Ιούλιος

Wojciech Pokora

Πήραμε τα τετράδια των πόλεων/
Πάντα Ιούλιος/
Πάντα σε κάτι σταθμούς/
Στα χόστελ της Γκόθαμ/
Ο μπάτμαν και οι μπάτσοι
Δίπλα σε γλυκές πουτάνες
Με νωπά άμφια/
Χοηφόροι/
Ερωτευμένοι που αιωρούνταν
Στα λαδωμένα τελεφερίκ
Ύπνος στους μηρούς/
Κάθε νύχτα που μύριζε
Ένα χωμάτινο μέλι/
Και το χέρι μου στο χέρι σου που μεγάλωνε σαν καράβι μέσα από τα Δαρδανέλια/
Μια πατρίδα
Όπου ο θάνατος/
Όσο κι αν πρωινός/
Δεν τολμούσε να υπάρξει/

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος


τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com

Η συνείδηση ΙΙ/ διάλογοι με το εκτοπλασματικό κορίτσι

[και πάλι, η ζωή που διαρκεί]

Oleg Oprisco

Η διάρκεια είναι μια έννοια δευτερογενής,

δίχως όρια

-λέει το εκτοπλασματικό κορίτσι-

υπόδουλη της γένεσης του χρόνου

και των ορισμών του.

Γι’ αυτό κάθε

εκδοχή του εγώ,

όσο αστραφτερή ή τιποτένια,

στη συνείδησή μας,

ή στην συνείδηση των άλλων,

υλοποιείται εξαντλητικά μες στο χρόνο,

σε ένα κύκλο διαστολής-συστολής,

μέχρι που συρρικνώνεται ξανά,

στην γενέθλια μήτρα/

Ζούμε πλήρως μια τέτοια ζωή με διάρκεια/

ενώ η μέτρησή της,

σε ανεξάρτητα ιδεατά σημεία ελέγχου,

δεν πραγματοποιείται ποτέ.

Και τι είναι η ζωή;

μια θυμέλη των ερειπωμένων θεάτρων,

μια θυμέλη του φαίνεσθαι.

Ενδημεί το ίδιο στη ζέστη

και στο κρύο,

αναπνέει σ’ αυτήν την αφηρημένη βροχή/

μα είναι μόνο μία εντύπωση/

κι όσα ζούμε με ήλιο ή με ξερό άνεμο ή με συντροφιές

ή με τόπους

αντλούνται και συλλαμβάνονται

περίπου σαν ένα στατικό,

ηχογραφημένο τραγούδι,

που δεν υπάρχει

αν δεν ακουστεί/



Κωνσταντίνος Λουκόπουλος


τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com

η αισθητική του ύπνου

          

     
                                         
                                        Ι
σε ένα παράλληλο έκδοχο της αναπόφευκτης ζωής,
το εικαστικό παράθυρο ενός ονείρου,
υπερέβη τη χρήση:
τα ρούχα γίναν σύνορα
-έτσι θλιβερά που εγκαταλείπονταν 
προς τον κίτρινο ουρανό-
δίχως άγκυρες κορμιών
ή δακρύων,
στις πιο σημαντικές στιγμές τους/
κι όση δίψα,
κι όση πείνα,
από όλα τα αλεξίσφαιρα χρόνια/
όση αγωνία/
να συντηρηθεί η περιούσια ουδετερότητα,
η εκφορά των θαυμάτων κατάντησε/
ένα αχόρταγο κοράκι που τσιμπολογάει το ήπαρ μας, 
ή μια νύχτα με ανεμοβρόχι που
τα χέρια της μάνας σε σκεπάζουν,
φτερά παγονιού περισσότερο/
παρά οχυρώματα
του κρύου.
                   ΙΙ
σε αυτόν τον αγώνα
με ερυθρές στρουθοκαμήλους,
την ερμητική μοναξιά της τροχιάς
των άλμπατρος/
πάνω απ’ τις ταράτσες της Καισαριανής
με τα αγριοπερίστερα,
και την αγωνία του σκότους, να μη διακορευτεί από το φως/
το μέταλλο θώρακος
των κατάμαυρων πόντων,
βρήκε μια κοίλη ανάπαυση
σε έναν σπειροειδή γαλαξία/
-αυτά για τα πετεινά
και τα άστρα-
όλοι οι υπόλοιποι
γονυπετείς,
ένθεοι και άθεοι/
απομείναμε ικέτες 
του ελεήμονος βοριά,
που θα καθαρίσει ανώδυνα,
την επιδράμουσα σκόνη/


Κωνσταντίνος Λουκόπουλος



τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com

όσο κι αν διστάζουμε

ξέρω πως έχουμε χαθεί/
και πως η αγάπη είναι ένα άγριο άλογο
που δεν περιμένει να γεράσει,
για να ξεψυχήσει/
όμως που και που συναντιόμαστε 
στα φώτα των πλοίων
βαθύ Αύγουστο/
κάποιο βράδυ που το δέρμα μας αλλάζει,
μα οι ρηχές μας ώρες
δεν πυκνώνουν μόνο απ’ έξω/
κάθε που συμβαίνει
ένα πέρασμα μινόρε
σε τραγούδια που τραγουδήσαμε
είτε αγκαλιασμένοι
είτε στις πορείες/
κι όσο κι αν,
τυφλοί από ζωή,
διστάζουμε,
ένα φιλί που αλλάζει χρώματα
μες στο σκοτάδι,
στερεώνεται/
και μας πάει ως το άλλο όνειρο
με τα μάτια κλειστά/


Κωνσταντίνος Λουκόπουλος


τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com

το κολάζ είναι του Julien Pacaud