Άχρηστη πληροφορία της ημέρας: Γλώσσα

Όπως και τα δακτυλικά μας αποτυπώματα έτσι και το αποτύπωμα της γλώσσας μας είναι μοναδικό στον κόσμο.

Ξημέρωμα

Frogner Park, Vigeland installation

Το ελάχιστο παλτό της
το τεράστιο σκοτάδι της
τ’ αναμμένα φώτα
οι άνθρωποι
οι άνθρωποι αγκαλιά
πίσω απ’ τα κλειστά παράθυρα
ότι εκτείνεται και ότι μέσα της συσπειρώνεται
αυτό που δεν αγγίζει το φως και τα βλέμματα
η καρδιά της που φυτρώνει κάθε τρεις τα ξημερώματα
ξανά και ξανά
στο ίδιο πάντα μέρος του κορμιού της
τότε που αρχίζει το χιόνι του κόσμου
βαθύ πορτοκαλί, να λιώνει …

Αυγή, 14/9/2015

Έρωτες ......

Θυμήθηκα τον Ξενόπουλο και τους μυθιστορηματικούς, δακρύβρεχτους έρωτές του... Έρωτες που ντύθηκαν στα ασπρόμαυρα για χάρη της πάλαι ποτέ κρατικής τηλεόρασης και ξεχύθηκαν φιλόστοργα και φιλόδοξα στα σαλόνια του κόσμου.... 
Στο μικρό σαλονάκι της γιαγιά μου λοιπόν, ένα μικρό δράμα εκτυλισσόταν κάθε βδομάδα, τότε - αρχές 80'- που ...εξέπεμπαν...οι "Μυστικοί Αρραβώνες".....
Εκείνος, κρυφά αρραβωνιασμένος - λόγω πένθους- ερωτευόταν αναπάντεχα μιαν άλλη, πιο αισθαντική και πιο ταιριαστή του... και το ένα τραγικό ακολουθούσε το άλλο....με κορύφωση...τον,δια παντός, χωρισμό τους... 
Η γιαγιά εξεγειρόταν υπέρ της αδικημένης αρραβιωνιάρας, καταλήγοντας κλαμένη και περιπαθής...κάθε, μα κάθε φορά...τηρώντας ευλαβικά την εβδομαδιαία της "παράδοση" - σπονδή στις ...απατημένες του κόσμου...
Κι εγώ...έμενα προφητικά ...σκεφτική...(έως και σήμερα)....για το ποιοι ,τελικά,είναι οι ...χαροκαμένοι.......Οι απατημένοι...(?)...... ή εκείνοι που δεν μπόρεσαν ποτέ να εκπληρώσουν τον έρωτά τους...

Αγγέλικα Στουραΐτου

Another Year, η εύθραυστη γαλήνη της καθημερινότητας

Σκηνοθεσία:Μάικ Λι  2010 

Η ταινία παρακολουθεί σε χρονική διάρκεια ενός χρόνου τη ζωή και την καθημερινότητα, απ τη μια αυτού που αποκαλούμε ''ιδανικό ζευγάρι'' ηλικιωμένων Άγγλων - και όχι μόνο - μεσοαστών,του Τομ και της Τζέρυ (ανάγλυφος ο συμβολισμός...), κι απ την άλλη συγγενών και φίλων τους χωρισμένων ή χήρων. 
Στη συναισθηματική ασφάλεια και αυτάρκεια του παντρεμένου ζευγαριού,ο Mike Leigh αντιπαραβάλει την ανασφάλεια,τις εμμονές,τις φαντασιώσεις και εν τέλει την ερημιά και απόγνωση των μοναχικών ανθρώπων.
Ο Τομ και η Τζέρυ επιτρέπουν στον εαυτό τους να είναι καλοπροαίρετα δοτικοί προς τους μοναχικούς φίλους και συγγενείς,προσφέροντάς τους στην ουσία την ανοχή και τον οίκτο τους και ειρωνευόμενοι διακριτικά την τάση εξάρτησής τους. Όταν όμως οποιοσδήποτε από τους ''απέξω''απειλεί να διαταράξει την ισορροπία τους,περιχαρακώνονται στο ''κουκούλι'' τους και στον μικρόκοσμό τους.
Σε μια κοινωνία που για τους γνωστούς λόγους έχει θεοποιήσει την παρατεταμένη νεότητα και ο κινηματογράφος πολύ συχνά παρουσιάζει τους ηλικιωμένους χαζοχαρούμενα αισιόδοξους και ορεξάτους, ταινίες σαν κι αυτή, που δίνουν με ψιλοβελονιά την αυθεντική εικόνα μιας ηλικιακής κατηγορίας,προσωπικά μου είναι πολύ παραπάνω από ευπρόσδεκτες.

Γιούλη Ζαχαρίου

Εδώ το καλό τσίπουρο

Λοιπόν, θα πάρω ένα ποδήλατο από αυτά τα παλιακά τα γυναικεία με το καλάθι και το λουλούδι πάνω στην ψάθα. Θα φοράω σορτσάκια καυτά και μπλουζάκια που θα δένουν με κορδονάκια χιαστί στην πλάτη και ένα βραχιόλι τατουάζ σαν φίδι στο μπράτσο και θα πουλάω το τσίπουρο το απαγορευμένο, το χύμα σε κυπελλάκια εξετάσεων ούρων. Θα το πουλάω στις γειτονιές στα νησιά. Θα φωνάζω 'Εδώ το καλό τσίπουρο, το απαγορευμένο, το μη εμφιαλωμένο!¨.
Θα πιάσει αυτή τη σταρτ-απ; Τι λέτε;

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Παλιό καλό Χόλιγουντ: Τhe Russians are coming, the Russians are coming

Κωμωδία 1966, σκηνοθεσία Norman Jewison, με τους Alan Arkin, Carl Reiner, Eva Marie Saint, Brian Keith.
Ένα Ρωσικό υποβρύχιο προσεγγίζει στις ακτές της Αμερικής και κολλάει στα ρηχά, σε μια αμμουδιά, κοντά σε μικρή παραλιακή πόλη της Νέας Αγγλίας. Μια ομάδα Ρώσων αποβιβάζεται στη στεριά για να βρει κάποιο μέσο να τραβήξει το υποβρύχιο να ξεκολλήσει. Αυτό που ακολουθεί όμως είναι μια τραγελαφική σειρά καταστάσεων και παρεξηγήσεων. Πανικός καταλαμβάνει την πόλη, το χάος και η υστερία επικρατούν γρήγορα. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι οι Ρώσοι εισβάλλουν στη χώρα. Ολόκληρη η πόλη βγάζει τα όπλα και σχηματίζεται ομάδα πολιτοφυλακής, στην προσπάθεια να σταματήσει αυτή η εισβολή. Στο τέλος όμως, κάτοικοι και Ρώσοι συνεργάζονται για την απελευθέρωση του υποβρυχίου.
Πρόκειται για αμερικάνικη τρελή κωμωδία – σάτιρα, που κυκλοφόρησε το 1966, και παρωδεί τους φόβους του ψυχροπολεμικού κλίματος, που επικρατούσε τότε. Η Αμερική βρισκόταν στη μέση μιας αντικομουνιστικής φοβίας και μόλις τέσσερα χρόνια είχαν περάσει από την περίφημη κρίση της Κούβας.
Η ταινία του Norman Jewison ανήκει στο είδος "ταινιών ειρήνης”, που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του πενήντα και του εξήντα και έφθασε στο αποκορύφωμά του με το έργο του Stanley Kubrick “Dr Strangelove”.
Αγαπημένη κωμωδία, που σηματοδότησε στη μεγάλη οθόνη το ντεμπούτο του θαυμάσιου ηθοποιού Alan Arkin και που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι ένα διασκεδαστικό και χαριτωμένο φιλμ, με έξυπνους διαλόγους και αστείες καταστάσεις. Ας τη θυμηθούμε πάλι.

από τον   Φίλο  kst

Δεν Ξέρει ο Κόσμος Να Αγαπάει, Πατέρα

Αγάπη - Βαριόμουνα να πως άρχισε - Αν μια νύχτα...του Ιούνη μπορούσε να μιλήσει, θα καυχιόταν ότι επινόησε τον ρομαντικό έρωτα...
Σταμάτησε να μου λέει ψέματα, όχι να με αγαπά!
Όταν διαλέξεις την μουσική που θα ακούσεις, κάνεις ότι και με τους ανθρώπους....ρισκάρεις....

Π. Πόντικας.

Η υπέροχη Hindi Zahra....

Η Γαλλο - Μαροκινή τραγουδοποιός γεννήθηκε στις 20 Γενάρη του 1979 στο Khouribga του Μαρόκου και είναι ένα ανερχόμενο, αξιολάτρευτο φαινόμενο στον μουσικό αιθέρα.....
Τα τραγούδια της είναι, ως επί το πλείστον στην αγγλική γλώσσα, αλλά μερικοί στίχοι όπως στο τραγούδι "Si Imik Mik" είναι στην γλώσσα των Βερβέρων. Η μουσικές της είναι Pop, Soul, Jazz, Folk, μπλουζ και μουσική Βερβερίνων.
Τον Νοέμβριο του 2010,η Hindi κέρδισε το Βραβείο Constantin για το καλύτερο άλμπουμ ("Handmade" η πρώτη δισκογραφική δουλειά της), ενώ τον περασμένο Απρίλιο κυκλοφόρησε το δεύτερο album της, "Homeland".... Αναμένεται να μας ερωτοπλήξει......

Αγγέλικα Στουραΐτου

σχεδόν αυθεντικός διάλογος: κοντό ευφραίνει καρδίαν

-έλα, ρε. περαστικά. διάβασα χθες πως είσαι άρρωστος, λέει..
-πού το διάβασες;
-στον τοίχο σου, μωρέ παπάρα. που λες να το διάβασα; στους νιου γιορκ ταϊμς;
-α, ναι.. ευχαριστώ.
-στο Βόλο είσαι;
-ναι.
-και τι φάση; πάμε για κανένα κοντό*;
-όχι, μωρέ. είμαι κρυωμένος. δεν το έχω.
-θα σου κάνει καλό, θα δεις.
-ναι, σίγουρα..
-έμενα, την προηγούμενη βδομάδα που ήμουν χάλια, με έτριψε η γυναίκα μου με τσίπουρο κι όλα μου πέρασαν.
-ε, δεν έχει την ίδια δράση η εσωτερική με την εξωτερική χρήση.
-τι λες; την άλλη φορά που με πονούσε το δόντι μου..
-δεν θέλω, σου λέω. άμα είναι, πάμε για καφέ.
-έλα, ρε φίλε. πάμε να πιούμε κανένα τσιπουράκι. να τα πούμε και λίγο.. δεν είμαι καλά ψυχολογικά αυτήν την περίοδο.
-α, και ψυχοφάρμακο.. να σου πω, σου το συνταγογραφούν τουλάχιστον;

*τοπικό συνθηματικό για την τσιπουροποσία, εκ του χαμηλού ποτηριού όπου και σερβίρεται το εν λόγω απόσταγμα.

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

Τάδε έφη Εντουάρντο

"Αν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις τότε εγγυημένα
θα βλέπουμε όλοι τις ίδιες εικόνες,
θα ακούμε όλοι τους ίδιους ήχους,
θα φοράμε τα ίδια ρούχα,
θα τρώμε όλοι τα ίδια χάμπουργκερ
και θα είμαστε όλοι μόνοι μες στην ίδια μοναξιά,
μέσα σε σπίτια ίδια, σε γειτονιές ίδιες, σε πόλεις ίδιες,
όπου όλοι θα αναπνέουμε την ίδια βρόμα
και θα υπη­ρετούμε τα αυτοκίνητα μας με την ίδια προσήλωση
και θα ανταποκρινόμαστε στις διαταγές των ίδιων μηχανών
σε έναν κόσμο που θα είναι θαυμαστός για όποιον
δεν έχει ούτε πόδια ούτε φτερά ούτε ρίζες."

Εντουάρντο Γκαλεάνο


θενξ Μαρία Πενταγιώτισσα

Σινεμά με την Βίκυ: Livid, ένα splatter παραμύθι

Livide - Alexandre Bustillo, Julien Maury (2011)

Η Lucy μόλις ξεκίνησε να εργάζεται ως νοσοκόμα σε ηλικιωμένους. Σύντομα εκείνη και οι φίλοι της μαθαίνουν πως στο σπίτι μίας πρώην δασκάλας χορού που έχει αναλάβει τη φροντίδα της και βρίσκεται σε κώμα, υπάρχει ένας μεγάλος θησαυρός. Αποφασίζουν να ψάξουν το σπίτι αλλά οι δυσάρεστες εκπλήξεις υποδέχονται η μία την άλλη.
Γαλλική μεταφυσική ταινία τρόμου σε σενάριο και σκηνοθεσία των δημιουργών του A l' interieur.
Μία ιδιαίτερη ταινία, καλογυρισμένη, ένα σύγχρονο μεταφυσικό παραμύθι, ατμοσφαιρικό και σκοτεινό από τη μία, αιματηρό και ψυχρό από την άλλη.
Δυστυχώς, αν και κερδίζει τεχνικά, χάνει πόντους σαν ιστορία γενικότερα.
Δεν θα την πρότεινα σε όλους, είναι μόνο για fans των ευρωπαϊκών ταινιών τρόμου, αξίζει όμως μία ευκαιρία γιατί το σκηνοθετικό δίδυμο υπόσχεται πολλά για το μέλλον του γαλλικού τρόμου και επιβάλλεται να τους παρακολουθήσεις.

Βίκυ Ελευθερίου

Νέα από το Βελιγράδι

Η Mir Jam κατά κόσμον Milica Jakovljević, παρότι ίσως είναι η πιο πολυδιαβασμένη συγγραφέας νουβέλας στη Σερβία, δε τυγχάνει να έχει μεταφραστεί στην ελληνική γλώσσα. Φέρει τον τίτλο της Σέρβας Jane Austen και το σημαντικότερο βιβλίο της αποτελεί «Ο πληγωμένος αετός» (Ranjeni orao). Η ιστορία μιας νεαρής γυναίκας τα χρόνια μεταξύ του πρώτου και του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και τον έρωτα της με έναν πιλότο που έπειτα κάποιου ατυχήματος χαίρει μιας μικρής αναπηρίας, εξ’ ου και ο τίτλος. Το συγκεκριμένο βιβλίο της όπως και μερικά ακόμη, έχουν προβληθεί ως σειρές στο κρατικό κανάλι RTS . Με τον «πληγωμένο αετό» το ‘08 να σπάει το ρεκόρ των τριών εκατομμυρίων τηλεθεατών στο τελευταίο επεισόδιο του και να κατέχει τη θέση της δημοφιλέστερης σειράς στην σερβική τηλεόραση. Άλλα γνωστά έργα της «Το αμάρτημα της μητρός της» (τυχαίο;) και «Η ανίκητη καρδιά». Greh njene majke και Nepobedivo srce.
Αν και η πένα της τριγυρνά σχεδόν πάντα γύρω από ερωτικές ιστορίες, η Mir Jam δεν γράφει γλυκανάλατα και φυσικά καθόλου αδιάφορα και σε αυτό ευθύνεται κυρίως η τοποθέτηση των ιστοριών της στα χρόνια των δύο παγκοσμίων πολέμων. 
Επίσης ο αδελφός της, Stevan Jakovljević, είναι ο συγγραφέας της «Σερβικής τριλογίας» (Srpska trilogija) μία σειρά τριών μυθιστορημάτων στα οποία προσθέτει τις προσωπικές του εμπειρίες ως αξιωματικός του σερβικού στρατού. Σε συνδυασμό με την υπέροχη λογοτεχνική του έκφραση και τις μνήμες του από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και την παραμονή του σε ιταλικά και γερμανικά στρατόπεδα φυλάκισης κατά τον δεύτερο παγκόσμιο, το βιβλίο αυτό αποτελεί ένα από τα καλύτερα κατά τη γνώμη μου σερβικά βιβλία. Κι άνετα θα μπορούσε να μεταφραστεί όπως και αντίστοιχα του Andrić.
Επίσης το εθνικό θέατρο του Βελιγραδίου από πέρυσι ανεβάζει στο σανίδι του την «Σερβική τριλογία» με μεγάλη επιτυχία, αν βρεθείτε στο Βελιγράδι αξίζει να παρακολουθήσετε την παράσταση.

Jelena B

ελεύθερη μετάφραση

την είδα στη πλατεία
είχε πάρει μερικά κιλά
στο παλτό της είχε ακόμα
άσπρες τρίχες από τη γάτα.

έχεις συναντήσει κάποια που κάθε φορά
που την αγγίζεις χάνεται
στο παραμικρό άγγιγμα εξαφανίζεται
σαν σύννεφο που αλλάζει σχήμα
από τη πνοή του ανέμου
κι από ερειπωμένη γέφυρα
γίνεται τεράστια λευκή τούρτα
ώσπου έρχεται ο λύκος
και την κάνει μια χαψιά
μένει ο ουρανός
κενός
ένα τεράστιο γαλάζιο κασετόφωνο
χωρίς κασέτες
μετά μαθαίνεις να πηγαίνεις σινεμά μόνος σου
να κοιμάσαι σε όποια πλευρά του κρεβατιού
γουστάρεις
και πάντα θυμάσαι τις τελευταίες της λέξεις
-μπορώ να κάνω σεξ
με οποιονδήποτε άντρα
εκτός από σένα.

την είδα στη πλατεία
μετά από καιρό
ήμουν προσεκτικός
να μην την αγγίξω.

Γιώργος Τρίκερι

Mr Robot, ο πιο φευγάτος αντιήρωας της μικρής οθόνης

Σε μια εποχή που το Netflix έχει κατακτήσει την ζωή και καρδιά μας η επιστροφή στην τηλεόραση φαντάζει αδύνατη για μερικούς, το USA Network δημιουργώντας αναμφίβολα μια από τις πιο καλοστημένες σειρές της σεζόν μας «αναγκάζει» να επαναφέρουμε την τηλεόραση στο προσκήνιο!

Με μια γρήγορη ματιά το «Mr.Robot» αναφέρεται σε έναν νεαρό προγραμματιστή, τον Elliot Alderson, με αξιοπρόσεχτο ταλέντο και αρκετά κοινωνικό-ψυχολογικά προβλήματα που τον περιορίζουν μα ταυτόχρονα τον ωθούν στην άκρη του προσωπικού του νήματος. Ο Elliot συναντά έναν ιδιαίτερο άνδρα, που ενώ στην αρχή φαντάζει άστεγος τον βυθίζει στα μυστικά της «fsociety» μιας μυστικής κοινότητας άρρηκτα συνδεδεμένης με την τεχνολογία και την αναρχία. Στόχος της αποτελεί η απελευθέρωση των ανθρώπων από τα οικονομικά τους δεσμά που προκαλούνται κυρίως μέσω της Ε Corp ( ή Evil Corp όπως χαρακτηριστικά την ονομάζει ο πρωταγωνιστής μας).

Ένας καθαρά αγνός έρωτας πρωτόγνωρος για τα σημερινά δεδομένα, παράλληλες ιστορίες, σκοτεινές, βίαιες και άκρως αιματηρές καθώς και το στοιχείο της ανατροπής συνθέτουν ένα πυροτέχνημα διαφορετικό από όσα έχουμε ξαναδεί.

Από την άλλη ένα πιο έμπειρο μάτι καταλαβαίνει πως ο Sam Esmail συγγραφέας, σκηνοθέτης και παραγωγός του «Mr. Robot» έχει κάνει την μελέτη του σε οτιδήποτε κινηματογραφικό και τηλεοπτικό μας έχει ενθουσιάσει τα προηγούμενα χρόνια!

Ο Elliot Alderson αποτελεί έναν χαρακτήρα κατάλληλα τοποθετημένο ανάμεσα στο Walter White και τον Jesse Pinkman. Συνδυάζοντας την ικανότητα και την επιμονή με την εξάρτηση και την ευαισθησία και όλα αυτά στο μυαλό του γνωστού σε όλους μας Tyler Durden (Fight Club). Δημιουργώντας έναν άκρως αντιφατικό αντιήρωα δυνατό μα και συνάμα ευαίσθητο, πληγωμένο μα έτοιμο να πληγώσει οτιδήποτε βρίσκει λάθος στην σημερινή πραγματικότητα. Ανατροπές έντονα επηρεασμένες από το «Fight Club» και σκηνές βγαλμένες από το «V for Vendetta» ολοκληρώνουν το σκηνικό με αποκορύφωμα το τελευταίο επεισόδιο όπου οι άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους φορώντας μάσκες της «fsociety» και αδημονώντας για το μεγάλο «μπαμ».

Ο Sam Esmail καταφέρνει να συνδυάσει όσα έχει λατρέψει το κοινό με ιδιαίτερη μαεστρία και να σταματήσει την πρώτη σεζόν πριν την μεγάλη έκρηξη (προσωπική και κοινωνική) αφήνοντας μας στην κυριολεξία κρεμάμενους από τα χείλη του. Μοναδικό ελάττωμα της σειράς θα μπορούσε να θεωρηθεί η σκηνοθεσία της που χαρακτηρίζεται από έλλειψη έμπνευσης και μέτρια πλάνα, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Προσπερνώντας αυτό αξίζει να σημειωθεί η απίστευτη ερμηνεία του Rami Malek, ίσως η καλύτερη επιλογή της χρονιάς.

Χρησιμοποιώντας το στοιχείο της υπερβολής το «Mr. Robot» αντικατοπτρίζει όσο πιο αληθινά γίνεται την πραγματικότητα, τα νοητά, κοινωνικά και οικονομικά, δεσμά που επιβάλλουν στον σύγχρονο άνθρωπο και ταυτόχρονα μας χαρίζει έναν ρεαλιστικό αντιήρωα αντίστοιχο με αυτόν που προσπαθεί να ξεπηδήσει από μέσα μας!

Ελένη Αναστασιάδου

πηγή: thereviewer.eu

θυμάται κανείς την Πέγκυ Σου?

Σήμερα είναι η επέτειος των 30 χρόνων από τη δημιουργία μιας παιδαριώδους σαχλαμαρίτσας που, όπως συμβαίνει συνήθως με τις σαχλαμαρίτσες, έφτιαξε cult από τρελαμένους παλίμπαιδες που την ξέρουν απ’ έξω κι ανακατωτά, την προσκυνούν και την ευαγγελίζονται. Σήμερα δε μας τα έχουν πρήξει. Μιλάω για το Back to the Future.
Την ίδια εποχή, στη σκιά αυτής της σαχλαμαρίτσας, φτιάχτηκε μια άλλη ταινία με ένα ταξίδι στο χρόνο, που λίγοι σήμερα μνημονεύουν. Είναι το Peggy Sue Got Married, η καλύτερη ταινία του Κόππολα μετά από τους δύο Νονούς –οι Νονοί είναι δύο, ο τρίτος είναι τα απόνερα του saga. Καλύτερη από την Αποκάλυψη –που είναι ενδιαφέρουσα και κίβδηλη,- καλύτερη από τη Συνομιλία –που ήταν ήδη τότε ξεπερασμένη, αφού, όπως το Blow Out του Ντε Πάλμα και άλλες, είναι ουρά του Blow Up του Αντονιόνι,- καλύτερη κι απ’ το αγαπημένο Rumble Fish, τον Αταίριαστο, που σύντομα θα εμφανιστεί στο countdown.
Είναι η ιστορία της Πέγκυ Σου, μιας 40αρας συζύγου και μητέρας –Κάθλιν Τέρνερ,- που ταξιδεύει στο παρελθόν της και έχει την ευκαιρία να πιάσει τη ζωή της απ’ την αρχή και να την «διορθώσει»: να μην παντρευτεί τον αποτυχημένο σύζυγό της, να μη θαφτεί σε μια κουζίνα. Αποτυγχάνει σ αυτό, αλλά πετυχαίνει να επιστρέψει στο παρόν συμφιλιωμένη με τη μια και μοναδική ζωή της.
Η συμφιλίωση με τη μοίρα συχνά μέσα από ένα ταξίδι στο χρόνο, είναι μια κοινότοπη λύση σε ένα κοινότοπο θέμα, εδώ όμως έχουμε την τέλεια εκτέλεση. Το πιστεύεις, το βλέπεις να γίνεται. Δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο. Ο λόγος δημιουργίας ενός έργου τέχνης είναι η επαναφόρτιση ενός θέματος. Επιπλέον η εποχή της εφηβείας της ηρωίδας συμπίπτει με την εποχή της αμερικανικής αθωότητας, εκεί στις αρχές του ’60, πριν από το σχίσμα του Βιετνάμ και το Yankees go home, και ο Κόπολα, δημιουργώντας ανάγλυφα στερεότυπα –οι παππούδες, οι καθηγητές, τα πάρτυ- γενικεύει το θέμα της «συμφιλίωσης», καλώντας του συμπατριώτες του να συμφιλιωθούν με το παρελθόν τους, με ιδανικά πλέον καταγέλαστα για αυτούς.
Είναι μια από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες, ίσως μέσα στις 10. Αναφέρθηκα σ’ αυτήν σήμερα ως απάντηση, στην Backtothefuture-ιαδα. Θα επιστρέψω όταν έρθει η σειρά της και τότε θα πω δυο λόγια ακόμα και θα βάλω κάποια σκηνή. Ίσως το μαγικό νυχτερινό “to Peggy Sue and a Starry Night” -«στην Peggy Sue, τότε στην ξαστεριά»- ή την όχι τόσο εντυπωσιακή για όποιον δεν έχει δει την ταινία, αλλά δυνατότερη σκηνή της ταινίας, το He Don't Love You Like I Love You. 

Χαρίτων Χαριτωνίδης

Oslo August 31st, ένας καθαρός άνθρωπός και η πόλη του

          

2011 Νορβηγία σκην. Joachim Trier

Ο Άντερς,πρώην τοξικομανής,έχει τελειώσει τη διαδικασία απεξάρτησης και πρόκειται σύντομα να επανέλθει καθαρός στην κοινωνία. Παίρνει λοιπόν από το Κέντρο μιας μέρας άδεια για να πάει σε μια συνέντευξη για δουλειά. Μέσα σ αυτή τη μέρα ο Άντερς,μελαγχολικός και ευάλωτος, θα διασχίσει το Όσλο αλλά και την εσωτερική του έρημο. Θα προσπαθήσει να αποκαταστήσει γέφυρες με το παρελθόν του,θα συναντήσει αγαπημένους του ανθρώπους,θα συνειδητοποιήσει λάθη δικά του και των άλλων,θα αναζητήσει ερείσματα που θα του επιτρέψουν να επαναξιολογήσει το νόημα της ζωής του και να συνεχίσει να ζει.Το τέλος αυτής της εσωτερικής και εξωτερικής περιπλάνησης θα φωτίσει με άλλο φως τις στιγμές αυτού του 24ωρου αλλά και την αρχή του.
Η ταινία απέχει πολύ από το να είναι απλώς μια ακόμη ταινία επανένταξης. Έχει βαθιά υπαρξιακό χαρακτήρα και ψηλαφίζει το υπαρξιακό αδιέξοδο ενός νέου ανθρώπου μέσα σε μια κοινωνία εύρρυθμη και ευημερούσα που τον καταδικάζει να νιώθει αλλότριος.
Το σενάριο στηρίχτηκε ελεύθερα στο βιβλίο ''Feu Follet'' του P.D.La Rochelle, στο οποίο στηρίχτηκε επίσης η αξέχαστη ταινία του Louis Malle ''Η Φλόγα που Τρεμοσβήνει'' 1963.
Η σκηνοθεσία,λιτή και διακριτική,υπονομεύει κάθε μελοδραματισμό,εστιάζει στη λεπτομέρεια,αρνείται να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε ευκαιρία για συναισθηματικό εκβιασμό σε βάρος του θεατή και επενδύει πολλά στο ''ανέκφραστο'' αλλά συγκλονιστικά τρωτό πρόσωπο του πρωταγωνιστή.
Μια ταινία με δραματικό βάρος.

Γιούλη Ζαχαρίου

Γέφυρες

Σπασμένος από την θλίψη
περνώ πάνω από την γέφυρα.
Ένα χέρι με σταματά
από την σκέψη.
Ένα μαύρο περιστέρι
βγαίνει από το στόμα μου.
Φτάνοντας, ξανά, στο σπίτι
ξαπλώνω ευτυχής
καθώς εσώθηκα κι ετούτη τη νύχτα.

Katia  Tornay

The Broken Circle Breakdown, η μουσική σώζει

Ο Ντιντιέ, πραγματιστής και άθεος και η Ελίζε, θρησκευόμενη και ρομαντική, ερωτεύονται παράφορα και ζουν μαζί έχοντας ως κοινό πάθος τη μουσική. Όταν ο καρπός αυτής της σχέσης, το μικρό τους κοριτσάκι αρρωσταίνει βαριά, η διαφορετικότητα των χαρακτήρων τους θα αναδυθεί και θα θέσει σε δοκιμασία την σχέση τους.

Πρόκειται για την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Γιόχαν Χέλντεμπεργκ, ο οποίος πρωταγωνιστεί στη ταινία και έχει συμμετάσχει στη γραφή του σεναρίου.  

 Κυρίαρχο χαρακτηριστικό αυτής της κινηματογραφικής αφήγησης, είναι η περίπλοκη δομική οργάνωση των πλάνων της, που στηρίζεται σε μια διαδοχή α-συνεχειών του χωροχρόνου. Ο φιλμικός χρόνος πηγαίνει συνεχώς μπρος πίσω, από το πάθος στην τραγωδία, καταγράφοντας ουσιώδεις στιγμές για την κατανόηση των θεμάτων που πραγματεύεται, με αποτέλεσμα αφενός να εμπλουτίζει τον τρόπο που βιώνεται η κινηματογραφική αυτή εμπειρία, αφετέρου, να εκτονώνει εκεί όπου χρειάζεται το συγκινησιακό της φορτίο. Άλλο σημαντικό χαρακτηριστικό της κινηματογραφικής αφήγησης είναι η εξαίσια μουσική που λειτουργεί ως συνεκτικός παράγοντας του φιλμικού ρυθμού. Υπέροχα κομμάτια κάντρι συγχρονίζονται με τα συναισθήματα δυσάρεστα ή ευχάριστα, τονίζοντας την σύζευξη της μουσικής με όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας. Τέλος χωρίς τις δυνατές ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών που γεμίζουν την οθόνη με το πάθος, την ένταση και τους αντιθετικούς τους χαρακτήρες δεν θα μπορούσαν να επικοινωνήθουν επαρκώς τα όποια μηνύματα της ταινίας. 

 Κάποιες φορές τα στοιχεία του μελοδράματος εκβιάζουν το συναίσθημα και ο εμβόλιμος σχολιασμός για την θρησκεία και την επιστήμη σε μερικά σημεία ή ο σχολιασμός για την υποκρισία της αμερικανικής εξουσίας και πολιτικής, γίνονται λιγάκι αδέξια. Εντούτοις, η όλη κινηματογραφική προσπάθεια μπορεί να χαρακτηριστεί ικανοποιητική, έντιμη και αξιοπρεπής, αφού όχι μόνο συγκινεί βαθιά, αλλά η προβληματική της ακολουθεί τον θεατή και μετά το πέρας της προβολής, καθώς αφήνει τον χώρο, στο να δώσει τα δικά του απαντήματα. Το φιλμ εντέλει γίνεται ένας στοχασμός πάνω σε όλα εκείνα τα ζητήματα που χαρακτηρίζονται ως μείζονα για την ανθρώπινη ύπαρξη, πάνω στην αγάπη, στην πίστη, στην απώλεια, στην αντοχή, στο αναπόφευκτο, στον διαφορετικό  τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας αντιμετωπίζει την πραγματικότητα και δικαίως είχε προταθεί για το όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθείς. 

Περιβόλια

Τα περιβόλια είναι ό,τι έχει απομείνει στη γη της Χαναάν. Γι΄αυτό όταν ονειρευόμαστε τον έρωτα υπό τη σκέπη των δέντρων, τον κάνουμε πιο αθώο και ελπίδα και όραμα. Καμιά φορά μέσα σε ένα σκοτεινό στενό, άλλες φορές σε ένα ημιφωτισμένο δωμάτιο με ένα κρεβάτι, λευκά σεντόνια και μια λάμπα. Όμως, την αισθητηριακή εμπειρία της φύσης που ολοκληρώνεται με το συναίσθημα της αγάπης δεν μπορεί να το αγγίξει τίποτα άλλο, παρά οι ακτινωτές λάμψεις των σωμάτων που αντανακλώνται στα φύλλα των δέντρων και τους λεπτεπίλεπτους κορμούς των οπωροφόρων. Κανένα τροπικό διαμέρισμα, κανένα αλμοδοβαρικό πλάνο αστικής ομορφιάς. Μόνο τα περιβόλια του έρωτα.


Βέρα J. Φραντζή
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Πίνακας G.Klimt, Pear Tree 

Σινεμά με την Βίκυ: Wristcutters, υπάρχει έρωτας μετά θάνατον?

Wristcutters: A love story (2006)

Η ταινία βασίζεται στο βιβλίο ''Kneller’s Happy Campers'' του Etgar Keret. Πρόκειται για μία λιτή ανεξάρτητη αμερικανική παραγωγή με ενδιαφέρουσες αλλά όχι εξαιρετικές ερμηνείες, καλή σκηνοθεσία και υπέροχο soundtrack από Gogol Bordelo. Ο Tom Waits στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Kneller, η Shannyn Sossamon ως Mikal, o Patrick Fugit ως Zia και ο Shea Whigham ως Eugene, ένας ρόλος εμπνευσμένος από την ιδιαίτερη περσόνα του frontman των Gogol Bordelo, Eugene Hutz. Αυτή τη φορά δε θα αναλύσω καθόλου την υπόθεση γιατί πιστεύω πως είναι από τις ταινίες που πρέπει να τις βλέπεις χωρίς να γνωρίζεις. Έξυπνη, αισθητικά όμορφη, ιδιόρρυθμη, μελαγχολική αλλά παράλληλα γλυκιά. Ρομαντική κομεντί για τους σινεφίλ και τους fans της καλής μουσικής.

Βίκυ Ελευθερίου

blinded by the light

Salvedor Dali

κοιτάω τα σύννεφα

βλέπω εσένα

κοιτάω τη θάλασσα

βλέπω εσένα

βγάζω τα μάτια μου

ακούω τη φωνή σου

-όχι, μη τα μάτια σου,

κόψε τα χέρια σου

αυτά με πνίγουν.

Γιώργος Τρίκερι

Kramer vs. Kramer, αμαρτίες γονέων ...

Κοινωνικό δράμα, σε σκηνοθεσία Robert Benton, με τους Dustin Hoffman, Meryl Streep.

Όταν η Τζοάνα Κράμερ εγκαταλείπει τον άντρα της και τον εξάχρονο γιό τους, γιατί συνειδητοποιεί ότι ο γάμος της δεν πηγαίνει καλά, ο Τέντ Κράμερ, που λόγω της δουλειάς του, δεν έχει ασχοληθεί και πολύ με το γιο του, αναγκάζεται να μάθει πως είναι να μεγαλώνει κανείς παιδιά. Όταν τελικά θα έχει προσαρμοστεί στο νέο του ρόλο και η ζωή του θα έχει ξαναβρεί τον κανονικό της ρυθμό , η Τζοάνα θα επιστρέψει και θα ζητήσει, δικαστικά πλέον, να αναλάβει την επιμέλεια του παιδιού.
Κάποιες ταινίες, παρά τα ίχνη που αφήνει πάνω τους ο χρόνος , πετυχαίνουν και σ΄ αγγίζουν χωρίς καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Μία από αυτές είναι και η ταινία “Kramer vs Kramer”, που καταπιάνεται με ένα θέμα αληθινό, δραματικό, ανθρώπινο και που έχει παραμείνει το ίδιο σημαντική, μέχρι σήμερα, σε όλη την κινηματογραφική της πορεία.
Υπέροχη ταινία, ευαίσθητη και συγκινητική, με πολλά μηνύματα. Η πιο διάσημη, θα μπορούσαμε να πούμε, κοινωνική ταινία, πάνω στο θέμα του χωρισμού των γονιών και του αντίκτυπου, που έχει αυτός στο μεγάλωμα των παιδιών.
Καταστάσεις πραγματικές, καθαρά διαχρονικές, μια αλυσίδα γεγονότων, όπως ο γάμος, οι σχέσεις των γονιών, το παιδί, η επαγγελματική καριέρα, ο φόρτος της εργασίας, η ελαχιστοποίηση της προσωπικής ζωής και του ελεύθερου χρόνου, ο χωρισμός, το μοίρασμα των ευθυνών, τα δικαστήρια, η επιμέλεια και η κηδεμονία του παιδιού, περιγράφονται αντικειμενικά χωρίς πολλές εξάρσεις ή φτηνούς μελοδραματισμούς. Σ΄ αυτό βέβαια και χωρίς κανένας να μπορεί να το αρνηθεί, έχουν συμβάλει με τη σειρά τους, η εξαιρετική σκηνοθεσία, το θαυμάσιο σενάριο και οι συγκλονιστικές ερμηνείες όλων των ηθοποιών, στοιχεία που συνετέλεσαν και στη μεγάλη εισπρακτική επιτυχία της ταινίας αλλά και στη βράβευσή της με πέντε Όσκαρ: Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Διασκευασμένου Σεναρίου, Α΄ Ανδρικού και Β΄ Γυναικείου ρόλου.

από τον   Φίλο  kst

Μήνυμα σε μπουκάλι

Μη καπνίζεις
Μη γελάς
Γιατί δεν δουλεύεις;
Που πας;
Πότε θα έρθεις;
Τι;
Τι;
Πως;
Σοβαρέψου…
Ο προδότης
Ο ιππότης
Ο πότης
Ένας περαστικός
Ένας άγιος
Ένας δαίμονας
Μια ραγισμένη καρδιά
Μια λυπημένη ζωή
Ένας έρωτας μακρινός
Μπες μέσα
Γιατί είσαι μικρή;
Γιατί νιώθεις;
Γιατί δεν έγινες κι εσύ ένα κλειστό παράθυρο;
Μη δακρύζεις …
Μη μη μη μη …
Μα γιατί;
Αφού …
Αγαπημένε μου καρχαρία …
Τι να πεις για μυστικά; Και σε ποιόν; Άντε τώρα να με πιστέψουν …
Περίμενέ με λίγο ακόμα …και να τους φας όλους … όλους … όταν θα έρθω να είμαστε οι δυο μας..

Αυγή Βυθούλκα, 19/6/2015

Ξεχασμένα κινηματογραφικά διαμάντια: Shennü / The Goddess

Σκηνοθεσία: Wu Yonggang, 1934
Σενάριο: Wu Yonggang
Ηθοποιοί: Ruan Lingyu, Zhang Zhizhi

Shennü στην Κινέζικη ορολογία κατέχει διπλή έννοια, ως Θεότητα αλλά και ως μία επιδοκιμαστική χρήση της πόρνης. Στην Κίνα του '30, η "πολυτέλεια" του δρόμου καθρεφτίζεται στο θαμπό, λησμονημένο βλέμμα της ανώνυμης πόρνης-"θεότητας", να παλεύει να φροντίσει για το γιό της ανάμεσα σε πατριαρχικές όσο και φασίζουσες διαστρωματώσεις επικρίσεων, αναφορικά με τον τρόπο ζωής της. Στο πάνθεον των γυναικείων ερμηνειών (κλάσεις ανώτερη από φημισμένες ερμηνείες) η Ρουάν Λινγκίου αντιστέκεται, ποτέ δε σφαδάζει, ανιχνεύει με τα μάτια και τους μορφασμούς της, είναι μία Θεά, ξεπερνάει την αφέλεια των συμβόλων που συνήθως προσδίδονται σε γυναικείους χαρακτήρες. 
Περιεκτικότατη ιστορία όπως σε πάμπολλες βωβές ταινίες με τη διαφορά πως ο Wu Yonggang γράφει και σκηνοθετεί υπό το πρίσμα της θηλυκής οπτικής, αναγκασμένης να δικαιολογεί τα αυτονόητα μέσα σε ταξικά πλέγματα. Άγνοια στο αποστεωμένο περιβάλλον, αναθεματίζουμε ένα επάγγελμα ενόσω πορευόμαστε με νομοθεσίες ομοιομορφίας, ένα αλάθητο που μεταβιβάζεται και στις νεότερες γενιές. 
Το θράσος συνεχίζεται στην κυριαρχικά γλοιώδη φιγούρα του παμπόνηρου ψευτο-νταβατζή που εκμεταλλεύεται στο τζόγο το εργασιακό της κέρδος, υποτιμώντας και την ατομικότητά της. Παραδείγματα ανδροκρατικού σφετερισμού αλλά μην πάμε τόσο μακριά στο ζήτημα "πόρνης", πόρνη μεταφράζεται σε σύγχρονες περιπτώσεις και η γυναίκα που δε θέλει να ανήκει "κάπου", άρα θα καταγραφθεί στα πρακτικά της δήθεν ελευθεριότητας.
Θ' ακουστεί τυπική διαδικασία να περιγράψω το πόσο χαμένο διαμάντι αποτελεί στον παγκόσμιο κινηματογράφο η ταινία του Yonggang, αν μη τι άλλο εξοβελίζει τις γνωστές ρήσεις "μα τι καημένη που είναι, επειδή είναι πόρνη", τονίζοντας παρόλα αυτά τον κατατρεγμό που δέχεται η γυναίκα.

Δημήτρης Ψάχος Σπρίνγκερ

Βραδιά αλληλεγγύης για τους πρόσφυγες-Ομάδα CRAFT

Οι εικαστικοί της ομάδας CRAFT προσφέρουν 12 έργα τέχνης, τα έσοδα από τις πωλήσεις των οποίων θα διατεθούν υπέρ των φορέων αλληλεγγύης Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΓΗΤΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και της ΜΚΟ Eadap. Θα παραστούν οι εκπρόσωποι των φορέων Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος και Νατάσα Παππά. 
Θα ακολουθήσει live jazz 
Παράλληλα θα συγκεντρωθεί υλικό για το Στέκι Μεταναστών, σύμφωνα με τις τρέχουσες ανάγκες του φορέα, που δημοσιεύονται τακτικά στη σελίδα του.

η εκδήλωση έχει τίτλο "Κανείς δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα αν το νερό δεν είναι ασφαλέστερο απ' τη γη"

για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ. 

η φωτογραφία είναι του Massimo Sestini

του Ντοστογιέφσκι η μάνα

-Τι είναι αυτά που γράφεις, παιδάκι μου; Μήπως να
ψάξουμε γιατρό να σε κοιτάξει;
-Τι λες, ρε μάνα; Λογοτεχνία είναι! Γιατί το παίρνεις
τόσο προσωπικά;
-Τι λογοτεχνία μου λες; Αυτά δεν είναι ωραία
πράγματα… Μήπως να πάμε σε παπά να σε
διαβάσει;
-Καλά είμαι, σου λέω. Μην μπερδεύεσαι. Άλλο εγώ
και άλλο τα βιβλία.
-Πώς άλλο, δηλαδή;
-Να, κοίτα. Ας πούμε ότι, λέμε τώρα, ερχότανε ο
Ντοστογιέφσκι και σου ζητούσε το διαμέρισμα που
έχουμε από πάνω. Εσύ, θα του το νοίκιαζες;
-Και βέβαια. Γιατί να μην το νοίκιαζα στον άνθρωπο;
-Ναι, ε; Κι ας έγραψε εκείνο το βιβλίο, όπου ο ήρωας
σκοτώνει την σπιτονοικοκυρά του με τσεκούρι;
-Τι λες; Το ίδιο είναι;
-Είδες; Άλλο αυτός και άλλο τα βιβλία του…
-Όχι, δεν εννοώ αυτό.
-Αλλά;
-Για τον Ντοστογιέφσκι ας ανησυχήσει η μάνα του
Ντοστογιέφσκι. Εγώ έχω εσένα για να ανησυχώ.
Πεινάς; Μήπως να σου ζεστάνω τα γεμιστά να φας;

Γιάννης Αντάμης

για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.

o κύριος Ζόμερ

Την ονομάσαμε " κύριο Ζόμερ " . Από τον ομώνυμο ήρωα του Ζίσκιν. Ηλικία, ακαθόριστη . Ρούχα φθαρμένα αλλά πεντακάθαρα. Κορμί σπασμένο, σε γωνία. Προέκταση του κορμιού, ένα κατάμεστο καρότσι πίσω της. Η " κύριος Ζόμερ " και το καρότσι της, μια οντότητα. Άστεγη? Άγνωστον. Θα της ταίριαζε και το " Σίσυφος". Θα το δικαιολογούσε, εκτός από το αναπόσπαστο βάρος που κουβαλά,και η εντοπιότητα. Μα είναι κάτι στον πανικόβλητο ρυθμό του αγχωμένου βαδίσματός της που την διαφοροποιεί από την εμβληματική κορινθιακή μορφή της φιλοσοφίας του Καμύ.Ναι, περπατάει συνέχεια. Περπατάει ασταμάτητα, ακούραστα. Οργώνει νυχθημερόν την πόλη από την μία άκρη στην άλλη. Από την ανατολική είσοδο της πόλης στην δυτική. Από το κέντρο στην παραλία. Από την αγορά στην ανηφοριά του Συνοικισμού. Από τις γραμμές του τρένου στο Στρατόπεδο. Έρχεται από το πουθενά και πηγαίνει στο άγνωστο.
Με βήμα βιαστικό, κυνηγημένο,πανικόβλητο. Με μάτια να κατοπτεύουν αποκλειστικά το έδαφος και τον βηματισμό της.
Να ξεφύγει ! Να ξεφύγει! Να γλυτώσει! Από τι? Από ποιόν? Από αυτό το Κάτι που έχει θρονιαστεί μέσα της και την εξουσιάζει. Με κάνεις και σε φοβάμαι κύριε Ζόμερ!!! Γιατί έχεις γίνει ένας πανανθρώπινος καθρέφτης. Όπου μπορώ να διακρίνω την ζοφερή και ανέλπιδη αντανάκλαση της εικόνας ΟΛΩΝ μας.

Δωροθέα Ελιοτη

Έβερεστ, Η περιπέτεια της κατάκτησης της κορυφής.

Σκηνοθεσία: Μπαλτάζαρ Κορμάκουρ

Το 1997, το βιβλίο του Jon Krakauer του στον αέρα έγινε εθνικό best-seller. Η νέα ταινία του σκηνοθέτη Baltasar Kormakur (2 Guns), δεν βασίζεται σε αυτό το βιβλίο, αλλά είναι εμπνευσμένη από την ίδια ιστορία.:Μια ομάδα εξερεύνησης ανεβαίνει στο Everest με την χαρά της εξερεύνησης και την περηφάνεια του επιτεύγματος να κάνουν τους κινδύνους να φαίνονται πιο μικροί. Όμως όταν ο στόχος θα γίνει πραγματικότητα μία μεγάλη χιονοθύελλα θα πλησιάσει εκεί που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέσει έτσι κι αλλιώς να ζήσει. Η ομάδα θα πρέπει να πάρει δύσκολες για την επιβίωσή της αποφάσεις, ενώ οι συγγενείς των εξερευνητών ανησυχούν για τους δικούς τους.
Αυτή η τραγωδία της πραγματικής ζωής είναι το απόλυτο :“άνθρωπος εναντίον της φύσης” αναδεικνύοντας την ανθρώπινη αδυναμία.

Στην ταινία που βασίζεται σε αληθινή ιστορία, πρωτοστατεί ο Τζέισον Κλαρκ στο ρόλο ενός επίδοξου ορειβάτη που θα σκαρφαλώσει στην πιο ψηλή κορυφή του κόσμου, έχοντας συνοδοιπόρους του τον Τζος Μπρόλιν, τον Τζέικ Τζίλενχαλ, τον Τζον Χοκς και τον Σαμ Γουόρθινγκτον με την Κίρα Νάιτλι, την Ρόμπιν Ράιτ και την Έμιλι Γουότσον να βρίσκονται στα μετόπισθεν,αλλά και τον ελληνικής και νορβηγικής καταγωγής, ηθοποιό του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, Δημήτρη Γκορίτσα.


Η ιστορία, που καταγράφεται πιο ολοκληρωμένα στο μπεστ σέλερ του Τζον Κρακάουερ (Jon Krakauer) «Into Τhin Air» - και ήδη έχει μεταφερθεί στην μικρή οθόνη το 1997 στην τηλεοπτική σειρά: Into Thin Air: Death on Everest - έχει χρησιμοποιήσει ως πρωτότυπες πηγές τα ημερολόγια των επιζώντων και τις συνεντεύξεις τους. Στο «Έβερεστ» το σενάριο υπογράφουν οι Γουίλιαμ Νίκολσον («Gladiator», «Αλύγιστος») και Σάιμον Μποφόι(βραβευμένος με Όσκαρ για το «Slumdog Millionaire»)

Ο συνδυασμός αληθινών γεγονότων και σεναριακής ανάπλασής τους βγάζει κερδισμένο τον Μπαλτάσαρ Κορμακούρ. Εκμεταλλευόμενος το συναρπαστικό τοπίο των Ιμαλαΐων (πολλά γυρίσματα έγιναν και στις ιταλικές Άλπεις ), τις δυνατότητες της τρισδιάστατης εικόνας και τα ειδικά εφέ, ο Ισλανδός σκηνοθέτης («101 Ρέικιαβικ», «The Deep» και τα χολιγουντιανά «Το Τελικό Χτύπημα», «2 Guns» ) προσεγγίζει την ιστορία του με ρεαλισμό, ζωντανεύοντας μερικές αγωνιώδεις, απόλυτα πειστικές σκηνές δράσης.

Επιμέλεια: Χαριτίνη Μαλισσόβα

πηγή: haritinicom.blogspot.gr

Σινεμά με την Βίκυ: The Event, τόσοι θάνατοι και μία αυτοκτονία

The event / Πικρό πάρτυ - Thom Fitzgerald (2003)

Η νεαρή εισαγγελέας Nick Devivo, έχει αναλάβει την ύποπτη αυτοκτονία ενός νέου. Ξεκινώντας λοιπόν έρευνα, θα ξεσκεπάσει περίεργα μυστικά. Την τελευταία μέρα της ζωής του, οργάνωσε ένα μεγάλο και κεφάτο αποχαιρετιστήριο πάρτυ, το οποίο βιντεοσκοπήθηκε όλο, εκτός από το σημείο της αυτοκτονίας.
Κοινωνικό δράμα, συνεργασία Καναδά και Αμερικής στην παραγωγή, από ένα ιδιαίτερο και ανεξάρτητο σκηνοθέτη.
Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Η ταινία έχει χαλαρό σενάριο, έχει υπερβολικά αργή πλοκή, χάνεις σε πολλά σημεία το ενδιαφέρον, κουράζεσαι από την υποτονική ατμόσφαιρα και αφήγηση και μπερδεύεσαι με τα χρονικά πισωγυρίσματα.
Οι συγκλονιστικές ερμηνείες όμως, κυρίως από την κυρία Olympia Dukakis, και το γεγονός ότι, ενώ αποφεύγει τόσο εύκολα να γίνει μελόδραμα, καταφέρνει τελικά να σε "αποστραγγίσει" συναισθηματικά με ένα άκρως συγκινητικό φινάλε, είναι οι βασικοί λόγοι για να το δεις. 

Βίκυ Ελευθερίου