« Ο ταξιτζής» (Taxi driver), 1976, Σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε. Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Σίμπιλ Σέπαρντ, Τζόντι Φόστερ, Χάρβεϊ Καϊτέλ.
Βετεράνος του Βιετνάμ, ο ταξιτζής στη Νέα Υόρκη Τράβις Μπίκλ, αποφασίζει να καθαρίσει την αμαρτωλή νυχτερινή μητρόπολη από τα καθάρματα που κατά τη γνώμη του τη μολύνουν. Θα συναντήσει την ενσάρκωση της αγνότητας στο πρόσωπο μιας γυναίκας που θα τον απορρίψει και θα προσπαθώντας να σώσει από την πορνεία μια έφηβη, θα αποδυθεί σε ένα λουτρό αίματος.
Το θέμα της μοναξιάς: « Έχω πια πεισθεί ότι η μοναξιά, καθόλου δεν είναι ένα φαινόμενο σπάνιο ή παράξενο, παρά το κεντρικό και αναπόφευκτο γεγονός της ανθρώπινης ύπαρξης» ( Τόμας Γουλφ, «God’s lonely man”). Τα λόγια του Τράβις: «δεν υπάρχει διέξοδος. Είμαι ο εγκαταλειμμένος του Θεού», εμπνευσμένα από το ποίημα, θα μπορούσε να είναι το μότο της ταινίας. Ο Τράβις, ενώ συντροφεύεται από τους πελάτες, είναι βαθιά μόνος σε μια νυχτερινή Νέα Υόρκη που πρωταγωνιστεί ισότιμα με τους ανθρώπους της πόλης. Το ταξί του κι αυτός είναι ένα, επικοινωνεί με τους πελάτες μόνο μέσα από του καθρέφτες, χωρίς να έχει σχεδόν ποτέ άμεση επαφή μαζί τους.
Η θρησκεία: Ο Τράβις αποφασίζει, ότι όντας ο ίδιος καθαρός κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα γίνει ο Άγγελος Εκδικητής, που θα αλλάξει τον κόσμο ( τουλάχιστον το δικό του) εξαγνίζοντάς τον από την αμαρτία που αντιπροσωπεύουν οι λογής, λογής αρουραίοι της νύχτας, ένα μωσαϊκό από προαγωγούς, πόρνες, ναρκομανείς, επίδοξους δολοφόνους. Οι κινήσεις του παίρνουν το χαρακτήρα θρησκευτικής ιεροτελεστίας: Κάθε μέρα καθαρίζει το ταξί που βρωμίστηκε τη νύχτα, κάνει ειδική διατροφή, γυμνάζεται προσπαθώντας να εναρμονίσει την εξωτερική με την εσωτερική καθαρότητα. Η επιρροή της θρησκευτικής αποστολής είναι φανερή στο πρόσωπο του ταξιτζή: « Ο Τράβις είναι μια φιγούρα της Παλαιάς Διαθήκης: για να αγγίξει την αγιότητα, πρέπει να επικαλεστεί την οργή του Θεού» ("Ο Σκορσέζε για τον Σκορσέζε"). Η Μπέτσυ, η κοπέλα που θα ερωτευθεί, εμφανίζεται σε σλόου μόσιον σαν άγγελος, ντυμένη στα λευκά. Στο δωμάτιό του μαραίνονται τα λουλούδια της Μπέτσυ θυμίζοντας τάφο, η κάμαρα της Άιρις, της ανήλικης πόρνης είναι γεμάτη με κεριά σαν ιερό.
Ο Στρατός, ο πόλεμος, η πολιτική: Ο Τράβις έχει στιγματιστεί ψυχικά από το συλλογικό τραύμα της Αμερικής, τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ξυρίζει το κεφάλι του σε στιλ Μοϊκάνα, όπως έκαναν οι Ειδικές Δυνάμεις, ασκείται καθημερινά, δοκιμάζει την αντοχή του στη φωτιά, αναλαμβάνει έναν ιερό πόλεμο, μια Σταυροφορία. Θα επιχειρήσει να σκοτώσει τον πολιτικό που βγάζει λόγο υποστηρίζοντας ότι θα φέρει την κάθαρση, πιστεύοντας ότι εξαπατά τους άλλους, γιατί μόνο ο ίδιος μπορεί με τα όπλα να είναι αποτελεσματικός. Ευθεία αναφορά στις πολιτικές δολοφονίες που είχαν προηγηθεί στην Αμερική.
Οι συντελεστές της ταινίας: Το « στιλ Σκορσέζε» σε όλο του το μεγαλείο. Ο θεατής είναι πανταχού παρών, είναι ο πελάτης, είναι το βλέμμα του Τράβις μέσα από τους καθρέφτες, η βία αριστοτεχνικά αόρατη σε όλη τη διάρκεια του φιλμ αλλά και απειλητικά παρούσα χάρη στο φρενήρες μοντάζ και τις γωνίες λήψης. Όταν αυτή παίρνει σάρκα στο οπλισμένο χέρι του Τράβις, ο ρυθμός είναι τόσο εκκωφαντικός που δεν μπορεί κανείς να συλλάβει αν αυτό που βλέπει συμβαίνει. Όσο για τους ηθοποιούς, ο εκπληκτικός όπως πάντα Ντε Νίρο διαποτίζει με την ψυχρότητα της ματιάς του την οθόνη γεμίζοντας την με αβάσταχτη δυσφορία, η Φόστερ- που δεν διέψευσε το ταλέντο της με την μετέπειτα πορεία της -,δίνει με απίστευτη για τα 13 της χρόνια ωριμότητα μια σπαρακτική ανήλικη πόρνη και ο ιδιοφυής Καϊτέλ στο ρόλο του προαγωγού της σε μία από τις πρώτες του εμφανίσεις ( έχοντας ήδη εμφανιστεί μαζί με τον Ντε Νίρο στο Mean Streets του ίδιου σκηνοθέτη). Όσο για την υποβλητική μουσική, το κύκνειο άσμα του Μπέρναντ Χέρμαν που συνοδεύει την ταινία, αρκεί να πούμε ότι είναι ο ίδιος συνθέτης του Πολίτη Κέιν, του Βέρτιγκο και του Ψυχώ.
Μία αριστουργηματική ταινία- ορόσημο της Έβδομης Τέχνης.
Λίλη Πασπυροπούλου
Είμαι άθεη.
Από όλους τους πιθανούς θεούς όμως
Να, αν τους είχα εδώ μπροστά μου απλωμένους στη σειρά
Πώς σας ήρθε να διαλέξετε τους πιο πεθαμένους
Εγώ θα διάλεγα τον Πάνα, τον Faun ή τον Cernunnos
Που έχει μηρούς μυώδεις και κώλο όλο δύναμη
Φαλλό σε στύση διαρκώς διαθέσιμη
Και κέρατα να πιάνεσαι,
Όταν σε πηδάει από πίσω
Αλυχτώντας
Αυτόν θα διάλεγα
Άντζυ Ντίκινσον
επισκεφτείτε τον κόσμο της Άντζυ: frauem.wordpress.com
ένας άντρας ποτέ δεν ξεχνάει
την πρώτη του ρώγα
ήμουν δεκαπέντε χρονών
η Χρυσούλα ήταν είκοσι
αν μου έλεγε κάποιος
πριν δέκα χρόνια
πως το Σάββατο το πρωί
θα ξυπνάω
θα αλλάζω σεντόνια
θα σκουπίζω και θα σφουγγαρίζω
θα βάζω τις φακές να βράσουν
η Χρυσούλα μου ψιθύριζε
πως θα μεγαλώσω και θα γίνω
καλός και τρυφερός εραστής
τρυφερότητα άνευ όρων
έτσι έλεγε
και μου χάιδευε τα μαλλιά
τώρα κοιτάω το είδωλό μου
στο βρεγμένο μάρμαρο
ένα σώμα αιωρείται
βυθίζεται σε μια μεταρσίωση
ζουλάω τη ρώγα της Χρυσούλας
άλλη μια φορά
μετά βάζω φύλλα δάφνης στις φακές
ζωή, σ' ευχαριστώ που με αλλάζεις
Γιώργος Τρίκερι
 |
| Rodney Smith |
Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο, με κάνατε πολύ ευτυχισμένη. Η γιαγιά σας αποφάσισε επιτέλους να σας κρατήσει και έτσι βγήκα και πήγα σε μια τρομερή παρτάρα και μετά για άφτερ και το πρωί ξύπνησα σε ένα σπίτι που δεν ήξερα ποιανών είναι αλλά τελικά ήταν φίλων φίλου μου και μετά γύρισα σπίτι και έμεινα στα πατώματα και δεν μαγείρεψα τίποτα και κάπνισα και δυο πακέτα πρινς μαλακό μέσα στο σπίτι.
Μετά θυμάμαι ότι κοίταζα τον κίτρινο τοίχο απέναντι και σκεφτόμουν πόσο γαμάτη είναι η ζωή και τα πάρτι και επίσης πόσο απίστευτα ωραίο ήχο έχει το γέλιο σας.
Κατερίνα Ψυχή
Όλα αυτά που γράφω
τα "βρώμικα"
είναι ότι πιο ειλικρινές
μου συνέβη ποτέ
Η γυναίκα στον πόθο
Η γυναίκα στον έρωτα
θα 'πρεπε να τα κρατάω κρυφά
σαν πολύτιμα μπριλάντια
μα τι νόημα έχουν τα μπριλάντια
αν δεν τα φοράς ν' αστράφτεις;
Όλα αυτά που γράφω
τα "βρώμικα"
τα συμπύκνωσα
σε μια δυο νύχτες ηδονής
κι ύστερα ο ειδεχθής
έκοψε τη χαρά μου κομματάκια
Η διαστροφή μου
είναι που τα αναμασώ
αντί να πάω έξω
να τραφώ μ' ό,τι
έχω ανάγκη
Εκεί είναι
που θρονιάζεται
με εμμονή
η απουσία
αυτοαποκαλούμενη
Έρωτας
(τι ψέμα!
μπορεί
ο προδότης
ν' αγαπά;)
και τρέμοντας
άλλη μια προδοσία
εκδικείσαι γράφοντας
Αυτό που ο έρωτας
μου στέρησε
το αναζητώ αιματηρά
στην ποίηση
αυτή τη λάγνα
που εξασκώ
μόνο σ' αυτήν ψάχνω
μ' εμπιστοσύνη
πλέον
την έλλειψή μου
Βιολέτα Σαλβάγου
-με αυτό έντεκα.
-τι έντεκα;
-έντεκα μπάνια.
-καλά ρε, είσαι σοβαρός; τα μετράς;
-ε, ναι.. πάντα. εσύ πόσα έχεις;
-δεν ξέρω.. περισσότερα από σένα, πάντως.
-πού το ξέρεις;
-ε, αφού τις τελευταίες τρεις μέρες μόνο έχω κάνει έξι.
-τι έξι; α, όχι.. δεν πάει έτσι.
-γιατί; αφού βουτάω πρωί και απόγευμα..
-ένα μπάνιο μόνο την ήμερα μετράει.
-ποιος το λέει αυτό;
-ε.. έτσι είναι. αλλιώς τι; κάθε φορά που βγαίνουμε, στεγνώνουμε και ξαναβουτάμε θα έπρεπε να μετράει και για μπάνιο.. είναι δυνατόν;
-τι λες; κι αν είναι σε διαφορετικές παραλίες;
-όχι. και πάλι.. ένα την ημέρα.
-δεν συμφωνώ. είναι άδικο.
-τι πάει να πει δεν συμφωνείς; έτσι πάει.. είναι νόμος.
-νόμος, ε; δεν μου λες.. και τα νυχτερινά;
-ποια νυχτερινά;
-τα νυχτερινά μπάνια. αν βουτήξεις πριν τα μεσάνυχτα και βγεις μετά, σε ποια μέρα μετράει το μπάνιο;
-ε.. δεν ξέρω.
-α.. δεν έχει αποφανθεί σχετικά ακόμα η νομολογία, ε;
Γιάννης Αντάμης
κυκλοφορεί το δεύτερο ηλεκτρονικό βιβλίο του Γιάννη Αντάμη με τίτλο "20,ooo λεύγες απ' ό,τι χάλασα". για να το διαβάσεις πάτησε εδώ.
Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος εγκαινιάζει έναν δεσμό φιλίας με το κινηματογραφικό κοινό της Αθήνας, ξεκινώντας μια σειρά προβολών κλασικών φιλμ, με τίτλο PARK YOUR CINEMA.
Οι επιλογές των ταινιών βασίζονται σε κλασσικά έργα, από εκείνα που δημιούργησαν την παράδοση της διασκέδασης στα θερινά σινεμά εδώ και τόσες δεκαετίες, καθιερώνοντας τις κλασικές επανεκδόσεις. Τα φιλμ που θα προβληθούν ανήκουν στη μυθολογία του παγκόσμιου κινηματογράφου, αγαπιούνται και παρακολουθούνται ξανά και ξανά, όπως συνέβαινε από παλιά κάτω από τον αττικό ουρανό.
Πρεμιέρα απόψε με το αριστούργημa των αδελφών Μαρξ:
Duck Soup (1933)
Σκηνοθεσία: Leo McCarey
Ο Rufus T. Firefly αναλαμβάνει να υποδυθεί τον δικτάτορα του χρεοκοπημένου κρατιδίου της Freedonia, έτσι ώστε να συνεχιστεί η χρηματοδότηση από τη ζάμπλουτη κυρία Teasdale, ανοίγοντας ταυτόχρονα πόλεμο με τη γειτονική χώρα Sylvania. Σκληρή πολιτική σάτιρα με το αναρχικό χιούμορ των αδελφών Μάρξ, απογοήτευσε κοινό και κριτικούς στην εποχή της και έγινε η αφορμή να διακοπεί το συμβόλαιο της ομάδας με την Πάραμαουντ. Σήμερα θεωρείται το αριστούργημα των Μαρξ, με τα πιο φρενήρη σκετσάκια της καριέρας τους (αμίμητου κωμικού timing η σεκάνς του σπασμένου καθρέφτη). Ο δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι απαγόρευσε την προβολή του φιλμ , πιστεύοντας πως το φιλμ σατίριζε αυτόν προσωπικά!
Είσοδος ελεύθερη.
για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε εδώ.
με γοητεύει η ανατρεπτική αφέλεια
της σελήνης
που θέλει να γίνει ήλιος
δεν με αφήνει να κοιμηθώ
έλα στο πάρκο που κάναμε κούνια
πριν κατοικήσει ο φόβος
στις λάσπες της γειτονιάς μας
θέλω να βρω τον τρόπο
να χαμογελάσεις
ξανά
θα γίνω ανθρώπινη τσουλήθρα
να γλιστράς στα σκοτάδια
εκεί που έχεις κρύψει
τα πολύτιμα σου πετράδια
εμπλέκομαι μέσα στον βρώμικο διάδρομο
που οδηγεί στις τολμηρές σου ανάσες
όταν πεινάσεις
θα γίνω κουτάλι
θα σε ταΐζω
ζωή
σαν να είναι μικρά σεμνά κεράσια
αυτός είναι ο προορισμός μου
το ηλιακό μου καθήκον
η βαθιά μου θέληση
Γιώργος Τρίκερι
Άλλες φορές πάλι απλά περίμενε. Άνοιγε την πόρτα και την έκλεινε, πότιζε την ελίτσα στη γλάστρα, μέτραγε τα νομίσματα από τις χώρες που ταξίδεψε. Άναβε τα κόκκινα κεριά και τα κοιτούσε μέχρι να λιώσουν. Ύστερα έξυνε λίγο λίγο το χυμένο κερί, το 'βαζε στο πιάτο και το έτρωγε, χωρίς μαχαιροπίρουνα, λίγο λάδι έσταζε μόνο να κυλήσει. Μετά ξάπλωνε μπρούμυτα στο πάτωμα, εξέταζε τις χαραμάδες και τα νερά του ξύλου, τα 'βλεπε παρτιτούρες και τραγουδούσε σιγανά μέχρι το χάραμα. Περίμενε τη λήξη της αναμονής, αυτής χωρίς περιθώρια, τη χωρίς λόγο, κι ορμούσε μέσα της το αίμα κι έκανε κύκλους και στριμωχνόταν κι έπηζε, αραίωνε με δάκρυα, γλύκαινε και ξεπηδούσε ανάμεσα στα πόδια της, χυνόταν στο υπόγειο ποτάμι του σπιτιού της. Μέτραγε μέρες την υπομονή, την εξέταζε, την σκούπιζε με βαμβάκι, μαδούσε κλωστή κλωστή τη γάζα και την έβραζε, τη μασούσε αργά και με προσοχή την κατάπινε. Κάποιο απ' όλα τα πρωινά, έξω στον κήπο, ένα μυρμήγκι βαστούσε στις δαγκάνες του τον σπόρο του καρπουζιού, σταματούσε, έπαιζε τις κεραίες και συνέχιζε, κι εκείνη οσμιζόταν τον αέρα, άκουγε το λουλούδι της μανόλιας ν' ανοίγει, έλυνε τα μαλλιά της και το 'παιρνε από πίσω.
Αθηνά Τιτάκη
η παρουσίαση του βιβλίου της Αθηνάς "Ερωτικά Σαφές" θα γίνει στις 13 Ιουλίου στη Τζίβα Αρκαδίας. για περισσότερες πληροφορίες, πάτησε εδώ.
Ταξίδεψέ με σ'έναν Πυρετό
να δω πώς είναι μια τέτοια χώρα τροπική
εγώ κατάγομαι από το γαλάζιο νησί της Αγάπης
που είναι ανέφελο και μυστικό
Περπάτησέ με σ' ένα δρόμο της Αφής
που έχει κύματα δεμένα στην κοιλιά της
εγώ είμαι θαμώνας της Όρασης και της Αναπνοής
θέλω να μπω μες των αισθήσεων το παλάτι
και στ' άβατό του να ξαπλώσω καταγής
3-7-2016/ 3-7-2008
Γεωργία Δρακάκη
8 χρόνια πριν
πρώτη φορά έρωτας-πρώτη φορά νησί
Ο Luis, ένας αμετανόητος εργένης που ζει με τη μητέρα του και τις αδερφές του, αποφασίζει να νοικιάσει μία μνηστή, αφού η μητέρα του γκρινιάζει ακατάπαυστα για το πότε θα παντρευτεί.
Γαλλική, ρομαντική κομεντί από το σκηνοθέτη των Les infideles και La famille Belier, με πρωταγωνιστές τους Charlotte Gainsbourg (Antichrist, Melancholia, Nymphomaniac) και Alain Chabat (Gazon maudit, Astérix & Obélix: Mission Cléopâtre), βασισμένη σε μία ιδέα του προαναφερόμενου.
Μία ανάλαφρη, συμπαθητική κωμωδία καταστάσεων, με πολλά κλισέ και γλυκανάλατες στιγμές, που ανεβαίνει επίπεδο όμως, χάρις στη δυναμική παρουσία της Gainsbourg.
Ο Chabat, ακολουθεί ερμηνευτικά την συμπρωταγωνίστριά του, σ' ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι και που μας έχει συνηθίσει να τον βλέπουμε (δικό του project η ταινία, οπότε;), μη προκαλώντας ιδιαίτερη εντύπωση αλλά κερδίζοντας πόντους από τη συνολική εικόνα και τη χημεία που υπάρχει μεταξύ του πρωταγωνιστικού διδύμου.
Μία καλή πρόταση, η οποία θα σε χαλαρώσει και θα σου προσφέρει μερικές πολύ αστείες στιγμές. Enjoy!
Βίκυ Ελευθερίου
Τώρα που ο Ιασονάκος κοντεύει να κλείσει τα 2 χρόνια ζωής, αποφάσισα να κάτσω να γράψω έναν απολογισμό του θηλασμού και, κατ’ επέκταση, της μητρότητας. Για ‘μένα αυτά τα δύο, ο θηλασμός και η μητρότητα, ήταν εξαρχής συνδεδεμένα και δεν θα μπορούσα να επιλέξω κάτι άλλο (τελικά).
Γέννησα με φυσιολογικό τοκετό, μετά από κάποιες δυσκολίες. Ο λώρος είχε τυλιχτεί 2 φορές γύρω από το λαιμό του, έχανε παλμούς εκείνος, εγώ λιποθυμούσα. Γυρνούσα από το ένα πλευρό, δεν κατέβαινε το μωρό, αλλά δεν έχανε παλμούς. Γυρνούσα από το άλλο, κατέβαινε, αλλά έχανε παλμούς. Παρατρίχα θα με πήγαιναν για καισαρική, αλλά δεν ήθελα. Οπότε, έβαλα τα δυνατά μου και τελικά γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό, μετά από πολύ πόνο και αίμα.
Και μετά τον πήρα αγκαλιά... Είχα ακούσει πολλά γι’ αυτή τη στιγμή. Περίμενα πολλά από αυτή τη στιγμή. Ότι νιώθεις ότι όλα άξιζαν τον κόπο, ότι πλημμυρίζεις από αγάπη γι’ αυτό το τόσο δα πλασματάκι, ότι ξεχνάς τα πάντα. Δεν ένιωσα τίποτα από αυτά. Ανακούφιση που τελείωσαν οι πόνοι, ναι. Αλλά όχι αγάπη. Ένιωθα τελείως αποστασιοποιημένη, ότι αυτό συνέβαινε σε κάποια άλλη, κι εγώ ήμουν απλός παρατηρητής. Έβαλα τα κλάματα, γιατί αυτό είχα δει να κάνουν, και διαπίστωσα ότι όντως χρειαζόμουν να κλάψω για να φύγει το βάρος που ένιωθα.
Μετά, μου τον πήραν από τα χέρια για να του κάνουν τις εξετάσεις που κάνουν στα νεογέννητα, κι εμένα με πήγαν στο δωμάτιο της ανάνηψης, όπου έκλεισα τα μάτια μου. Ήμουν φοβερά κουρασμένη και πονούσα ήδη από τα ράμματα στο περίνεο. Μετά από κάποια ώρα (ούτε και ξέρω πόση ώρα πέρασε) μου έφεραν τον μικρό για να θηλάσει. Τον πήρα αγκαλιά και τον έβαλα στο στήθος με τη βοήθεια της μαίας μου. Έπιασε κατευθείαν και ξεκίνησε ο θηλασμός. Κι εκεί, είχα ακούσει τόσα πολλά... Δέσιμο μεταξύ παιδιού και μάνας! Γαλήνη! Εγώ τίποτα. Το συμπαθούσα το μικρούλι, αλλά δεν ένιωθα ότι είναι το «παιδί μου», το «αίμα μου».
Τις επόμενες μέρες που έμεινα στο μαιευτήριο, είχα ζητήσει rooming in, οπότε τις περισσότερες ώρες τον είχα μαζί μου και θήλαζε μονίμως, όταν δεν κοιμόταν. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι του έδιναν και ξένο όταν δεν τον είχα εγώ, γιατί πάντα μου τον έφερναν κοιμισμένο και ποτέ δεν ήταν ξύπνιος να κλαίει. Επίσης, παρόλο που είχα δηλώσει αποκλειστικό θηλασμό, πάντα είχαν και ένα μπουκαλάκι γάλα μέσα στο τάπερ που τον έφερναν.
Όσες μέρες ήμουν στο μαιευτήριο, έδωσα 2 φορές ξένο γάλα. Ενώ ήξερα ότι το στομάχι τους είναι σε μέγεθος ανύπαρκτο και δεν κλαίνε λόγω πείνας, ότι το πρωτόγαλα τους φτάνει σε αυτή τη φάση, ότι το γάλα μου θα αρχίσει να κατεβαίνει από την τρίτη μέρα, μέσα στο άγχος μου, με έπεισαν ότι δεν πειράζει, «δεν χάθηκε ο κόσμος».
Και έφτασε η μέρα που αναχωρήσαμε για το σπίτι. Ακόμα θυμάμαι το άγχος, πώς θα τα βγάζαμε πέρα χωρίς κάποιον που να ξέρει τι κάνει; Θυμάμαι σαν τώρα τα βλέμματα πανικού που ανταλλάζαμε με τον Δημήτρη όταν διαπιστώσαμε ότι είμαστε μόνοι μας πλέον με αυτό το πλασματάκι που το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να τρώει, να κάνει τσίσα και κακά και να κοιμάται.
Και περνούσαν οι μέρες, ατελείωτες ώρες θηλασμού και αϋπνίας, άγχους και φόβου. Πιάνει σωστά; Πονάω. Βγάλτον από το στήθος, ξαναβάλτον στο στήθος με καλύτερο τρόπο. Πάμε πάλι από την αρχή. Πονάω. «Ο θηλασμός δεν πρέπει να πονάει!» έλεγα, γιατί έτσι είχα διαβάσει. Κανείς δεν μου είχε πει όμως ότι οι θηλές πρέπει να συνηθίσουν πρώτα. Έχει κοντό χαλινό; Έχει αναγωγές, μήπως έχει παλινδρόμηση; Αυτή η παλινδρόμηση πια. Βραχνάς! Φυσικά, δεν είχε τίποτα από αυτά. Και μια χαρά έπιανε, και βάρος έπαιρνε και πάνες έβρεχε αρκετές.
Κάπου εκεί στο πρώτο δεκαπενθήμερο έσκασαν και οι κολικοί και ολοκληρώθηκε το πανηγύρι. Ξενύχτια μέχρι τις 6 και τις 7 το πρωί, με τον Ιάσονα να πονάει, να κλαίει και να θηλάζει ασταμάτητα, εγώ να κλαίω και να αναρωτιέμαι αν έχω αρκετό γάλα, τον Δημήτρη να προσπαθεί να ηρεμήσει εμένα και τον μικρό.
Και, φυσικά, επιλόχειος. Μόνο που δεν το είχα καταλάβει τότε. Ένιωθα εγκλωβισμένη, φυλακισμένη μέσα στο ίδιο μου το σπίτι, και ο δεσμοφύλακας ήταν αυτό το μωρό. Το μισούσα σχεδόν, δεν ήθελα ούτε να το βλέπω. Έκανα το καθήκον μου, το τάιζα, το άλλαζα, το κοίμιζα, αλλά δεν ένιωθα αγάπη. Πολλές φορές το φοβόμουν κιόλας. Ένιωθα ότι θηλάζω ένα τέρας, ότι είναι μια βδέλλα που με απομυζά. Πολύ κλάμα. Πολύ όμως. Να μου περνούν περίεργες σκέψεις από το μυαλό. «Αν το αφήσω να πέσει τώρα κάτω; Θα γλυτώσω». Έβλεπα τα μαχαίρια στην κουζίνα και σκεφτόμουν διάφορα. Κυρίως για να κάνω κακό στον εαυτό μου. Αλλά με κρατούσε πίσω το ότι δεν εμπιστευόμουν κανέναν άλλο να φροντίσει το παιδί. Το παιδί. Όχι το παιδί μου.
Σκέφτηκα πολλές φορές να του δώσω ξένο γάλα. Και εκεί ήρθε ο Δημήτρης για να σώσει την κατάσταση, που είχε καταλάβει πολύ καλύτερα από ‘μενα πόσο πολύ ήθελα να θηλάσω αποκλειστικά το μωρό. Μου μιλούσε ήρεμα κάθε φορά που έβλεπε ή του έλεγα τις αμφιβολίες μου και μου έδινε κουράγιο κάθε φορά να συνεχίσω αυτό που έκανα.
Μαραθώνιοι θηλασμοί, λοιπόν, ώρες ατελείωτες με το μωρό πάνω μου, χωρίς να μπορώ να κουνηθώ από τον καναπέ, χωρίς να μπορώ να βγω από το σπίτι. Επί 2 μήνες είχα βγει ελάχιστα, και αυτό πάντα με τον μικρό στο καρότσι και την ψυχή στο στόμα, μην ξυπνήσει και θέλει πάλι να θηλάσει.
Μέχρι που πήρα τον μάρσιπο (μέι-τάι) και σώθηκα. Με το που τον φόρεσα μέσα εκεί, κοιμήθηκε και πήγα βόλτα. Ατελείωτες βόλτες με τον μαρσιπάκο και τον μικρό μέσα, να ξυπνάει, να κοιμάται, να θηλάζει... Και να μεγαλώνει σιγά-σιγά.
Κάπου εκεί άρχισα να τον νιώθω και παιδί μου. Να τον αγαπάω πραγματικά και απεριόριστα. Και, όσο τον έβλεπα να μεγαλώνει, να κάνει καινούργια πράγματα, να ζητάει αγκαλιές και φιλιά, τόσο χαιρόμουν με την απόφασή μας να τον μεγαλώσουμε με θηλασμό και πολλές πολλές αγκαλιές.
Όσο κοιμόταν και δεν θήλαζα, διάβαζα μανιωδώς στο ίντερνετ πληροφορίες για τα μωρά. Όχι μόνο για τον θηλασμό, αλλά και για μετά, για όταν θα μεγάλωνε. Ούτε και ξέρω πόσα άρθρα, έρευνες κλπ διάβασα εκείνο το διάστημα. Είχα αποφασίσει ότι θα έκανα ό,τι καλύτερο για το παιδί μου, ώστε να μεγαλώσει και να γίνει πρώτα από όλα καλός άνθρωπος, με ενσυναίσθηση και κατανόηση.
Στους 6 μήνες που μπήκαν οι στερεές τροφές, ένιωσα μια ανακούφιση. Ήταν σαν να μου έφυγε ένα βάρος από πάνω μου, δεν ήμουν εγώ πια η αποκλειστική πηγή τροφής του Ιασονάκου. Συνέχισα τον θηλασμό, πλέον είχα φτάσει στο σημείο να πω ότι θα το πάω μέχρι τον χρόνο σίγουρα και μετά βλέπουμε. Ήξερα ότι το γάλα είναι η κύρια τροφή για το πρώτο έτος, ξένο δεν ήθελα να δώσω, οπότε ήταν μονόδρομος για μένα.
Και σιγά-σιγά, φτάσαμε στον χρόνο... Μεγάλωσε ο μικρούλης, μικρύναμε εμείς, γίναμε ξανά παιδιά!
Τελικά, όσο δύσκολος και αν ήταν ο πρώτος καιρός, δεν θα άλλαζα τίποτα. Πιστεύω ότι έκανα το καλύτερο για το παιδί μου και θα συνεχίσω να το κάνω.
Tzoanna MacFeegle
κανείς δεν θέλει να πεθάνει καλοκαιριάτικα
ή έστω να ακρωτηριαστεί
να τρέχει στα επείγοντα
μέσα στη νύχτα
την ώρα που οι νοσηλευτές
πίνουν φτηνές μπίρες
και βλέπουν ποδόσφαιρο
στις οθόνες
που κολλούν τα έντομα
θυμάμαι κάποτε ένα άγριο σκυλί
μου έκλεψε το χέρι
τρία μερόνυχτα το ψάχναμε
ο Δημήτρης που είναι αισιόδοξο παιδί
μου έλεγε να μην ανησυχώ
και έκανε αστεία
για να μην χάνω το κουράγιο μου
βρήκαμε το χέρι κάτω από το μαξιλάρι σου
τυλιγμένο με ένα μεταξωτό μαντήλι
όπως είχε τυλίξει η γιαγιά μου
μια τούφα από τα μαλλιά του παππού
πριν φύγει μετανάστης στην Οδησσό
θύμωσα μαζί σου
όταν μου είπες
πως ήταν μοναχά ένας τρόπος να με γνωρίσεις
οφείλω να ομολογήσω πως κολακεύτηκα
αλλά δεν το έδειξα για να μην πάρεις αέρα
περίμενα να φορέσεις ένα φόρεμα
και με συνόδευσες στα επείγοντα
την ώρα που οι νοσηλευτές
πίνουν φτηνές μπίρες
και βλέπουν ποδόσφαιρο
στις οθόνες
που κολλούν τα έντομα
καθώς μου έκαναν τα ράμματα
τύλιξες το μαντήλι
γύρω από τον λαιμό
και μου κρατούσες το άλλο χέρι
είπες πως λέγεται πασμίνα
πως φτιάχνεται από τρίχα κατσίκας του Κασμίρ
έβλεπα τα χείλη σου να κινούνται
σαν εξωτικός χορός
ούτε άκουγα τι έλεγες
ούτε ένιωθα τον πόνο της βελόνας που βυθιζόταν στη σάρκα
μετά πήγαμε για μαργαρίτες
είπες μια μέρα θα το θυμόμαστε και θα γελάμε
και αρχίσαμε να γελάμε
ευτυχώς ήταν φθινόπωρο
Γιωργος Τρίκερι
αφιερωμένο στον Δημήτρη Γιαγκούλα που είναι αληθινός φίλος και πάντα με κρατάει από το χέρι όταν πονάω
The Godfather - 1972 ( Ο Νονός )
Σκηνοθεσία : Francis Ford Coppola
Ηθοποιοί : Marlon Brando, Al Pacino, James Caan, Robert Duvall, Richard S. Castellano, Diane Keaton, Abe Vigoda, Sterling Hayden, Talia Shire, John Cazale, John Marley, Richard Conte, Gianni Russo, Al Lettieri
Μουσική : Nino Rota, Carmine Coppola
Καλοκαίρι 1945, ο Δον Βίτο Κορλεόνε, κεφαλή της οικογένειας Κορλεόνε, μιας από τις πέντε οικογένειες της μαφίας, που κυριαρχούν στη Νέα Υόρκη, ετοιμάζεται να παντρέψει την κόρη του, Κόνι. Πάνω στην ώρα, ο γιος του Μαϊκλ επιστρέφει από τον πόλεμο, για τον γάμο της αδελφής του. Αρνούμενος ο Δον Βίτο να ασχοληθεί με το λαθρεμπόριο των ναρκωτικών, έρχεται σε ρήξη με τους αρχηγούς των άλλων οικογενειών και πέφτει θύμα δολοφονικής απόπειρας, Το γεγονός αυτό κάνει τον Μάϊκλ, το μόνο μέλος της οικογένειας, που δεν θέλησε ποτέ να έχει σχέση με τη μαφία και που βρισκόταν ως τότε στο περιθώριο των οικογενειακών υποθέσεων, προτιμώντας μία ήσυχη καριέρα σε πιο “έντιμες” επιχειρήσεις, να ξεκινήσει έναν βίαιο πόλεμο με τις άλλες οικογένειες, επιλέγοντας μ΄ αυτόν τον τρόπο να πάρει εκδίκηση για τον πατέρα του και να συνδέσει τη μοίρα του με εκείνη της οικογένειας του, αναλαμβάνοντας τα ηνία της αρχηγίας.
Ο “Νονός” είναι το πρώτο μέρος μίας αριστουργηματικής τριλογίας, που σκηνοθέτησε ο Φράνσις Φορντ Κόπολα και που στηρίχτηκε στο μπεστ σέλερ μυθιστόρημα του συγγραφέα Μάριο Πούζο. Πρόκειται για ταινία σταθμό, που αγαπήθηκε από το κοινό και επιδοκιμάστηκε από τους κριτικούς, με θρυλικούς χαρακτήρες που έγραψαν ιστορία. Είναι η ταινία, που ανέδειξε τον Αλ Πατσίνο σε σταρ πρώτου μεγέθους και βέβαια έδωσε νέα ώθηση στην τότε ξεγραμμένη, από τις εταιρίες παραγωγής, καριέρα του Μάρλον Μπράντο, αποτελώντας αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές και καλλιτεχνικές επιτυχίες του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κέρδισε 3 Όσκαρ (Καλύτερης ταινίας, Διασκευασμένου σεναρίου και Α` ανδρικού ρόλου για τον Μάρλον Μπράντο), 5 Χρυσές Σφαίρες και 1 βραβείο Γκράμι.
O Κόπολα κατάφερε κι έδωσε στην ταινία του όλη τη δυναμική του μυθιστορήματος. Φροντίδα και λεπτομέρεια συμπληρώνουν την κινηματογραφική του δεξιοτεχνία. Όλες οι σκηνές του έργου του είναι καλά δουλεμένες και παρουσιάζονται τέλειες ως προς το σύνολό τους. Η ταινία θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηριστεί σαν ένα οικογενειακό δράμα αλλά και σαν μία καθαρά γκανγκστερική μαφιόζικη ταινία. Είναι η πορεία μίας οικογένειας μέσα στο χρόνο, η κληρονομιά που δέχεται η κάθε γενιά από την προηγούμενη κι ο αγώνας της για να κρατηθεί ενωμένη μέσα από τις όποιες δυσκολίες. Όμως ένα πράγμα δεν πρέπει να ξεχνιέται, ότι πρόκειται και για μία οικογένεια μαφιόζων, εγκληματιών, που επιβάλει τους δικούς της όρους και κανόνες κι έχει την δική της ηθική. Ο Νονός μπορεί να είναι καλός, σοφός, δίκαιος, αλλά είναι κι ο αρχηγός των δολοφόνων. Και εδώ βέβαια έγκειται η ιδιοφυΐα, τόσο του σκηνοθέτη όσο και των ηθοποιών, που κατέστησαν μία γκαγκστερική ταινία, όπου βασιλεύει η βία, το αίμα κι ο θάνατος, σε μία κλασική τραγωδία, βυθισμένη στη μελαγχολία της αλησμόνητης μουσικής του Νίνο Ρότα.
από τον Φίλο kst
Σε λίγες ώρες, αντίθετα απ’ τα ωράρια των εραστών… έτσι, ένα γιορτινό καταμεσήμερο θα δοθώ στην διαπίστωση μιας άλλης ζωής μακριά απ’ το όνειρο. Θα περιμένεις εκστασιασμένος της νίκης στα λευκά σεντόνια, θα έχω το στήθος μου γυμνό στα χείλη σου… δεν είναι ακόμα ώρα να πηγαίνω… θα σε υποστώ ζεστό και οι κουρτίνες θα λιώνουν αφήνοντας τη θάλασσα να μπει στο δωμάτιο …και θα είμαι η θάλασσα που για πείσμα της αλήθειας, χαϊδεύει ένα ξένο ακρογιάλι. Δεν θα κλείσω στιγμή τα μάτια και όλα θα είναι αυθαίρετα και διαφορετικά από εκείνον τον έρωτα στο απόλυτο σκοτάδι. Κρατάω την αναπνοή μου, διαθήκη για το πέλαγος, δεν υπακούω στους κανόνες της τρυφερότητάς σου… δεν σου δίνομαι… απλά σπαταλιέμαι σε ένα ελάχιστο κομμάτι χρόνου… μόνη μου μέσα στους καιρούς χωρίς ένα χέρι να με κρατήσει μακριά απ’ το πείραμα. Η μετουσίωση της εμπειρίας σε ζωή κοστίζει 100€ (κάποια χιλιόμετρα και τη μανία μου να πληρώνω πάντα, μιας και η χλωμή μου πίστη δεν ανέχεται να σκεφτεί ότι κάπως θα με αποκαλέσει βολεμένη). Με τόσο και τίποτα, με σιωπή άνυδρη, μακριά απ’ τον έρωτα θα ταξιδέψω το σχήμα μου. Θα με ουρλιάξω όσες φορές αντέχω, θα καώ όσες φορές τρέμει η φλόγα μου, θα κρατήσω το θεό στα χέρια μου και μετά ξένη και απόμακρη θα ξαπλώσω μακριά απ’ τη θέρμη σου… δεν σε ξέρω, ούτε και θα θελήσω να σε μάθω. Το νερό θα πέσει επάνω μου, θα φορέσω τα ρούχα της δουλειάς και θα είναι ένα ίδιο – απόλυτα υπέροχο και ελεύθερο απόγευμα. Δεν θα έρθω ποτέ ξανά. Το βράδυ θα πλύνω τα πιάτα και θα είμαι οικογένεια εξωτερικά και έρημος μέσα μου. Έτσι, σε λίγες ώρες, αντίθετα από τα ωράρια των εραστών θα αντιμετωπίσει τη λογική του πλήθους. Ύστερα η συνείδησή μου θα είναι βαθιά και φριχτά ερωτευμένη. Ύστερα, θα σε αγαπώ αιώνια με τη σιγουριά του ήλιου για την ανατολή και τη δύση. Ύστερα, θα αρχίσει ο πόλεμος και δεν θα σου χαρίσω τίποτα… έλα να δεις πόσο σου ανήκω… έλα να δεις τη γυναίκα σου …ολόκληρη και κατάδική σου… τέλος.
Αυγή, 3/3/2016
[και πάλι, η ζωή που διαρκεί]
 |
| Oleg Oprisco |
Η διάρκεια είναι μια έννοια δευτερογενής,
δίχως όρια
-λέει το εκτοπλασματικό κορίτσι-
υπόδουλη της γένεσης του χρόνου
και των ορισμών του.
Γι’ αυτό κάθε
εκδοχή του εγώ,
όσο αστραφτερή ή τιποτένια,
στη συνείδησή μας,
ή στην συνείδηση των άλλων,
υλοποιείται εξαντλητικά μες στο χρόνο,
σε ένα κύκλο διαστολής-συστολής,
μέχρι που συρρικνώνεται ξανά,
στην γενέθλια μήτρα/
Ζούμε πλήρως μια τέτοια ζωή με διάρκεια/
ενώ η μέτρησή της,
σε ανεξάρτητα ιδεατά σημεία ελέγχου,
δεν πραγματοποιείται ποτέ.
Και τι είναι η ζωή;
μια θυμέλη των ερειπωμένων θεάτρων,
μια θυμέλη του φαίνεσθαι.
Ενδημεί το ίδιο στη ζέστη
και στο κρύο,
αναπνέει σ’ αυτήν την αφηρημένη βροχή/
μα είναι μόνο μία εντύπωση/
κι όσα ζούμε με ήλιο ή με ξερό άνεμο ή με συντροφιές
ή με τόπους
αντλούνται και συλλαμβάνονται
περίπου σαν ένα στατικό,
ηχογραφημένο τραγούδι,
που δεν υπάρχει
αν δεν ακουστεί/
Κωνσταντίνος Λουκόπουλος
τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com
πρέπει να μάθεις να οδηγάς
και εγώ να μάθω να γελώ με την ψυχή μου
να μάθεις να μαγειρεύεις λαχανοντολμάδες
και εγώ να πίνω τσάι του βουνού
μαζί να μάθουμε να ζούμε
θέλω να χάνομαι στα μάτια σου
και να μυρίζω τα μαλλιά σου
έχουν το άρωμα της νιότης σου
πρέπει να μάθουμε να κλείνουμε πληγές
και να κοιμόμαστε το βράδυ αντικριστά
τα πρωινά θα έχουν την γεύση του κορμιού σου
θα σου διαβάζω ποιήματα και θα με διορθώνεις
θα ζωγραφίζεις ήλιους και εγώ θα τους καλύπτω
με μαύρα σύννεφα και αστραπές
θα απελπίζομαι και εσύ θα επιμένεις
πριν ζήσουμε
θέλω να φτιάξεις μήτρα αρσενική
και να με κυοφορήσεις
να ξαναγεννηθώ και να 'χω σάρκα από την σάρκα σου
πρέπει να μάθεις να οδηγάς
και εγώ να σε πιστεύω
Erina Espiritu
περισσότερα ποιήματα της Erina θα βρείς στο: erinaespiritu.blogspot.gr
Αφού δεν υπάρχει
Έρωτας
Πού το κακό;
Οκ γαμηθήκαμε
Το ευχαριστηθήκαμε
Τέλος
Δεν κάνει να παίζεις
Για πολύ μ' αυτά
Μπουκώνεσαι βιαστικά
Και όπου φύγει φύγει
Γιατί οι άνθρωποι
Στις πιο ενστικτώδεις ανάγκες
Παν και βάζουν
βαρύγδουπες ταμπέλες
Οπως "σ' αγαπώ" ή και
" δε με νοιάζει αν πας μ' άλλον"
Το βαθαίνουν ή το ευτελίζουν
πανάθεμά τους
Δεν μπορούν
να το αφήσουν
ως γεννήθηκε
Απλό αθώο
κι ακίνδυνο
Οσο παλιώνει
Γαντζώνεται
Με νύχια, δόντια
κι αγκάθια
Και θέλει θάρρος
Θάρρος και θράσος
Να το αρπάξεις
Και να το ξεριζώσεις
απ' την καρδιά
Στον πρώτο πόνο
Οσο ακόμα η τυραννία του
δεν έχει παγιωθεί...
Αλλο στον Ερωτα...
Εκεί άμα τυφλωθείς
Είναι άλλο...
Σ' αρέσει που γαντζώνεται
Που σε ξεσκίζει
που πονάς
Σ' αρέσει να
πετάγεσαι στον ύπνο
Κάθιδρος
να θυμάσαι
να υποφέρεις
Οταν δεν είναι έρωτας
Εύκολα το ξεχνάς
Ακόμα κι αν δε θέλεις
Σκέτη τη σάρκα
Μια άλλη σάρκα
χωρίς ψυχή
Εύκολα αντικαθιστά
Βιολέτα Σαλβάγου
ιστορίες που χωρούν σε μια παλάμη
ή ένα κωλομέρι
έχουν την ίδια διάρκεια με ένα μακροβούτι
ή μισού τσιγάρου
γραμμένες στα όρθια σαν παράνομα φιλιά
αν είχα σφαίρες θα γάζωνα τα σύννεφα
αν είχα μια κάμερα
θα την πουλούσα στο παζάρι
μια κρύα μπίρα αξίζει
όσο χίλιες εικόνες
ευχαριστώ τα μάτια μου
που δεν ενηλικιώνονται
ευχαριστώ τα νύχια που μ' έχουν γρατζουνίσει
ευχαριστώ τους φίλους που έγιναν σωσίβια
βροχή, τριαντάφυλλα
και χορταρένια τεχνολογία
μου έχουν σώσει
τη πίστη
στο αύριο
Γιώργος Τρίκερι
