Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

η μόνη μου παρηγοριά είναι ότι κάπου σ΄αυτή το πλανήτη υπάρχει κάποιος ακόμα πιο ηλίθιος κι απο μένα. ότι η κοπέλα που του το έκανε δεν είναι όσο γλυκιά όσο εσύ. 
το μόνο που θυμάμαι είναι να περπατώ στη παραλία δίπλα σου, να απολαμβάνω τη γαλήνη της βραδιάς, να  υπνωτίζομαι απο τη φωνή σου. τώρα χαμένος στο απέραντο γαλάζιο των ματιών σου με το ένα χέρι προσπαθώ να επιπλέυσω και με το άλλο ανεμίζω λευκή σημαία, μήπως με λυπηθείς.
δεν είσαι έρωτας εσύ, είσαι ένα ορμητικό τσουνάμι, ένα έγκλημα πάθους, μια αδυσώπητη καταιγίδα που πρώτα θα με πνίξεις και μετά ...
ίσως μου δωσεις το φιλί της ζωής που μου πήρες.
Παραδίνομαι.



sleepless in soulpie