με γοητεύει η ανατρεπτική αφέλεια
της σελήνης
που θέλει να γίνει ήλιος
δεν με αφήνει να κοιμηθώ
έλα στο πάρκο που κάναμε κούνια
πριν κατοικήσει ο φόβος
στις λάσπες της γειτονιάς μας
θέλω να βρω τον τρόπο
να χαμογελάσεις
ξανά
θα γίνω ανθρώπινη τσουλήθρα
να γλιστράς στα σκοτάδια
εκεί που έχεις κρύψει
τα πολύτιμα σου πετράδια
εμπλέκομαι μέσα στον βρώμικο διάδρομο
που οδηγεί στις τολμηρές σου ανάσες
όταν πεινάσεις
θα γίνω κουτάλι
θα σε ταΐζω
ζωή
σαν να είναι μικρά σεμνά κεράσια
αυτός είναι ο προορισμός μου
το ηλιακό μου καθήκον
η βαθιά μου θέληση
Γιώργος Τρίκερι
Άλλες φορές πάλι απλά περίμενε. Άνοιγε την πόρτα και την έκλεινε, πότιζε την ελίτσα στη γλάστρα, μέτραγε τα νομίσματα από τις χώρες που ταξίδεψε. Άναβε τα κόκκινα κεριά και τα κοιτούσε μέχρι να λιώσουν. Ύστερα έξυνε λίγο λίγο το χυμένο κερί, το 'βαζε στο πιάτο και το έτρωγε, χωρίς μαχαιροπίρουνα, λίγο λάδι έσταζε μόνο να κυλήσει. Μετά ξάπλωνε μπρούμυτα στο πάτωμα, εξέταζε τις χαραμάδες και τα νερά του ξύλου, τα 'βλεπε παρτιτούρες και τραγουδούσε σιγανά μέχρι το χάραμα. Περίμενε τη λήξη της αναμονής, αυτής χωρίς περιθώρια, τη χωρίς λόγο, κι ορμούσε μέσα της το αίμα κι έκανε κύκλους και στριμωχνόταν κι έπηζε, αραίωνε με δάκρυα, γλύκαινε και ξεπηδούσε ανάμεσα στα πόδια της, χυνόταν στο υπόγειο ποτάμι του σπιτιού της. Μέτραγε μέρες την υπομονή, την εξέταζε, την σκούπιζε με βαμβάκι, μαδούσε κλωστή κλωστή τη γάζα και την έβραζε, τη μασούσε αργά και με προσοχή την κατάπινε. Κάποιο απ' όλα τα πρωινά, έξω στον κήπο, ένα μυρμήγκι βαστούσε στις δαγκάνες του τον σπόρο του καρπουζιού, σταματούσε, έπαιζε τις κεραίες και συνέχιζε, κι εκείνη οσμιζόταν τον αέρα, άκουγε το λουλούδι της μανόλιας ν' ανοίγει, έλυνε τα μαλλιά της και το 'παιρνε από πίσω.
Αθηνά Τιτάκη
η παρουσίαση του βιβλίου της Αθηνάς "Ερωτικά Σαφές" θα γίνει στις 13 Ιουλίου στη Τζίβα Αρκαδίας. για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε εδώ.
Ταξίδεψέ με σ'έναν Πυρετό
να δω πώς είναι μια τέτοια χώρα τροπική
εγώ κατάγομαι από το γαλάζιο νησί της Αγάπης
που είναι ανέφελο και μυστικό
Περπάτησέ με σ' ένα δρόμο της Αφής
που έχει κύματα δεμένα στην κοιλιά της
εγώ είμαι θαμώνας της Όρασης και της Αναπνοής
θέλω να μπω μες των αισθήσεων το παλάτι
και στ' άβατό του να ξαπλώσω καταγής
3-7-2016/ 3-7-2008
Γεωργία Δρακάκη
8 χρόνια πριν
πρώτη φορά έρωτας-πρώτη φορά νησί
Ο Luis, ένας αμετανόητος εργένης που ζει με τη μητέρα του και τις αδερφές του, αποφασίζει να νοικιάσει μία μνηστή, αφού η μητέρα του γκρινιάζει ακατάπαυστα για το πότε θα παντρευτεί.
Γαλλική, ρομαντική κομεντί από το σκηνοθέτη των Les infideles και La famille Belier, με πρωταγωνιστές τους Charlotte Gainsbourg (Antichrist, Melancholia, Nymphomaniac) και Alain Chabat (Gazon maudit, Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre), βασισμένη σε μία ιδέα του προαναφερόμενου.
Μία ανάλαφρη, συμπαθητική κωμωδία καταστάσεων, με πολλά κλισέ και γλυκανάλατες στιγμές, που ανεβαίνει επίπεδο όμως, χάρις στη δυναμική παρουσία της Gainsbourg.
Ο Chabat, ακολουθεί ερμηνευτικά την συμπρωταγωνίστριά του, σ' ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι και που μας έχει συνηθίσει να τον βλέπουμε (δικό του project η ταινία, οπότε;), μη προκαλώντας ιδιαίτερη εντύπωση αλλά κερδίζοντας πόντους από τη συνολική εικόνα και τη χημεία που υπάρχει μεταξύ του πρωταγωνιστικού διδύμου.
Μία καλή πρόταση, η οποία θα σε χαλαρώσει και θα σου προσφέρει μερικές πολύ αστείες στιγμές. Enjoy!
Βίκυ Ελευθερίου
Τώρα που ο Ιασονάκος κοντεύει να κλείσει τα 2 χρόνια ζωής, αποφάσισα να κάτσω να γράψω έναν απολογισμό του θηλασμού και, κατ’ επέκταση, της μητρότητας. Για ‘μένα αυτά τα δύο, ο θηλασμός και η μητρότητα, ήταν εξαρχής συνδεδεμένα και δεν θα μπορούσα να επιλέξω κάτι άλλο (τελικά).
Γέννησα με φυσιολογικό τοκετό, μετά από κάποιες δυσκολίες. Ο λώρος είχε τυλιχτεί 2 φορές γύρω από το λαιμό του, έχανε παλμούς εκείνος, εγώ λιποθυμούσα. Γυρνούσα από το ένα πλευρό, δεν κατέβαινε το μωρό, αλλά δεν έχανε παλμούς. Γυρνούσα από το άλλο, κατέβαινε, αλλά έχανε παλμούς. Παρατρίχα θα με πήγαιναν για καισαρική, αλλά δεν ήθελα. Οπότε, έβαλα τα δυνατά μου και τελικά γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό, μετά από πολύ πόνο και αίμα.
Και μετά τον πήρα αγκαλιά... Είχα ακούσει πολλά γι’ αυτή τη στιγμή. Περίμενα πολλά από αυτή τη στιγμή. Ότι νιώθεις ότι όλα άξιζαν τον κόπο, ότι πλημμυρίζεις από αγάπη γι’ αυτό το τόσο δα πλασματάκι, ότι ξεχνάς τα πάντα. Δεν ένιωσα τίποτα από αυτά. Ανακούφιση που τελείωσαν οι πόνοι, ναι. Αλλά όχι αγάπη. Ένιωθα τελείως αποστασιοποιημένη, ότι αυτό συνέβαινε σε κάποια άλλη, κι εγώ ήμουν απλός παρατηρητής. Έβαλα τα κλάματα, γιατί αυτό είχα δει να κάνουν, και διαπίστωσα ότι όντως χρειαζόμουν να κλάψω για να φύγει το βάρος που ένιωθα.
Μετά, μου τον πήραν από τα χέρια για να του κάνουν τις εξετάσεις που κάνουν στα νεογέννητα, κι εμένα με πήγαν στο δωμάτιο της ανάνηψης, όπου έκλεισα τα μάτια μου. Ήμουν φοβερά κουρασμένη και πονούσα ήδη από τα ράμματα στο περίνεο. Μετά από κάποια ώρα (ούτε και ξέρω πόση ώρα πέρασε) μου έφεραν τον μικρό για να θηλάσει. Τον πήρα αγκαλιά και τον έβαλα στο στήθος με τη βοήθεια της μαίας μου. Έπιασε κατευθείαν και ξεκίνησε ο θηλασμός. Κι εκεί, είχα ακούσει τόσα πολλά... Δέσιμο μεταξύ παιδιού και μάνας! Γαλήνη! Εγώ τίποτα. Το συμπαθούσα το μικρούλι, αλλά δεν ένιωθα ότι είναι το «παιδί μου», το «αίμα μου».
Τις επόμενες μέρες που έμεινα στο μαιευτήριο, είχα ζητήσει rooming in, οπότε τις περισσότερες ώρες τον είχα μαζί μου και θήλαζε μονίμως, όταν δεν κοιμόταν. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι του έδιναν και ξένο όταν δεν τον είχα εγώ, γιατί πάντα μου τον έφερναν κοιμισμένο και ποτέ δεν ήταν ξύπνιος να κλαίει. Επίσης, παρόλο που είχα δηλώσει αποκλειστικό θηλασμό, πάντα είχαν και ένα μπουκαλάκι γάλα μέσα στο τάπερ που τον έφερναν.
Όσες μέρες ήμουν στο μαιευτήριο, έδωσα 2 φορές ξένο γάλα. Ενώ ήξερα ότι το στομάχι τους είναι σε μέγεθος ανύπαρκτο και δεν κλαίνε λόγω πείνας, ότι το πρωτόγαλα τους φτάνει σε αυτή τη φάση, ότι το γάλα μου θα αρχίσει να κατεβαίνει από την τρίτη μέρα, μέσα στο άγχος μου, με έπεισαν ότι δεν πειράζει, «δεν χάθηκε ο κόσμος».
Και έφτασε η μέρα που αναχωρήσαμε για το σπίτι. Ακόμα θυμάμαι το άγχος, πώς θα τα βγάζαμε πέρα χωρίς κάποιον που να ξέρει τι κάνει; Θυμάμαι σαν τώρα τα βλέμματα πανικού που ανταλλάζαμε με τον Δημήτρη όταν διαπιστώσαμε ότι είμαστε μόνοι μας πλέον με αυτό το πλασματάκι που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να τρώει, να κάνει τσίσα και κακά και να κοιμάται.
Και περνούσαν οι μέρες, ατελείωτες ώρες θηλασμού και αϋπνίας, άγχους και φόβου. Πιάνει σωστά; Πονάω. Βγάλτον από το στήθος, ξαναβάλτον στο στήθος με καλύτερο τρόπο. Πάμε πάλι από την αρχή. Πονάω. «Ο θηλασμός δεν πρέπει να πονάει!» έλεγα, γιατί έτσι είχα διαβάσει. Κανείς δεν μου είχε πει όμως ότι οι θηλές πρέπει να συνηθίσουν πρώτα. Έχει κοντό χαλινό; Έχει αναγωγές, μήπως έχει παλινδρόμηση; Αυτή η παλινδρόμηση πια. Βραχνάς! Φυσικά, δεν είχε τίποτα από αυτά. Και μια χαρά έπιανε, και βάρος έπαιρνε και πάνες έβρεχε αρκετές.
Κάπου εκεί στο πρώτο δεκαπενθήμερο έσκασαν και οι κολικοί και ολοκληρώθηκε το πανηγύρι. Ξενύχτια μέχρι τις 6 και τις 7 το πρωί, με τον Ιάσονα να πονάει, να κλαίει και να θηλάζει ασταμάτητα, εγώ να κλαίω και να αναρωτιέμαι αν έχω αρκετό γάλα, τον Δημήτρη να προσπαθεί να ηρεμήσει εμένα και τον μικρό.
Και, φυσικά, επιλόχειος. Μόνο που δεν το είχα καταλάβει τότε. Ένιωθα εγκλωβισμένη, φυλακισμένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, και ο δεσμοφύλακας ήταν αυτό το μωρό. Το μισούσα σχεδόν, δεν ήθελα ούτε να το βλέπω. Έκανα το καθήκον μου, το τάιζα, το άλλαζα, το κοίμιζα, αλλά δεν ένιωθα αγάπη. Πολλές φορές το φοβόμουν κιόλας. Ένιωθα ότι θηλάζω ένα τέρας, ότι είναι μια βδέλλα που με απομυζά. Πολύ κλάμα. Πολύ όμως. Να μου περνούν περίεργες σκέψεις από το μυαλό. «Αν το αφήσω να πέσει τώρα κάτω; Θα γλυτώσω». Έβλεπα τα μαχαίρια στην κουζίνα και σκεφτόμουν διάφορα. Κυρίως για να κάνω κακό στον εαυτό μου. Αλλά με κρατούσε πίσω το ότι δεν εμπιστευόμουν κανέναν άλλο να φροντίσει το παιδί. Το παιδί. Όχι το παιδί μου.
Σκέφτηκα πολλές φορές να του δώσω ξένο γάλα. Και εκεί ήρθε ο Δημήτρης για να σώσει την κατάσταση, που είχε καταλάβει πολύ καλύτερα από ‘μενα πόσο πολύ ήθελα να θηλάσω αποκλειστικά το μωρό. Μου μιλούσε ήρεμα κάθε φορά που έβλεπε ή του έλεγα τις αμφιβολίες μου και μου έδινε κουράγιο κάθε φορά να συνεχίσω αυτό που έκανα.
Μαραθώνιοι θηλασμοί, λοιπόν, ώρες ατελείωτες με το μωρό πάνω μου, χωρίς να μπορώ να κουνηθώ από τον καναπέ, χωρίς να μπορώ να βγω από το σπίτι. Επί 2 μήνες είχα βγει ελάχιστα, και αυτό πάντα με τον μικρό στο καρότσι και την ψυχή στο στόμα, μην ξυπνήσει και θέλει πάλι να θηλάσει.
Μέχρι που πήρα τον μάρσιπο (μέι-τάι) και σώθηκα. Με το που τον φόρεσα μέσα εκεί, κοιμήθηκε και πήγα βόλτα. Ατελείωτες βόλτες με τον μαρσιπάκο και τον μικρό μέσα, να ξυπνάει, να κοιμάται, να θηλάζει... Και να μεγαλώνει σιγά-σιγά.
Κάπου εκεί άρχισα να τον νιώθω και παιδί μου. Να τον αγαπάω πραγματικά και απεριόριστα. Και, όσο τον έβλεπα να μεγαλώνει, να κάνει καινούργια πράγματα, να ζητάει αγκαλιές και φιλιά, τόσο χαιρόμουν με την απόφασή μας να τον μεγαλώσουμε με θηλασμό και πολλές πολλές αγκαλιές.
Όσο κοιμόταν και δεν θήλαζα, διάβαζα μανιωδώς στο ίντερνετ πληροφορίες για τα μωρά. Όχι μόνο για τον θηλασμό, αλλά και για μετά, για όταν θα μεγάλωνε. Ούτε και ξέρω πόσα άρθρα, έρευνες κλπ διάβασα εκείνο το διάστημα. Είχα αποφασίσει ότι θα έκανα ό,τι καλύτερο για το παιδί μου, ώστε να μεγαλώσει και να γίνει πρώτα από όλα καλός άνθρωπος, με ενσυναίσθηση και κατανόηση.
Στους 6 μήνες που μπήκαν οι στερεές τροφές, ένιωσα μια ανακούφιση. Ήταν σαν να μου έφυγε ένα βάρος από πάνω μου, δεν ήμουν εγώ πια η αποκλειστική πηγή τροφής του Ιασονάκου. Συνέχισα τον θηλασμό, πλέον είχα φτάσει στο σημείο να πω ότι θα το πάω μέχρι τον χρόνο σίγουρα και μετά βλέπουμε. Ήξερα ότι το γάλα είναι η κύρια τροφή για το πρώτο έτος, ξένο δεν ήθελα να δώσω, οπότε ήταν μονόδρομος για μένα.
Και σιγά-σιγά, φτάσαμε στον χρόνο... Μεγάλωσε ο μικρούλης, μικρύναμε εμείς, γίναμε ξανά παιδιά!
Τελικά, όσο δύσκολος και αν ήταν ο πρώτος καιρός, δεν θα άλλαζα τίποτα. Πιστεύω ότι έκανα το καλύτερο για το παιδί μου και θα συνεχίσω να το κάνω.
Tzoanna MacFeegle
κανείς δεν θέλει να πεθάνει καλοκαιριάτικα
ή έστω να ακρωτηριαστεί
να τρέχει στα επείγοντα
μέσα στη νύχτα
την ώρα που οι νοσηλευτές
πίνουν φτηνές μπίρες
και βλέπουν ποδόσφαιρο
στις οθόνες
που κολλούν τα έντομα
θυμάμαι κάποτε ένα άγριο σκυλί
μου έκλεψε το χέρι
τρία μερόνυχτα το ψάχναμε
ο Δημήτρης που είναι αισιόδοξο παιδί
μου έλεγε να μην ανησυχώ
και έκανε αστεία
για να μην χάνω το κουράγιο μου
βρήκαμε το χέρι κάτω από το μαξιλάρι σου
τυλιγμένο με ένα μεταξωτό μαντήλι
όπως είχε τυλίξει η γιαγιά μου
μια τούφα από τα μαλλιά του παππού
πριν φύγει μετανάστης στην Οδησσό
θύμωσα μαζί σου
όταν μου είπες
πως ήταν μοναχά ένας τρόπος να με γνωρίσεις
οφείλω να ομολογήσω πως κολακεύτηκα
αλλά δεν το έδειξα για να μην πάρεις αέρα
περίμενα να φορέσεις ένα φόρεμα
και με συνόδευσες στα επείγοντα
την ώρα που οι νοσηλευτές
πίνουν φτηνές μπίρες
και βλέπουν ποδόσφαιρο
στις οθόνες
που κολλούν τα έντομα
καθώς μου έκαναν τα ράμματα
τύλιξες το μαντήλι
γύρω από τον λαιμό
και μου κρατούσες το άλλο χέρι
είπες πως λέγεται πασμίνα
πως φτιάχνεται από τρίχα κατσίκας του Κασμίρ
έβλεπα τα χείλη σου να κινούνται
σαν εξωτικός χορός
ούτε άκουγα τι έλεγες
ούτε ένιωθα τον πόνο της βελόνας που βυθιζόταν στη σάρκα
μετά πήγαμε για μαργαρίτες
είπες μια μέρα θα το θυμόμαστε και θα γελάμε
και αρχίσαμε να γελάμε
ευτυχώς ήταν φθινόπωρο
Γιωργος Τρίκερι
αφιερωμένο στον Δημήτρη Γιαγκούλα που είναι αληθινός φίλος και πάντα με κρατάει από το χέρι όταν πονάω
The Godfather - 1972 ( Ο Νονός )
Σκηνοθεσία : Francis Ford Coppola
Ηθοποιοί : Marlon Brando, Al Pacino, James Caan, Robert Duvall, Richard S. Castellano, Diane Keaton, Abe Vigoda, Sterling Hayden, Talia Shire, John Cazale, John Marley, Richard Conte, Gianni Russo, Al Lettieri
Μουσική : Nino Rota, Carmine Coppola
Καλοκαίρι 1945, ο Δον Βίτο Κορλεόνε, κεφαλή της οικογένειας Κορλεόνε, μιας από τις πέντε οικογένειες της μαφίας, που κυριαρχούν στη Νέα Υόρκη, ετοιμάζεται να παντρέψει την κόρη του, Κόνι. Πάνω στην ώρα, ο γιος του Μαϊκλ επιστρέφει από τον πόλεμο, για τον γάμο της αδελφής του. Αρνούμενος ο Δον Βίτο να ασχοληθεί με το λαθρεμπόριο των ναρκωτικών, έρχεται σε ρήξη με τους αρχηγούς των άλλων οικογενειών και πέφτει θύμα δολοφονικής απόπειρας, Το γεγονός αυτό κάνει τον Μάϊκλ, το μόνο μέλος της οικογένειας, που δεν θέλησε ποτέ να έχει σχέση με τη μαφία και που βρισκόταν ως τότε στο περιθώριο των οικογενειακών υποθέσεων, προτιμώντας μία ήσυχη καριέρα σε πιο “έντιμες” επιχειρήσεις, να ξεκινήσει έναν βίαιο πόλεμο με τις άλλες οικογένειες, επιλέγοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο να πάρει εκδίκηση για τον πατέρα του και να συνδέσει τη μοίρα του με εκείνη της οικογένειας του, αναλαμβάνοντας τα ηνία της αρχηγίας.
Ο “Νονός” είναι το πρώτο μέρος μίας αριστουργηματικής τριλογίας, που σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και που στηρίχτηκε στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα του συγγραφέα Μάριο Πούζο. Πρόκειται για ταινία σταθμό, που αγαπήθηκε από το κοινό και επιδοκιμάστηκε από τους κριτικούς, με θρυλικούς χαρακτήρες που έγραψαν ιστορία. Είναι η ταινία, που ανέδειξε τον Αλ Πατσίνο σε σταρ πρώτου μεγέθους και βέβαια έδωσε νέα ώθηση στην τότε ξεγραμμένη, από τις εταιρίες παραγωγής, καριέρα του Μάρλον Μπράντο, αποτελώντας αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κέρδισε 3 Όσκαρ (Καλύτερης ταινίας, Διασκευασμένου σεναρίου και Α` ανδρικού ρόλου για τον Μάρλον Μπράντο), 5 Χρυσές Σφαίρες και 1 βραβείο Γκράμι.
O Κόπολα κατάφερε κι έδωσε στην ταινία του όλη τη δυναμική του μυθιστορήματος. Φροντίδα και λεπτομέρεια συμπληρώνουν την κινηματογραφική του δεξιοτεχνία. Όλες οι σκηνές του έργου του είναι καλά δουλεμένες και παρουσιάζονται τέλειες ως προς το σύνολό τους. Η ταινία θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί σαν ένα οικογενειακό δράμα αλλά και σαν μία καθαρά γκανγκστερική μαφιόζικη ταινία. Είναι η πορεία μίας οικογένειας μέσα στο χρόνο, η κληρονομιά που δέχεται η κάθε γενιά από την προηγούμενη κι ο αγώνας της για να κρατηθεί ενωμένη μέσα από τις όποιες δυσκολίες. Όμως ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνιέται, ότι πρόκειται και για μία οικογένεια μαφιόζων, εγκληματιών, που επιβάλει τους δικούς της όρους και κανόνες κι έχει την δική της ηθική. Ο Νονός μπορεί να είναι καλός, σοφός, δίκαιος, αλλά είναι κι ο αρχηγός των δολοφόνων. Και εδώ βέβαια έγκειται η ιδιοφυΐα, τόσο του σκηνοθέτη όσο και των ηθοποιών, που κατέστησαν μία γκαγκστερική ταινία, όπου βασιλεύει η βία, το αίμα κι ο θάνατος, σε μία κλασική τραγωδία, βυθισμένη στη μελαγχολία της αλησμόνητης μουσικής του Νίνο Ρότα.
από τον Φίλο kst
Σε λίγες ώρες, αντίθετα απ’ τα ωράρια των εραστών… έτσι, ένα γιορτινό καταμεσήμερο θα δοθώ στην διαπίστωση μιας άλλης ζωής μακριά απ’ το όνειρο. Θα περιμένεις εκστασιασμένος της νίκης στα λευκά σεντόνια, θα έχω το στήθος μου γυμνό στα χείλη σου… δεν είναι ακόμα ώρα να πηγαίνω… θα σε υποστώ ζεστό και οι κουρτίνες θα λιώνουν αφήνοντας τη θάλασσα να μπει στο δωμάτιο …και θα είμαι η θάλασσα που για πείσμα της αλήθειας, χαϊδεύει ένα ξένο ακρογιάλι. Δεν θα κλείσω στιγμή τα μάτια και όλα θα είναι αυθαίρετα και διαφορετικά από εκείνον τον έρωτα στο απόλυτο σκοτάδι. Κρατάω την αναπνοή μου, διαθήκη για το πέλαγος, δεν υπακούω στους κανόνες της τρυφερότητάς σου… δεν σου δίνομαι… απλά σπαταλιέμαι σε ένα ελάχιστο κομμάτι χρόνου… μόνη μου μέσα στους καιρούς χωρίς ένα χέρι να με κρατήσει μακριά απ’ το πείραμα. Η μετουσίωση της εμπειρίας σε ζωή κοστίζει 100€ (κάποια χιλιόμετρα και τη μανία μου να πληρώνω πάντα, μιας και η χλωμή μου πίστη δεν ανέχεται να σκεφτεί ότι κάπως θα με αποκαλέσει βολεμένη). Με τόσο και τίποτα, με σιωπή άνυδρη, μακριά απ’ τον έρωτα θα ταξιδέψω το σχήμα μου. Θα με ουρλιάξω όσες φορές αντέχω, θα καώ όσες φορές τρέμει η φλόγα μου, θα κρατήσω το θεό στα χέρια μου και μετά ξένη και απόμακρη θα ξαπλώσω μακριά απ’ τη θέρμη σου… δεν σε ξέρω, ούτε και θα θελήσω να σε μάθω. Το νερό θα πέσει επάνω μου, θα φορέσω τα ρούχα της δουλειάς και θα είναι ένα ίδιο – απόλυτα υπέροχο και ελεύθερο απόγευμα. Δεν θα έρθω ποτέ ξανά. Το βράδυ θα πλύνω τα πιάτα και θα είμαι οικογένεια εξωτερικά και έρημος μέσα μου. Έτσι, σε λίγες ώρες, αντίθετα από τα ωράρια των εραστών θα αντιμετωπίσει τη λογική του πλήθους. Ύστερα η συνείδησή μου θα είναι βαθιά και φριχτά ερωτευμένη. Ύστερα, θα σε αγαπώ αιώνια με τη σιγουριά του ήλιου για την ανατολή και τη δύση. Ύστερα, θα αρχίσει ο πόλεμος και δεν θα σου χαρίσω τίποτα… έλα να δεις πόσο σου ανήκω… έλα να δεις τη γυναίκα σου …ολόκληρη και κατάδική σου… τέλος.
Αυγή, 3/3/2016
[και πάλι, η ζωή που διαρκεί]
 |
| Oleg Oprisco |
Η διάρκεια είναι μια έννοια δευτερογενής,
δίχως όρια
-λέει το εκτοπλασματικό κορίτσι-
υπόδουλη της γένεσης του χρόνου
και των ορισμών του.
Γι’ αυτό κάθε
εκδοχή του εγώ,
όσο αστραφτερή ή τιποτένια,
στη συνείδησή μας,
ή στην συνείδηση των άλλων,
υλοποιείται εξαντλητικά μες στο χρόνο,
σε ένα κύκλο διαστολής-συστολής,
μέχρι που συρρικνώνεται ξανά,
στην γενέθλια μήτρα/
Ζούμε πλήρως μια τέτοια ζωή με διάρκεια/
ενώ η μέτρησή της,
σε ανεξάρτητα ιδεατά σημεία ελέγχου,
δεν πραγματοποιείται ποτέ.
Και τι είναι η ζωή;
μια θυμέλη των ερειπωμένων θεάτρων,
μια θυμέλη του φαίνεσθαι.
Ενδημεί το ίδιο στη ζέστη
και στο κρύο,
αναπνέει σ’ αυτήν την αφηρημένη βροχή/
μα είναι μόνο μία εντύπωση/
κι όσα ζούμε με ήλιο ή με ξερό άνεμο ή με συντροφιές
ή με τόπους
αντλούνται και συλλαμβάνονται
περίπου σαν ένα στατικό,
ηχογραφημένο τραγούδι,
που δεν υπάρχει
αν δεν ακουστεί/
Κωνσταντίνος Λουκόπουλος
τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com
πρέπει να μάθεις να οδηγάς
και εγώ να μάθω να γελώ με την ψυχή μου
να μάθεις να μαγειρεύεις λαχανοντολμάδες
και εγώ να πίνω τσάι του βουνού
μαζί να μάθουμε να ζούμε
θέλω να χάνομαι στα μάτια σου
και να μυρίζω τα μαλλιά σου
έχουν το άρωμα της νιότης σου
πρέπει να μάθουμε να κλείνουμε πληγές
και να κοιμόμαστε το βράδυ αντικριστά
τα πρωινά θα έχουν την γεύση του κορμιού σου
θα σου διαβάζω ποιήματα και θα με διορθώνεις
θα ζωγραφίζεις ήλιους και εγώ θα τους καλύπτω
με μαύρα σύννεφα και αστραπές
θα απελπίζομαι και εσύ θα επιμένεις
πριν ζήσουμε
θέλω να φτιάξεις μήτρα αρσενική
και να με κυοφορήσεις
να ξαναγεννηθώ και να 'χω σάρκα από την σάρκα σου
πρέπει να μάθεις να οδηγάς
και εγώ να σε πιστεύω
Erina Espiritu
περισσότερα ποιήματα της Erina θα βρείς στο: erinaespiritu.blogspot.gr
Αφού δεν υπάρχει
Έρωτας
Πού το κακό;
Οκ γαμηθήκαμε
Το ευχαριστηθήκαμε
Τέλος
Δεν κάνει να παίζεις
Για πολύ μ' αυτά
Μπουκώνεσαι βιαστικά
Και όπου φύγει φύγει
Γιατί οι άνθρωποι
Στις πιο ενστικτώδεις ανάγκες
Παν και βάζουν
βαρύγδουπες ταμπέλες
Οπως "σ' αγαπώ" ή και
" δε με νοιάζει αν πας μ' άλλον"
Το βαθαίνουν ή το ευτελίζουν
πανάθεμά τους
Δεν μπορούν
να το αφήσουν
ως γεννήθηκε
Απλό αθώο
κι ακίνδυνο
Οσο παλιώνει
Γαντζώνεται
Με νύχια, δόντια
κι αγκάθια
Και θέλει θάρρος
Θάρρος και θράσος
Να το αρπάξεις
Και να το ξεριζώσεις
απ' την καρδιά
Στον πρώτο πόνο
Οσο ακόμα η τυραννία του
δεν έχει παγιωθεί...
Αλλο στον Ερωτα...
Εκεί άμα τυφλωθείς
Είναι άλλο...
Σ' αρέσει που γαντζώνεται
Που σε ξεσκίζει
που πονάς
Σ' αρέσει να
πετάγεσαι στον ύπνο
Κάθιδρος
να θυμάσαι
να υποφέρεις
Οταν δεν είναι έρωτας
Εύκολα το ξεχνάς
Ακόμα κι αν δε θέλεις
Σκέτη τη σάρκα
Μια άλλη σάρκα
χωρίς ψυχή
Εύκολα αντικαθιστά
Βιολέτα Σαλβάγου
ιστορίες που χωρούν σε μια παλάμη
ή ένα κωλομέρι
έχουν την ίδια διάρκεια με ένα μακροβούτι
ή μισού τσιγάρου
γραμμένες στα όρθια σαν παράνομα φιλιά
αν είχα σφαίρες θα γάζωνα τα σύννεφα
αν είχα μια κάμερα
θα την πουλούσα στο παζάρι
μια κρύα μπίρα αξίζει
όσο χίλιες εικόνες
ευχαριστώ τα μάτια μου
που δεν ενηλικιώνονται
ευχαριστώ τα νύχια που μ' έχουν γρατζουνίσει
ευχαριστώ τους φίλους που έγιναν σωσίβια
βροχή, τριαντάφυλλα
και χορταρένια τεχνολογία
μου έχουν σώσει
τη πίστη
στο αύριο
Γιώργος Τρίκερι
Έρωτας είναι αυτή η ξεθυμασμένη οπιούχα ουσία που θυμάσαι με οργή
Αγάπη, τα ευκλείδια διανύσματα ανάμεσα σε δυο κοιμώμενα πλάσματα
ομιλούντα
γελαστά
πραγματικά
με διαστάσεις- ονειρώξεις
ανάμεσα σε δυο σκέλια ανοιχτά
Βέρα J. Φραντζή
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.
- Παρ’ το.
- Μα δεν το θέλω ή μάλλον δεν το θέλω τώρα γιατί πρώτα θέλω να σου μιλήσω για τα βατόμουρα. Που βάφουν τα χείλη, που είναι στο δάσος, που μια μέρα θα πάμε και θα τα μαζέψουμε.
- Ναι, θα μου πεις, μα πάρε αυτό το λουλούδι.
- Όχι, άκουσε με πρώτα. Ποτέ δεν με ακούς και το χέρι μη μου το σφίγγεις, με πονάει.
- Θα σε ακούσω αλλά πάρε αυτό το λουλουδάκι, λουλουδάκι μου. Είναι δικό σου και αν δεν το πάρεις θα το πετάξω.
- Μη με εκβιάζεις με αυτό το λουλούδι … θέλω πρώτα να σου πω για τη θάλασσα.
- Ρε γαμώτο έχω ένα λουλούδι για σένα. Το θες;
- Όχι!
- Ώστε όχι ε; Να λοιπόν (*&$%)
…………
- Μα γιατί κλαις;
- Γιατί ποτέ δεν μου έχεις δώσει ένα λουλουδάκι. Ποτέ.
- Μα. …
- Μη μου μιλάς μα. Άσε με.
Αυγή, 14/1/2015
 |
| Laura Callaghan |
- Όλγα! Όλγα! Έλα εδώ!
- Τι θες πάλι;
- Έλα να κρατήσεις το χέρι της μανούλας που έχει ταχυκαρδία!
- Για αυτό με φώναξες; Δεν μπορούσες να υιοθετήσεις άλλο παιδί για αυτό;
- Μην ειρωνεύεσαι την μανούλα!
- Και γιατί έχεις ταχυκαρδία, παρακαλώ;
- Λόγω Brexit!
- Α, και πώς σε αφορά εσένα ακριβώς το Brexit;
- Πώς δεν με αφορά! Είμαι Ευρωπαίος πολίτης και δεν αντέχω που όλα αλλάζουν!
- Τι άλλαξε δηλαδή για εσένα; Εκτός από την σύνταξη σου τα τελευταία χρόνια;
- Αυτό δεν αρκεί; Έχω όλο μικρότερη σύνταξη κι όλο χειρότερο παιδί!
- Οι διακυμάνσεις είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Τι θα προτιμούσες δηλαδή;
- Τι θα προτιμούσα; Να είχαμε πρωθυπουργό τον Σημίτη! Μόνο αυτός θα μπορούσε να βάλει τάξη σε αυτό το χάος.
- Δεν αντιλέγω. Τεράστιος πολιτικός. Μπαίνει σε ένα δωμάτιο, οι τιμές τριπλασιάζονται κι ο μέσος όρος ύψους πέφτει δεν ξέρω πόσες ποσοστιαίες μονάδες.
- Μιλάς εσύ! Πού σου άρεσαν μια ζωή τα μπασμένα και τα καχεκτικά!
- Ε, ναι, αλλά ερωτευόμουν όλο ψηλούς.
- Για να κοντύνουν από τις κακουχίες που περνούν μαζί σου!
- Ποιες κακουχίες;
- Το φριχτό σου στόμα και το πως δεν μπορείς να δώσεις ποτέ κουράγιο σε έναν άνθρωπο! Όπως δεν δίνεις στην μανούλα!
- Χρειάζεσαι κι άλλο κουράγιο; Πόσο σκοπεύεις να ζήσεις ακόμα; Θες να κληρονομήσεις κι εμένα; Όλους τους άλλους τους έφαγες!
- Εγώ; Που έχω τόσο εύθραυστη υγεία!
- Ναι, εσύ, η καλύτερη μαθήτρια των τελευταίων εκατό ετών όπως αποκαλείς τον εαυτό σου!
- Όχι μόνο εγώ, όλοι έτσι με αποκαλούσαν. Ήμουν η εξυπνότερα και η ωραιότερα!
- Certainly the most dramatic.
- Σε άλλη γλώσσα; Σαν τον πατέρα σου! Πού έχανε στο bridge και προσέβαλε τον συμπαίκτη του στα γαλλικά! Imperdable contre tout entame!
- Χριστέ μου, όχι πάλι με τα γαλλικά! Entame και attente και double entendre, πήγαινε να μάθεις αγγλικά αντί να κλαις για το Brexit!
- Καμία συμπόνια! Όσο μεγαλώνεις παίρνεις τον ψυχρό κι αδιάφορο χαρακτήρα του πατέρα σου!
- Ποιον ψυχρό; Αφού παίρνω χάπια για να σε αντέξω!
- Α, τώρα που το λες, φέρε στην μανούλα ένα τέταρτο άσπρο λεξοτανίλ να ηρεμήσει!
- Ένα τέταρτο! Εσύ θες 4 χάπια για να σου φύγει η υπομανία από την παρακολούθηση Μπογδάνου.
- Τι θες να δω; Επαναλήψεις του Sex and the City. Αυτής της τσόντας!
- Να δεις, μπας και μάθεις τίποτα!
- Τι να μάθω; Εγώ; Εσύ να μάθεις!
- Εγώ τα ξέρω! Δεν έχω αγγελισμό! Μπας και σε παντρέψω με κανέναν και γλιτώσω!
- Εσύ να παντρευτείς, Όλγα, αν βρεις κάποιον να ανεχτεί τον φριχτό σου χαρακτήρα! Αλλά όλοι ευλογούν τον επόμενο! Όποιος ασχολείται μαζί σου είναι εθνικός ευεργέτης!
- Α, δηλαδή ενοχλώ όλο το έθνος όχι μόνο εσένα, μαμά;
- Δεν ξέρω για τι είσαι ικανή! Εσύ θα μας πετούσες έξω από την ένωση!
- Μα δεν ψήφισα ΟΧΙ!
- Ναι, αλλά δεν ψήφισες ούτε και ΝΑΙ!
- Αφού δεν το πίστευα το δημοψήφισμα!
- Δηλαδή εσύ πρέπει να πιστεύεις κάτι για να το ψηφίσεις; Τι άλλο θα μας πεις τώρα, ότι θες να παντρευτείς κι από έρωτα!
- Δεν θέλω να παντρευτώ!
- Και κανείς δεν θέλει να σε παντρευτεί! Μόνο η μανούλα σε ανέχεται!
- Μα ήθελαν κι εγώ αρνήθηκα!
- Στην αρχή! Τους γοητεύεις εκεί με τα διάφορα λογοτεχνίστικα που πετάς, που έμαθες από εμένα, και με τις προκλητικές εμφανίσεις. Αντί να εστίαζες στην ουσιαστική μόρφωση και να γινόσουν κάτι, μια Αρβελέρ, ας πούμε!
- Α, ωραία ο μπαμπάς ήθελε να γίνω ο Παπαδήμος κι εσύ η Αρβελέρ! The world's sexiest people.
- Υπήρξες όμως μια οικτρή απογοήτευση! Φέρε μου μισό λεξοτανίλ, πρέπει να αντέξω και το Brexit κι εσένα!
- Ορίστε πια, πάρε, με έφαγες!
- Αχ, και λίγο νεράκι στην μανούλα!
- Ορίστε, πάρε και νερό!
- Εσύ δεν θα πάρεις; Δηλητηριάζεις την μανούλα κι εσύ τίποτα!
- Είσαι τρελή! Μου κάνεις ανταγωνισμό ακόμα και με τα χάπια;
- Όχι, πώς να σου κάνω, εσύ είσαι εκτός συναγωνισμού! Ούτε μισό λεξοτανίλ δεν παίρνεις για την μανούλα!
- Λεξοτανίλ όχι, μόνο στρυχνίνη!
- Καλά, μην πάρεις όμως απόψε γιατί έχω ταχυκαρδία!
Όλγα Αικατερίνη Φουντέα
"..να μπω κάπως μέσα σου
να ζήσω εκεί
και ναχω για παραθύρια μου τα μάτια σου,
μαξιλάρι τη καρδιά σου να κοιμάμαι,
να λούζομαι καθώς νερό θα πίνεις.
Ν' ανοίγεις τα μάτια
να μπαίνει όλο το
φως.
Να ζω μέσα σου,
να γίνω εσύ.
Να μην είμαι εγώ.
Εγώ να μην υπάρχω.."
κ.τ
The Abyss - 1989 ( Η Άβυσσος )
Σκηνοθεσία : James Cameron
Ηθοποιοί : Ed Harris, Mary Elizabeth Mastrantonio, Michael Biehn, J.C.Quinn, Kimberly Scott, Leo Burmester, Todd Graff
Η ταινία είναι γνωστή. Είναι μία πανέμορφη υποβρύχια δραματική περιπέτεια με sci-fi πλοκή, σκηνοθετημένη με νεύρο και μαεστρία από τον James Cameron και γεμάτη αγωνία. Πρόκειται για ένα ακόμα τεχνολογικό επίτευγμα, μια υποβρύχια ανάμειξη, όπως λένε, των “Στενών επαφών τρίτου τύπου” του Σπήλμπεργκ, με το “ Άλιεν” του Ρ. Σκοτ, που απέσπασε το 1989 και τo Όσκαρ Καλύτερωv Οπτικώv Εφέ.
Η ταινία ξεκινάει με τη βύθιση ενός αμερικανικού υποβρυχίου, που μετέφερε πυρηνικές κεφαλές. Επειδή στην περιοχή υπήρχαν και ρωσικές δυνάμεις, το αμερικανικό ναυτικό οργανώνει επιχείρηση σωτηρίας, ζητώντας τη βοήθεια των εργαζομένων μιας κοντινής υποβρύχιας πλατφόρμας γεωτρήσεων πετρελαίου. Για βοήθεια του πληρώματος στέλνεται ακόμα και μια ομάδα από το ναυτικό, καθώς και η σχεδιάστρια της πλατφόρμας. Εν τω μεταξύ, η σχέση Αμερικής - Ρωσίας γίνεται ολοένα και πιο εύθραυστη, η επικοινωνία με την υποβρύχια πλατφόρμα διακόπτεται εξαιτίας ενός τυφώνα κι ο αρχηγός της ομάδας του ναυτικού, που πάσχει από το σύνδρομο των δυτών, οδηγείται στην τρέλα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά μια ξένη παρουσία κάνει την εμφάνισή της, από τα βάθη της αβύσσου …
Η ταινία Άβυσσος, είναι άλλη μια χειροπιαστή απόδειξη της τελειομανίας του σκηνοθέτη James Cameron, η οποία πέραν από το μεγαλείο της σκηνοθεσίας και την αρτιότητα της φωτογραφίας, που μας προσφέρει η κινηματογράφηση του βυθού, μας εντυπωσιάζει και με τα πρωτοποριακά για την εποχή εκείνη, ειδικά οπτικά εφέ.
Για τα γυρίσματα της ταινίας χρησιμοποιήθηκε ένα μισοτελειωμένο και εγκαταλελειμμένο πυρηνικό εργοστάσιο, όπου με τις κατάλληλες μετατροπές δημιουργήθηκε και το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα υποβρύχιο σκηνικό : δυο δεξαμενές, η μία γέμισε με 7,5 εκατομμύρια γαλόνια νερό και η άλλη η βοηθητική, με 4 εκατομμύρια γαλόνια. Όλες οι υποβρύχιες σκηνές γυρίστηκαν σ΄ αυτές τις δεξαμενές, ενώ οι ηθοποιοί πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα πέρασαν δυο εβδομάδες από εκπαίδευση καταδύσεων. Η ταινία του Cameron “αιχμαλωτίζει” τους θεατές της σε μία έντονη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, με τα στοιχεία του πανικού, του τρόμου και του φόβου για το άγνωστο, να κυριαρχούν.
Η μεγάλη διάρκεια της ταινίας δεν εμποδίζει και δεν κουράζει, η πλοκή της είναι γρήγορη και προσεκτική, αφήνοντας τη μεγάλη αποκάλυψη για το τέλος. Οι ρόλοι δε των ηθοποιών πολύ καλοί και οι χαρακτήρες τους δυναμικοί.
Συνολικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό εγχείρημα, ένα δείγμα της μαεστρίας του James Cameron, που συστήνεται να το απολαύσετε σε μεγάλη τηλεόραση και με ... σβηστά τα φώτα.
από τον Φίλο kst
το πρωί βάζω τα ρεβύθια στο ταπεράκι. τα πασπαλίζω με ρίγανη και πάπρικα. βάζω ελαιόλαδο σε ένα βαζάκι κι όλα μαζί στη τσάντα.
τέτοιος άνθρωπος είμαι.
στο σταθμό του ηλεκτρικού παρατηρώ τις νυσταγμένες κοπέλες με τις μελανιές στα γόνατα και θυμάμαι τα λόγια του παππού μου
-αν ταξιδεύεις κάθε μέρα ποτέ δεν φτάνεις πουθενά.
επίσης όταν προσπαθείς να συνδυάσεις κίτρινο και ροζ το αποτέλεσμα πάντοτε κιτς θα είναι. ο πατέρας μου μου είπε να μην παντρευτώ γιατί ο κόσμος έχει ήδη αρκετούς φιλόσοφους. από μικρή ηλικία έμαθα να βράζω ρεβύθια.
η δουλειά μου είναι δύσκολή, δυσνόητη και ανώφελη.
για μένα.
μετά από πέντε χρόνια θα κάνω άλλη δουλειά. άλλη διαδρομή. έτσι διατηρούμαι ακμαίος.
τα πρωινά που έχει τόση ζέστη να αφήνετε στο πεζοδρόμιο ένα κυπελάκι δροσερό νερό να πίνουν οι γάτες και οι σκύλοι.
τέτοιοι άνθρωποι να είστε.
Γιώργος Τρίκερι
