η πρώτη φορά

Ταξίδεψέ με σ'έναν Πυρετό
να δω πώς είναι μια τέτοια χώρα τροπική
εγώ κατάγομαι από το γαλάζιο νησί της Αγάπης
που είναι ανέφελο και μυστικό
Περπάτησέ με σ' ένα δρόμο της Αφής
που έχει κύματα δεμένα στην κοιλιά της
εγώ είμαι θαμώνας της Όρασης και της Αναπνοής
θέλω να μπω μες των αισθήσεων το παλάτι
και στ' άβατό του να ξαπλώσω καταγής

3-7-2016/ 3-7-2008

Γεωργία Δρακάκη


8 χρόνια πριν
πρώτη φορά έρωτας-πρώτη φορά νησί

απόδραση

Έτσι όπως μου τακτοποιούσες την κουκούλα μες στο μπαρ

έτσι όπως κοίταζες μέσα στα μάτια όσων μου στρέφανε το λόγο

να δεις αν κρύβανε μαχαίρι

δεν ήταν να μη σ' ερωτευτώ

δεν ήταν να σ' αφήσω εύκολα

Έχεις, όμως, καιρό ν' ασχοληθείς μ'αυτές τις λεπτομέρειες

τις μυρωμένες

και με σφάζει γλυκά

που ν' αγαπιόμαστε αρχίσαμε

με τα ρούχα μας σε αταξία και για τα βλέμματα

των άλλων αδιαφορώντας.

Γεωργία Δρακάκη

Τριανδρία δια χειρός Γεωργίας Δρακάκη

H Γεωργία είναι ένα όμορφο, ψηλό κορίτσι που μοιάζει ζωγραφισμένη με τις λέξεις του Καζαντζάκη και τα χρώματα του  Λύτρα. Συναντηθήκαμε στο θέατρο Λύχνος όπου γίνονταν οι πρόβες της Τριανδρίας. 
Η Τριανδρία  είναι ένα έργο γυναικείου πάθους και αμαρτίας. Μια γυναίκα ισορροπεί πάνω στο λεπτό σκοινί της τρέλας τεντώνοντας τα όρια της αγάπης και του έρωτα, δοκιμάζοντας  τις ίδιες της τις αντοχές. Μοναδικοί σύμμαχοι οι μνήμες της. Τρεις άντρες που πέρασαν από τη ζωή της και ως μοντέρνοι μάγοι απίθωσαν στα πόδια της έρωτα, γνώση και πόνο.
Η Γεωργία στεκόταν όρθια σε μια γωνία κι έλεγε τα λόγια του έργου ταυτόχρονα με τους ηθοποιούς επί σκηνής. 
Είναι τα δικά της λόγια. Τα έγραψε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2014 σε μια κατάσταση ενθουσιώδους παραληρήματος. Η μούσα υπαγόρευε και η Γεωργία έπλαθε τις λέξεις. Αποστάγματα μιας γυναικείας καρδιάς ποτισμένη με τις αντρικές ανάσες που την έχουν σημαδέψει.
καθίσαμε στα πίσω καθίσματα για μια φιλική κουβέντα.


Διάβασα το έργο και ανυπομονώ να το δω αλλά τι είναι για σένα η Τριανδρία;

Οι πιο μύχιες σκέψεις μου ως γυναίκας, οι κρυφοί μου φόβοι, η προσωπική μου κατάθεση για τον έρωτα. Ένα θεατρικό έργο που χτιζόταν έξι μήνες με τρελό σβήσε γράψε, στο μικρό γραφείο ενός ημιυπόγειου διαμερίσματος που νοίκιαζα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ιδανικό τόπο έμπνευσης.  Η Τριανδρία είναι ένα έργο με θέμα τη Μνήμη και απευθύνεται σε γυναίκες και άντρες που αγαπούν την αλήθεια, όσο κοφτερή κι αν είναι.

Πότε γεννήθηκε η… θεατρική Γεωργία;

Το 1992. Ιούλιο, 24. Ζώδιο: Λέων, τι άλλο; Διότι, έτσι βγήκα από την κοιλιά της μάνας: θεατρική. Με παρακολουθώ 23 χρόνια να χορεύω, να γράφω, να δουλεύω σε θέσεις επικοινωνίας, υποδοχής, με πολύ μπλα μπλα και πολλή δημιουργικότητα. Καιρός ήταν να γράψω κι ένα θεατρικό έργο! Άλλωστε, και το βιβλίο μου, τα 18 ντεσιμπέλ, περιλαμβάνουν μονολόγους και διαλόγους μεταξύ αντικειμένων και εννοιών. Δεν αντέχω τη συνθήκη του μονολόγου. Όλα γύρω μας μιλούν, ερωτοτροπούν, συνδιαλέγονται, παίζουν!

Ποια είναι η προσωπική σου φιλοσοφία;

Αλήθεια, έμπνευση, πολυγαμία, έρωτας, γλέντι, πνευματικότητα, αλληλεγγύη. Μια ζωή που να τιμά τη σάρκα και την ψυχή εξίσου. Με σεβασμό στη φύση, στα πλάσματα του κόσμου μας και σε όσα αυτά δημιουργούν. Τα έργα τέχνης, τα μικρά παιδιά, τα βότσαλα στις παραλίες ζητούν την προσοχή μας και τη φροντίδα μας. Δεν πιστεύω στο καλό και στο κακό, μόνο στο όμορφο και το άσχημο.


Πώς είναι ο Συγγραφέας του 21ου αιώνα;

Εργαζόμενος σε δουλειά άσχετη με τη συγγραφή, συνήθως. Καπνιστής, πότης. Ερωτικός. Ανοιχτός. Εραστής της νύχτας και της καλής μουσικής. Πυρετώδης αναγνώστης. Μοναχικός και κοινωνικός συγχρόνως. Πολλά χαρτιά και βιβλία στο σπίτι του. Μια επιφάνεια εργασίας στον υπολογιστή άνω κάτω. Νοσταλγός των εποχών στις οποίες ο Λόγος, και δη ο γραπτός, μετρούσε περισσότερο.

Περίγραψέ μου τον εαυτό σου.

Είμαι ένα ψηλό, ανόητο κορίτσι που ονειρεύεται πολύ και δουλεύει περισσότερο.  Ερωτευμένο με την Ελλάδα και ιδίως την Αθήνα και ιδίως τα Εξάρχεια. Αγαπώ τη Frida Kahlo, τον Στέλιο Καζαντζίδη, τον Κώστα Καρυωτάκη. Το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μαύρο. Ή το λευκό. Εξαρτάται από την περίσταση. Δεν έχω τηλεόραση σπίτι μου, αλλά δεν αποχωρίζομαι το λάπτοπ μου. Λατρεύω τους ηλίανθους και τα λίλιουμ. Δεν ακολουθώ τη μόδα και θέλω να ταξιδεύω πολύ. Προτιμώ να ξυπνάω αργά το πρωί και να συναντώ φίλους όλη μέρα. Θυμώνω εύκολα, αλλά κρατάει λίγο. Αγαπάω δύσκολα, αλλά κρατά για πάντα. Τρελαίνομαι να γνωρίζω ανθρώπους. Αντιπαθώ τα ψέματα, αλλά συγχωρώ τους όμορφους ψεύτες.

Αυτή είναι η Γεωργία που γνώρισα. Ένα κορίτσι με αρχαιοελληνική γοητεία και φλόγα στο βλέμμα. 
Βγήκαμε στο δρόμο, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για την 18 Νοεμβρίου, νύχτα πρεμιέρας της Τριανδρίας. Φύσηξε τη τελευταία τολύπη καπνού, μπήκε σε ένα ταξί της Ιεράς Οδού κι έγινε ένα με τη νύχτα που τόσο λάτρεύει.

Γιώργος Τρίκερι

φωτογραφία: Jovana Hasimi

Θερινό Παραμύθι

2 Αυγούστου 2015, Τζιά

Ένας βουβός άνθρωπος με δύο πόδια και δύο χέρια και, ίσως, δύο μάτια κρυμμένα πίσω από ένα ζευγάρι σκοτεινά γυαλιά παίζει ένα τραγούδι και τραγουδά το τραγούδι από μέσα του. Κανείς τους δε γνωρίζει το τραγούδι, κανείς τους δεν έτυχε να το έχει ακούσει από κάπου, κι όμως, πρόκειται για ένα από εκείνα τα τραγούδια που, αν τα ήξεραν περισσότεροι άνθρωποι, ο έρωτας κι η ίδια ακόμα η ερωτική πράξη θα ήταν, μετά βεβαιότητος, καλύτερος και καλύτερη.
Ο άνθρωπος παρατά να παίζει και βγαίνει έξω. Κάτω βρίσκονται ξύλα λευκά και δροσερά, ο άνθρωπος ξαπλώνει το βουβό του κορμί πάνω εκεί και τα μάτια σφαλίζει. Τώρα το τραγούδι παίζει μοναχό του και εκπέμπει μέσα από τα μυστικά ηχεία που βρίσκονται στις φλέβες του ξαπλωμένου ανθρώπου.
Δεν παρατηρούν την απουσία του και εκείνος
δε νοιάζεται γι' αυτό. Το τραγούδι σε λίγο θα τελειώσει, θα δύσει ο ήλιος και η γη θα καταπιεί τη θάλασσα, με μια δίψα που δε γνώρισε ποτέ κανείς.
Το πράσινο, ολοφώτιστο πρόσωπο ενός κοριτσιού που θάβει τα μαλλιά του στην άμμο στρέφεται πάνω στο ξαπλωμένο σώμα και νέο τραγούδι γεννιέται. Το τραγούδι αυτό είναι γνώριμο πολύ και φτάνει σαν παλίρροια στους ανθρώπους. Βήματα βαριά και ποδοπατούν τον ξαπλωμένο. Χορός βάρβαρος στην άμμο και το πράσινο πρόσωπο έλκει τους άλλοτε κωφούς.
Κορμιά γυμνά σα φύκια στα νερά γλιστράνε και άλλα πνίγονται, άλλα κολυμπάνε. Το πρασινοκόριτσο έρποντας βγαίνει στην ξηρά, ο ξαπλωμένος ανοίγει τα μάτια και πιάνει να δαγκώνει τη σμαραγδιά γοργονοουρά. Το κορίτσι γουργουρίζει σα γατί και καταβροχθίζεται από τα δόντια του βουβού, χάνεται μες στο κορμί του. Νυχτώνει.
Η θάλασσα στέγνωσε, η νύχτα έπεσε βαριά στην άμμο πάνω, όπως η Αγάπη. Ο ξαπλωμένος, ολοχόρταστος, ορθώνεται ακμαιότερος από ποτέ και τώρα πια έχει φωνή βροντερή. Τώρα, με τα τραγούδια του γητεύει  το αλάτι και τα ψάρια. Για πρώτη φορά στη ζωή του ανακαλύπτει τα κόκκινα φτερά που κρύβονταν στις μασχάλες του, χρόνια διπλωμένα και μόνα, θαρρετά τώρα τα ξεδιπλώνει και πετά, τραγουδά, πετά, ουρλιάζει.
Τρέχει να βρει το παλιό του, ολόδικό του αστέρι.


Γεωργία Δρακάκη

ήρθε η ώρα οι λέξεις της Γεωργίας να πατήσουν στο θεατρικό σανίδι και να χορέψουν στη τρίτη διάσταση. Στις 18 Νοεμβρίου είναι η βραδιά πρεμιέρας της Τριανδρίας στο θέατρο Λύχνος. 

Για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ.

Στεφανία (Πόλη, 2014)

Να χτυπούν στο δάπεδο τα τακούνια, ν’ ανεμίζει το μακρύ φουστάνι και τ’ αντρικά βλέμματα να φοβούνται τα γυναικεία που συνοδεύουν κι εκ πλαγίων ν’ αρμενίζουν λιγουριαστά κατά πάνω μου.
Μια φορά, ήμουν στην Ομόνοια και πήγα ν’ αγοράσω κάρτα. Ο περιπτεράς με ρώτησε αν είμαι ηθοποιός.
Και πότε πότε στο δρόμο παγιδεύονται πάνω στο πρόσωπό μου βλέμματα που σα να με γνωρίζουν, σα να με έχουν δει κάπου, κάποτε σε χωροχρόνο ανύποπτο, φυσικά, για μένα, εξαιρετικά σπουδαίο, όμως, γι’ αυτούς.
Και όταν ντύνομαι και στολίζομαι μόνη μου σπίτι νιώθω πως με προετοιμάζω για μια Στιγμή μεγαλειώδη, μια συνάντηση Σπουδαία, νιώθω πως αν η ζωή μου ήταν γράμμα, αυτό θα ήταν σίγουρα ένα γράμμα περήφανο, ένα γράμμα Κεφαλαίο.
Μα, κάθε φορά απογοητεύομαι, με πεσμένα τα φτερά επιστρέφω σπίτι. Πάντοτε, βεβαίως, έτοιμη για την επόμενη φορά, για το Μετά που, βαρυσήμαντο καθώς είναι, αργεί, αργεί κι άλλο, σάμπως για να με δοκιμάσει.
Κι εγώ τις ζω αυτές τις άδειες από παρόν αναμονές, για να’ χω να προσθέτω και λίγο πιπέρι στις απαντήσεις που θα δίνω, όταν συνεντεύξεις θα μου παίρνουν.
Εγώ, παιδί μου, είμαι γεννημένη για μεγάλα θέματα. Έχω δυο σημάδια από γεννησιμιού μου πάνω στο σώμα, και λέει οι άνθρωποι με σημάδια είναι τυχεροί.
Βρεγμένη ως το κόκκαλο σε μπανάλ στάσεις και σταθμούς και να τουρτουρίζω, τρεχάτη, λαχανιασμένη πίσω από βρώμικα, παραγεμισμένα λεωφορεία, να φορώ τους πιο έξυπνους συνδυασμούς που μπορούσα να φτιάξω με υλικό τα φθηνά μου ρουχαλάκια, να’ χω να βγω για ποτό εβδομάδες και μήνες , μα όλο να ονειρεύομαι, να ονειρεύομαι-κάποτε να ξυπνώ, μα ύστερα να βουλιάζω πάλι στ’ όνειρο. Στο όνειρό μου το φτιαγμένο από ένα εκατομμύριο μικρά κρυσταλλάκια ονειράκια.
Τα φυλούσα σαν κόρες οφθαλμού στο σκοτάδι, περιμένοντας την αχτίδα φωτός που θα τα κάνει να λάμψουν, όπως τα βιτρό στις καθολικές εκκλησίες της Ευρώπης που δεν έχω ακόμα αξιωθεί να δω και θέλω.
Η αχτίδα φωτός ήρθε από τον ίδιο τον ήλιο, που αποφάσισε να κατέβει στη γη, να βαπτιστεί Αλέξης και να μ’ ερωτευτεί.


(απόσπασμα από το ημιτελές μυθιστόρημα "Η ερωμένη του ποιητή", που, όταν είναι η ώρα του, θα ολοκληρωθεί)

Γεωργία Δρακάκη

ήρθε η ώρα οι λέξεις της Γεωργίας να πατήσουν στο θεατρικό σανίδι και να χορέψουν στη τρίτη διάσταση. Στις 18 Νοεμβρίου είναι η βραδιά πρεμιέρας της Τριανδρίας στο θέατρο Λύχνος. 
Για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ.

Τι ΔΕΝ μας έμαθε το … sex and the city

Αφιερωμένο σε όλες τις απογοητευμένες πριγκίπισσες της Αθήνας

Ένα σπίτι πεντακάθαρο, μια σειρά πανάκριβα γοβάκια και πέδιλα παρατεταγμένα σαν πειθήνια στρατιωτάκια μέσα στην τεράστια, δρύινη ντουλάπα, μια καφετιέρα που γουργουρίζει, ενώ μια δίνη βανίλιας και αρώματος Chanel λούζουν τα μαλλιά σου και…

Ξύπνα. Ή μάλλον, ας ονειρευτούμε μαζί λιγάκι ακόμα. Η δουλειά σου σε απασχολεί 1-2 ώρες ημερησίως και περιλαμβάνει βόλτες σε μπαρ κι εστιατόρια, ραντεβού με μυστήριους τύπους και φωτογραφίσεις πάνω σε λεωφορεία. Ο γκόμενος που ερωτεύτηκες είναι πάμπλουτος, πανύψηλος, δεινός εραστής και εσύ τον αφήνεις, απλώς επειδή δε σου λέει σ’ αγαπώ. Βεβαίως, τα ξαναφτιάχνετε με το που τον πάρεις τηλέφωνο.

Είσαι η Κάρι Μπράντσο. Οk, στο πιο ωραίο της, ενδεχομένως. Με μακρύτερο μαλλί και πιο ίσια πόδια.

Αγάπη μου, βρέξε, τώρα, λίγο το προσωπάκι σου. Βάλε τα σκονισμένα σου αθλητικά. Ή τις μπαλαρίνες σου των δέκα ευρώ και τρέξε στη δουλειά σου. Στο καφέ που σερβίρεις, στην εταιρεία που σηκώνεις τα τηλέφωνα, στο γραφείο που κάνεις την πρακτική σου.

Στρίμωξε τα χόμπυ και τα πάθη σου σε μια ημέρα της οποίας οι 8 ώρες έχουν φαγωθεί σε κάτι που δεν σου αρέσει και πολύ να κάνεις, αλλά, βασικά, σε βιοπορίζει. Γύρνα σπίτι, κοιμήσου λιγάκι, αν προλάβεις, κι ύστερα δες ένα επεισόδιο από τη σειρά σου, παίξε λίγο κιθάρα, βγες με τις φίλες σου. Ή με το αγόρι σου, που κι αυτό πτώμα είναι και, όχι, δεν θα πάτε για dinner στα εγκαίνια ενός fancy restaurant, αλλά για ένα hot dog και μια σπράιτ.

Μήπως τα παραλέω; Ίσως. Πολλά είναι τα κορίτσια που ζουν “μαγικά”. Που κάνουν τη δουλειά των ονείρων τους, που πηγαίνουν δυο μήνες διακοπές, που έχουν τα νυχάκια τους και τα μαλλάκια τους φτιαγμένα και φροντισμένα μια ζωή, παρέα βεβαίως με τη γκαρνταρόμπα και τη βιβλιοθήκη τους. Ναι, ξέρω, η ευτυχία είναι στα μικρά, είναι σε ένα βλέμμα και σε ένα τραγούδι, αλλά έχω πολύ καιρό να πάω για ψώνια κι έχω πολύ καιρό να κεράσω τους φίλους μου όπως μου αρέσει να κάνω.

Το σύνδρομο της Κάρι Μπράντσο, δεμένο σφιχτά στα γονίδια της μέσης δυτικής γκόμενας, εμού μη εξαιρουμένης, μας βαστά καμιά φορά πίσω, μας κάνει να αισθανόμαστε απογοήτευση και να χάνουμε το κουράγιο να συνεχίσουμε τα όνειρά μας, σωστά;

Μπορεί να ζούμε ακόμα με τους γονείς μας. Μπορεί να μη ζούμε με αυτούς, αλλά να κοιμόμαστε σε έναν παλιό καναπέ κρεβάτι που τρίζει και που καταλαμβάνει το 50% της ταπεινής μας γκαρσονιέρας. Μπορεί να μη βγαίνουμε πολλά ραντεβού, να μην έχουμε γκόμενο και ωραία ρούχα, να μην έχουμε διάθεση για σεξ και κοκτέιλ. Μπορεί να μην έχουμε κολλητές και κολλητούς. Μπορεί να μας έχει κουράσει η πόλη μας, με τα δεκάδες events και πάρτυ, στα οποία πάντα μάς καλεί ένας άγνωστος τύπος από το facebook, εμάς και άλλους 50.000 ανθρώπους μαζί.

Αλλά… πιστεύω πως μπορούμε να ζούμε όπως θέλουμε, ακόμα και αν αυτό χρειαστεί να στριμωχτεί μες στο πλαίσιο του “όπως πρέπει”. Η Κάρι Μπράντσο, αν το καλοσκεφτείτε, είχε μια λιγάκι μονότονη ζωή. Δεν έχει ιδέα πόσο ωραίους άντρες συναντά μια Αθηναία που περιμένει μία ώρα να περάσει ένα οποιοδήποτε νυχτερινό λεωφορείο. Δεν έχει ιδέα πόσο πιο νόστιμο είναι το σουβλάκι από το σούσι και δεν έχει ιδέα πόσο τσαγανό χρειάζεται για να μπορείς να έχεις τη δυνατότητα να γράφεις κάπου, χωρίς να είναι η βασική σου δουλειά και να το κάνεις ξεκλέβοντας ώρα από τη βασική σου δουλειά.

Κυρίως, δεν έχει ιδέα πόσο θαρραλέες είμαστε όλες εμείς οι εικοσιπεντάρες  και οι τριαντάρες της εποχής μας, που περιποιούμαστε τους εαυτούς μας χωρίς μαρκάτα καλλυντικά, που περνάμε τρέλα ακόμα κι αν μείνουμε μέσα, που κάνουμε θυσίες για να πετύχουμε αυτό το κάτι το δικό μας και που γουστάρουμε να αγκομαχάμε από το πρωί για να συνδυάσουμε γυμναστήριο, δουλειά, σχολή, φίλους και ξεκούραση.

Είμαστε δυνατές, δεν γκρινιάζουμε με το παραμικρό, μαζεύουμε λεφτά για το μεταπτυχιακό μας και όχι για ακόμα ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα, αντέχουμε σε αντίξοες συνθήκες, αρκεί να έχουμε λίγο κόκκινο κρασί και τη συντροφιά που μας γουστάρει.

Δεν είμαστε μοντέλα, ή και είμαστε, με τον πολύ δικό μας τρόπο. Δεν είμαστε διάσημες, αλλά λέμε δέκα καλημέρες το πρωί και το κινητό μας χτυπάει συνεχώς. Κι αν δε χτυπάει, χαλαρώνουμε κοιτώντας το ταβάνι και κάνοντας τον απολογισμό μας. Κάνουμε τράκα τσιγάρο, δεν πάμε με το παραμικρό στο περίπτερο. Αλλιώς, πώς θα πιούμε εκείνον τον καφέ αύριο, με το παιδί που γνωρίσαμε το καλοκαίρι στο νησί;

Ο δρόμος προς την ευτυχία όπως τη νομίζουμε, είναι δύσκολος και κάποιες από εμάς αποφασίζουμε να τον βαδίσουμε. Αλλά υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, αυτός προς την αλήθεια, και αυτόν πρέπει να τον στρώσουμε εμείς, χαλικάκι χαλικάκι, μέρα τη μέρα. Με τις δικές μας μουσικές, τα δικά μας ψέματα, τα δικά μας φορέματα των δέκα ευρώ, τα δικά μας λάθη, τις δικές μας φάτσες, τις μάνες μας, τους γκόμενούς μας, τα κατοικίδιά μας.

Είναι η ζωή μας! Και μπορούμε να διαλέξουμε πώς να τη ζήσουμε, αν της ρίξουμε μια προσεκτικότερη ματιά. Οι αφίσες στο δρόμο, ο καινούργιος γείτονας, αυτό το νέο μαγαζί με φαλάφελ που άνοιξε στη γωνία, η ξαδέρφη μας που παντρεύεται και χίλια άλλα είναι πρώτης τάξεως ευκαιρίες να ανοιγοκλείνουμε τα προσωπικά μας παράθυρα στην αλλαγή και να μη μένουμε ποτέ στάσιμες. Και αυτό ισχύει και για τα αγόρια, ντε!

Δεν είναι τίποτα σταθερό, ούτε η δουλειά μας, ούτε καν το κεφάλι μας το κλούβιο. Γιατί να μένουν σταθερά τα πόδια μας και η καρδιά μας; Μπορούμε, τώρα κιόλας, να τα στείλουμε για πέταγμα στις πιο απόμερες παραλίες και τα πιο κελαρυστά ρυάκια. Χωρίς στάλα ναρκωτικών.

Σαν αυτό που κάνω, καμιά φορά, όταν περπατάω προς το μετρό: τραγουδάω από μέσα μου το αγαπημένο μου τραγούδι και δίνω στη μέρα το χρώμα που κρίνω πως της ταιριάζει καλύτερα. Χωρίς Manolo Blahnik και χωρίς Mr Big, χωρίς πολλά λεφτά στο πορτοφόλι μου, χωρίς, χωρίς, χωρίς.

Να τι δεν μας έμαθε το Sex and The city: Ότι όλες οι αληθινές πριγκίπισσες έχουν κάποτε φορέσει τα πιο λασπωμένα άρβυλα και έχουν γυρίσει σπίτι ψόφιες από την κούραση, μα με γεμάτες ζωή και περιπέτεια τις φλέβες τους.

Γεωργία Δρακάκη

αναδημοσίευση από mypenteli.gr