίνει στην αστυνομία που αποδεικνύεται μάλλον ανεπαρκής και γι'αυτό αρχίζει τις έρευνες μαζί με το γιο της δολοφονημένης. Επισκέπτονται και τον ψυχίατρο που τους αποκαλύπτει ότι ένας άντρας που θέλει να γίνει γυναίκα, ο Μπόμπι, είχε γοητευτεί από το θύμα και πιθανό να είναι αυτός ο δολοφόνος. Πρωτότυπες γωνίες λήψεις, εμπλοκή του θεατή σε ένα παιχνίδι, που από την απλή θέαση των γεγονότων και την ηδονοβλεψία, περνάει στη συμμετοχή του στην αγωνιώδη αναζήτηση του δολοφόνου. Υπέροχες ερμηνείες από τους δύο διάσημους ηθοποιούς, ανατροπή της κλασσικής λύτρωσης του φινάλε των θρίλερ, με τον εφιάλτη να ξαναγυρίζει απειλητικός, ωραιότατη υποβλητική μουσική από τον Pino Donaggio, σκηνές όπως αυτή του μουσείου, κάνουν το Dressed to kill μία από τις ταινίες τρόμου που μένουν αξέχαστες στο θεατή.

Λίλη Παπασπυροπούλου

Σινεμά με την Βίκυ: In her skin, ο φόβος κάθε γονιού

In her skin (aka I am you) - Simone North (2009)

Όταν η Rachel δεν επιστρέφει με το τραμ όπως κάνει κάθε μέρα, οι γονείς της αρχίζουν να ανησυχούν ότι της έχει συμβεί κάτι κακό. Η αστυνομία φαίνεται απασχολημένη με πιο σημαντικές υποθέσεις και συνεχίζει να αδιαφορεί, παρά τις επίμονες προσπάθειες του απεγνωσμένου ζευγαριού.
Crime/drama μυστηρίου από τη μακρινή Αυστραλία, βασισμένο στην πραγματική ιστορία της εξαφάνισης της 15χρονης Rachel Barber.
Μία ταινία αρκετά δυνατή και σοκαριστική όσον αφορά την υπόθεση, αλλά λόγω χαλαρού σεναρίου και περιττών σκηνών, προκαλεί την αίσθηση ότι η πλοκή είναι αργή και χάνει πόντους από το να εξελιχθεί σε ένα εξαιρετικό ανεξάρτητο φιλμ.
Στα μεγάλα πλεονεκτήματα, οι πολύ καλές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς που είναι ρεαλιστικές και καθόλου υπερβολικές, αποφεύγοντας έτσι να μετατρέψουν μία συγκινητική ιστορία σε μελόδραμα.
Δες το γιατί πρόκειται για αληθινά γεγονότα αλλά και για τις ερμηνείες, κυρίως των Guy Pearce και Ruth Bradley. 

Βίκυ Ελευθερίου

 

Σινεμά με την Βίκυ: The Awakening, μια ιστορία φαντασμάτων.

The Awakening / Το κουκλόσπιτο - Nick Murphy (2011)

Το 1921, μία αλαζονική και δύσπιστη κοπέλα, η οποία ειδικεύεται στο να ξεσκεπάζει απάτες, επισκέπτεται ένα οικοτροφείο, το οποίο θεωρείται στοιχειωμένο και προκαλεί σύγχυση και φόβο στους μαθητές. Όλα όσα πιστεύει καταρρίπτονται όταν το φάντασμα αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του.
Παραγωγή του 2011, με φόντο το Λονδίνο του Β' Παγκοσμίου πολέμου και με πρωταγωνιστές τους Rebecca Hall (Vicky Christina Barcelona), Dominic West (300, Chicago) και Imelda Staunton (Vera Drake, Harry Potter), το Awakening εγγυάται την προβολή ενός καλού μεταφυσικού θρίλερ, με ικανοποιητικές ερμηνείες και άψογη σκηνοθεσία και φωτογραφία.
Αξίζει να το δει κάποιος, κυρίως για το concept και το ανατρεπτικό του τέλος. Το σενάριο έχει κάποια κενά αλλά και πάλι βλέπεται άνετα και δεν κουράζει.

Βίκυ Ελευθερίου