Ο me loqui

Όλα αυτά που γράφω
τα "βρώμικα"
είναι ότι πιο ειλικρινές
μου συνέβη ποτέ
Η γυναίκα στον πόθο
Η γυναίκα στον έρωτα
θα 'πρεπε να τα κρατάω κρυφά
σαν πολύτιμα μπριλάντια
μα τι νόημα έχουν τα μπριλάντια
αν δεν τα φοράς ν' αστράφτεις;
Όλα αυτά που γράφω
τα "βρώμικα"
τα συμπύκνωσα
σε μια δυο νύχτες ηδονής
κι ύστερα ο ειδεχθής
έκοψε τη χαρά μου κομματάκια
Η διαστροφή μου
είναι που τα αναμασώ
αντί να πάω έξω
να τραφώ μ' ό,τι
έχω ανάγκη
Εκεί είναι
που θρονιάζεται
με εμμονή
η απουσία
αυτοαποκαλούμενη
Έρωτας
(τι ψέμα!
μπορεί
ο προδότης
ν' αγαπά;)
και τρέμοντας
άλλη μια προδοσία
εκδικείσαι γράφοντας
Αυτό που ο έρωτας
μου στέρησε
το αναζητώ αιματηρά
στην ποίηση
αυτή τη λάγνα
που εξασκώ
μόνο σ' αυτήν ψάχνω
μ' εμπιστοσύνη
πλέον
την έλλειψή μου

Βιολέτα Σαλβάγου

necessitudines

Αφού δεν υπάρχει
Έρωτας
Πού το κακό;
Οκ γαμηθήκαμε
Το ευχαριστηθήκαμε
Τέλος
Δεν κάνει να παίζεις
Για πολύ μ' αυτά
Μπουκώνεσαι βιαστικά
Και όπου φύγει φύγει
Γιατί οι άνθρωποι
Στις πιο ενστικτώδεις ανάγκες
Παν και βάζουν
βαρύγδουπες ταμπέλες
Οπως "σ' αγαπώ" ή και
" δε με νοιάζει αν πας μ' άλλον"
Το βαθαίνουν ή το ευτελίζουν
πανάθεμά τους
Δεν μπορούν
να το αφήσουν
ως γεννήθηκε
Απλό αθώο
κι ακίνδυνο
Οσο παλιώνει
Γαντζώνεται
Με νύχια, δόντια
κι αγκάθια
Και θέλει θάρρος
Θάρρος και θράσος
Να το αρπάξεις
Και να το ξεριζώσεις
απ' την καρδιά
Στον πρώτο πόνο
Οσο ακόμα η τυραννία του
δεν έχει παγιωθεί...
Αλλο στον Ερωτα...
Εκεί άμα τυφλωθείς
Είναι άλλο...
Σ' αρέσει που γαντζώνεται
Που σε ξεσκίζει
που πονάς
Σ' αρέσει να
πετάγεσαι στον ύπνο
Κάθιδρος
να θυμάσαι
να υποφέρεις
Οταν δεν είναι έρωτας
Εύκολα το ξεχνάς
Ακόμα κι αν δε θέλεις
Σκέτη τη σάρκα
Μια άλλη σάρκα
χωρίς ψυχή
Εύκολα αντικαθιστά

Βιολέτα Σαλβάγου