Μη καπνίζεις Μη γελάς Γιατί δεν δουλεύεις; Που πας; Πότε θα έρθεις; Τι; Τι; Πως; Σοβαρέψου… Ο προδότης Ο ιππότης Ο πότης Ένας περαστικός Ένας άγιος Ένας δαίμονας Μια ραγισμένη καρδιά Μια λυπημένη ζωή Ένας έρωτας μακρινός Μπες μέσα Γιατί είσαι μικρή; Γιατί νιώθεις; Γιατί δεν έγινες κι εσύ ένα κλειστό παράθυρο; Μη δακρύζεις … Μη μη μη μη … Μα γιατί; Αφού … Αγαπημένε μου καρχαρία … Τι να πεις για μυστικά; Και σε ποιόν; Άντε τώρα να με πιστέψουν … Περίμενέ με λίγο ακόμα …και να τους φας όλους … όλους … όταν θα έρθω να είμαστε οι δυο μας.. Αυγή Βυθούλκα, 19/6/2015
Σκηνοθεσία: Wu Yonggang, 1934 Σενάριο: Wu Yonggang Ηθοποιοί: Ruan Lingyu, Zhang Zhizhi Shennü στην Κινέζικη ορολογία κατέχει διπλή έννοια, ως Θεότητα αλλά και ως μία επιδοκιμαστική χρήση της πόρνης. Στην Κίνα του '30, η "πολυτέλεια" του δρόμου καθρεφτίζεται στο θαμπό, λησμονημένο βλέμμα της ανώνυμης πόρνης-"θεότητας", να παλεύει να φροντίσει για το γιό της ανάμεσα σε πατριαρχικές όσο και φασίζουσες διαστρωματώσεις επικρίσεων, αναφορικά με τον τρόπο ζωής της. Στο πάνθεον των γυναικείων ερμηνειών (κλάσεις ανώτερη από φημισμένες ερμηνείες) η Ρουάν Λινγκίου αντιστέκεται, ποτέ δε σφαδάζει, ανιχνεύει με τα μάτια και τους μορφασμούς της, είναι μία Θεά, ξεπερνάει την αφέλεια των συμβόλων που συνήθως προσδίδονται σε γυναικείους χαρακτήρες. Περιεκτικότατη ιστορία όπως σε πάμπολλες βωβές ταινίες με τη διαφορά πως ο Wu Yonggang γράφει και σκηνοθετεί υπό το πρίσμα της θηλυκής οπτικής, αναγκασμένης να δικαιολογεί τα αυτονόητα μέσα σε ταξικά πλέγματα. Άγνοια στο αποστεωμένο περιβάλλον, αναθεματίζουμε ένα επάγγελμα ενόσω πορευόμαστε με νομοθεσίες ομοιομορφίας, ένα αλάθητο που μεταβιβάζεται και στις νεότερες γενιές. Το θράσος συνεχίζεται στην κυριαρχικά γλοιώδη φιγούρα του παμπόνηρου ψευτο-νταβατζή που εκμεταλλεύεται στο τζόγο το εργασιακό της κέρδος, υποτιμώντας και την ατομικότητά της. Παραδείγματα ανδροκρατικού σφετερισμού αλλά μην πάμε τόσο μακριά στο ζήτημα "πόρνης", πόρνη μεταφράζεται σε σύγχρονες περιπτώσεις και η γυναίκα που δε θέλει να ανήκει "κάπου", άρα θα καταγραφθεί στα πρακτικά της δήθεν ελευθεριότητας. Θ' ακουστεί τυπική διαδικασία να περιγράψω το πόσο χαμένο διαμάντι αποτελεί στον παγκόσμιο κινηματογράφο η ταινία του Yonggang, αν μη τι άλλο εξοβελίζει τις γνωστές ρήσεις "μα τι καημένη που είναι, επειδή είναι πόρνη", τονίζοντας παρόλα αυτά τον κατατρεγμό που δέχεται η γυναίκα. Δημήτρης Ψάχος Σπρίνγκερ
Οι εικαστικοί της ομάδας CRAFT προσφέρουν 12 έργα τέχνης, τα έσοδα από τις πωλήσεις των οποίων θα διατεθούν υπέρ των φορέων αλληλεγγύης Ο ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΔΩΡΕΑΝ ΦΑΓΗΤΟ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ και της ΜΚΟ Eadap. Θα παραστούν οι εκπρόσωποι των φορέων Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος και Νατάσα Παππά. Θα ακολουθήσει live jazz Παράλληλα θα συγκεντρωθεί υλικό για το Στέκι Μεταναστών, σύμφωνα με τις τρέχουσες ανάγκες του φορέα, που δημοσιεύονται τακτικά στη σελίδα του. η εκδήλωση έχει τίτλο "Κανείς δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα αν το νερό δεν είναι ασφαλέστερο απ' τη γη" για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ. η φωτογραφία είναι του Massimo Sestini
-Τι είναι αυτά που γράφεις, παιδάκι μου; Μήπως να ψάξουμε γιατρό να σε κοιτάξει; -Τι λες, ρε μάνα; Λογοτεχνία είναι! Γιατί το παίρνεις τόσο προσωπικά; -Τι λογοτεχνία μου λες; Αυτά δεν είναι ωραία πράγματα… Μήπως να πάμε σε παπά να σε διαβάσει; -Καλά είμαι, σου λέω. Μην μπερδεύεσαι. Άλλο εγώ και άλλο τα βιβλία. -Πώς άλλο, δηλαδή; -Να, κοίτα. Ας πούμε ότι, λέμε τώρα, ερχότανε ο Ντοστογιέφσκι και σου ζητούσε το διαμέρισμα που έχουμε από πάνω. Εσύ, θα του το νοίκιαζες; -Και βέβαια. Γιατί να μην το νοίκιαζα στον άνθρωπο; -Ναι, ε; Κι ας έγραψε εκείνο το βιβλίο, όπου ο ήρωας σκοτώνει την σπιτονοικοκυρά του με τσεκούρι; -Τι λες; Το ίδιο είναι; -Είδες; Άλλο αυτός και άλλο τα βιβλία του… -Όχι, δεν εννοώ αυτό. -Αλλά; -Για τον Ντοστογιέφσκι ας ανησυχήσει η μάνα του Ντοστογιέφσκι. Εγώ έχω εσένα για να ανησυχώ. Πεινάς; Μήπως να σου ζεστάνω τα γεμιστά να φας; Γιάννης Αντάμης για να διαβάσεις ολόκληρη την συλλογή των κωμικών αποσπασμάτων με τίτλο " Το Ηπειροκεάνιο" πάτησε εδώ.
Την ονομάσαμε " κύριο Ζόμερ " . Από τον ομώνυμο ήρωα του Ζίσκιν. Ηλικία, ακαθόριστη . Ρούχα φθαρμένα αλλά πεντακάθαρα. Κορμί σπασμένο, σε γωνία. Προέκταση του κορμιού, ένα κατάμεστο καρότσι πίσω της. Η " κύριος Ζόμερ " και το καρότσι της, μια οντότητα. Άστεγη? Άγνωστον. Θα της ταίριαζε και το " Σίσυφος". Θα το δικαιολογούσε, εκτός από το αναπόσπαστο βάρος που κουβαλά,και η εντοπιότητα. Μα είναι κάτι στον πανικόβλητο ρυθμό του αγχωμένου βαδίσματός της που την διαφοροποιεί από την εμβληματική κορινθιακή μορφή της φιλοσοφίας του Καμύ.Ναι, περπατάει συνέχεια. Περπατάει ασταμάτητα, ακούραστα. Οργώνει νυχθημερόν την πόλη από την μία άκρη στην άλλη. Από την ανατολική είσοδο της πόλης στην δυτική. Από το κέντρο στην παραλία. Από την αγορά στην ανηφοριά του Συνοικισμού. Από τις γραμμές του τρένου στο Στρατόπεδο. Έρχεται από το πουθενά και πηγαίνει στο άγνωστο. Με βήμα βιαστικό, κυνηγημένο,πανικόβλητο. Με μάτια να κατοπτεύουν αποκλειστικά το έδαφος και τον βηματισμό της. Να ξεφύγει ! Να ξεφύγει! Να γλυτώσει! Από τι? Από ποιόν? Από αυτό το Κάτι που έχει θρονιαστεί μέσα της και την εξουσιάζει. Με κάνεις και σε φοβάμαι κύριε Ζόμερ!!! Γιατί έχεις γίνει ένας πανανθρώπινος καθρέφτης. Όπου μπορώ να διακρίνω την ζοφερή και ανέλπιδη αντανάκλαση της εικόνας ΟΛΩΝ μας. Δωροθέα Ελιοτη
Σκηνοθεσία: Μπαλτάζαρ Κορμάκουρ Το 1997, το βιβλίο του Jon Krakauer του στον αέρα έγινε εθνικό best-seller. Η νέα ταινία του σκηνοθέτη Baltasar Kormakur (2 Guns), δεν βασίζεται σε αυτό το βιβλίο, αλλά είναι εμπνευσμένη από την ίδια ιστορία.:Μια ομάδα εξερεύνησης ανεβαίνει στο Everest με την χαρά της εξερεύνησης και την περηφάνεια του επιτεύγματος να κάνουν τους κινδύνους να φαίνονται πιο μικροί. Όμως όταν ο στόχος θα γίνει πραγματικότητα μία μεγάλη χιονοθύελλα θα πλησιάσει εκεί που ο άνθρωπος δεν είναι σε θέσει έτσι κι αλλιώς να ζήσει. Η ομάδα θα πρέπει να πάρει δύσκολες για την επιβίωσή της αποφάσεις, ενώ οι συγγενείς των εξερευνητών ανησυχούν για τους δικούς τους. Αυτή η τραγωδία της πραγματικής ζωής είναι το απόλυτο :“άνθρωπος εναντίον της φύσης” αναδεικνύοντας την ανθρώπινη αδυναμία. Στην ταινία που βασίζεται σε αληθινή ιστορία, πρωτοστατεί ο Τζέισον Κλαρκ στο ρόλο ενός επίδοξου ορειβάτη που θα σκαρφαλώσει στην πιο ψηλή κορυφή του κόσμου, έχοντας συνοδοιπόρους του τον Τζος Μπρόλιν, τον Τζέικ Τζίλενχαλ, τον Τζον Χοκς και τον Σαμ Γουόρθινγκτον με την Κίρα Νάιτλι, την Ρόμπιν Ράιτ και την Έμιλι Γουότσον να βρίσκονται στα μετόπισθεν,αλλά και τον ελληνικής και νορβηγικής καταγωγής, ηθοποιό του Βασιλικού Εθνικού Θεάτρου της Αγγλίας, Δημήτρη Γκορίτσα. Η ιστορία, που καταγράφεται πιο ολοκληρωμένα στο μπεστ σέλερ του Τζον Κρακάουερ (Jon Krakauer) «Into Τhin Air» - και ήδη έχει μεταφερθεί στην μικρή οθόνη το 1997 στην τηλεοπτική σειρά: Into Thin Air: Death on Everest - έχει χρησιμοποιήσει ως πρωτότυπες πηγές τα ημερολόγια των επιζώντων και τις συνεντεύξεις τους. Στο «Έβερεστ» το σενάριο υπογράφουν οι Γουίλιαμ Νίκολσον («Gladiator», «Αλύγιστος») και Σάιμον Μποφόι(βραβευμένος με Όσκαρ για το «Slumdog Millionaire») Ο συνδυασμός αληθινών γεγονότων και σεναριακής ανάπλασής τους βγάζει κερδισμένο τον Μπαλτάσαρ Κορμακούρ. Εκμεταλλευόμενος το συναρπαστικό τοπίο των Ιμαλαΐων (πολλά γυρίσματα έγιναν και στις ιταλικές Άλπεις ), τις δυνατότητες της τρισδιάστατης εικόνας και τα ειδικά εφέ, ο Ισλανδός σκηνοθέτης («101 Ρέικιαβικ», «The Deep» και τα χολιγουντιανά «Το Τελικό Χτύπημα», «2 Guns» ) προσεγγίζει την ιστορία του με ρεαλισμό, ζωντανεύοντας μερικές αγωνιώδεις, απόλυτα πειστικές σκηνές δράσης. Επιμέλεια: Χαριτίνη Μαλισσόβα πηγή: haritinicom.blogspot.gr
The event / Πικρό πάρτυ - Thom Fitzgerald (2003) Η νεαρή εισαγγελέας Nick Devivo, έχει αναλάβει την ύποπτη αυτοκτονία ενός νέου. Ξεκινώντας λοιπόν έρευνα, θα ξεσκεπάσει περίεργα μυστικά. Την τελευταία μέρα της ζωής του, οργάνωσε ένα μεγάλο και κεφάτο αποχαιρετιστήριο πάρτυ, το οποίο βιντεοσκοπήθηκε όλο, εκτός από το σημείο της αυτοκτονίας. Κοινωνικό δράμα, συνεργασία Καναδά και Αμερικής στην παραγωγή, από ένα ιδιαίτερο και ανεξάρτητο σκηνοθέτη. Ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Η ταινία έχει χαλαρό σενάριο, έχει υπερβολικά αργή πλοκή, χάνεις σε πολλά σημεία το ενδιαφέρον, κουράζεσαι από την υποτονική ατμόσφαιρα και αφήγηση και μπερδεύεσαι με τα χρονικά πισωγυρίσματα. Οι συγκλονιστικές ερμηνείες όμως, κυρίως από την κυρία Olympia Dukakis, και το γεγονός ότι, ενώ αποφεύγει τόσο εύκολα να γίνει μελόδραμα, καταφέρνει τελικά να σε "αποστραγγίσει" συναισθηματικά με ένα άκρως συγκινητικό φινάλε, είναι οι βασικοί λόγοι για να το δεις. Βίκυ Ελευθερίου
(Δεν ξέρω αν πολλά κορίτσια της ηλικίας μου αισθάνονται όπως εγώ και αν αυτό που ετοιμάζομαι να γράψω είναι μια άποψη για τις σχέσεις χιλιοειπωμένη και σιτεμένη. Δεν μιλώ από απογοήτευση ούτε από φροντίδα. Δεν μιλώ ηθικολογικά ή δασκαλίστικα. Και αυτό είναι μια μικρή διευκρινιστική εισήγηση.) Πολλές φορές, σε νεανική ηλικία μπερδεύτηκα για το τι ήθελα από την προσωπική μου ζωή. Αμφιταλαντεύτηκα μέσα σε μακρές περιόδους αναμηρυκάζοντας τους παλιούς μου έρωτες, ψάχνοντας για νέους ή προσπαθώντας να βρω λύση ανάμεσα στον ερωτικό πλουραλισμό και στην ανάγκη για συντροφικότητα. Προβληματίστηκα με την εξήγηση των ερωτικών συμπεριφορών των άλλων. Τρία βασικά σημεία, λοιπόν, για τον έρωτα, το σεξ και τις γυναίκες… -Η πολυγαμία δεν πρέπει να συνδέεται με το ψέμα, την απάτη ή την απιστία. Πρέπει να ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο. Η πολυγαμία είναι μια ώριμη επιλογή σεξουαλικής διάθεσης. Δεν είναι ούτε ανώριμη απόδοση της ανάγκης για παρέα ούτε η αποφυγή έντονων συναισθημάτων προς ένα πρόσωπο. Μάλλον, εξωστρέφεια είναι η πολυγαμία, ποικιλία. Αν είσαι ξεκάθαρος με τον εαυτό σου και με τη στάση σου προς τους ερωτικούς σου συντρόφους, τότε είσαι και μερωμένος με την σκοροφαγωμένη μεγάλη ιδέα της ατελείωτης και μοναδικής αγάπης, που είναι μια φυλακή σεξουαλικά. -Η ακατέργαστη ανάγκη για συντροφικότητα, καθώς περνά ο χρόνος, και ο φόβος της μοναξιάς δεν είναι θέματα εύκολα διαχειρίσιμα από κανένα φύλο. Ακόμη και οι πιο μοναχικοί άνθρωποι μοναξιά θα αισθανθούν κάποτε. Οι νέες γυναίκες, σε μια προσπάθεια να αποτινάξουν το ζυγό της ανάγκης για συντροφιά και της επιθυμίας να βρεις έναν άνθρωπο να μοιραστείς την υπόλοιπη ζωή σου, θίγονται από τον ίδιο τους τον εαυτό και αποκηρύσσουν τα ίδια τους τα θέλω, για να μη θεωρηθούν λίγο παρωχημένες, εμμονικές ή ακόμη και θηρευτές των καλών γαμπρών. (Μιλώ για τις γυναίκες, γιατί είμαι γυναίκα και δε μπορώ να γνωρίζω ακριβώς πως λειτουργεί στους άντρες). Και αρχίζουμε και μπαίνουμε σε ρόλους και καλούπια και τεατράλε συμπεριφορές μιας φορεμένης ελευθεριότητας και μιας ξένης προς την μέχρι τώρα σεξουαλική συμπεριφορά μας. Μην παραμυθιάζεστε από κανέναν που θα σας πουλήσει ως ανασφάλεια, την αγάπη που χρειάζεστε να δώσετε και να δεχτείτε, την αγκαλιά και – αυτό που μου αρέσει να το γράφω, να το λέω και να το νιώθω στη γλώσσα μου – τη συντροφικότητα. Δεν είναι παράλογο, είναι το απολύτως ανθρώπινο. -Δεν μπορώ να ακούω μορφωμένες γυναίκες ή δήθεν τηλεοπτικές σεξολόγους, συμβουλάτορες σε περιοδικά μόδας και πρωινάδικα, να εκφράζουν απόψεις όπως “Αυτά δεν τα λέμε στους άντρες!” ή “Μην το παίζετε πολύ ανεξάρτητες!” και άλλα τέτοιου είδους κενά. Αυτό, που πρέπει να μπούμε σε ρόλους για να μην τρομοκρατήσουμε τον άλλον, μου φαίνεται αδιανόητο. Τσαλίμια, γαλιφιές και σκοταδισμός. Όταν μια νέα γυναίκα που μόλις ξεκίνησε την ερωτική της ζωή γαλουχηθεί με αυτά τα αστόχαστα, πιστεύει πως οι άντρες είναι το φυλακισμένο φύλο, το προστατευμένο από την οικογένεια, τον περίγυρο και τελικά, το κορίτσι του. Αλήθεια… δεν λέμε στους άντρες ότι θέλουμε το παιδί τους; Μην παραμυθιάζεστε. Όταν ένας άνθρωπος σε αγαπάει πραγματικά, θέλει και το παιδί σου και τη μονογαμία σου – και τα παρεπόμενα είναι απλώς θέματα που λύνονται με συζήτηση. Και αν αυτός ο κόσμος φαντάζει ιδανικός, δεν πειράζει. Εγώ σε αυτόν θέλω να ζήσω. Βέρα J. Φραντζή
Είσαι ένα αρσενικό, γαλάζιο λουλούδι Στο παράθυρο μου ή στο μαξιλάρι μου ανακινείς τις μπλε ανεμώνες σου, με τους κάλυκες των χειλιών σου, γεύομαι κόσμους απάτητους, μεταξωτές κλωστές με το δέρμα σου εξαπολύουν μπροστά μου έναν ήχο που διασπάται σε άπειρους Τι έχεις πάνω σου και γοητεύομαι σαν ερημίτης σε όαση Τι ερωτήματα κουβαλώ και μου τα λύνεις ένα ένα Με τρυφερότητα και ένα άλγος Και μια υπόσχεση, πως αυτός ο κόσμος μου ανήκει όταν σε περιέχει μέσα του Τα λόγια σου είναι η ερωτική μου μνήμη, η ύπαρξη σου ο θόρυβος της ύπαρξης μου... Πόπη Συνοδινού επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr
Ελληνικός τίτλος: Είμαι ο Έρωτας 2009 σκην. Luca Guadagnino Η Εμμα, μια μεσήλικη γυναίκα,σύζυγος ενός Μιλανέζου μεγαλοβιομήχανου και μητέρα τριών παιδιών,ζει εγκλωβισμένη στο μεγαλοαστικό της μέγαρο,στην επιφανειακά τέλεια οικογένειά της και στο νεκρό συναισθηματικά γάμο της. Η εμφάνιση ενός ''ξένου σώματος'',του Αντόνιο,σεφ και συνομήλικου φίλου του γιου της, ανατρέπει τις ευαίσθητες ισορροπίες της.Θα εκτεθεί στο ασίγαστο πάθος αλλά και στην πιο οδυνηρή απώλεια. Θα μπορέσει άραγε να οδηγηθεί στη λύτρωση? Η καταλυτική παρουσία του ''ξένου'' και το ώριμο πάθος μιας στερημένης γυναίκας δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρα στον κινηματογράφο. Όμως η τόλμη με την οποία τα διαχειρίζεται το σενάριο και η σκηνοθεσία,η απουσία οποιασδήποτε ηθικολογικής ματιάς σε πρόσωπα και αντιδράσεις,κάνουν την ταινία μοναδική. Το αισθητικής τελειότητας μπαρόκ περιβάλλον,στο οποίο τοποθετείται η ιστορία, λειτουργεί αντιθετικά και υπογραμμίζει το ισοπεδωτικό πάθος, τις σπαρακτικές εσωτερικές συγκρούσεις,το χείμαρρο των συναισθημάτων. Κι ύστερα είναι η Tilda Swinton,το εκπληκτικό αυτό υποκριτικό ''εργαλείο'',που παίζει με το βλέμμα,με την παραμικρή κίνηση ή στάση του σώματος, με τις σιωπές της. Ένα ''οπερετικό μελόδραμα'' που φανερώνει όμως πολύ δύσκολες αλήθειες. Γιούλη Ζαχαρίου
Ένα μικρό απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου που έγραψε ο Νίκος Παππάς με τίτλο Σινεφίλ 2: Ζωή σαν έργο τέχνης. Η παρουσίαση έγινε στο βιβλιοπωλείο του Βόλου "Χάρτα". Προγραμματίζεται νέα παρουσίαση στην Αθήνα (μέσα Νοεμβρίου) για την οποία θα σας κρατάω ενήμερους.
Φίδι, φίδι κολοβό! Ποιος άραγε θα του δώσει την άφεση; Το δέλεαρ της προδοσίας του Παραδείσου έθεσε Αχ,αχ,αχ,δεν της κατάφερε δήγμα στον τρυφερό καρπό που άπλωνε να χαϊδέψει το μήλο Μόνο της δηλητηρίασε την ψυχή για αναζήτηση ελευθερίας Κι έτσι η Εύα τον Αδάμ παρέσυρε Πάμε να φύγουμε είπε Δε θέλω αγάδες και θεούς Θα κάνω εσένα θεό μου Εφτά ώρες τον πηλάτευε να τον πείσει Πέρασαν υπέροχα Μα τελικά κατέληξαν μόνοι Πόσο ν' αντέξεις τη ρουτίνα χωρίς παραδείσους Χρύσα Βελησσαρίου ή νέα ποιητική συλλογή της Χρύσας έχει τίτλο Momenta Aurantia και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε.
η νύχτα κείτεται γκαστρωμένη ηδυπαθή σαλιγκάρια ρουφούν τ αστέρια απ τη κοιλιά της μόνο για ένα τραγούδι σηκώνομαι πεισματάρικο σαν νοσταλγία βαρύ σαν θανατική ποινή αυτό το σπίτι τρίζει από παντού εργαστήριο ασύρματων εφιαλτών γνήσιο δαιμονισμένο κύτταρο ο ύπνος άπιαστο όνειρο ένα ποτάμι κυλάει στα μάτια σου το νερό του ξεδίψασε τους αυτόχειρες και τ άλογα τους δωμάτιο με θέα τη κόλαση με μια μοναδική ξύλινη καρέκλα ένα μωσαϊκό διάσπαρτο με γαλάζια μανιτάρια επικίνδυνοι μικροί έρωτες κάθε υγρή υπόσχεση οδηγεί στο επόμενο βήμα όταν μεγαλώσω και τελειώσει ο χορός σκότωσε με Γιώργος Τρίκερι photo by Ben Hopper
Zorba the Greek - 1964 ( Αλέξης Ζορμπάς ) Ταινία αμερικανική ασπρόμαυρη βασισμένη στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”. Σενάριο και σκηνοθεσία : Μιχάλης Κακογιάννης. Παίζουν οι : Anthony Quinn, Alan Bates, Ειρήνη Παππά, Lila Kedrova, Σωτήρης Μουστάκας, Άννα Κυριακού, Ελένη Ανουσάκη, Γιώργος Βογιατζής, Τάκης Εμμανουήλ, Γιώργος Φούντας. Μεγαλειώδης κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη, από τον Μιχάλη Κακογιάννη. Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο από ανθρώπινα πάθη κι αγάπη για τη ζωή, όπως και το βιβλίο του Καζαντζάκη. Ένας νεαρός Άγγλος συγγραφέας γνωρίζεται στο ταξίδι του για την Κρήτη, μ΄ έναν ανοιχτόκαρδο και “παράξενο” τυχοδιώκτη, τον Αλέξη Ζορμπά κι ανακαλύπτει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Ο “Αλέξης Ζορμπάς” είναι το πιο Ελληνικό, το πιο γνήσιο, το πιο σπαραχτικό έργο, που βγήκε από τα χέρια του μεγάλου μας συγγραφέα. Η ζωή κι ο έρωτας, το μίσος και τα πάθη κυριαρχούν σ΄ αυτό και το ίδιο αυθεντικά μεταφέρονται και στην ταινία του Κακογιάννη. Η ζωή σ΄ όλη της την ομορφιά και τη γνησιότητα, όπως είναι, χωρίς περιττά στολίδια. Ο “Αλέξης Ζορμπάς” είναι μια ταινία, που παρά τα πενήντα χρόνια της διατηρείται ακόμα φρέσκια και ενδιαφέρουσα, “η πιο Ελληνική ταινία που υπάρχει, παρά την αγγλική της γλώσσα”, όπως τόνισαν και μερικοί ξένοι κριτικοί επαινώντας την ταινία του Κακογιάννη. Μια ταινία, που έγινε παγκόσμια γνωστή χάρη και στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, με το θρυλικό πλέον “συρτάκι” της, καθώς και με το πληθωρικό παίξιμο του Anthony Quinn στο ρόλο του ήρωα του έργου. Ποιος εξάλλου δεν θυμάται τον λεγόμενο “χορό του Ζορμπά”, όπου μετά από μια μεγαλειώδη καταστροφή, δίπλα στην ακροθαλασσιά, οι πρωταγωνιστές χορεύουν πιασμένοι από τους ώμους, γιορτάζοντας το αύριο και όχι θρηνώντας το σήμερα. Στα υπέρ της ταινίας, τέλος, πρέπει να καταλογισθούν : η θαυμάσια φωτογραφία του Γουώλτερ Λάσαλι , τα σκηνικά του Βασίλη Φωτόπουλου και η υπέροχη ηθοποιός Lila Kedrova, στο ρόλο της Μαντάμ Ορτάνς, που απέσπασαν και τα τρία όσκαρ, με τα οποία βραβεύτηκε η ταινία. από τον Φίλο kst
Είχε μια συνήθεια ο πατέρας μου πάνω σε κουβέντες και αναδρομές στο παρελθόν να λέει ιστορίες (από αυτόν το πήρα και 'γω), πότε για εργάτες της Ζάσταβα όπου δούλευε, που πηγαίναν στο γιατρό και τους ρωτούσε αν αερίζονται κι εκείνοι απαντούσαν πως ανοίγουν τα παράθυρα στο σπίτι κάθε πρωί και πότε για τον προπάππο του, που ήταν ο πότης του χωριού (από αυτόν το πήρα και ΄γω) και τον κυνηγούσαν τα παιδιά της γειτονιάς με τραγούδια για το μεθύσι και έτρεχε κι εκείνος μαζί τους κι ας ήτανε δισέγγονο του. Αλλά η ιστορία που μας έλεγε συχνότερα ήταν αυτή για τα γυαλιά ηλίου του, όπου βρισκόμασταν και με όποιους βρισκόμασταν, ο κυρ. Ντράγκαν, θα έβρισκε κάτι που μπορούσε να το συνδέσει ώστε να μας πει και πάλι την ιστορία των γυαλιών του. Έφυγε ξαφνικά για το ταξίδι δίχως γυρισμό το 2012 και δε την ακούμε πλέον την ιστορία του και δε την θυμάμαι καν την ιστορία του, γιατί κάθε φορά που την ξεκινούσε δε της έδινα βάση, γιατί την είχα ακούσει και χθες και θα την άκουγα και αύριο και κάθε χθες και αύριο το ίδιο σκεφτόμουν και κάθε φορά το ίδιο. Δε την κράτησα αυτή την μικρή κληρονομιά από τον πατέρα μου και είναι ένα από τα πράγματα που μετανιώνω κάθε που το φέρνω στο νου μου. Να τους αγαπάτε τους γονείς σας, δεν είναι για πάντα, δεν έχουν κουρδιστήρι στην πλάτη, δεν παίρνουν μπαταρίες και παιδιά παύουμε να είμαστε όταν τους χάνουμε. Jelena B
Σκηνοθεσία: Jean-Marc Vallée (2005) Γεννημένος ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Zac είναι ο τέταρτος από τους πέντε γιους μιας οικογένειας. Η διαφορετικότητά του και η έλλειψη επικοινωνίας με τα αδέρφια του, δυναμώνει τη σχέση του με τη μητέρα του, η οποία δείχνει να είναι η μόνη που τον δέχεται όπως είναι. O Zac όμως, το μόνο που θέλει είναι να ευχαριστήσει τον πατέρα του και να τον κάνει να νιώσει υπερήφανος για το γιο του. Όσο περνούν τα χρόνια όμως, ο Zac διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να αλλάξει για τους άλλους και πρέπει να υποστηρίξει και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Μόνη του παρηγοριά, η μουσική κι ο David Bowie. Οι ασυνήθιστες ζωές συνηθισμένων ανθρώπων όπως μας τις παρέδωσε ο Jean-Marc Vallée (The Young Victoria, Cafe de Flore). Παραγωγή του γαλλόφωνου Καναδά, με πολύ καλούς ηθοποιούς και δυνατές ερμηνείες, μία ταινία που καταφέρνει να ισορροπήσει μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού και να προσφέρει στον θεατή 127 λεπτά ρεμβώδους αναζήτησης και μοναδικού σινεμά. Growing up in this family, you'd have to be C.R.A.Z.Y. Βίκυ Ελευθερίου
Διατρέχοντας τα εκατό τόσα ονόματα των συγγραφέων που κέρδισαν το Νόμπελ Λογοτεχνίας, παρατηρώ τη μακαριότητα της Σουηδικής Ακαδημίας απέναντι στο λογοτεχνικό γίγνεσθαι της εποχής μας. Δύο είδη γέννησαν -ή, έστω βάφτισαν και κωδικοποίησαν,- ο19ος και ο 20ος αιώνας: την Αστυνομική Ιστορία –Crime Novel- και την Επιστημονική Φαντασία. Και είναι τα δύο είδη που απουσιάζουν από τις επιλογές της Ακαδημίας. Ναι, η Λέσσινγκ έγραψε και Επ. Φαντασία. Ναι, ο Φώκνερ (μπορείς να πεις ότι) έγραψε και αστυνομικά –και σίγουρα κάποιοι ακόμα που δεν τους ξέρω,- αλλά εδώ μιλάω για τους δημιουργούς που έφτιαξαν τους νόμους και έγραψαν τα αριστουργήματα των ειδών. Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να δώσεις το Νόμπελ στον Φίλιπ Κ. Ντικ. Δεν έχει ένα «αποφασιστικό», ένα σπουδαίο βιβλίο –και τα εξώφυλλα του σίγουρα αποθαρρύνουν τους literati. Όμως τα θέματά του, ο κόσμος του, είναι δημιουργίες πολύ πιο πρωτότυπες και ουσιαστικές από τους truisms του Σαρτρ. Ζούμε στον κόσμο του Ντικ. Ο Σαρτρ είναι σαν να μην υπήρξε. Είναι αδιανόητο να μην αποτυπώνεται κάπου στην ιστορία του βραβείου, ο «διάλογος» των κυνηγών του εγκλήματος, των criminal investigators. Η χεγκελιανή τριπλέτα Σέρλοκ Χολμς – Πουαρώ – Σπαίηντ/Μάρλοου, ή αλλιώς ίχνη – κίνητρα – πείρα/κοινός νους/δράση. Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να δώσεις το Νόμπελ στην Άγκαθα Κρίστι ή τον Χάμμετ, αλλά δεν το κατανοώ! Αν δεν μπορείς να διακρίνεις ποιες είναι οι πραγματικές καινοτομίες μιας τέχνης δεν είσαι literate, είσαι κυράτσα του Παρνασσού. Ο γελοίος όρος «νεωτερικός» χρησιμοποιείται για να αποδώσει τα χαρακτηριστικά που υποτίθεται ότι κάνουν την εποχή μας διαφορετική από όλες τις προηγούμενες. Ένα από τα χαρακτηριστικά είναι η επιστημονική μέθοδος. Και το λογοτεχνικό είδος που δραματοποιεί τις συνέπειές της στη συνείδηση και την κοινωνία, η Επιστημονική Φαντασία, απουσιάζει από τις επιλογές της Ακαδημίας! Αν υπάρχει ένα είδος που άλλαξε ριζικά και για πάντα την αναγνωστική εμπειρία, τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ο αναγνώστης μια πλοκή, είναι η αστυνομική ιστορία. Και αυτή επίσης απουσιάζει από τις επιλογές της Ακαδημίας. Θα πει κάποιος ότι υπάρχουν ειδικά βραβεία για αυτά τα είδη. Όμως η αναγνώρισή τους με το καθολικό βραβείο λογοτεχνίας θα σήμαινε ότι αναγνωρίζεται ότι ΑΥΤΑ είναι τα μεγάλα έργα, οι λογοτεχνικές καινοτομίες της εποχής μας. Όχι τα αναμασήματα κοινωνικών τοιχογραφιών τύπου Τολστόι και Ουγκώ από τον Πάστερνακ και τον Σολόχωφ –λογοκλόπο μεταξύ άλλων. Αλλιώς η Μάργκαρετ Μίτσελ και τα Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας, γιατί όχι δηλαδή;… Ίσως γράψω κάτι ακόμα για τα Νόμπελ. Χαρίτων Χαριτονίδης
Μου ζητήθηκε να μιλήσω- λίγο- τόσο- μια ιδέα- αύριο σε μια λέσχη δημιουργική γραφής εφήβων που θα επισκεφθεί το Booktalks. Θα μπορούσα να τους μιλήσω σαν συγγραφέας, αλλά εγώ μάλλον είμαι και θα παραμείνω γραφιάς. Θα ήθελα να τους μιλήσω ως blogger. Όμως το blogging θα ακουστεί μάλλον παρωχημένο στα αυτιά ανθρώπων που ζήσαν με το ίντερνετ από τότε που θυμούνται τον εαυτό του. Αν τους μιλήσω σαν βιβλιοπώλης, πάλι ψέματα θα λέω. Δεν είμαι η κλασική βιβλιοπώλισσα, έχω ένα ιδιαίτερο μαγαζί, είναι φανερό πια πως δεν μπορώ να ταυτιστώ με τον κλάδο. Άρα τι μένει; Θα τους μιλήσω με την πραγματική μου ιδιότητα. Θα μιλήσω ως αναγνώστρια. Αυτό εμπεριέχει έναν κίνδυνο, μιλώντας για την δική τους ηλικία, θα χρειαστώ τα σκοτάδια μου. Δεν μπορώ να γενικεύσω. Η δική μου εφηβική μαυρίλα, μια μαυρίλα σχεδόν πεισιθάνατη, νικήθηκε από την ανάγνωση, έμεινε πίσω, να μου θυμίζει αυτό που ήμουν και που έγινα. Η ανάγνωση είναι η προίκα της παιδικής μου ηλικίας, ό,τι έχω για να αντισταθώ σε αυτόν τον φρικτό κόσμο. Ήταν τότε και θα είναι τώρα. Έγραφα κάποτε πως τα βιβλία δεν είναι ζωή και δεν μπορούν να είναι ζωή. Ούτε φίλοι μας είναι. Όμως τα βιβλία είναι παρηγοριά, είναι γνώση και μνήμη, είναι πολλές ζωές μαζί, βιωμένες με εντάσεις στιγμής. Στα βιβλία είσαι ευγενική, λεπτεπίλεπτη δεσποινίδα κι αιμοσταγής ναζί δολοφόνος· γοητευτικός άντρας κι ένας καμπούρης κωδωνοκρούστης. Τα βιβλία περιέχουν την απαραίτητα δόση ευτυχίας για να μην θεωρείς την ζωή σου χαμένη. Τα βιβλία είναι ο μισός μου κόσμος. Αυτό θα πω στα παιδιά. Αυτό θα πω και στους ενήλικες που θα έρθουν στην Λέσχη Ανάγνωσης το Σάββατο. Όμως αυτό δεν είναι αναγκαία συνθήκη για να διαβάζεις βιβλία. Είναι η δική μου συνθήκη κι η δική μου ζωή. Το τι θα βρουν στα βιβλία για την δική τους, έφηβοι και μεγαλύτεροι, εξαρτάται από τους ίδιους. πηγή: diavazontas.blogspot.gr
Κάθε Κυριακή 2-4μ.μ. η Κατερίνα παρουσιάζει στον www.amagi.gr την ραδιοφωνική βιβλιοφιλική εκπομπή Διαβάζοντας.
Που πήγε το ρομάντζο ρε γαμώτο κέρατό μου; ε; που πήγε; Αφού στο σεξ θα καταλήξουμε, κάντε ένα κόπο να μείνει και κάτι να θυμόμαστε. Μια ατμόσφαιρα, μια κουβέντα….χρόνος να γνωρίσεις λίιιγο τη σκέψη του άλλου, να ερωτευτείς…όπα, όπα κοπελιά το τραβάς τώρα….οκ σόρυ παρασύρθηκα…. Τώρα θα μου πεις να πηδηχτώ θέλω όχι να παντρευτώ…..φυσικά δεν είπα να μη πηδηχτείς… Να πηδηχτείς παιδί μου, με πρόλογο, με τρόπο, λίγο κινηματογραφικό, όχι τσόντα….να θέλει κι άλλο μετά, να ονειρευτεί, να φανταστεί, να είναι αλλιώς μαζί σου πως αλλιώς να στο πω δηλαδή….. Βικιλεξικό Ετυμολογία ρομάντζο < από το αρχαίο γαλλικό romanz < λατινικό romanice (έργο γραμμένο στη λαϊκή και όχι την επίσημη λατινική γλώσσα) Ουσιαστικό ρομάντζο ουδέτερο μυθιστορία, αφήγηση μιας ιπποτικής ερωτικής ιστορίας Η γραφή του θυμίζει φτηνό ρομάντζο. (κατά προέκταση) η ιστορία ενός έρωτα (κατά προέκταση) η ερωτική σχέση γράφει και φωτογραφίζει η Μαριλένα Χρόνη marilenachronistuff.tumblr.com
Επιτέλους άκου: «Μισώ τον εαυτό μου που σαν τρελός ποθεί την εμπειρία σου. Έτσι για μια στιγμή, απ’ το χέρι να με άρπαζες και να με οδηγούσες στη γεύση, στην αφή και στις κρυφές σου μυρωδιές. Έτσι για μια στιγμή, όσα τα λόγια μου τόσες οι κινήσεις σου μέσα μου. Μισώ τον εαυτό μου που σαν τρελός ποθεί τα μυστικά σου επιφωνήματα. Έτσι για μια στιγμή, δεμένος στο κατάρτι σου «τραγούδα» να σου φωνάξω μέχρι να λυτρωθεί το σκοτάδι μου, να λάμψει, και έπειτα η σκόνη μου να σε σκεπάσει απαλά. Δική μου ήσουν πριν τον κόσμο. Δική μου θα είσαι και μετά από αυτόν. Το όνομα σου σαν λέω το αίμα μου επαναστατεί και το κορμί μου τη ζεστασιά των ματιών σου δεν χωρά. Έλα, επιτέλους, να με ζήσεις …». Μετά πλήρωσε, χίλιους θάνατους και έναν, δεν είπε τίποτα. Πήρε τα ρέστα και έφυγε … Αυγή, 16/9/2015
