χαθήκαμε

δεν υπάρχουν φτηνές ανεμώνες
ευ ζην
ίσον
ευ θνήσκειν
ευχαριστήθηκες;
όπου κι αν βρισκόμαστε
χανόμαστε
το δικαίωμα στην αγάπη
είναι το δικαίωμα στο αντίο
ως παιδί
είχα δυσλεξία
έλεγα τον έρωτα
ρώτα Ε;
τώρα απέκτησα την ικανότητα
να πενθώ
ωρίμασα πια
όταν θέλω έρωτα δεν ρωτάω
τα θέλω όλα
ξανά και ξανά.

Τίποτα
κανείς
δεν χάνεται

Γιώργος Τρίκερι

πλεονεξία

Σαγαπάω περισσότερο από την ζωή μου την ίδια

αν σαγαπήσω λίγο ακόμα θα εκραγώ
θα αρρωστήσω από την 
λαχτάρα της απουσίας σου
μία λάβα 
θα μου καίει το κορμί
θα αρπάξει το στέρνο μου φωτιά
ώσπου να γίνει στάχτη
όλα στάχτη
ένας πόνος βαθύς
σαν δαγκώματιά καρχαρία
θα μου ξεσκίσει τα σωθικά
και θα πεθάνω 
έναν θάνατο αργό
σαν χιόνι που λιώνει.

θέλω να σαγαπήσω 
λίγο ακόμα

Γιώργος Τρίκερι

ημερολόγιο ενός performer. Όνειρο 189

μια μέρα θα πετάξω χωρίς αεροπλάνο.
όταν ήμουν μικρός στα όνειρα μου έκανα τα χέρια μου φτερά και απογειωνόμουν. Είχα ανακαλύψει τις αρχές της αεροδυναμικής και πετούσα πάνω από πόλεις και βουνα. και θάλασσες.
Μετά τη πτήση μου ένιωθα μεγάλη κούραση στα μπράτσα αλλά και τεράστια χαρά.
Δεν έκανα κόλπα και ακροβασίες, δεν συναντούσα πουλιά και αγγέλους. Έκανα κύκλους πάνω από τη γειτονιά μου. Έβλεπα τον αδελφό μου να παίζει με τα στρατιωτάκια του στη βεράντα, τη μάνα μου να απλώνει τα ρούχα στη ταράτσα. Οι λεμονιές και το χρυσάνθεμο φαίνονταν μικροσκοπικά σαν διακόσμηση μακέτας. Η μεταλική μπουλντόζα που μου είχε φέρει η θεία μου από την Αμερική παρατημένη κάτω από τις τριανταφυλλιές.
Έβλεπα τα κυνόροδα και τα κόκκινα μπουμπούκια. Να ποτίζω τις τριανταφυλλιές ήταν η αγαπημένη μου ασχολία. Μία μέρα με είχε βρεί η μάνα μου να στέκομαι μέσα στις λάσπες και να μασάω τα ροδοπέταλα.
- Τι κάνεις παιδάκι μου? Τα λουλούδια τρως?
Δεν της το είπα τότε, αλλά επηρεασμένος από τον Γκούφυ που έτρωγε φυστίκια και μεταμορφωνόταν σε σούπερ Γκούφυ, είχα πιστέψει πως τρώγοντας τα τριαντάφυλλα θα μεταμορφονώμουν σε σούπερ ήρωα. Θα γινόμουν ο Roseman.
Θα πετούσα πιο γρήγορα από αεροπλάνο και θα μοσχοβολούσα ροδόσταμο.
Μια φορά πετώντας έφτασα στο φεγγάρι. Εκεί με περίμεναν ο Γκαγκάριν και η Λαίκα.
Πιάσαμε κουβέντα για τους πλανήτες και τα αστέρια, μου μίλησε για τους δακτύλιους του Κρόνου, πως είναι σχηματισμένοι από πέτρες και σκόνη. Μιλούσε ελληνικά με με χοντρή ρώσικη προφορά, όπως ο θείος Σταμάτης που είχε ζήσει την μισή ζωή του στην Οδησσό. Τον θυμάμαι να κάθεται στο καφενείο στο χωριό και να περιγράφει στους Τρικεριώτες, τις μπαλαρίνες του Σεβτσένκο.
Ο θείος Σταμάτης, όχι ο Γκαγκάριν. Είχαν το ίδιο κυματιστό μαλλί και το ίδιο κενό διάστημα στα μπροστινά δόντια όταν χαμογελούσαν. Η Λάικα δεν έλεγε τίποτα. Μύριζε κάποια σεληνιακά φυτά που έμοιαζαν με μπρόκολα και είχαν ένα μωβ λουλούδι στην κορυφή τους. Φαινόταν λυπημένη που δεν θα επέστρεφε στη γη.
- Νιώθω μοναξιά όταν είμαι στο απέραντο διάστημα, είπε ο Γκαγκάριν, ζηλεύω τους συγχωριανούς μου που δεν έχουν πάει πουθενά, ούτε μέχρι το διπλανό χωριό. Αυτοί με ζηλεύουν γιατί έχω πάει παντού, γιατί έχω ταξιδέψει στις πιο άγνωστες διαστάσεις του Σύμπαντος και με θεωρούν ελεύθερο. Η ελευθερία βρίσκεται μέσα μας, πουθενά αλλού. Η Λάικα του έριξε ένα φευγαλέο βλέμμα, σαν να έλεγε «Συμφωνώ», και μετά επέστρεψε στα μπρόκολα.
Σκόπευα να τον ρωτήσω τόσα πολλά. Για τους γαλαξίες, τα νεφελώματα, για τους κομήτες, αν τον γούσταραν περισσότερο τα κορίτσια από τότε που έγινε κοσμοναύτης. Το όνειρο έληξε απότομα όταν με ξύπνησε η μάνα μου να πάω σχολείο. 
Όταν ήμουν μικρός ποτέ δεν ονειρεύτηκα πως τα πόδια μου ήταν ρόδες κι εγώ λεωφορείο.

Γιώργος Τρίκερι

Ανατομία

το κορμί έχει μάθει να περιμένει
για μικρά θαύματα
το μυαλό θάνατους σκέφτεται
μα δεν τολμά να παραδοθεί σε αυτούς
έρωτες αναλύει
μα δεν τολμά να παραδοθεί σε αυτούς
τα μάτια εντυπωσιάζονται
από φανταχτερά χρώματα
και ξεμυαλίστρες πανσέληνους
το στομάχι λιμπίζεται
εξωτικά γεύματα και ακριβά κρασιά
τα χέρια ανοίγουν παράθυρα
να μπει η Άνοιξη στο δωμάτιο
το στόμα ψάχνει στόμα
που θα το θρέψει
με φιλιά και ψίθυρους
η καρδιά ...
Α η καρδιά μαθαίνει
στο κορμί να χορεύει.

Γιώργος Τρίκερι

ημερολόγιο ενός performer. προσευχή στον χωροχρόνο

οι αυταπόδεικτοι θεοί μου
είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί μου
η ευκολία με την οποία τους προσκύνησα
και μετάλαβα τις ημιαφρώδεις αλήθειες τους
Όταν μαθαίνω έναν ρόλο
δεν θέλω πια να τον υποδυθώ
γιατί θα με σκοτώσει
χωρίς ...
νωρίς
πέρασε πια η εποχή
που μπορούσα να μπω στη μηχανή του χρόνου
να ταξιδέψω στο τώρα
να συναντήσω τον μελλοντικό μου εαυτό
και να του πω:
διάλεξε τις στιγμές που επιθυμείς
να μείνεις μοναχός
διάλεξε τις μάχες σου
κάθε πόλεμος που θα χάσεις
είναι η περιπέτεια που έψαχνες
να γλυτώσεις από τον χρόνο
μέλλον-παρόν-παρελθόν
είναι μονάχα γέφυρες
φτιαγμένες με λίθους
που εγώ κουβάλησα
με έφεραν σε αυτή εδώ τη σκηνή
που ελπίζω να βρω
λίγη χαρά
γλυκό κρασί
κι ένα τόξο μαγικό
αλεξίχρονο.

Γιώργος Τρίκερι

ημερολόγιο ενός performer. ασπρόμαυρες μνήμες

Εχω μία φωτογραφία μου ασπρόμαυρη. Είμαι καθισμένος στην αυλή μας στο New Jersey. Φοράω ένα μπεμπεδίστικο φουτεράκι. Το φουτεράκι φαίνεται λευκό. Θα μπορούσε να είναι κίτρινο ή ροζ, στην ανάμνησή μου είναι ροζ. Το ροζ πηγαίνει με τα κατάξανθα μαλλιά μου.  Δεν πειράζει γιατί ήμουν μπέιμπι τότε, η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1962.

Την επόμενη χρονιά οι γονείς μου και εγώ μπήκαμε ένα τεράστιο υπερωκεάνιο για να έρθουμε στην Ελλάδα. Το ταξίδι από την Νέα Υόρκη μέχρι τον Πειραιά διαρκούσε τρεις εβδομάδες. Κάθε βράδυ στην σάλα του εστιατορίου εμφανιζόταν και τραγουδούσε ο Τζίμης Μακούλης. Ο Μακούλης είναι ένας τραγουδιστής που τώρα πια οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει. Τότε όμως ήταν ένας μεγάλος σταρ. Είναι ο πρώτος Έλληνας που εμφανίστηκε στο διαγωνισμό της eurovision. Το τραγούδι του τσιγγάνα καρδιά είναι ένα τραγούδι που με έχει σημαδέψει. Τι φταίω εγώ αν έχω τσιγγάνα καρδιά, τι φταίω εγώ αν θέλει να φεύγει μακρυά.. Ακόμα και σήμερα το σιγοτραγουδάω. Θυμάμαι να είμαι στην αγκαλιά της μάνας μου μισοκοιμισμένος, ήμουν μόλις δύο χρόνων.

Είναι μία από τις πιο γλυκές μου αναμνήσεις, η βελούδινη φωνή του Τζίμη Μακούλη να χαιδεύει τα αυτιά μου καθώς χαλαρώνω στην ζεστή αγκαλιά της μάνας μου, η γλυκιά αλμύρα του ωκεανού να μπαίνει από τα φινιστρίνια μαζί με το απαλό σεληνόφως. Είναι όμως μία επίπλαστη ανάμνηση.

Που θέλω να καταλήξω; Η εργασία που μας έβαλε η Μαρίνα στάθηκε αφορμή να μοιραστώ ακόμη μια από τις ιστορίες μου. Αυθεντικές και επίπλαστες αναμνήσεις είναι κτήματα της αμύθητης περιουσίας μου. Το 1978, δεκάξι χρόνια από τότε που τραβήχτηκε η φωτογραφία με το ροζ μπεμπεδίστικο φουτεράκι, επέστρεψα σε εκείνη την αυλή στο New Jersey. Τίποτα δεν είχε αλλάξει.  Ο δίχρονος πιτσιρίκος που ήμουν κάποτε, με περίμενε. Τον πήρα και φύγαμε. Από τότε είναι πάντα μαζί μου. Ίσως να θεωρείτε πως είναι μία επίπλαστη ανάμνηση ενός τρελού μυαλού. Αλλά εγώ νιώθω την ζεστασιά της παλάμης του μέσα στη δική μου.

ημερολόγιο ενός performer. περί οργασμού

Ο γυναικείος οργασμός είναι πιο έντονος κατά την διάρκεια μιας μπόρας. Η ιδιότητα της γυναίκας να βρίσκεται σε επαφή με τους βιορυθμούς της φύσης της προσφέρει την πολυτέλεια να απολαμβάνει τα οφέλη μιας σεξουαλικής εμπειρίας, που εμείς οι άντρες θα έπρεπε να συνδέσουμε τους νευρώνες του εγκεφαλού μας με μία συσκευή η οποία θα παρείχε την τάση ενός ελαφρού ηλεκτροσόκ, για να βιώσουμε κάτι αντίστοιχο.
Βεβαίως το όλο βασανο ξεκινάει με την εσφαλμένη ταύτιση του αντρικού οργασμού με την εκσπερμάτιση. Ο άντρας είναι ικανός να νιώσει την κορύφωση της ερωτικής πράξης χωρίς απαραιτήτως να υπάρχει έκκριση σπερματκών υγρών.
Όταν ο άντρας απελευθερωθεί πλήρως ως κοινωνικό ον θα μπορεί να απολαμβάνει την αίσθηση του οργασμού ή ακόμη και πολλαπλούς οργασμούς χωρίς να νιώσει την υποχρέωση να στέλνει την εντολή στον εγκέφαλό του να εκκινήσει την διαδικασία της τεκνοποίησης. Είναι όλα μέρος της εξελικτικής διαδικασίας.
  Ο ολοκληρωμένος άντρας θα έχει απελευθερωθεί από την επίκτητη επιθυμία του να αναλάβει τον ρόλο του πατέρα-αφέντη, αρσενικού-εξουσιαστή, κατακτητή, και τότε χαλαρός και ανέμελος θα μπορέσει να απολαύσει την ερωτική πράξη.
Η γυναίκα είναι η γη, όμορφη και φιλόξενη αλλά και ο άντρας είναι εξίσου σημαντικός και όμορφος.
Είναι το αστρικό σώμα που με τους κεραυνούς του και τις αστραπές του συγκλονίζει τα έγκατα αυτής της γης.

Γιώργος Τρίκερι

καλημέρα

η παρουσία σου είναι μικρή

όσο ένα ελαφάκι,

την αυγή που το κορμί σου σκιρτά

με το ζόρι ξυπνάω

ίσα ίσα για ένα χάδι

μετά λιμπίζομαι το φιλί σου

βρεγμένο 

να γλιστράει

ανάμεσα μας.

η παρουσία σου είναι μικρή

όσο η βιογραφία ενός έρωτα

που η μόνη του χαρά 

είναι πως άντεξε τη τρέλα του, 

η απουσία σου όμως

διαρρηγνύει φτερά ανύποπτων πουλιών

σαν την γεωγραφία

του κόσμου όλου

Γιώργος Τρίκερι

ημερολόγιο ενός performer. ωδή στον Fela Kuti

Η μεγαλύτερη παραξενιά μου είναι ο υπέρμετρος ρομαντισμός μου. Η αδυσώπητη πεποιθησή μου ότι ο άνθρωπος κατά βάθος είναι ένα ευγενικό, καλοπροαίρετο πλάσμα που στο τέλος θα κατορθώσει να αποτινάξει την επίκτητη μαλακία που τον δέρνει και θα κατορθώσει να βαδίσει προς την ολοκλήρωσή του.

Μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή, δεν παραμένω αδρανής. Βλέπω οράματα ακούγοντας μουσικές από αφρικάνικα τύμπανα.

Είμαι τεμπέλης αλλά ένας τεμπέλης που λικνίζεται στους ρυθμούς αφρικάνικων τύμπανων.

Δεν νιώθω την ανάγκη σωτηρίας αλλά αν είναι κάτι να με σώσει αυτά είναι μόνο τα αφρικάνικα τύμπανα.

always

έψαξα να βρω
μια πρωινή φωτογραφία
να λέει το τσαλακωμένο μαξιλάρι
"σ' αγαπάω"
τόπος λατρείας
τα μάτια σου
ανάκτορο το μικρό κορμί σου
σκορπίζω ερωτόφυλλα
θερίζω ηδονές
πεινάω, πεινάω για σενα
ποθώ τη σκιά σου
τα φιλιά σου τα ζαλιστικά
σα γατιά να τυλιχτούμε
σα φεγγάρι θα σε γεμίσω
κι ας μη κλείσουμε μάτι
όλη νύχτα

Γιώργος Τρίκερι

ημερολόγιο ενός performer.σκαρίφημα μονολόγου, μεγάλη πέμπτη

Η μέρα ποτέ δεν με συμπάθησε,
η μέρα είναι κουτσομπόλα.
αργόσχολη καλοθελήτρια.
Τη μέρα κυκλοφορούν οι φρόνιμοι κι οι αμφιβολίες.
τους φοβάμαι τους φρόνιμους, είναι επικίνδυνοι
κι οι αμφιβολίες το ίδιο.
Ξέρεις τι είναι οι αμφιβολίες;
κουνούπια που τσιμπάνε και ρουφάνε
όποια σταγόνα ρομαντισμού
μας έχει απομείνει.
Η νύχτα, αχ η νύχτα
τη νύχτα ξυπνούν οι γάτες, τεντώνονται
και σκαρφαλώνουν στα κεραμίδια
να ρουφήξουν έρωτα
γιατί κι ο έρωτας παιδί της νύχτας είναι
δαίμονας νυχτόβιος.
Ξέρω τι σκέφτεστε
το βλέπω στα μάτια σας
πως είμαι αιθεροβάμων
πως το μυαλό μου είναι κούνια τρέλα

είμαι εργάτης της τέχνης εγώ
οικοδόμος ψευδαισθήσεων
κουβαλητής της φαντασίας
εραστής ξάγρυπνων ονείρων
γαμιάς της νύχτας
γάτος ανένταχτος
αληθινός ποιητής της εποχής μου.

έχω τις παραξενιές μου κι εσείς τα θορυβώδη δόγματα σας
Ας δώσουμε όμως μια ευκαιρία 
στη τέχνη της αρμονικής συνύπαρξης
μην αφήσουμε τις λέξεις μας να σκουριάσουν
ας γίνουν τα κορμιά μας προσάναμμα
πυρομανείς άγγελοι
να κάψουν τις ιδέες μας
τα πεπρωμένα μας
τις ζωές μας τις ίδιες 
ώσπου να μείνουν πάνω από τις στάχτες τις ζεστές
μόνο τα παιδικά μας χαμόγελα

τότε επιτέλους θα ανασάνουμε

Γιώργος Τρίκερι

αυτογνωσία

Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; 
Η αγάπη μου 
ή η απουσία της.
Είμαι το παρόν
Οι φιλοδοξίες μου
Οι απογοητεύσεις μου
Είμαι παράδοξος
Παράξενος
Έχω τύχη.
Έχω αποτύχει
 αλλά δεν είμαι αποτυχημένος.
Είμαι οι αντιφάσεις μου
Οι επιλογές μου.
Γουστάρω απρόβλεπτη ζωή.

Γιώργος Τρίκερι

Χαϊκού ενός πεινασμένου

είσαι έρωτας καυτός
σ έχω μέσα μου βαθιά
σαν ρεβύθια στον φούρνο.

Γιώργος Τρίκερι

προσευχή

υπάρχουν δυο χιλιάδες θεοί
δέκα χιλιάδες προσευχές
που δεν φτάνουν ποτέ στον ουρανό
καίγονται 
χωρίς να φτάσουν μακριά από τα χείλη
ίσως οι θεοί
ποθούν την ίδια θρησκέια
με εμάς,
χάδια και φιλιά.

Γιώργος Τρίκερι

ημερολόγιο ενός performer. στο τραμ

Είμαι στο τραμ.
Απέναντι μου κάθεται ένα όμορφο κορίτσι, δίπλα της στέκεται ένα αγόρι, δεν θέλω να γράψω πως είναι άσχημος, αλλά είναι. Έχει ακμή στο πρόσωπό του και τα μαλλιά του είναι κουρεμένα αστεία, ούτε ξέρω τι σημαίνει αυτό.
Το αγόρι ρίχνει κλεφτιές ματιές στο κορίτσι. Το κορίτσι έχει το προσωπό της σκυμμένο στο κινητό της. Σκέφτομαι πως ήμουν και εγώ κάποτε ένα άσχημο αγόρι με αστεία μαλλιά. Εμένα ήταν και η μύτη μου σαν μελιτζάνα.
Θυμάμαι την ζωή μου να είναι θρύψαλα πριν να είναι ολόκληρη. Θυμάμαι τον θυμό, τον πόνο, τις ανασφάλειες, την απόγνωση.
Προσπαθώ να θυμηθώ τις στιγμές που ο πόνος έγινε πληροφορία, που οι ανασφάλειες  μεταλάχτηκαν σε ικανοποίηση, που η απόγνωση έδωσε την θέση της στην απόλαυση, που το αγόρι έγινε άντρας. Η διαδρομή της αυτογνωσίας δεν έχει ολοκληρωθεί, υποψιάζομαι πως ποτέ δεν ολοκληρώνεται. Πιστεύω πως ο έρωτας μας σπρώχνει με τον δικό του ύπουλο τρόπο στην αυτογνωσία, γι’αυτό έρχεται τις πιο ανυποψίαστες στιγμές. Σκορπίζει εντροπία και ανισορροπία και καλά κάνει, αυτή είναι η δουλειά του. Είναι μία μικρή επανάσταση ο έρωτας, με ταραχές και επεισόδια, με καταστροφές και απώλειες, όπως οφείλει κάθε επανάσταση που σέβεται τον εαυτό της. 
Το βόλεμα είναι ένα στατικό καθεστώς ρουτίνας και βαρεμάρας, μας κάνει οκνηρούς και μαλθακούς, σε σώμα και ψυχή. Ευτυχώς εμφανίζεται αυτός ο ρομαντικός προβοκάτορας με την αναίδειά του και την ανυπακοή του και τα ισοπεδώνει όλα. Θα έγραφα «τα γαμάει όλα» που είναι και το σωστό ...
Οι σκέψεις μου διακόπτονται από μία κίνηση που πιάνει το μάτι μου. Το αγόρι σκύβει και λέει κάτι στο κορίτσι. Αυτή παραμερίζει το κινητό της και τον κοιτάει. 
Το αγόρι παίρνει θάρρος. Της λέει και κάτι άλλο. Το τσουλούφι του πέφτει στα μάτια, τό κάνει πέρα με τα δάχτυλά του, τα μαλλιά του τώρα πια δεν φαίνονται αστεία, ούτε αυτός φαίνεται άσχημος.
Σηκώνομαι, έχω φτάσει στον προορισμό μου. Το τελευταίο πράγμα που βλέπω είναι το κορίτσι να χαμογελάει στο αγόρι.

Γιώργος Τρίκερι

Ερωτευμένος Μαρξ

Ταινίες που μιλάνε τη γλώσσα της ψυχής

Είδα χτες το βράδι τη "Φανταστική Γυναίκα" (Una Mujer Fantastica) του Σεμπάστιαν Λέλιο. Μια δυνατή ταινία που περιγράφει με συγκινητικό τρόπο τον ηρωικό αγώνα μιας γυναίκας που βιώνει μια απώλεια. Δεν θα πω περισσότερα για την υπόθεση της ταινίας, τα τρέιλερ γιαυτό υπάρχουν. Την προτείνω σε όποιον αγαπάει τον καλό κινηματογράφο. 

Στη παρούσα φάση για μένα καλός κινηματογράφος είναι οι εκτός Χόλιγουντ ταινίες που δεν περιέχουν βαρετούς, μασκοφόρους σούπερ-ήρωες οι οποίοι καθώς εξολοθρεύουν ακόμα πιο βαρετούς αντιπάλους, κλάνουν εξυπνακίστικες ατάκες.

Όπως πιθανόν γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με τα όσκαρς (όλοι δηλαδή) η "Φανταστική Γυναίκα" κέρδισε το όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Χαίρομαι για τους συντελεστές της ταινίας και ειδικά για την Ντανιέλα Βέγκα, η οποία έγραψε ιστορία ως η πρώτη transgender ηθοποιός που πρωταγωνιστεί σε ταινία που κερδίζει όσκαρ (βεβαίως μπορεί να υπήρξε και άλλη στο παρελθόν και να μην το μάθαμε ποτέ).

Όμως πρέπει να ομολογήσω πως θεωρώ τις άλλες δυο ταινίες που ήταν συνυποψήφιες για το συγκεκριμένο όσκαρ σαφώς καλύτερες.

Αναφέρομαι στο Loveless (ελλ. τίτλος: Χωρίς Αγάπη) του Αντρέι Ζβιαγκιντσέφ και την Ούγγρική ταινία Testrol es Lelekrol (ελλ. τίτλος: Η Ψυχή και το Σώμα) της Ιλντίκο Ενιέντι.

Δυο αληθινά διαμάντια της έβδομης τέχνης. Αν έπρεπε να δώσω βραβείο σε μια από τις δυο, δεν θα ήξερα ποιά να διαλέξω. Δεν έχει σημασία, τα όσκαρς έτσι κι αλλιώς είναι ένα κιτς πανηγύρι γκλαμουριάς άνευ αξίας.

Στους γνήσιους σινεφίλ προτείνω να δουν και τα τρία φιλμ κι όσο μπορείτε γυρίστε τις πλάτες σας στις ανούσιες παπαρόσουπες του Χόλιγουντ.

Διευκρινίζω του Χόλιγουντ και όχι του Αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου που συνεχίζει να μας προσφέρει υπέροχες ταινίες όπως το φετινό Lucky του Τζον Κάρολ Λιντς


Γιώργος Τρίκερι

χειμωνιάτικο

στον πηγαιμό για την Ιθάκη
μόνο τη Πηνελόπη
μπορούσα να σκέφτομαι.
μόνο μια φράση γραμμένη 
σε όλο το ημερολόγιο
"βροχή σαν γίνεις θάλασσα,
μην με ξεχάσεις"
σε βυθούς σκοτείνούς
βουτούσε η αστρόφεγγη μοναξιά μου
εκείνες τις ατέλειωτες νύχτες
πριν προσεγγίσω τον κόλπο σου.
τώρα σε απόκρημνους, θαρραλέους
βράχους
αναζητώ τα ίχνη σου
όταν σε βρω
με το καλό
δεν θα ντραπώ
τα φιλιά σου να ζητιανέψω.

Γιώργος Τρίκερι

ημερολόγιο ενός performer. Όταν γίνομαι γυναίκα. ντράφτ πρώτο

Δεν μπορώ να κοιμηθώ με αυτή τη ζέστη, δεν μπορώ να βολευτώ. Το σώμα μου εκπέμπει μία ανυπόφορη θερμότητα, σαν να έχω ξαπλώσει δίπλα σε φωτιά.
Θέλω να βγω στη βεράντα μήπως φυσάει λίγος αέρας, αλλά δεν του αρέσει να ξυπνάει και να μην με βρίσκει δίπλα του.
Μερικές φορές θέλω να του φωνάξω "Άσε με, δεν μπορώ, δεν μπορώ να αναπνεύσω". Αρχίζω να νευριάζω σαν να έχουμε τσακωθεί ήδη, όλοι οι τσακωμοί ξεκινούν στην φαντασία μου, οι σκέψεις στριφογυρίζουν με μανία στο κεφάλι μου, γίνονται βρισιές, προσβολές, λέξεις που δεν θα έπρεπε να ανταλλάσουν εραστές.

Πόνος ανάμεικτος με ερωτική έξαψη, ήταν μία συναρπαστική αίσθηση.
Όλη η ιστορία έτσι ξεκίνησε, μία ματιά και η ζωή μου άλλαξε πορεία.

Ούτε που γύρισε να με κοιτάξει, έπαιζε το πιάνο, τα χέρια του στα πλήκτρα σαν να ήταν η μόνη ερωμένη που ήθελε να αγγίζει..

Όλα πάνω του ήταν ζεστά, το χέρι του, τα μάτια του, ήχος της φωνής του κανένα σημάδι του βίαιου ανθρώπου που θα κατέστρεφε την ζωή μου.
Έχω χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, λίγο ακόμα θα μου κόστιζε και τα λογικά μου.

Έχω κενά μνήμης γιατί το μυαλό μου προσπαθεί να με προστατέψει, έχει σβήσει τις πιο φρικτές εικόνες, που με αυτές δεν θα μπορούσε άνθρωπος να παραμείνει λογικός.
Θέλω ξανά να έχω την ευθύνη των πράξεων μου, τον έλεγχο της ζωής μου.

Υπήρχε μία περίοδος που μπορούσα να του αντισταθώ, δεν με είχε αποπλανήσει πλήρως η ζεστασιά της φωνής του, η τρυφερότητα στο βλέμμα του.

Μισώ τον εαυτό μου που κλαίω μπροστά του, Μισώ τον εαυτό μου που τον κοιτάζω και πιστεύω και πως δεν θα το κάνει ξανά.

Είναι ήρεμος, καθησυχαστικός, εκπέμπει μία ευγένεια που δεν έχουν πια οι άντρες. Δεν μπόρεσα να διακρίνω πίσω από την ευγένεια τον αδηφάγο λύκο.   
Αφέθηκα στην γοητεία του και τον εμπιστεύθηκα, όπως τόσο συχνά κάνουμε εμείς οι γυναίκες και σχεδόν πάντοτε δίνουμε την εμπιστοσύνη μας στον λάθος άντρα.

Είδα πάλι εκείνο το όνειρο.

Κάθομαι στο πάτωμα του μπάνιου, κρατάω ένα τετράδιο. Ποτέ δεν μου άρεσε αυτό το «η ζωή είναι ένα βιβλίο», η δική μου ζωή είναι ένα τετράδιο, εγώ γράφω τις προτάσεις, με τα δικά μου αντικείμενα.

Το μπάνιο είναι σκοτείνο και μου αρέσει, μπάινει μέσα ο πατέρας μου, μου ανάβει το φως.. Δεν είναι ο πατέρας μου όμως, έχει το πρόσωπο του Αλέξη.
Το φως μου πονάει τα μάτια, του ουρλιάζω να το σβήσει.
Βγάινω τρέχοντας από το σπίτι, ώσπου καταλήγω στην παραλία.

Η ζέστη είναι αφόρητη, η θερμοκρασία διαρκώς ανεβαίνει.


Το δωμάτιο μοιάζει να βράζει, σαν να μην μπαίνει αέρας. Δεν αντέχω άλλο εδω μέσα, πρέπει να φύγω.


Δεν ξέρω τι νιώθω..Γαλήνη, τρόμο, σύγχυση και ενοχές, κυρίως ενοχές..Όχι, όχι δεν ισχύει, κυρίως λύτρωση, μόνο λύτρωση. Λύτρωση.

Από το παράθυρο ακούω ήχους της πολής, τα γέλια των παιδιών που ξέμειναν εδώ, την μουσική από κάποιο διπλανό διαμέρισμα, τους συνηθισμένους ήχους της φυσιολογικής ζωής. Αυτό θέλω και εγώ, μία φυσιολογική ζωή.

Γιώργος Τρίκερι

το χαϊκού του πονεμένου αλλά όχι απελπισμένου αγωνιστή

Πολυτεχνείο καφέ
μπαρ Ελευθερία
φτου και βγαίνω.

ημερολόγιο ενός performer. Κωμικοί Έρωτες (κανείς δεν θα γελάσει)

αποσπάσματα από την συλλογή διηγημάτων του Μίλαν Κούντερα:

ήμουν πεπεισμένος ότι κανείς δεν ήξερε για μας. Ζούσα σαν αυτούς τους ιδιόρρυθμους που νομίζουν ότι ζουν απαρατήρητοι πίσω από ψηλά τείχη, ενώ τους διαφεύγει μια μικρολεπτομέρεια: ότι τα τείχη αυτά είναι από διάφανο γυαλί.

Αυτό το κομμάτι της αφήγησης μου θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παραβολή για την δύναμη της ομορφιάς. Τη μέρα που ο κ. Ζατούρετσκι είδε σπίτι μου την Κλάρα θαμπώθηκε τόσο πολύ , που εντέλει δεν την είδε. Η ομορφιά έβαλε ένα αδιαπέραστο φίλτρο μπροστά στα μάτια του. Ένα φίλτρο από φως που την έκρυβε σαν πέπλο.

Έρχονται στιγμές στη ζωή που πρέπει να δώσει κανείς τη μάχη του οπισθοχωρώντας που πρέπει να εγκαταλείψει τις ήσσονος σημασίας θέσεις για να περισώσει τις ζωτικής σημασίας. Και η πιο σημαντική μου φάνηκε πως ήταν ο έρωτας μου. Ναι, τις ταραγμένες εκείνες μέρες, άρχισα ξαφνικά να συνειδητοποιώ πως είμαι ερωτευμένος, πραγματικά ερωτευμένος με την μοδιστρούλα μου.

νομίζεις πως όλα τα ψέματα είναι ίδια αλλά δεν έχεις δίκιο. Μπορώ να σκαρφιστώ οτιδήποτε, να κοροϊδεύω τους πάντες, να σκαρώνω φάρσες, να κάνω κάθε λογής αστεία, αλλά δεν έχω την αίσθηση  πως είμαι ψεύτης. Αυτά τα ψέματα, αν θες να τα πούμε ψέματα, είμαι εγώ, έτσι όπως είμαι στη πραγματικότητα. Με τα ψέματα αυτά δεν κρύβω τίποτα, με τα ψέματα αυτά λέω εντέλει την αλήθεια.
Για μερικά όμως πράγματα δεν μπορώ να πω ψέματα. Για μερικά πράγματα που τα γνωρίζω σε βάθος, που έχω συλλάβει το νόημα τους, που τα αγαπώ. 
Μ' αυτά τα πράγματα δεν κάνω αστεία. Αν έλεγα ψέματα γι' αυτά θα ξέπεφτα στα ίδια μου τα μάτια κι αυτό δεν γίνεται, μη μου το ζητάς αυτό, δεν θα το κάνω

απ τον παππού στον εγγονό

ανθρώπινες σχέσεις

οι φίλοι μας τα ζώα

Το Τρίτο Μπουκάλι

γυναικεία φύση

του αι γιαννιού

ένα δάκρυ

ένα χαμόγελο

για όλα και για τίποτα

η γλύκα

η αγάπη

αναμνήσεις

ζωή

χαίρομαι

όσο είμαι εδώ

Γιώργος Τρίκερι

home is where the heart is

το σπίτι που ζήσαμε
το σκέπασαν οι πασιφλόρες
ο καφές με κάρδαμο που έφερες από το χωριό
ξεχασμένος στο μοβ βαζάκι
τον έψηνες αργά και βασανιστικά
άφηνες δυο καρύδια να μουλιάζουν στο νερό αποβραδίς
μου έδινες το καρυδόνερο να πιώ
πριν ανάψω τσιγάρο το πρωί  
ήθελες να με φροντίζεις  
σου άρεσε να διαβάζεις δυνατά 
σαν να είναι η ζωή θέατρο 
τώρα ο έρωτας που έζησε σ αυτό το σπίτι
είναι μια δωρική ανάμνηση
ένα σπασμένο κεραμίδι
μια απαλή μυρωδιά
η γειτόνισσα ρίχνει δενδρολίβανο 
στη κατσαρόλα
σκύβω να πιω νερό στη βρύση της αυλής
νίψονπάθηκαιπαθήματα ...
θα αφήσω την εξώπορτα 
ακλείδωτη

Γιώργος Τρίκερι

photo: Ιωάννα Τζίμα

food porn

ημερολόγιο ενός performer 2

19:37

μην γελιέσαι πως με καταλαβαίνεις. Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.
Η μάνα μου έλεγε πως για να κατανοήσεις πλήρως έναν άνθρωπο πρέπει να είσαι δίπλα του τη στιγμή που θα γεννηθεί, να παραμείνεις συνέχεια δίπλα του για όλη του τη ζωή ώστε να είσαι μάρτυρας σε όλα που θα του συμβούν και να είσαι δίπλα του όταν θα ξεψυχήσει.
χα,χα,χα
ας γελάσω
 γέλασα ήδη
Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.
Κανείς δεν ξέρει τι τραβάω.
είχα στεναχωρηθεί όταν συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει ελληνική λέξη για το χιούμορ.
Ναι, η ελληνική λέξη για το χιούμορ είναι η αίσθηση του χιούμορ
sense of humor.
μετά έμαθα πως η λέξη από μόνη της είναι ελληνική. προέρχεται από την λέξη "χυμός"
Ο θεός ο ίδιος είναι ένας κωμικός που κάνει black humor.
το γέλιο μπορεί να μας απελευθερώσει από τον φόβο του διαβόλου κι απελευθέρωση από τον φόβο είναι η αρχή της σοφίας.
κι εμείς φοβόμαστε να γελάσουμε.  
Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.
κανείς δεν τολμάει να γελάσει. 


απόσπασμα από το θεατρικό που έχω γράψει. έχουμε αρχίσει τις πρόβες. ευελπιστώ να το ανεβάσουμε αρχές Μαρτίου. Να έρθετε να το δείτε.

ημερολόγιο ενός performer 1

10:22

μου αρέσει να ακούω ανθρώπους να μιλούν ξένες γλώσσες. απολαμβάνω τη μουσικότητα κάθε γλώσσας.
οι άνθρωποι συνήθως μιλούν για κοινότοπα πράγματα. μιλούν στο τηλέφωνο για το αυτοκίνητο τους που ανέβασε θερμοκρασία γιατί πήρε ο κινητήρας νερά με τις πλημμύρες και πόσο θα κοστίσει. Αλλά μια ξένη γλώσσα στα αυτιά μου ακούγεται σαν έργο λογοτεχνίας.
Ο ήρωας είναι πληγωμένος γιατί ο έρωτας του πρέπει να επιστρέψει στο Κιργιστάν.
Φοβάται πως δεν θα την δει ξανά. πως εκεί που θα πάει θα τον ξεχάσει. Τι αξία, τι νόημα θα έχει η ζωή του από δω και μπρός;

Θα δείξει!!!

μην κάνετε άλλα σχέδια για το Σάββατο που μας έρχεται. Ελάτε να δείτε τον πιο τυχερό άνθρωπο του κόσμου (εμένα δηλαδή) να προσπαθώ να χωρέσω όλη μου τη ζωή και όλη μου τη τύχη στη σκηνή του ΕύΠολις. Ως έξτρα μπόνους θα σας δοθεί η ευκαιρία να είστε παρόντες στην πρώτη παγκόσμια εμφάνιση του ταλαντούχου κύριου Κωνσταντίνου Καρούση.