(Δεν ξέρω αν πολλά κορίτσια της ηλικίας μου αισθάνονται όπως εγώ και αν αυτό που ετοιμάζομαι να γράψω είναι μια άποψη για τις σχέσεις χιλιοειπωμένη και σιτεμένη. Δεν μιλώ από απογοήτευση ούτε από φροντίδα. Δεν μιλώ ηθικολογικά ή δασκαλίστικα. Και αυτό είναι μια μικρή διευκρινιστική εισήγηση.) Πολλές φορές, σε νεανική ηλικία μπερδεύτηκα για το τι ήθελα από την προσωπική μου ζωή. Αμφιταλαντεύτηκα μέσα σε μακρές περιόδους αναμηρυκάζοντας τους παλιούς μου έρωτες, ψάχνοντας για νέους ή προσπαθώντας να βρω λύση ανάμεσα στον ερωτικό πλουραλισμό και στην ανάγκη για συντροφικότητα. Προβληματίστηκα με την εξήγηση των ερωτικών συμπεριφορών των άλλων. Τρία βασικά σημεία, λοιπόν, για τον έρωτα, το σεξ και τις γυναίκες… -Η πολυγαμία δεν πρέπει να συνδέεται με το ψέμα, την απάτη ή την απιστία. Πρέπει να ξεχωρίσουμε το ένα από το άλλο. Η πολυγαμία είναι μια ώριμη επιλογή σεξουαλικής διάθεσης. Δεν είναι ούτε ανώριμη απόδοση της ανάγκης για παρέα ούτε η αποφυγή έντονων συναισθημάτων προς ένα πρόσωπο. Μάλλον, εξωστρέφεια είναι η πολυγαμία, ποικιλία. Αν είσαι ξεκάθαρος με τον εαυτό σου και με τη στάση σου προς τους ερωτικούς σου συντρόφους, τότε είσαι και μερωμένος με την σκοροφαγωμένη μεγάλη ιδέα της ατελείωτης και μοναδικής αγάπης, που είναι μια φυλακή σεξουαλικά. -Η ακατέργαστη ανάγκη για συντροφικότητα, καθώς περνά ο χρόνος, και ο φόβος της μοναξιάς δεν είναι θέματα εύκολα διαχειρίσιμα από κανένα φύλο. Ακόμη και οι πιο μοναχικοί άνθρωποι μοναξιά θα αισθανθούν κάποτε. Οι νέες γυναίκες, σε μια προσπάθεια να αποτινάξουν το ζυγό της ανάγκης για συντροφιά και της επιθυμίας να βρεις έναν άνθρωπο να μοιραστείς την υπόλοιπη ζωή σου, θίγονται από τον ίδιο τους τον εαυτό και αποκηρύσσουν τα ίδια τους τα θέλω, για να μη θεωρηθούν λίγο παρωχημένες, εμμονικές ή ακόμη και θηρευτές των καλών γαμπρών. (Μιλώ για τις γυναίκες, γιατί είμαι γυναίκα και δε μπορώ να γνωρίζω ακριβώς πως λειτουργεί στους άντρες). Και αρχίζουμε και μπαίνουμε σε ρόλους και καλούπια και τεατράλε συμπεριφορές μιας φορεμένης ελευθεριότητας και μιας ξένης προς την μέχρι τώρα σεξουαλική συμπεριφορά μας. Μην παραμυθιάζεστε από κανέναν που θα σας πουλήσει ως ανασφάλεια, την αγάπη που χρειάζεστε να δώσετε και να δεχτείτε, την αγκαλιά και – αυτό που μου αρέσει να το γράφω, να το λέω και να το νιώθω στη γλώσσα μου – τη συντροφικότητα. Δεν είναι παράλογο, είναι το απολύτως ανθρώπινο. -Δεν μπορώ να ακούω μορφωμένες γυναίκες ή δήθεν τηλεοπτικές σεξολόγους, συμβουλάτορες σε περιοδικά μόδας και πρωινάδικα, να εκφράζουν απόψεις όπως “Αυτά δεν τα λέμε στους άντρες!” ή “Μην το παίζετε πολύ ανεξάρτητες!” και άλλα τέτοιου είδους κενά. Αυτό, που πρέπει να μπούμε σε ρόλους για να μην τρομοκρατήσουμε τον άλλον, μου φαίνεται αδιανόητο. Τσαλίμια, γαλιφιές και σκοταδισμός. Όταν μια νέα γυναίκα που μόλις ξεκίνησε την ερωτική της ζωή γαλουχηθεί με αυτά τα αστόχαστα, πιστεύει πως οι άντρες είναι το φυλακισμένο φύλο, το προστατευμένο από την οικογένεια, τον περίγυρο και τελικά, το κορίτσι του. Αλήθεια… δεν λέμε στους άντρες ότι θέλουμε το παιδί τους; Μην παραμυθιάζεστε. Όταν ένας άνθρωπος σε αγαπάει πραγματικά, θέλει και το παιδί σου και τη μονογαμία σου – και τα παρεπόμενα είναι απλώς θέματα που λύνονται με συζήτηση. Και αν αυτός ο κόσμος φαντάζει ιδανικός, δεν πειράζει. Εγώ σε αυτόν θέλω να ζήσω. Βέρα J. Φραντζή
Είσαι ένα αρσενικό, γαλάζιο λουλούδι Στο παράθυρο μου ή στο μαξιλάρι μου ανακινείς τις μπλε ανεμώνες σου, με τους κάλυκες των χειλιών σου, γεύομαι κόσμους απάτητους, μεταξωτές κλωστές με το δέρμα σου εξαπολύουν μπροστά μου έναν ήχο που διασπάται σε άπειρους Τι έχεις πάνω σου και γοητεύομαι σαν ερημίτης σε όαση Τι ερωτήματα κουβαλώ και μου τα λύνεις ένα ένα Με τρυφερότητα και ένα άλγος Και μια υπόσχεση, πως αυτός ο κόσμος μου ανήκει όταν σε περιέχει μέσα του Τα λόγια σου είναι η ερωτική μου μνήμη, η ύπαρξη σου ο θόρυβος της ύπαρξης μου... Πόπη Συνοδινού επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr
Ελληνικός τίτλος: Είμαι ο Έρωτας 2009 σκην. Luca Guadagnino Η Εμμα, μια μεσήλικη γυναίκα,σύζυγος ενός Μιλανέζου μεγαλοβιομήχανου και μητέρα τριών παιδιών,ζει εγκλωβισμένη στο μεγαλοαστικό της μέγαρο,στην επιφανειακά τέλεια οικογένειά της και στο νεκρό συναισθηματικά γάμο της. Η εμφάνιση ενός ''ξένου σώματος'',του Αντόνιο,σεφ και συνομήλικου φίλου του γιου της, ανατρέπει τις ευαίσθητες ισορροπίες της.Θα εκτεθεί στο ασίγαστο πάθος αλλά και στην πιο οδυνηρή απώλεια. Θα μπορέσει άραγε να οδηγηθεί στη λύτρωση? Η καταλυτική παρουσία του ''ξένου'' και το ώριμο πάθος μιας στερημένης γυναίκας δεν είναι βέβαια πρωτόγνωρα στον κινηματογράφο. Όμως η τόλμη με την οποία τα διαχειρίζεται το σενάριο και η σκηνοθεσία,η απουσία οποιασδήποτε ηθικολογικής ματιάς σε πρόσωπα και αντιδράσεις,κάνουν την ταινία μοναδική. Το αισθητικής τελειότητας μπαρόκ περιβάλλον,στο οποίο τοποθετείται η ιστορία, λειτουργεί αντιθετικά και υπογραμμίζει το ισοπεδωτικό πάθος, τις σπαρακτικές εσωτερικές συγκρούσεις,το χείμαρρο των συναισθημάτων. Κι ύστερα είναι η Tilda Swinton,το εκπληκτικό αυτό υποκριτικό ''εργαλείο'',που παίζει με το βλέμμα,με την παραμικρή κίνηση ή στάση του σώματος, με τις σιωπές της. Ένα ''οπερετικό μελόδραμα'' που φανερώνει όμως πολύ δύσκολες αλήθειες. Γιούλη Ζαχαρίου
Ένα μικρό απόσπασμα από την παρουσίαση του βιβλίου που έγραψε ο Νίκος Παππάς με τίτλο Σινεφίλ 2: Ζωή σαν έργο τέχνης. Η παρουσίαση έγινε στο βιβλιοπωλείο του Βόλου "Χάρτα". Προγραμματίζεται νέα παρουσίαση στην Αθήνα (μέσα Νοεμβρίου) για την οποία θα σας κρατάω ενήμερους.
Φίδι, φίδι κολοβό! Ποιος άραγε θα του δώσει την άφεση; Το δέλεαρ της προδοσίας του Παραδείσου έθεσε Αχ,αχ,αχ,δεν της κατάφερε δήγμα στον τρυφερό καρπό που άπλωνε να χαϊδέψει το μήλο Μόνο της δηλητηρίασε την ψυχή για αναζήτηση ελευθερίας Κι έτσι η Εύα τον Αδάμ παρέσυρε Πάμε να φύγουμε είπε Δε θέλω αγάδες και θεούς Θα κάνω εσένα θεό μου Εφτά ώρες τον πηλάτευε να τον πείσει Πέρασαν υπέροχα Μα τελικά κατέληξαν μόνοι Πόσο ν' αντέξεις τη ρουτίνα χωρίς παραδείσους Χρύσα Βελησσαρίου ή νέα ποιητική συλλογή της Χρύσας έχει τίτλο Momenta Aurantia και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε.
η νύχτα κείτεται γκαστρωμένη ηδυπαθή σαλιγκάρια ρουφούν τ αστέρια απ τη κοιλιά της μόνο για ένα τραγούδι σηκώνομαι πεισματάρικο σαν νοσταλγία βαρύ σαν θανατική ποινή αυτό το σπίτι τρίζει από παντού εργαστήριο ασύρματων εφιαλτών γνήσιο δαιμονισμένο κύτταρο ο ύπνος άπιαστο όνειρο ένα ποτάμι κυλάει στα μάτια σου το νερό του ξεδίψασε τους αυτόχειρες και τ άλογα τους δωμάτιο με θέα τη κόλαση με μια μοναδική ξύλινη καρέκλα ένα μωσαϊκό διάσπαρτο με γαλάζια μανιτάρια επικίνδυνοι μικροί έρωτες κάθε υγρή υπόσχεση οδηγεί στο επόμενο βήμα όταν μεγαλώσω και τελειώσει ο χορός σκότωσε με Γιώργος Τρίκερι photo by Ben Hopper
Zorba the Greek - 1964 ( Αλέξης Ζορμπάς ) Ταινία αμερικανική ασπρόμαυρη βασισμένη στο βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη “Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”. Σενάριο και σκηνοθεσία : Μιχάλης Κακογιάννης. Παίζουν οι : Anthony Quinn, Alan Bates, Ειρήνη Παππά, Lila Kedrova, Σωτήρης Μουστάκας, Άννα Κυριακού, Ελένη Ανουσάκη, Γιώργος Βογιατζής, Τάκης Εμμανουήλ, Γιώργος Φούντας. Μεγαλειώδης κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη, από τον Μιχάλη Κακογιάννη. Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο από ανθρώπινα πάθη κι αγάπη για τη ζωή, όπως και το βιβλίο του Καζαντζάκη. Ένας νεαρός Άγγλος συγγραφέας γνωρίζεται στο ταξίδι του για την Κρήτη, μ΄ έναν ανοιχτόκαρδο και “παράξενο” τυχοδιώκτη, τον Αλέξη Ζορμπά κι ανακαλύπτει το βαθύτερο νόημα της ζωής. Ο “Αλέξης Ζορμπάς” είναι το πιο Ελληνικό, το πιο γνήσιο, το πιο σπαραχτικό έργο, που βγήκε από τα χέρια του μεγάλου μας συγγραφέα. Η ζωή κι ο έρωτας, το μίσος και τα πάθη κυριαρχούν σ΄ αυτό και το ίδιο αυθεντικά μεταφέρονται και στην ταινία του Κακογιάννη. Η ζωή σ΄ όλη της την ομορφιά και τη γνησιότητα, όπως είναι, χωρίς περιττά στολίδια. Ο “Αλέξης Ζορμπάς” είναι μια ταινία, που παρά τα πενήντα χρόνια της διατηρείται ακόμα φρέσκια και ενδιαφέρουσα, “η πιο Ελληνική ταινία που υπάρχει, παρά την αγγλική της γλώσσα”, όπως τόνισαν και μερικοί ξένοι κριτικοί επαινώντας την ταινία του Κακογιάννη. Μια ταινία, που έγινε παγκόσμια γνωστή χάρη και στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, με το θρυλικό πλέον “συρτάκι” της, καθώς και με το πληθωρικό παίξιμο του Anthony Quinn στο ρόλο του ήρωα του έργου. Ποιος εξάλλου δεν θυμάται τον λεγόμενο “χορό του Ζορμπά”, όπου μετά από μια μεγαλειώδη καταστροφή, δίπλα στην ακροθαλασσιά, οι πρωταγωνιστές χορεύουν πιασμένοι από τους ώμους, γιορτάζοντας το αύριο και όχι θρηνώντας το σήμερα. Στα υπέρ της ταινίας, τέλος, πρέπει να καταλογισθούν : η θαυμάσια φωτογραφία του Γουώλτερ Λάσαλι , τα σκηνικά του Βασίλη Φωτόπουλου και η υπέροχη ηθοποιός Lila Kedrova, στο ρόλο της Μαντάμ Ορτάνς, που απέσπασαν και τα τρία όσκαρ, με τα οποία βραβεύτηκε η ταινία. από τον Φίλο kst
Είχε μια συνήθεια ο πατέρας μου πάνω σε κουβέντες και αναδρομές στο παρελθόν να λέει ιστορίες (από αυτόν το πήρα και 'γω), πότε για εργάτες της Ζάσταβα όπου δούλευε, που πηγαίναν στο γιατρό και τους ρωτούσε αν αερίζονται κι εκείνοι απαντούσαν πως ανοίγουν τα παράθυρα στο σπίτι κάθε πρωί και πότε για τον προπάππο του, που ήταν ο πότης του χωριού (από αυτόν το πήρα και ΄γω) και τον κυνηγούσαν τα παιδιά της γειτονιάς με τραγούδια για το μεθύσι και έτρεχε κι εκείνος μαζί τους κι ας ήτανε δισέγγονο του. Αλλά η ιστορία που μας έλεγε συχνότερα ήταν αυτή για τα γυαλιά ηλίου του, όπου βρισκόμασταν και με όποιους βρισκόμασταν, ο κυρ. Ντράγκαν, θα έβρισκε κάτι που μπορούσε να το συνδέσει ώστε να μας πει και πάλι την ιστορία των γυαλιών του. Έφυγε ξαφνικά για το ταξίδι δίχως γυρισμό το 2012 και δε την ακούμε πλέον την ιστορία του και δε την θυμάμαι καν την ιστορία του, γιατί κάθε φορά που την ξεκινούσε δε της έδινα βάση, γιατί την είχα ακούσει και χθες και θα την άκουγα και αύριο και κάθε χθες και αύριο το ίδιο σκεφτόμουν και κάθε φορά το ίδιο. Δε την κράτησα αυτή την μικρή κληρονομιά από τον πατέρα μου και είναι ένα από τα πράγματα που μετανιώνω κάθε που το φέρνω στο νου μου. Να τους αγαπάτε τους γονείς σας, δεν είναι για πάντα, δεν έχουν κουρδιστήρι στην πλάτη, δεν παίρνουν μπαταρίες και παιδιά παύουμε να είμαστε όταν τους χάνουμε. Jelena B
Σκηνοθεσία: Jean-Marc Vallée (2005) Γεννημένος ανήμερα των Χριστουγέννων, ο Zac είναι ο τέταρτος από τους πέντε γιους μιας οικογένειας. Η διαφορετικότητά του και η έλλειψη επικοινωνίας με τα αδέρφια του, δυναμώνει τη σχέση του με τη μητέρα του, η οποία δείχνει να είναι η μόνη που τον δέχεται όπως είναι. O Zac όμως, το μόνο που θέλει είναι να ευχαριστήσει τον πατέρα του και να τον κάνει να νιώσει υπερήφανος για το γιο του. Όσο περνούν τα χρόνια όμως, ο Zac διαπιστώνει ότι δεν μπορεί να αλλάξει για τους άλλους και πρέπει να υποστηρίξει και να αποδεχτεί τον εαυτό του. Μόνη του παρηγοριά, η μουσική κι ο David Bowie. Οι ασυνήθιστες ζωές συνηθισμένων ανθρώπων όπως μας τις παρέδωσε ο Jean-Marc Vallée (The Young Victoria, Cafe de Flore). Παραγωγή του γαλλόφωνου Καναδά, με πολύ καλούς ηθοποιούς και δυνατές ερμηνείες, μία ταινία που καταφέρνει να ισορροπήσει μεταξύ φαντασίας και ρεαλισμού και να προσφέρει στον θεατή 127 λεπτά ρεμβώδους αναζήτησης και μοναδικού σινεμά. Growing up in this family, you'd have to be C.R.A.Z.Y. Βίκυ Ελευθερίου
Διατρέχοντας τα εκατό τόσα ονόματα των συγγραφέων που κέρδισαν το Νόμπελ Λογοτεχνίας, παρατηρώ τη μακαριότητα της Σουηδικής Ακαδημίας απέναντι στο λογοτεχνικό γίγνεσθαι της εποχής μας. Δύο είδη γέννησαν -ή, έστω βάφτισαν και κωδικοποίησαν,- ο19ος και ο 20ος αιώνας: την Αστυνομική Ιστορία –Crime Novel- και την Επιστημονική Φαντασία. Και είναι τα δύο είδη που απουσιάζουν από τις επιλογές της Ακαδημίας. Ναι, η Λέσσινγκ έγραψε και Επ. Φαντασία. Ναι, ο Φώκνερ (μπορείς να πεις ότι) έγραψε και αστυνομικά –και σίγουρα κάποιοι ακόμα που δεν τους ξέρω,- αλλά εδώ μιλάω για τους δημιουργούς που έφτιαξαν τους νόμους και έγραψαν τα αριστουργήματα των ειδών. Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να δώσεις το Νόμπελ στον Φίλιπ Κ. Ντικ. Δεν έχει ένα «αποφασιστικό», ένα σπουδαίο βιβλίο –και τα εξώφυλλα του σίγουρα αποθαρρύνουν τους literati. Όμως τα θέματά του, ο κόσμος του, είναι δημιουργίες πολύ πιο πρωτότυπες και ουσιαστικές από τους truisms του Σαρτρ. Ζούμε στον κόσμο του Ντικ. Ο Σαρτρ είναι σαν να μην υπήρξε. Είναι αδιανόητο να μην αποτυπώνεται κάπου στην ιστορία του βραβείου, ο «διάλογος» των κυνηγών του εγκλήματος, των criminal investigators. Η χεγκελιανή τριπλέτα Σέρλοκ Χολμς – Πουαρώ – Σπαίηντ/Μάρλοου, ή αλλιώς ίχνη – κίνητρα – πείρα/κοινός νους/δράση. Κατανοώ ότι είναι δύσκολο να δώσεις το Νόμπελ στην Άγκαθα Κρίστι ή τον Χάμμετ, αλλά δεν το κατανοώ! Αν δεν μπορείς να διακρίνεις ποιες είναι οι πραγματικές καινοτομίες μιας τέχνης δεν είσαι literate, είσαι κυράτσα του Παρνασσού. Ο γελοίος όρος «νεωτερικός» χρησιμοποιείται για να αποδώσει τα χαρακτηριστικά που υποτίθεται ότι κάνουν την εποχή μας διαφορετική από όλες τις προηγούμενες. Ένα από τα χαρακτηριστικά είναι η επιστημονική μέθοδος. Και το λογοτεχνικό είδος που δραματοποιεί τις συνέπειές της στη συνείδηση και την κοινωνία, η Επιστημονική Φαντασία, απουσιάζει από τις επιλογές της Ακαδημίας! Αν υπάρχει ένα είδος που άλλαξε ριζικά και για πάντα την αναγνωστική εμπειρία, τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει ο αναγνώστης μια πλοκή, είναι η αστυνομική ιστορία. Και αυτή επίσης απουσιάζει από τις επιλογές της Ακαδημίας. Θα πει κάποιος ότι υπάρχουν ειδικά βραβεία για αυτά τα είδη. Όμως η αναγνώρισή τους με το καθολικό βραβείο λογοτεχνίας θα σήμαινε ότι αναγνωρίζεται ότι ΑΥΤΑ είναι τα μεγάλα έργα, οι λογοτεχνικές καινοτομίες της εποχής μας. Όχι τα αναμασήματα κοινωνικών τοιχογραφιών τύπου Τολστόι και Ουγκώ από τον Πάστερνακ και τον Σολόχωφ –λογοκλόπο μεταξύ άλλων. Αλλιώς η Μάργκαρετ Μίτσελ και τα Πουλιά Πεθαίνουν Τραγουδώντας, γιατί όχι δηλαδή;… Ίσως γράψω κάτι ακόμα για τα Νόμπελ. Χαρίτων Χαριτονίδης
Μου ζητήθηκε να μιλήσω- λίγο- τόσο- μια ιδέα- αύριο σε μια λέσχη δημιουργική γραφής εφήβων που θα επισκεφθεί το Booktalks. Θα μπορούσα να τους μιλήσω σαν συγγραφέας, αλλά εγώ μάλλον είμαι και θα παραμείνω γραφιάς. Θα ήθελα να τους μιλήσω ως blogger. Όμως το blogging θα ακουστεί μάλλον παρωχημένο στα αυτιά ανθρώπων που ζήσαν με το ίντερνετ από τότε που θυμούνται τον εαυτό του. Αν τους μιλήσω σαν βιβλιοπώλης, πάλι ψέματα θα λέω. Δεν είμαι η κλασική βιβλιοπώλισσα, έχω ένα ιδιαίτερο μαγαζί, είναι φανερό πια πως δεν μπορώ να ταυτιστώ με τον κλάδο. Άρα τι μένει; Θα τους μιλήσω με την πραγματική μου ιδιότητα. Θα μιλήσω ως αναγνώστρια. Αυτό εμπεριέχει έναν κίνδυνο, μιλώντας για την δική τους ηλικία, θα χρειαστώ τα σκοτάδια μου. Δεν μπορώ να γενικεύσω. Η δική μου εφηβική μαυρίλα, μια μαυρίλα σχεδόν πεισιθάνατη, νικήθηκε από την ανάγνωση, έμεινε πίσω, να μου θυμίζει αυτό που ήμουν και που έγινα. Η ανάγνωση είναι η προίκα της παιδικής μου ηλικίας, ό,τι έχω για να αντισταθώ σε αυτόν τον φρικτό κόσμο. Ήταν τότε και θα είναι τώρα. Έγραφα κάποτε πως τα βιβλία δεν είναι ζωή και δεν μπορούν να είναι ζωή. Ούτε φίλοι μας είναι. Όμως τα βιβλία είναι παρηγοριά, είναι γνώση και μνήμη, είναι πολλές ζωές μαζί, βιωμένες με εντάσεις στιγμής. Στα βιβλία είσαι ευγενική, λεπτεπίλεπτη δεσποινίδα κι αιμοσταγής ναζί δολοφόνος· γοητευτικός άντρας κι ένας καμπούρης κωδωνοκρούστης. Τα βιβλία περιέχουν την απαραίτητα δόση ευτυχίας για να μην θεωρείς την ζωή σου χαμένη. Τα βιβλία είναι ο μισός μου κόσμος. Αυτό θα πω στα παιδιά. Αυτό θα πω και στους ενήλικες που θα έρθουν στην Λέσχη Ανάγνωσης το Σάββατο. Όμως αυτό δεν είναι αναγκαία συνθήκη για να διαβάζεις βιβλία. Είναι η δική μου συνθήκη κι η δική μου ζωή. Το τι θα βρουν στα βιβλία για την δική τους, έφηβοι και μεγαλύτεροι, εξαρτάται από τους ίδιους. πηγή: diavazontas.blogspot.gr
Κάθε Κυριακή 2-4μ.μ. η Κατερίνα παρουσιάζει στον www.amagi.gr την ραδιοφωνική βιβλιοφιλική εκπομπή Διαβάζοντας.
Που πήγε το ρομάντζο ρε γαμώτο κέρατό μου; ε; που πήγε; Αφού στο σεξ θα καταλήξουμε, κάντε ένα κόπο να μείνει και κάτι να θυμόμαστε. Μια ατμόσφαιρα, μια κουβέντα….χρόνος να γνωρίσεις λίιιγο τη σκέψη του άλλου, να ερωτευτείς…όπα, όπα κοπελιά το τραβάς τώρα….οκ σόρυ παρασύρθηκα…. Τώρα θα μου πεις να πηδηχτώ θέλω όχι να παντρευτώ…..φυσικά δεν είπα να μη πηδηχτείς… Να πηδηχτείς παιδί μου, με πρόλογο, με τρόπο, λίγο κινηματογραφικό, όχι τσόντα….να θέλει κι άλλο μετά, να ονειρευτεί, να φανταστεί, να είναι αλλιώς μαζί σου πως αλλιώς να στο πω δηλαδή….. Βικιλεξικό Ετυμολογία ρομάντζο < από το αρχαίο γαλλικό romanz < λατινικό romanice (έργο γραμμένο στη λαϊκή και όχι την επίσημη λατινική γλώσσα) Ουσιαστικό ρομάντζο ουδέτερο μυθιστορία, αφήγηση μιας ιπποτικής ερωτικής ιστορίας Η γραφή του θυμίζει φτηνό ρομάντζο. (κατά προέκταση) η ιστορία ενός έρωτα (κατά προέκταση) η ερωτική σχέση γράφει και φωτογραφίζει η Μαριλένα Χρόνη marilenachronistuff.tumblr.com
Επιτέλους άκου: «Μισώ τον εαυτό μου που σαν τρελός ποθεί την εμπειρία σου. Έτσι για μια στιγμή, απ’ το χέρι να με άρπαζες και να με οδηγούσες στη γεύση, στην αφή και στις κρυφές σου μυρωδιές. Έτσι για μια στιγμή, όσα τα λόγια μου τόσες οι κινήσεις σου μέσα μου. Μισώ τον εαυτό μου που σαν τρελός ποθεί τα μυστικά σου επιφωνήματα. Έτσι για μια στιγμή, δεμένος στο κατάρτι σου «τραγούδα» να σου φωνάξω μέχρι να λυτρωθεί το σκοτάδι μου, να λάμψει, και έπειτα η σκόνη μου να σε σκεπάσει απαλά. Δική μου ήσουν πριν τον κόσμο. Δική μου θα είσαι και μετά από αυτόν. Το όνομα σου σαν λέω το αίμα μου επαναστατεί και το κορμί μου τη ζεστασιά των ματιών σου δεν χωρά. Έλα, επιτέλους, να με ζήσεις …». Μετά πλήρωσε, χίλιους θάνατους και έναν, δεν είπε τίποτα. Πήρε τα ρέστα και έφυγε … Αυγή, 16/9/2015
σκηνοθεσία Nicole Kassell πρωτ. Kevin Bacon Μια πολύ δυνατή ταινία του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου, με υπόγειες αναφορές στο παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας, που δίνει την ευκαιρία να αναδείξει ο Kevin Bacon το μεγάλο παραγνωρισμένο του ταλέντο. Ο Walter αποφυλακίζεται με αναστολή μετά από 12 χρόνια φυλάκισης για παιδεραστία σε βάρος ανήλικων κοριτσιών. Προσπαθώντας να κάνει μια νέα αρχή, εγκαθίσταται σε μια μικρή πόλη επιτηρούμενος από αστυνομία και ψυχιάτρους, πιάνει δουλειά σε ξυλουργείο και κάνει μια σχέση με μια συνάδελφο του. Όμως το παρελθόν είναι υπαρκτό, δε γίνεται να διαγραφεί ούτε από τον ίδιο ούτε από τους άλλους. Σύντομα το μυστικό του θα γίνει γνωστό και θα προκαλέσει τη φρίκη και τον αποτροπιασμό του κοινωνικού περιβάλλοντος. Η Kassell αντιμετωπίζει το επικίνδυνο θέμα της παιδεραστίας, που βρίσκει απέναντι - και δικαίως - το σύνολο της κοινής γνώμης, με μεγάλη εντιμότητα και χωρίς ηθικολογίες. Επιλέγοντας τη χαμηλόφωνη προσέγγιση, δεν τραγικοποιεί, δεν εκβιάζει συναισθηματικά, αλλά και δεν κρύβει τίποτα κάτω απ το χαλί. Ο Walter είναι πράγματι παιδόφιλος και η Kessell τολμά να κοιτάξει με ειλικρίνεια μέσα στην ψυχή του ''τέρατος''. Δεν το εξωραΐζει, δεν το κρίνει, παρακολουθεί τον αγώνα του με τον ''κακό λύκο'' που κρύβει μέσα του. Παράλληλα το τοποθετεί μέσα στο τερατώδες περιβάλλον της ''υγιούς'' σύγχρονης πραγματικότητας, με την υποκρισία να κυριαρχεί, με τα στερεότυπα να υπαγορεύουν συμπεριφορές και στάσεις, με τη σεξουαλική κακοποίηση να κρύβεται σε περιβάλλοντα υπεράνω πάσης υποψίας.... Σε τελευταία ανάλυση η Kessell τολμά να θέσει ένα προκλητικό δίλημμα: μπορεί ο άνθρωπος να υπερβεί τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του, μπορεί ο ''κακός λύκος'' να γίνει ο ''ξυλοκόπος'' του παραμυθιού? Ή πρέπει να την αποδεχτεί και να μάθει να ζει μ αυτήν, αγωνιζόμενος συνεχώς ενάντια της? Και αφήνει τον ήρωά της και όλους εμάς να το απαντήσουμε. Γιούλη Ζαχαρίου
Α λογάκια από ζάχαρη κι ευχαριστώ τα καλοκαίρια των φιλιών γιατί είμαι ακτή γυναίκας γεμάτη καθρέφτες. Με τόλμη ο Θάνατος χρόνους χίλιους τριακόσιους με γιορτάζει μέχρι από σε να με ξανακερδίσει κι εγώ κρατώ σε μπουκαλάκι αέρα ραγισμένο όπως η έφηβη του αγαπημένου τα μαλλιά. «Αγαπημένου», είπα, και σε γεύτηκα υγρή αψίδα και Χειμώνα μου, που, όταν στο βρύο της μασχάλης σου κοιμάμαι, μπαίνουν λύκοι μες στο χρόνο, τον ξεσκίζουν ρίζα του κέλτικου αίματός μου, ρίζα, ξανθέ μου Κόελχεν, τραχιά Φωνή σε νύχτα παχιά στο Τάμπθαμορ, πόσα φεγγάρια σε φοβήθηκαν εσένα που χάλασες τους ειρμούς της Ιστορίας για να με καταπιείς ατσάλινη Ανδρομέδα και τώρα μαρτυρικά που με ξερνάς απ’ τους καρπούς γιατί με ζήτησες λυμένο κύμα καταπάνω σου. Ναι τώρα Α λογάκια από ζάχαρη στα χείλη που αναβλύζουνε φαράγγια και στο λεπίδι του παλιού μου τρόπου ν’ αγαπώ μόνον Εσύ να κόβεσαι. Είμαι εδώ ανείπωτη. Στέλλα Δούμου . *Ογκμα:*Στην κελτική μυθολογία, ο Όγκμα, ρήτορας και υπερασπιστής των Τουάθα ντε Ντανάν, είναι ο θεός της γνώσης, της έμπνευσης και του ποιητικού λόγου. η ποιητική συλλογή της Στέλλας με τίτλο: Έρως αρόδο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κουκούτσι.
Η φύση δεν σκέφτεται. Πράττει. Ο νους σκέφτεται. Δεν πράττει. Πού είναι η Έξοδος. Γιατι αργεί. Μια ολόκληρη γη από ανθρώπους σε μιαν ασυνεννοησία ελεεινή. Το τσαλαπατημένο δικαίωμα εχάθη κάπου, ποιος ξέρει πού, μα επιστροφή δεν έχει. Katia Tornay
Ελληνικός τίτλος: Ήταν δύο φυγάδες - 1972 Περιπέτεια θρίλερ σε σκηνοθεσία Sam Peckinpah, με τους Steve Mc Queen, Ali Mac Graw, Ben Johnson. Μετά από 4 χρόνια στη φυλακή ο "Doc" McCoy (Steve McQueen), επαγγελματίας ληστής, παρά την καλή διαγωγή που έχει επιδείξει, δεν τα καταφέρνει να βγει έξω με αναστολή. Το γεγονός αυτό τον αναγκάζει να στείλει τη σύζυγό του Carol McCoy (Ali MacGraw), στον ισχυρό αλλά διεφθαρμένο τοπικό επιχειρηματία Jack Benyon (Ben Johnson) και να τον παρακαλέσει να μεσολαβήσει για την αποφυλάκισή του. Ο Benyon δέχεται με τον όρο ο McCoy να οργανώσει μια ακόμη ληστεία τράπεζας. Όταν ο McCoy αποφυλακίζεται, πραγματοποιεί με επιτυχία τη ληστεία, μαζί με συνεργάτες του Benyon. Όμως τα πράγματα αλλάζουν όταν καταλαβαίνει ότι ο Benyon σκοπεύει να τον βγάλει από τη μέση και ότι η γυναίκα του κοιμήθηκε με τον Benyon, για να βγει αυτός από τη φυλακή. Αυτό, που όμως δεν γνωρίζει, είναι πως από τη στιγμή που πήρε μέρος σ΄ αυτή τη ριψοκίνδυνη κι αιματηρή ληστεία, έχει μπλέξει με διπρόσωπους ανθρώπους και θανάσιμες παγίδες ... Έτσι, έχοντας μαζί του τα κλοπιμαία και μετά από πολλές περιπέτειες, θα προσπαθήσει να διαφύγει, μαζί με την Carol στο Μεξικό, για να σώσουν όχι μόνο τον έρωτά τους αλλά και τις ζωές τους. Μετά το πρωτοποριακό "Wild Bunch" το 1969 και πριν από το εξίσου συναρπαστικό "Bring me the head of Alfredo Garcia" το 1974, ο Sam Peckinpah, αυτός ο κινηματογραφικός ποιητής της βίας, σκηνοθετεί άλλο ένα “εκτός νόμου” αριστούργημα γεμάτο - με τι άλλο - βία, σκόνη, ιδρώτα και αίμα. Ένα φιλμ συναρπαστικό όσο και διασκεδαστικό, με αγωνιώδεις ανατροπές, θεαματικές καταδιώξεις και χαρακτήρες, που όπως πάντα, αγγίζουν τα όρια της ειρωνείας και του κυνισμού. “The Getaway”, μία βίαιη ταινία, που για χαρακτηριστικό της έχει την καταιγιστική δράση και πρωταγωνιστές τον θαυμάσιο Steve McQueen και την όμορφη και σέξι Ali MacGraw. (Η ταινία αυτή ήταν άλλωστε και η αιτία της γνωριμίας και του έρωτα, που έζησαν). Η “ζωντανή" σκηνοθεσία, το σφιχτοδεμένο σενάριο, η χρήση των σκηνών slow motion και η αδιάκοπη ένταση, κάνουν την ταινία μοναδική, μα εκείνο που κάνει περισσότερο εντύπωση είναι η υπέροχη φιγούρα του Steve McQueen, αυτού του εξαίρετου ηθοποιού, που έφυγε από κοντά μας τόσο γρήγορα. Το 1994 ο σκηνοθέτης Roger Donaldson γύρισε ένα όχι και τόσο επιτυχημένο remake, με πρωταγωνιστές τον Alec Baldwin και την Kim Basinger στους κύριους ρόλους. από τον Φίλο kst
Την παρατηρούσε ώρα Πέρασε καιρός Μια ακόμη αγάπη Εκείνη κολλημένη εκεί Στην καρδιά του Καρικευμένη με θλιμμένα ποιήματα Λόγια θανάτου Έρωτας ανεκπλήρωτος Μοναχικός Σαν κάκτος που Άνθισε ένα ωραίο λουλούδι Μια φορά κι ύστερα Έμεινε ανεξίτηλος κι ανεξίκακος Στη μνήμη γεμάτος αγκάθια Την παρατηρούσε ώρα Έξυσε με προσοχή κάθε ένδειξη χαράς Από το πρόσωπό της Χάραξε κέρατα και αιμοβόρα δόντια Ζωγράφισε τα μελιά μάτια της κίτρινα Γατίσια τρομακτικά Να μη χαμογελούν Ήξερε πως αυτή Θα τον περίμενε για πάντα Μόνο σ' αυτή ΠΟΤΕ δε θα γύριζε Μια νέα αγάπη θα τον παρηγορούσε κι αυτό το χειμώνα Μια άλλη γυναίκα εξωτική Θα έδινε άρωμα και γεύση στις μέρες του Όχι εκείνη Εκείνη έπρεπε να μείνει πληγή Να τη φέρει ανοιχτή επάνω στην καρδιά ως το τέλος Εκείνη όφειλε να την κρατήσει ανέγγιχτη Απείραχτη άφθαρτη κι άμωμη Ως το τέλος Μ' εκείνη αγκαλιά σαν όνειρο Θα είχε το θάρρος ν' αγκαλιάσει το έρεβος. Χρύσα Βελησσαρίου ή νεοεκδοθείσα ποιητική συλλογή της Χρύσας έχει τίτλο Momenta Aurantia και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε
Η γοητεία είναι φύλο θηλυκό, αλλά περιέχει τα πάντα.. Απείρως γοητευτικά, τα πορτρέτα των ονειροπόλων, αυτοί που είναι συνεχώς απόντες.. Οι κουβέντες που οδηγούν σε μια ερωτική φαντασίωση Η αφή, η μυρωδιά, ο ποιητικός λόγος χωρίς εισαγωγικά Η πραγματική ελευθερία που ορίζεται από την απουσία οποιασδήποτε αποστολής Η ανάγκη της αίσθησης του ιλίγγου, αυτή αχόρταγη διάθεση της πτώσης και της αντίληψης του κενού Η ικανότητα της αυτοδιάθεσης Η ανάλαφρη προσμονή αυτών που δεν έχουν υπάρξει Όχι η μεταμέλεια, απλά η συνειδητοποίηση Η ανάγκη μιας ζωής που έχει τέχνη και αισθητική Το βίωμα πολλών ζωών κι όχι η μια. Η φιλαρέσκεια, σαν υπόσχεση συνουσίας κι όχι κάλυψη ανασφαλειών Η δυνατότητα να αλλάζεις ενώ έχουν ταξιδέψει πολλά χρόνια στην πλάτη σου Όλη η ασχήμια που ενώ έχεις εισπράξει μπορείς να την πετάξεις μακριά σου χωρίς κόστος, μόνο και μόνο γιατί η έκρηξη της ομορφιάς σου μοιάζει απόλυτα προσεγγίσιμη Ένα καλοδουλεμένο μυαλό που συνεχίζει να εκπέμπει και να έχει φως ενώ άπειρα σκοτάδια έζησε δια του σώματος του Αυτοί που αξίζουν να είναι άντρες κι αυτές που αξίζουν να λέγονται γυναίκες Η ισορροπία σε μια φαινομενικά ανισόρροπη ζωή Η φιλία, ο έρωτας Η αντίληψη μιας άλλης πραγματικότητας εκτός αυτής που υποτίθεται πως υπάρχει Ο σουρεαλισμός Οι ηδονές σε όλες τις ενσαρκώσεις τους Το αρχαίο κάλλος Η πνευματική καλλιέργεια ενός χαρακτήρα αυτόφωτου Η αυτοπεποίθηση Η ζωή χωρίς προθέσεις Οι εναλλακτικοί τρόποι σκέψης και ζωής Το άδολο Η ευγνωμοσύνη Η έμφυτη ανάγκη της μη τυφλότητας Η παραδοχή των αδυναμιών μας κι η έκθεση τους στους άλλους Η αγάπη Η συγχώρεση ως ανάγκη εσωτερική και πάλη για προσωπική ελευθερία από τις σφιχτές αλυσίδες ενός σκοτεινού εκδικητικού πάθους που γίνεται μανία.. Πόπη Συνοδινού
σκέφτηκα έναν ήρωα μέσα σε κάποια ιστορία: ο ήρωας μου πηγαίνει κάθε βράδυ στο σινεμά και βλέπει κάθε βράδυ την ίδια ακριβώς ταινία. η υπόθεση της ταινίας είναι πολύ απλή: είναι ένας τύπος που πάει κάθε βράδυ στο σινεμά και βλέπει –κάθε βράδυ όμως- την ίδια ακριβώς ταινία. στην ταινία αυτή –στην ταινία μέσα στην ταινία εννοώ- παίζω εγώ. τρέχω, κυνηγάω, σκοτώνω, ερωτεύομαι, επινοώ, γενικά κάνω διάφορα για χάρη της πλοκής και μόνο. μα κατά βάθος –κι αυτό είναι κάτι που ακόμα κι οι δημιουργοί του φιλμ το αγνοούν- σκέφτομαι. μεθοδικά κι επίμονα. σκέφτομαι έναν ήρωα μέσα σε κάποια ιστορία. Γιάννης Αντάμης
Les garçons et Guillaume, à table! / Me, myself and mum / Εγώ, ο εαυτός μου και η μαμά - Guillaume Gallienne (2013) Ο Guillaume, γόνος ευκατάστατης μεγαλοαστικής οικογένειας, μεγαλώνει σαν κορίτσι, καθώς έτσι πιστεύει πως θα ευχαριστήσει περισσότερο τη μητέρα του που είναι το πρότυπό του. Γαλλική κοινωνική κομεντί, διασκευή ενός αυτοβιογραφικού θεατρικού μονολόγου, που ο πρωταγωνιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, μετέφερε στη μεγάλη οθόνη. Μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στην Γαλλία, βραβευμένη στις Κάννες και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Guillaume Gallienne. Έξυπνη, ρομαντική, αστεία, συγκινητική, περιγράφει τη διαφορετικότητα ενός παιδιού και στη συνέχεια ενός εφήβου με τέτοιο τρόπο που αποφεύγει να κάνει την ιστορία ένα ακόμη απαισιόδοξο μελόδραμα από τη μία, ή μία γλυκανάλατη γελοιότητα από την άλλη, παρά την υπερβολική παρουσίαση των γεγονότων. Στόχος της, να σε αγγίξει αν έχεις ευαισθησίες, να σε κάνει περάσεις ευχάριστα για σχεδόν μιάμιση ώρα, ακόμα και να σε κάνει να γελάσεις με την ψυχή σου. Ο Gallienne στον ομώνυμο ρόλο, είναι κομψός, εκφραστικός, παραστατικός, με λίγα λόγια, ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ. Βίκυ Ελευθερίου
Όμως όλα από ένα αδιάφορο πρωινό ξεκινούν. Ένα αδιάφορο πρωινό που δεν είναι σαν τ' άλλα. Ξαφνικά νιώθεις να ακούς μουσική. . Κόσμος είναι αυτό που φτιάχνεις εσύ. Αναπνέεις βαθιά. Εκτιμάς το ατέλειωτο οξυγόνο. Λατρεύεις το κρύο που ακουμπά το μάγουλά σου. Ξαφνικά σ' αρέσει ακόμα κι ο χειμώνας. Τι αξία θα είχαν άλλωστε τα καλοκαίρια, χωρίς τους χειμώνες, επαναλαμβάνεις. Δυναμώνεις τη μουσική, αρχίζεις να κουνάς ρυθμικά το κεφάλι σου . Ξαφνικά οι καθρέφτες ξεθολώνουν και βλέπεις καθαρά. Αυτό που βλέπεις σου αρέσει. Ξαφνικά ερωτεύεσαι. Τη ζωή. Κι εσένα. Κι αν δεν είσαι φίλε μου, ερωτευμένος με τον άνθρωπο που βλέπεις στον καθρέφτη κάθε πρωί, δεν πας πουθενά. Κλείνεις το μάτι συνωμοτικά στο σύμπαν. Η συμφωνία σας υπογράφηκε. Νεφέλη Ζ
Τον Ιούνιο του 2013 ένας Αυστριακός φοιτητής νομικής στράφηκε εναντίον του Facebook, αμφισβητώντας ότι προστατεύονται τα προσωπικά του δεδομένα στις ΗΠΑ. Λίγοι έδωσαν τότε σημασία στον νεαρό "Δαυίδ" που αποφάσισε να τα βάλει με τον "Γολιάθ" της ψηφιακής εποχής. Δύο χρόνια μετά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δικαίωσε τον 28χρονο Max Schrems κρίνοντας άκυρη τη συμφωνία "Safe Harbor" στο πλαίσιο της οποίας το Facebook, η Google, η Amazon και άλλες εταιρίες μπορούν να μεταφέρουν δεδομένα Ευρωπαίων πολιτών στις ΗΠΑ. "Συγχαρητήρια Max Schrems, άλλαξες τον κόσμο προς το καλύτερο" έγραψε στο Twitter o Edward Snowden, οι αποκαλύψεις του οποίου για μαζικές παρακολουθήσεις από αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών όπως η NSA έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην έκβαση της διετούς δικαστικής διαμάχης. "Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ακύρωσε ένα νόμο που χρησιμοποιείτο συστηματικά για παρακολούθηση. Ως εκ τούτου, είμαστε όλοι πιο ασφαλείς" πρόσθεσε σε άλλο tweet. Ιωάννα Μπρατσιάκου πηγή: news247.gr για να διαβάσεις ολόκληρο το άρθρο, πάτησε εδώ
Ιστορική – Δραματική σε σκηνοθεσία Alejandro Amenábar, με τους Rachel Weisz, Max Minghella, Oscar Isaac. Ιστορική και δραματική ταινία, σκηνοθετημένη έξυπνα και με έμπνευση από τον Ισπανό Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, που καταφέρνει με τις όμορφες και συγκλονιστικές σκηνές της να σε βάλει στο πνεύμα της εποχής της. Έργο, που αναφέρεται στην Υπατία (την υποδύεται πειστικά η όμορφη Ρέϊτσελ Βάϊς), μια γυναίκα φιλόσοφο, αστρονόμο κι επιστήμονα καθώς και σ΄ ένα αρχαίο κόσμο, που σιγά σιγά καταρρέει, με το Χριστιανισμό ολοένα να γίνεται πιο ισχυρός και με τον φανατισμό να επικρατεί. Η ταινία γυρίστηκε στη Μάλτα. Απεικονίζει πολύ πειστικά την αρχαία πόλη της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου και αποδίδει με ρεαλισμό ιστορικά και ευαίσθητα γεγονότα, όπως την καταστροφή της ονομαστής βιβλιοθήκης και τις θρησκευτικές συγκρούσεις, που είχαν ξεσπάσει. από τον Φίλο kst
