μανόλια

Άλλες φορές πάλι απλά περίμενε. Άνοιγε την πόρτα και την έκλεινε, πότιζε την ελίτσα στη γλάστρα, μέτραγε τα νομίσματα από τις χώρες που ταξίδεψε. Άναβε τα κόκκινα κεριά και τα κοιτούσε μέχρι να λιώσουν. Ύστερα έξυνε λίγο λίγο το χυμένο κερί, το 'βαζε στο πιάτο και το έτρωγε, χωρίς μαχαιροπίρουνα, λίγο λάδι έσταζε μόνο να κυλήσει. Μετά ξάπλωνε μπρούμυτα στο πάτωμα, εξέταζε τις χαραμάδες και τα νερά του ξύλου, τα 'βλεπε παρτιτούρες και τραγουδούσε σιγανά μέχρι το χάραμα. Περίμενε τη λήξη της αναμονής, αυτής χωρίς περιθώρια, τη χωρίς λόγο, κι ορμούσε μέσα της το αίμα κι έκανε κύκλους και στριμωχνόταν κι έπηζε, αραίωνε με δάκρυα, γλύκαινε και ξεπηδούσε ανάμεσα στα πόδια της, χυνόταν στο υπόγειο ποτάμι του σπιτιού της. Μέτραγε μέρες την υπομονή, την εξέταζε, την σκούπιζε με βαμβάκι, μαδούσε κλωστή κλωστή τη γάζα και την έβραζε, τη μασούσε αργά και με προσοχή την κατάπινε. Κάποιο απ' όλα τα πρωινά, έξω στον κήπο, ένα μυρμήγκι βαστούσε στις δαγκάνες του τον σπόρο του καρπουζιού, σταματούσε, έπαιζε τις κεραίες και συνέχιζε, κι εκείνη οσμιζόταν τον αέρα, άκουγε το λουλούδι της μανόλιας ν' ανοίγει, έλυνε τα μαλλιά της και το 'παιρνε από πίσω.

Αθηνά Τιτάκη

η παρουσίαση του βιβλίου της Αθηνάς "Ερωτικά Σαφές" θα γίνει στις 13 Ιουλίου στη Τζίβα Αρκαδίας. για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε εδώ. 

μουσική

Ήταν κι οι φορές που τρόμαζε όταν η ιδιοτροπία της φύσης χώριζε τον κεραυνό από τη λάμψη του και η βροντή χτύπαγε τις πέτρες των τοίχων και τις ράγιζε. Τσούγκριζαν τα κρύσταλλα του πολυελαίου και τα ξύλα έτριζαν, έσπαζαν τα βάζα του καφέ και της ζάχαρης και τα κρόσσια των χαλιών χόρευαν σαν πλήκτρα πιάνου. Έβρισκε με δέος το κέντρο του σπιτιού, με τα χέρια ανοιχτά βαστούσε τα κύματα του αέρα που την κράδαιναν, μαδούσαν τα ρούχα της στα μπράτσα και το στήθος κι έστεκε σαρωμένη μ' ένα τρέμουλο γύρω απ' τον αφαλό και το βλέμμα γυμνό της απόστασης. Όταν ο ήχος έλιωνε και οι δονήσεις κάθιζαν τα κάδρα στραβά στα καρφιά τους εκείνη έβγαζε τα κουρέλια και ντυμένη μόνο το χνούδι της μάζευε ρετσίνι απ' τον κορμό της μυγδαλιάς, γέμιζε τις ρωγμές της πέτρας κι άλειφε με το λάδι της ελιάς το χερούλι του γραμμοφώνου, τους καρπούς και τους αστραγάλους της. Πριν βάλει το δίσκο να παίζει άγγιζε τα αυλάκια του, κοιτούσε το πρόσωπό της στον εβένινο καθρέφτη του, κι ύστερα, με την μουσική να κλείνει τα ντουλάπια και να ισιώνει την κουπαστή της σκάλας, άφηνε τις χρυσόμυγες απ' τα σπιρτόκουτα να συντονιστούν με τη μελωδία, να τεντώσουν τα τρίχινα πόδια τους και να γυμνάσουν τα γυαλιστερά φτερά τους.

Αθηνά Τιτάκη


από την ανέκδοτη συλλογή πεζών της Αθηνάς με τίτλο Ερωτικά Σαφές.

Παιχνίδια για όλους

Ήταν κι οι φορές που έφτιαχνε τις μικρές τούρτες από λάσπη, τις έψηνε στον ήλιο και τις άφηνε έξω από τα μεγάλα ζαχαροπλαστεία της πόλης. Γίνονταν ανάρπαστες από τις κυρίες και τους κυρίους με τις μυτερές ομπρέλες και τις μαβιές γλώσσες. Περίμενε τις καλοκαιρινές μπόρες να γυαλίσουν τα συρματοπλέγματα των γειτόνων κι όταν αυτοί τα σκούπιζαν με πανιά να μη σκουριάσουν, εκείνη ετοίμαζε τα ξύλινα ταψάκια, μάζευε τη λάσπη από τις ξεθυμασμένες λούμπες, ζύγιζε με το μάτι τις ποσότητες και τις έπλαθε σχήματα στρογγυλά και οχτάγωνα, όμοια με τις καρδιές των αστεριών πριν την μεγάλη τους έκρηξη. Όσοι την έβλεπαν σκυμμένη στο υγρό χώμα πίστευαν πως είχε χάσει την ευστάθεια των μεταλλικών ποδιών και πως έψαχνε για τα άχρηστα βότσαλα μιας χαμένης αρχαίας λίμνης, τότε που οι άνθρωποι είχαν μιαν άλλη αντίληψη για τα ενθύμια. Όμως εκείνη δεν είχε καμία σκέψη και καμιά πρόθεση, παρά μόνο το πώς ο ήλιος θα έδινε στον πηλό την εξωτερική σκληράδα της γης και τη μαλακωσιά του κέντρου των βρασμών, τέτοια που όποιος τον γεύονταν θα έπαιρνε το ζωηρό των ξεχασμένων κατακόκκινων βυθών, τη θέρμη της ανεξίτηλης μνήμης, την ανακούφιση των προσαρμογών και των παιδικών παιχνιδιών την αξέχαστη γεύση.

Αθηνά Τιτάκη

από την ανέκδοτη συλλογή πεζών της Αθηνάς με τίτλο Ερωτικά Σαφές.