Bat bad girl

Από τα βάθη της Χιλής και του Περού τα μέρη, στέλνω ανήλιαγα σήματα.
Οι σπηλιές είναι όλες δικές μου και ο ανθρωπισμός μου διψασμένος για αίμα.
Προχθές τα μούρα ήταν πολλά και έφταναν για όλους
σήμερα δεν βρήκα ούτε ένα.
Θύμωσα… Γεμίζω τη μέρα μου με γεγονότα… Δεν κρέμομαι ανάποδα. Αντιδρώ. Τρόμαξα τον Χοέλ τον αγρότη και το πούρο του έπεσε στο σανό και έπιασε μια μεγάλη, μεγάλη φωτιά και έκαψε τα πρόβατα. Ύστερα, στο χωριό έγινε σούσουρο και στον τόπο του εγκλήματος μεγάλο τραπέζι με τα ψημένα ζώα.
Ο Ροέμ θέλει τη Λουντρία και την θέλει στο ορυχείο, την ώρα που αυτή του πάει το φαγητό κι αυτός έχει στα μάτια του πυρίτιδα και ένα φυτίλι κάπου…
Ο Ράμπελ είναι δήμαρχος και έχει ψηλό καπέλο, όλοι υποκλίνονται όταν τον βλέπουν και γνωρίζει όλα τα μυστικά της σιδηροδρομικής γραμμής του χρυσού. Τα βράδια πίνει μόνος και φοράει τα ρούχα μιας γυναίκας που πέθανε μέσα του πριν ακόμα πάει σχολείο.
Ο ανθρωπισμός μου είναι διψασμένος για αίμα.
Χίλια-χίλια τα χιλιόμετρα πετώ και από τη Γη του Πυρός ως το ακρωτήρι της Μεράλ στην Τασμανία και όλος αυτός ο μόχθος και το ταξίδι το άσπλαχνο μόνο για ένα λεπτό να καθίσω στο πλάι σου, καταβεβλημένη της τύχης, ανήμπορη του αναπάντεχου έρωτα να γιορτάσουμε την ήττα της μέρας μέσα μας και μετά μοναδική και μόνη ανάμεσα σε εκατομμύρια όμοιές μου να συνεχίσω… ως ένα καινούργιο είδος…

Αυγή, 20/5/2015

Sex, Lies and Videotape, το ύπουλο νοητικό παιχνίδι του έρωτα

Sex, Lies and Videotape - 1989 (Σεξ, ψέματα και βιντεοκασέτες)

Δράμα σε σκηνοθεσία Steven Soderbergh με τους James Spader, Andie MacDowell, Peter Gallagher.
Σεξ, ψέματα και βιντεοκασέτες. Μία ώριμη και ειλικρινής ταινία με ήρωες τέσσερα πρόσωπα της σύγχρονης εποχής. Μία πρωτότυπη κινηματογραφική ματιά πάνω στις σχέσεις των δύο φύλων, που η διεισδυτική κάμερα του σκηνοθέτη Στήβεν Σόντεμπεργκ ρίχνει πάνω στη σεξουαλική συμπεριφορά τους, όχι όμως αυτή της πράξης, αλλά στη νοητική και πνευματική τους επικοινωνία, που πηγάζει από την κρυφή προσωπική πλευρά του καθενός πάνω στο σεξ.
Ο Τζον απατάει την Αν με την αδερφή της. Η Αν, ανήμπορη να κάνει το παραμικρό, κλείνεται στον εαυτό της, μέχρι τη στιγμή που εισβάλει στη ζωή τους ο Γκράχαμ, φίλος του Τζον από το κολέγιο. Ο επισκέπτης αναστατώνει τις δύο γυναίκες και πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτές ανακαλύπτουν ότι το χόμπι του είναι να βιντεοσκοπεί γυναίκες την ώρα που διηγούνται τις σεξουαλικές τους εμπειρίες.
Η Αν και η αδελφή της Σύνθια αποφασίζουν να συμμετάσχουν στο παράξενο αυτό χόμπι, χωρίς να συνειδητοποιούν πως σύντομα οι σχέσεις όλων θα αλλάξουν, μια για πάντα.
Αγωνία και χιούμορ, μηχανορραφίες και ερωτικές δολοπλοκίες είναι τα χαρακτηριστικά του έργου. Χωρίς να υπάρχει γυμνό, το ερωτικό παιχνίδι γίνεται καθαρά εγκεφαλικό, ερεθίζει και καταλήγει όλο και πιο τολμηρό. Η χρήση του βίντεο λειτουργεί ηδονοβλεπτικά. Ανθρώπινες αδυναμίες, εσωστρέφεια, ενοχή, απαγόρευση, προσωπικές συμπεριφορές, ένστικτα, ηδονή, όλα καταγράφονται και αντιμετωπίζονται με ρεαλισμό.
Ταινία εξαιρετικά καλογραμμένη, όμορφα σκηνοθετημένη, με ένα υπέροχο καστ ηθοποιών, που είναι και η πραγματική της δύναμη, με τον Τζαίημς Σπέϊντερ σαφώς να ξεχωρίζει. Αποτέλεσε το ντεμπούτο του γνωστού σκηνοθέτη Στήβεν Σόντεμπεργκ και κέρδισε επάξια το φοίνικα στο φεστιβάλ των Κανών.

από τον   Φίλο  kst

Σινεμά του μακάβριου: À l'intérieur

À l'intérieur / Inside / Μέσα μου - Alexandre Bustillo, Julien Maury (2007)

Τέσσερις μήνες μετά από το θάνατο του άντρα της, μία έγκυος νιώθει πως την παρακολουθούν. Η ζωή της αρχίζει να απειλείται..
Γαλλική ταινία τρόμου και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του διδύμου Bustillo/Maury.
Παρά τα αρκετά "φτηνιάρικα" special effects και τις μεγάλες υπερβολές στο σενάριο και τη σκηνοθεσία, η ταινία αυτή κατάφερε να είναι για μένα από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες τρόμου.
Παρανοϊκή, ύπουλη, αγωνιώδης, με μία ιδιαίτερα τρομακτική και σκοτεινή ατμόσφαιρα στο πρώτο μισό της ταινίας, η οποία στο άλλο μισό μετατρέπεται σε ένα άγριο και ανελέητο μακελειό, με την αγαπημένη Béatrice Dalle του Betty Blue και του Trouble every day, να προκαλεί σοκ και ανατριχίλα στο θεατή.
Must see.

Βίκυ Ελευθερίου

Her, έρωτας στα χρόνια της τεχνητής νοημοσύνης.

Σε μια μελλοντική εποχή, όχι και τόσο μακρινή από τη δική μας, ο Θίοντορ Τουόμπλι είναι ένας μοναχικός συγγραφέας που βρίσκεται στην οδυνηρή διαδικασία του διαζυγίου του. Η δουλεία του είναι να γράφει εγκάρδιες επιστολές για λογαριασμό άλλων ανθρώπων που δεν είναι διατεθειμένοι να το κάνουν και όταν δεν εργάζεται παίζει βίντεο παιχνίδια στο διαμέρισμά του και περιστασιακά συναντά τους φίλους του. Κάποια στιγμή αγοράζει ένα λειτουργικό το οποίο διαφημίζεται ως το πρώτο στον κόσμο με τεχνητή νοημοσύνη, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Το λειτουργικό διαθέτει επίσης συνείδηση, έχει την ικανότητα να επικοινωνεί, να συζητά και να "αισθάνεται" τον κάτοχό του. Ο Θίοντορ περνάει πολύ χρόνο μαζί με την Σαμάνθα, το όνομα του λειτουργικού, αισθάνεται χαρά με την επικοινωνία μαζί της, αλλά έχει και κάποιες αμφιβολίες για τη σχέση του. Σαν λειτουργικό με ισχυρή νοημοσύνη, η Σαμάνθα βοηθά τον Θίοντορ σε πολλά ζητήματα όπως κανείς άλλος δεν θα μπορούσε, όμως μπορεί να τον βοηθήσει με την εσωτερική του σύγκρουση, του να είναι ερωτευμένος με ένα κομπιούτερ;

Ο Σπάικ Τζόνζ μας έχει συνηθίσει σε σενάρια με μια ιδιότροπη ποιότητα, παράδοξα και πολύπλοκα, όπως "στο μυαλό του Τζων Μάλκοβιτς". Στο Her, επιχειρεί να μας δώσει μια πολύπλευρη και πολυεπίπεδη κινηματογραφική εμπειρία, στην οποία μελετά τον χαρακτήρα ενός απομονωμένου ανθρώπου που φοβάται να δείξει ότι είναι ευάλωτος και να επικοινωνήσει τα συναισθήματά του, μια επιστημονική φαντασία, που αναπτύσσει κοινωνικές, ηθικές και βαθιά ψυχολογικές πτυχές της ανθρώπινης κατάστασης και το δίνει με έναν ασυνήθιστο αλλά ειλικρινή ρομαντισμό. 

 Στην ιστορία που τοποθετείται στο κοντινό μέλλον, βλέπουμε ένα φουτουριστικό όραμα της μεγαλούπολης του Λος Άντζελες, όπου οι άνθρωποι περνούν περισσότερο χρόνο μιλώντας στους υπολογιστές τους, αγνοώντας ο ένας τον άλλον, όπως γίνεται σήμερα με τους ανθρώπους που κοιτούν τα κινητά τους ή τα τάμπλετ τους αντί να επικοινωνούν με τους γύρω τους.

 Ο πρωταγωνιστής τόσο απελπισμένος για οικειότητα, βρίσκεται σε μια περίεργη και ιδιόρρυθμη σχέση, ερωτευμένος με την τεχνητή νοημοσύνη ενός λειτουργικού συστήματος και φυσικά δεν είναι ο μόνος. Και ναι μεν επιφανειακά μπορεί να φαίνεται ότι γράφει "απλά γράμματα" ή να συνομιλεί με "έναν υπολογιστή", αλλά όλα αυτά είναι διέξοδοι των συναισθημάτων και των επιθυμιών του. Μια ερωτική ιστορία ειλικρινή και σπαραχτική, συνδεδεμένη με την αντικοινωνική τεχνολογική μανία της σημερινής εποχής. Αναφέρεται σε κάτι διαχρονικό και βαθύ όπως η αγάπη ή η απώλεια και η επιθυμία που εξελίσσεται, παράλληλα με τη δέσμευση του ανθρώπου από την τεχνολογία. Αιχμές για την αποξένωση στις ανθρώπινες σχέσεις που είναι πολύπλοκες και απαιτούν έντιμη και ειλικρινή αντιμετώπιση, για το ανεκπλήρωτο και τη μοναξιά, για την διατήρηση της κοινωνικότητας όταν οι λεωφόροι επικοινωνίας έχουν πληγεί από την ίδια την  "κανονικότητα" της ζωής μας.

 Θα μπορούσε ίσως κάποιος να πει, ότι έχουμε ένα εύκολο κλισέ όσον αφορά την τεχνολογία και το μέλλον, όμως ουσιαστικά έχουμε μια μεταμοντέρνα διαχείριση όλων των προαναφερθέντων αιχμών και θεμάτων και μας δίνει ένα προφητικό μήνυμα για την πραγματικότητα και όχι μια φανταστική αντανάκλαση.

 Να σημειώσουμε τα έξοχα βουβά χαοτικά σκηνικά της μεγαλούπολης που συνδέονται άριστα με τις ψυχολογικές διαθέσεις των ηρώων και τα βαθύτερα νοήματα της ταινίας.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθείς. 

summertime blue

Τα καλοκαίρια οι άνθρωποι πως μπορούν να είναι μόνοι; Να περνά η πανσέληνος σκαρφαλωμένη πίσω από το βουνό του νησιού και να την βλέπουν μόνοι τους; Να αμφιταλαντεύονται την (σχεδόν εκβιαστικά) αισιόδοξη εποχή του χρόνου ανάμεσα στη μοναξιά μιας δήθεν επιθυμίας για περίσσια αχρείαστη ελευθερία. Προτιμώ να παίζω με την αγάπη και τον έρωτα. Σαν εκείνες τις μπάλες τις μεταλλικές τις κούφιες με τα κλαράκια τα φετιχιστικά, τα κινέζικα που έχουν ένα μικρό σβώλο στο κέντρο τους και φτιάχνουν ηρεμία καθώς τις γυρνάς στα δάχτυλα σου. Έρωτας, αγάπη, γκουπ, γλουπ, γκουπ.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Mars Attacks, το απόλυτο sci-fi παραμύθι δια χειρός Τιμ Μπάρτον

Mars Attacks - 1996 ( Οι Αρειανοί επιτίθενται )

Κωμωδία , sci-fi. Σε σκηνοθεσία : Tim Burton, παίζουν οι : Jack Nicholson, Rod Steiger, Annette Bening, Jim Brown, Pierce Brosnan, Sarah Jessica Parker, Glenn Close, Martin Short, Michael J. Fox, Jack Black, Natalie Portman, Danny De Vito.
Οι Αρειανοί φτάνουν απροειδοποίητα στη γη. Μικρά πράσινα ανθρωπάκια, με τεράστια κεφάλια, λόγω του μεγάλου εγκεφάλου τους. Μοχθηροί, με ιδιότυπο χιούμορ, που ενώ διαβεβαιώνουν με το : «ερχόμαστε ειρηνικά», ταυτόχρονα με τα ακτινοβόλα όπλα τους, μετατρέπουν τους ανθρώπους σε καπνίζοντες σκελετούς. Κανένας δεν μπορεί να τους σταματήσει και σε κανέναν δεν χαρίζονται, ούτε σε επιστήμονες, ούτε σε στρατηγούς, ούτε και σ΄ αυτόν τον ίδιο τον Αμερικανό Πρόεδρο. Την επέλασή τους όμως αυτή, κάποιος θα πρέπει να τη σταματήσει …
Έχοντας στα χέρια του ένα δυνατό cast ηθοποιών και με προηγμένα ειδικά εφέ, ο ιδιότροπος κι εφευρετικός σκηνοθέτης Tim Burton, δημιούργησε μια υπέροχη παρωδία ταινιών επιστημονικής φαντασίας. Μια ταινία με δράση, μαύρο χιούμορ και γιατί όχι και τρόμο, που όσο παιδική κι αν μας φαντάζει, δεν στερείται φαντασίας, διαθέτοντας άποψη και πολιτική σάτιρα.
Το 1938, ο Orson Welles, με τη ραδιοφωνική του εκπομπή "Ο Πόλεμος Των Κόσμων" τρομοκράτησε την Αμερική, κάνοντας πιστευτή μια εισβολή από Αρειανούς. Σήμερα ο Tim Burton μας διασκεδάζει με το ενδεχόμενο μιας τέτοιας επίθεσης. Το χιούμορ του Burton μπορεί να είναι κάπως σκληρό, όμως, πίσω από τις φανταχτερές εικόνες της ταινίας του και την χιουμοριστική του διάθεση, όλοι μας μπορούμε να αντιληφθούμε ότι ο σκηνοθέτης ξεσκεπάζει το κατεστημένο παρουσιάζοντάς μας την αληθινή μορφή του, όπως για παράδειγμα : την έλλειψη οργάνωσης προστασίας των πολιτών, τα μεγάλα λόγια των κυβερνώντων, τους ψεύτικους ηρωισμούς των στρατιωτικών, τις σάπιες ηθικές αξίες, τα μικροαστικά ιδανικά, που σε μια μεγάλη κρίση έρχονται στην επιφάνεια και καταρρέουν αμέσως.

από τον   Φίλο  kst

χαϊκού της Δάφνης #1

Τριγυρνώντας στο παραμύθι,
λησμόνησα τον πρίγκιπα
κι αγάπησα τον δράκο
Ένδοξα τα λάθη του έρωτα…

ΚΔαφνη

Σινεμά με την Βίκυ: Tom à la ferme, η μελαγχολική ματιά του Ξαβιέ Ντολάν

Tom à la ferme / Tom at the farm - Xavier Dolan (2013)

Ο Tom, ύστερα από το θάνατο του αγαπημένου του, θα βρεθεί αντιμέτωπος με την οικογένεια του αποθανόντος, πηγαίνοντας στο πατρικό του για την κηδεία. Ο αδελφός είναι σαφής. Η μητέρα δεν πρέπει να μάθει ποτέ ότι ο γιος της ήταν ομοφυλόφιλος.
Δραματικό θρίλερ του γαλλόφωνου Καναδά σε σκηνοθεσία του ιδιόρρυθμου 26χρονου, Xavier Dolan, ο οποίος έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Tom.
Ένα μυστήριο πέπλο σκεπάζει το σπίτι στη φάρμα. Η μητέρα αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα κι ας γνωρίζει καλά, μία μητέρα εξάλλου πάντα γνωρίζει. Ο αδερφός, καταπιέζεται και καταπιέζει φτάνοντας στα άκρα. Και ο Tom, το "θύμα" της ιστορίας, φαίνεται να είναι ο μόνος που πενθεί πραγματικά για το χαμό του αγαπημένου του Guillaume.
Μία ταινία που μας μιλά έντονα για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητα του ατόμου και για τη ζημιά που μπορεί να προκαλέσει σε εκείνο αλλά και στους γύρω του, χρησιμοποιώντας σαδιστικές τεχνικές προσέγγισης των άλλων ως αντίδραση.
Σκηνοθετικά και ερμηνευτικά είναι άρτιο, γυρισμένο σε κάποια επαρχία του Quebec της οποίας τα ερημικά τοπία δένουν άψογα με τα καταθλιπτικά και σκούρα χρώματα αλλά και την σκοτεινή ατμόσφαιρα.
Δυστυχώς σαν σενάριο, σαν πλοκή και σαν υπόθεση γενικότερα δεν προκαλεί ενδιαφέρον και δεν κορυφώνεται.
Δες το απλά γιατί είσαι fan του Dolan ή για τα βαθύτερα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει.

Βίκυ Ελευθερίου

χαϊκού της Περσεφόνης #2

δε θα 'θελα να σε πληγώσω

μα όπου κι αν έψαξα

καλύτερο εραστή από τα δάκτυλα σου δε βρήκα

ούτε καν εσένα

Να είσαι εκεί κύριε Chance (Being There)

Σκηνοθεσία: Hal Ashby

“I like to watch” («μου αρέσει να βλέπω»). Είναι η γνωστότερη ατάκα του πρωταγωνιστή της ταινίας, κύριου Chance, που μπορεί από μόνη της να περιγράψει ολόκληρο το φιλμ “ Να είσαι εκεί κύριε Chance”, το προτελευταίο που πρωταγωνίστησε ο πλέον καταξιωμένος Βρετανός κωμικός Peter Sellers. Ο Sellers έχει μείνει γνωστός μέχρι τις μέρες μας ως ο επιθεωρητής Clouseau της σειράς ταινιών «Ροζ Πάνθηρας», όμως σε αυτήν την ταινία φαίνεται να αποκαλύπτει καλύτερα από ποτέ το υποκριτικό του ταλέντο πάνω σε έναν ρόλο… φαινομενικά κενό!
Σκηνοθεσία: 

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας, κύριος Chance, είναι ένας χαμηλής νοημοσύνης μεσήλικας που έχει ζήσει όλη του τη ζωή στο σπίτι του αφεντικού του (πατέρα του;) δουλεύοντας ως κηπουρός. Δεν γνωρίζει ανάγνωση και γραφή και ό,τι ξέρει το έχει διδαχθεί από την τηλεόραση. Όταν το γέρικο αφεντικό πεθαίνει, ο κύριος Chance (μαζί με το τηλεκοντρόλ του) βρίσκεται μοναχός του στους δρόμους της Ουάσιγκτον, όπου, εξαιτίας ενός ατυχήματος, καταλήγει ως φιλοξενούμενος στο σπίτι του μεγαλοεπιχειρηματία Ben Rand (Melvyn Douglas) και της γυναίκας του Eve (Shirley MacLaine). Εκεί είναι που η απλότητα και η παιδική αθωότητα του πρωταγωνιστή θα παρεξηγηθούν από τους οικοδεσπότες του ως ευφυΐα και χαρισματικότητα, με αποτέλεσμα να γίνει συμβουλάτορας του Προέδρου των ΗΠΑ, μέλος της υψηλής κοινωνίας και δημόσιο πρόσωπο την τηλεόραση!

Για να κατανοήσουμε καλύτερα μια τέτοια σατιρική ταινία, πρέπει να χωρίσουμε το σύμπαν της σε δύο μέρη: τον κύριο Chance και όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Από τη μια πλευρά ο κύριος Chance, που παρ’ ότι ενήλικας η συμπεριφορά του παραπέμπει σε μικρού παιδιού. Αθώος, αγαθός, σχεδόν ανέκφραστος και απαθής σε ό,τι συμβαίνει γύρω του, χωρίς να ξεκαθαριστεί αν έχει κάποια διανοητική καθυστέρηση, είναι ένας άνθρωπος που μοναδικός του κόσμος είναι το σπίτι του, η τηλεόραση και ο κήπος. Έχει γαλουχηθεί αποκλειστικά από την τηλεόραση και η κάθε του συμπεριφορά υπακούει σε ό,τι εκείνη του δείχνει, όπως τις χειραψίες, τον τρόπο ομιλίας αλλά και το πώς να εκφράσει τον έρωτά του! Είναι άραγε μια απαισιόδοξη υπόθεση των σεναριογράφων για τον άνθρωπο-μηχανή του μέλλοντος, που θα υπακούει στα μηνύματα των οθόνων και δεν θα σκέφτεται καν;

Από την άλλη, ο υπόλοιπος κόσμος, που μέσα στην πολυπλοκότητα του και τις ψυχρές κοινωνικές του σχέσεις βλέπει στον Chance έναν ζεστό και διανοούμενο άνθρωπο. Μέσα από τα λόγια του για τον κήπο («Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας κι ύστερα πάλι άνοιξη!» λέει στον Πρόεδρο) βλέπουν παρομοιώσεις και μεταφορές για την πραγματικότητα, ενώ ο ίδιος ο Chance μιλάει απόλυτα ρεαλιστικά χωρίς να θέλει να παρομοιώσει τίποτα! Ένα ολόκληρο σύστημα, σκεπτόμενο περίπλοκα και δουλεύοντας σαν μάζα φτάνει να αποθεώνει έναν Ηλίθιο, καθιστώντας το ίδιο Ηλίθιο! Μονάχα δύο άτομα σε όλη την ταινία αντιλαμβάνονται πως ο Chance πρόκειται απλά για έναν άνθρωπο χαμηλής νοημοσύνης, και αυτά τα δύο άτομα δεν είναι ούτε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, ούτε ο πλούσιος επιχειρηματίας που τον φιλοξενεί ούτε κανείς άλλος υψηλά ιστάμενος, αλλά ο οικογενειακός γιατρός των Rand και η Louise, η μαύρη υπηρέτρια που φρόντιζε τον Chance στο πρώτο του σπίτι («Αυτά μόνο στην Αμερική των λευκών μπορούν να γίνουν!», δηλώνει εξοργισμένη όταν τον βλέπει σε τηλεοπτική συνέντευξη).

Το “Να είσαι εκεί κύριε Chance”, λοιπόν, αποτελεί μια απίστευτα ευρηματική σάτιρα, βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Jerzy Kosinski, που κατακεραυνώνει χωρίς παρωχημένο τρόπο όλη την αμερικανική (μόνο;) κοινωνία! Προσεγμένη παραγωγή υπό τη σκηνοθεσία του Hal Ashby με έναν καθηλωτικό Peter Sellers, διαφορετικό ίσως από κάθε χαρακτήρα που είχε ενσαρκώσει σε παλαιότερες ταινίες, πλαισιωμένο από ένα αντάξιο καστ (Shirley MacLaine, Melvyn Douglas).

Η ταινία προβλήθηκε 1η φορά στις 19 Δεκεμβρίου του 1979. Μερικούς μήνες αργότερα, στις 24 Ιουλίου του 1980, ο Sellers πεθαίνει από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 54 χρονών, αρκετά νωρίς για έναν κωμικό που θα μπορούσε να δώσει στο κοινό ακόμα περισσότερο γέλιο και προβληματισμό. Έχει μείνει παγκοσμίως ως ο επιθεωρητής Clouseau του Ροζ Πάνθηρα, ο άσημος Ινδός  ηθοποιός Hrundi V. Bakshi του “The Party” μα και ως ο αγαθός ηλίθιος κηπουρός Chance του Being There.

πηγή: users.uoi.gr 
(κινηματογραφική ομάδα πανεπιστημίου Ιωαννίνων)

Το βήμα

Τα ανεκπλήρωτα όνειρα όλων των ανθρώπων διασχίζουν την νυχτιά
κι έρχονται μέσα στο κεφάλι μου καθώς κοιμούμαι.
Το πρωί ξυπνώ ένας τρελός. Ποιο να πρωτοπραγματοποιήσω...
ποιο είναι δικό μου...ποιο του άλλου...
Έτσι, μένω να αναρωτιέμαι κι έτσι πέρασαν τα χρόνια να στέκω
άπραγος, απαθής, ανίκανος.
Κείνο το βήμα.
Είχα ένα όνειρο χαρωπό.
Ποιο είναι το δικό μου;
Ο σαλεμένος μου νους αποσυνδέθηκε από την ύπαρξή μου.

Katia  Tornay

Mandariinid, ένα όχι στον παραλογισμό του πολέμου

Σκηνοθεσία/Σενάριο: Zaza Urushadze

Το «Tangerines», όπως είναι ο αγγλόφωνος τίτλος του, είναι μια καθαρά αντιπολεμική ταινία, επίκαιρη όσο ποτέ, που έφερε μάλιστα για πρώτη φορά την Εσθονία υποψήφια για Όσκαρ στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. 
Φθινόπωρο, δεκαετία του 1990. Σε ένα χωριό της Εσθονίας στην Αμπχαζία. Ο πόλεμος της Αμπχαζίας στη Γεωργία έχει ξεσπάσει. Δύο χωρικοί, ένας γέρος ο Ivo και ο γείτονάς του ο Markus είναι οι μόνοι που δεν έφυγαν.Ο Markus θέλει να μαζέψει τα μανταρίνια από την φυτεία του, αν και ο Ivo είναι αντίθετος στο να το κάνουν στη διάρκεια του πολέμου. Καθώς ο πόλεμος ξεσπάει μπροστά στα μάτια τους,ο Ivo βρίσκει έναν επιζώντα πληγωμένο Καυκάσιο τον Akhmed στο πεδίο της μάχης. Παρά τον κίνδυνο ο Ivo τον παίρνει στο σπίτι του. Όταν ο Markus πάει να θάψει τους νεκρούς Γεωργιανούς, βρίσκει ακόμα έναν επιζώντα. Οι δύο εχθροί πρέπει τώρα να επιλύσουν το δικό τους πόλεμο κάτω από τη στέγη τους με εχθρούς και από τις δύο πλευρές.

Τι πιο όμορφο για ένα φιλμικό κείμενο, να σου περνάει ακριβώς αυτό που θέλει, με λιτότητα και απλότητα, χωρίς "σαλιαρισμούς" και αχρείαστες ωραιοποιήσεις? Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε προβληματισμό για την απανθρωπιά που απαιτούν και δημιουργούν οι πολεμικές συνθήκες και συγκίνηση του να βλέπεις πως κάπου-κάποιος αντιστέκεται μπροστά στην αισχρότητα του πολέμου. Μάλλον σκέφτεστε "Αυτό το έχουμε δει πολλάκις στη μεγάλη οθόνη". Και όντως ισχύει. Αλλά τα "Μανταρίνια", καταφέρνουν να σε μαγνητίσουν με την απλότητά τους, που ξεχνάς την ίσως μη πρωτότυπη ιστορία τους, και τα παρακολουθείς με αμείωτο ενδιαφέρον.

Η κάμερα και το σενάριο του Zaza Urushadze, μαζί με τους πρωταγωνιστές του (που δίνουν εξαιρετικές και ουμανιστικότατες ερμηνείες), είναι τοποθετημένοι σε μέρη μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού: το σπίτι του γέρου-σοφού Ivo, που είναι μικρό σε χωρητικότητα αλλά τεράστιο σε φιλοξενία και ανθρωπιά και έχει τους δικούς του κανόνες, τα λασπωμένα από την ασταμάτητη βροχή δρομάκια γύρω από το σπίτι, τα χωράφια με τις "πρωταγωνιστικές" μανταρινιές. Kαι καναδυό ακόμη τοποθεσίες. Αυτό είναι  όλο και όλο το στήσιμο της ταινίας. Μέσα σε αυτή την "φτωχογειτονιά" όμως, υπάρχουν πλούσιες ερμηνείες, καλοστημένοι χαρακτήρες και ένα σενάριο που παρά τα ελάχιστα κλισέ που εμφανίζει, κερδίζει σε αληθοφάνεια και αγωνία.
Δεν σε απασχολούν οι "αντιαισθητικές" λασπωμένες γαλότσες και η συνεχώς γκρίζα ατμόσφαιρα, γιατί βλέπεις αυτό τον τόσο καλοσυνάτο παππού να φροντίζει τους δύο παντελώς ξένους άντρες λες και είναι οι γιοι του, τη στιγμή που πολύ πιθανόν να βάζει σε κίνδυνο την ίδια του ζωή.

Παρασκευή Γιουβανάκη

πηγή: film-c.blogspot.gr

Laissez- faire!

Αν η αγάπη είναι η απάντηση θα μπορούσατε να επαναδιατυπώσετε την ερώτηση; Στον έρωτα όπως και στην πολιτική η βλακεία δεν είναι μειονέκτημα. Το να λες''..δεν με ενδιαφέρει η πολιτική'',είναι σαν να λες''..δεν με απασχολεί η ζωή''. Η πολιτική είναι διαχείριση συμβόλων. Στην αγάπη τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά, ένα και ένα κάνουν ένα. Δεν αγαπάς κάποιον για την ομορφιά του, τα ρούχα του, το αυτοκινητό του γενικά τις ανέσεις του! Τον αγαπάς γιατί τραγουδάει ένα τραγούδι που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις...

''Αγαπώ'' θα πει...''Εγώ αγαπώ''..το τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά! Για τον κόσμο μπορεί να είσαι ένα άτομο, αλλά για ένα άτομο μπορεί να είσαι όλος ο κόσμος! 
Κάποιος τον οποίο ξέρουμε αρκετά καλά για να δανειστούμε λεφτά από αυτόν, αλλά όχι αρκετά καλά για να του δανείσουμε! Έτσι είναι και η ιδέα του γάμου! Πάντα να παντρεύεστε νωρίς το πρωί. Αν ο γάμος δεν πάει καλά, δεν θα έχεις χαραμίσει ολόκληρη την μέρα σου! Εάν θέλετε να παντρευτείτε όμορφη, έξυπνη και πλούσια, τότε θα πρέπει να κάνετε τρεις γάμους. Το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες! Κάποτε μια κοπέλα μου είπε''..αν είναι να παντρευτώ, θέλω να είμαι πολύ παντρεμένη'' και εγώ της απάντησα'' ..είμαι ερωτευμένος με την ίδια γυναίκα πάρα πολλά χρόνια. Αν το μάθει χάθηκα!''
…...Και η οικογένεια εκεί που πρέπει. Κάπου πέρα αλλά όχι μακριά....
Ποιοι κυβερνούν τελικά; ''Οι ευρύπρωκτοι;''
Έτσι και στον έρωτα. Η γυναίκα διαλέγει τον άντρα που θα την διαλέξει. Η γυναίκα έχει τον τελευταίο λόγο σε όλα. Οτιδήποτε πει ο άντρας μετά είναι η αρχή ενός καβγά. Η Μαρία δεν αντέχει άλλο τον Κώστα. Όλο πίνει καπνίζει χαρτοπαίζει. Ξέρετε γιατί είναι ακόμα μαζί του; Γιατί ακόμα κερδίζει....
Θυμήθηκα την πρώτη μου σύζυγο! Την θάλεια!Πόσο ανώριμη! Έμπαινε στο μπάνιο και βύθιζε τα παπάκια μου που τα έιχα παρατεταγμένα στη σειρά! Την χώρισα και επειδή δεν ήταν πρακτικό να μισήσει τον εαυτό της ο θεός της έστειλε ένα υποκατάστατο, δηλαδή έναν σύζυγο! Σκεφτόμουν για μέρες την θάλεια αληθινή αγάπη δεν είναι εκείνη που αντέχει το μακροχρόνιο χωρισμό, αλλά εκείνη που αντέχει την μακροχρόνια οικειότητα. Σε έναν χωρισμό, αυτός που δεν είναι πραγματικά ερωτευμένος είναι εκείνος που λέει τα πιο τρυφερά λόγια. Και εγώ της είπα σκληρά λόγια αλήθειες που πόνεσαν οι άντρες ξέρετε κάνουν σαν μωρά παιδιά επιζητούν να είναι η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας αντίθετα οι γυναίκες επιθυμούν να είναι η τελευταία γυναίκα ενός άντρα.
Το να αγαπιέσαι πολύ από κάποιον σου δίνει δύναμη, ενώ το να αγαπάς πολύ κάποιον σου δίνει θάρρος. 
Δεν ψήφισα ποτέ υπέρ κάποιου πάντα ψήφιζα εναντίον κάποιου!Τις επαναστάσεις δεν τις κάνουν οι χορτασμένοι, αλλά οι χορτάτοι που δεν έφαγαν τρεις μέρες.....

Π. Πόντικας

ΥΓ. Αν αγαπάς κάποιον άστον να φύγει! Αν γυρίσει πίσω είναι δικός σου! Αν δεν γυρίσει, δεν ήταν ποτέ!

The Wild Bunch, στην άγρια, βίαια Δύση

The Wild Bunch - 1969 ( Η Άγρια Συμμορία )

Περιπέτεια γουέστερν, σε σκηνοθεσία Sam Peckinpah, με τους William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Warren Oates, Jaime Sánchez, Ben Johnson.
Η ελεγεία της βίας και όχι μόνο …
Ταινία αδυσώπητα προκλητική και ταυτόχρονα βάναυσα μηδενιστική.
Ζωή, απελπισία και θάνατος συμβαδίζουν.
Νοιώθεις ότι πρόκειται για μια ταινία παράδοξη, γεμάτη απαισιοδοξία, απαξίωση, απόγνωση κι όμως σ΄ αρέσει και βυθίζεσαι σ΄ αυτόν τον οδυνηρό ρεαλισμό της.
Η ταινία “Άγρια Συμμορία” του Sam Peckinpah, αφηγείται τις περιπέτειες μιας ομάδας παρανόμων (της συμμορίας του Pike Bishop), καθώς κυνηγημένοι, μετά από μια αιματηρή ληστεία τράπεζας, από τον πρώην φίλο τους Deke Thorton, καταφεύγουν στο Μεξικό του δικτάτορα Huerta, προσπαθώντας να επιβιώσουν.
Η ταινία θεωρείται η καλύτερη του σκηνοθέτη και στο πέρασμα του χρόνου έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς. Είναι μια καθαρά αντρική ταινία, που έχοντας πρότυπο τη φόρμα του γουέστερν, στέκεται στην αντρική παρέα και στις σχέσεις της. Βασικά στοιχεία της υπόθεσης είναι και η προδοσία, η εγκατάλειψη της ομάδας και η άρνηση - απόρριψη του κοινού παρελθόντος. Η πορεία των “ηρώων” της ταινίας, αποδεικνύεται ότι είναι μια πορεία θανάτου, καθώς αυτοί, σιγά-σιγά, αποκαλύπτονται στον θεατή, σαν τα τελευταία απομεινάρια μιας εποχής που πέρασε. Η ταινία απόκτησε άσχημη φήμη, κυρίως για τις εξαιρετικά βίαιες εικόνες της. Αποτέλεσμα αυτής της φήμης ήταν η εταιρία παραγωγής να διανείμει στους κινηματογράφους μια λογοκριμένη εκδοχή. Ύστερα όμως από αρκετά χρόνια και χάρη στους φανατικούς οπαδούς της ταινίας, (μεταξύ των οποίων και ο σκηνοθέτης Martin Scorsese), προβλήθηκε η αυθεντική εκδοχή της.
H Άγρια Συμμορία έχει μείνει στη μνήμη των πολλών από τις βίαιες και άγριες σκηνές μάχης, που περιέχει. Αποκορύφωμα η τελική σκηνή, για την οποία κι ο ίδιος ο Peckinpah έχει δηλώσει ότι τη θεωρεί “χορογραφία θανάτου”.
Σήμερα, βέβαια, αυτές οι σκηνές δεν μας φαίνονται τόσο αποκρουστικά άγριες, συνηθισμένοι όπως είμαστε πλέον στις τόσες και τόσες κινηματογραφικές σκηνές βίας.
Τελικά, η Άγρια Συμμορία επιβεβαιώνει πλήρως αυτό που λέμε : ότι το να βλέπεις για δεύτερη ή για πολλοστή φορά μια ταινία, αυτό αυξάνει την απόλαυση, απελευθερώνει το θεατή από την αγωνία της υπόθεσης και του επιτρέπει την παρατήρηση λεπτομερειών μέσα στα πλάνα, που σίγουρα του έχουν διαφύγει την πρώτη φορά.

από τον   Φίλο  kst

Γεφυρώνοντας Πολιτισμούς μέσω της ποίησης Beat.

Mε μεγάλη χαρά και περηφάνια σας ανακοινώνουμε και σας προσκαλούμε σε ένα διαδικτυακό φεστιβάλ ποίησης με τίτλο Bridging Cultures through Beat Poetry/Γεφυρώνοντας Πολιτισμούς μέσω της ποίησης Beat.
Το λογοτεχνικό ρεύμα Beat (Beat Generation) γεννήθηκε στις ΗΠΑ μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από την ανάγκη των νέων για μια αυθόρμητη δημιουργική έκφραση. 
Η ποίηση Beat συνεχίζει να αποτελεί ισχυρό λογοτεχνικό κίνημα στην Αμερική με τη μορφή του Αντικομφορμισμού, της ποίησης που ενδιαφέρεται για τη φιλοσοφία και τα κοινωνικά προβλήματα, της ποίησης που δεν κολλάει σε καθιερωμένες ποιητικές νόρμες, αλλά ψάχνει και ψάχνεται. Η συμμετοχή μας σ' αυτό το φεστιβάλ έχει την έννοια της παρουσίασης της σύγχρονης ελληνικής ποίησης απέναντι σε ένα είδος ποίησης που θεωρείται σύγχρονο ακόμη στην Αμερική και έχει πολλούς ακαδημαϊκούς και καλλιτεχνικούς οπαδούς.
Μέσα στις επόμενες μέρες θα σας ενημερώσουμε πως μπορείτε να παρακολουθήσετε το φεστιβάλ διαδικτυακά καθώς και ποιοι είναι οι τιμώμενοι καλεσμένοι μας και οι ποιητές που θα συμμετάσχουν σε αυτή την υπέροχη εκδήλωση.

οι διοργανωτές:
Χρύσα Βελησσαρίου
Γιώργος Τρικεριώτης

πρωί Σαββάτου

Μπράβο! Τα καταφέραμε πάλι!
Είναι Σάββατο και τίποτα δεν άλλαξε σε αυτόν τον κόσμο.
Ούτε μια φορά το μήνα να κυκλοφορούμε με τα μαγιό στην πόλη μέχρι να πιάσουν τα πρωτοβρόχια.
Ούτε μαι χοροεσπερίδα στο προαύλιο του Δημοτικού θεάτρου με ντρες κοουντ περίεργα καπέλα.
Ούτε μια μέρα αφυδατωμένης εργασιακής Τετάρτης, να φοράμε γραβάτες οι γυναίκες και κραγιόν οι άνδρες.
Βαρέθηκα αυτή τη μονοτονία.
Τζιν, τι-σερτ και κανονικότητα.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Σινεμά με την Βίκυ: Starred up, η ιστορία μιας άγριας ενηλικίωσης.

Σκηνοθεσία: David Mackenzie (2013)

Ένας βίαιος 19χρονος νεαρός μεταφέρεται από τις φυλακές ανηλίκων στις κανονικές φυλακές. Εκεί, θα συναντήσει ένα όμοιό του, που τυχαίνει να είναι ο πατέρας του.
Ο Mackenzie ξεκινά αποτυχημένα το '94 με μία ταινία που μένει στα αζήτητα (Dirty Diamonds) και προχωρά με ίδιο βηματισμό μέχρι που μας ξανασυστήνεται με τα επιεικώς μέτρια αλλά γνωστά λόγω πρωταγωνιστών, Young Adam και Asylum. Ακολουθεί μία ποιοτικά χαλαρή αλλά mainstream σχετικά πορεία με το Spread, μία άτυπη αντιγραφή του Alfie, και κάνει το μεγάλο μπαμ επιτυχίας, με το μαγικά ιδιαίτερο και παράλληλα αμφιλεγόμενο Perfect Sense, το οποίο αποτελεί για μένα την καλύτερη ταινία του.
Με τον όρο starred up μέσα στην φυλακή, εννοούν εκείνο τον τρόφιμο, ο οποίος έχει ιστορικό υπερβολικά βίαιης συμπεριφοράς. Με την τελευταία του λοιπόν δουλειά ο Βρετανός σκηνοθέτης, μας οδηγεί στα δοκιμασμένης και επιτυχημένης συνταγής μονοπάτια του prison movie genre.
Κοινωνικό δράμα που διαδραματίζεται μέσα στις φυλακές αποκλειστικά, με μία σχεδόν λεπτομερή σκιαγράφηση της πραγματικότητας των βρετανικών φυλακών, βίαιο, σκληρό, οργισμένο, αλλά κι αυτό με μέτρο, αφήνοντας πιο πολύ τη βιαιότητα και την ωμότητα να πλανάται στον αέρα παρά να οπτικοποιείται (βλ. Chopper).
Ο νεαρός Ιρλανδό/Βρετανός Jack O'Connell, γνωστός από This Is England, με φανερή την επιρροή του Tom Hardy από το Bronson (έχει δηλώσει κι ο ίδιος ότι τον έχει ως πρότυπο), μας εκπλήσσει ευχάριστα ως προς το ερμηνευτικό κομμάτι, σ' ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι.
Ένας 19χρονος μπελάς, που έχει μεγαλώσει τραγικά και έχει ενηλικιωθεί πρόωρα, αλλά, παρ' όλη την επιθετικότητά του και τον απόμακρο χαρακτήρα του, παραμένει ένα παιδί που χρειάζεται την αγάπη και την αποδοχή του πατέρα του.
Δεν θεωρώ πως είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει με τέτοιου είδους θεματολογία, αλλά αξίζει σίγουρα μία προβολή.

Βίκυ Ελευθερίου

αποχαιρετώντας το καλοκαίρι

Κάτω από κάθε πέτρα
ο θεός κι εσύ
αγνοείτε το μέγεθος
μόνο οι κυκλάδες χωράνε στην παρένθεση των χεριών μου...
Γίνομαι τέλος.

Αυγή, 31/08/2015

Bad words, μιας ιστορία ωρίμασης με πολύ γέλιο

Σκηνοθεσία: Τζέισον Μπέιτμαν

Ο σαραντάχρονος Γκάϊ Τρίλπι, εκμεταλλευόμενος κάποιο κενό στους κανόνες του Αμερικανικού εθνικού πρωταθλήματος ορθογραφίας, αποφασίζει να προκαλέσει προβλήματα με το να εισχωρήσει στη διοργάνωση και να εκθέσει ανεπανόρθωτα έναν από τους ποιο αθώους θεσμούς της χώρας, το Spelling Bee National Quill. Οι ανώτεροι παράγοντες του θεσμού, οι εξοργισμένοι γονείς και οι φιλόδοξοι μικροί συμμετέχοντες, δεν πτοούν καθόλου τον Γκάϊ ο οποίος αρπάζει με αδίστακτο τρόπο κάθε βραβείο σε όλα τα στάδια του διαγωνισμού προκείμενου να βγει ο πρώτος νικητής. Κατά τη διάρκεια της διερεύνησης μιας δημοσιογράφου για τα αίτια της συμπεριφοράς του Γκάϊ, αυτός θα αναπτύξει μια απίθανη συμμαχία με έναν δεκάχρονο, ο οποίος θα συγκλονιστεί εντελώς από τον απίστευτο χαρακτήρα του Γκάϊ.

Η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Tζέϊσον Μπέιτμαν, ο οποίος κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία, είναι μια απολαυστικά αγενής κωμωδία που θα συζητηθεί. Το "Κακές λέξεις", είναι μια μελέτη ωρίμασης ενός χαρακτήρα, μια ιστορία ενός ηττημένου που παρουσιάζεται χωρίς αναστολές. Κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κωμωδία για έναν ενήλικα ο οποίος μετέχει σε εθνικά πρωταθλήματα ορθογραφίας για παιδιά και τα ανταγωνίζεται με αθέμιτους τρόπους, αλλά και κάτι πολύ περισσότερο από ένα συγκινητικό δράμα γεμάτο αλήθειες που θα θέλαμε να μην υπήρχαν. 

 Η απροσδόκητα μαύρη κωμωδία του Tζέϊσον Μπέιτμαν ξεπερνά τα όρια του πολιτικά ορθού, γίνεται δυσάρεστη αν λάβουμε υπόψη μας την ηλικία των ηθοποιών, εκκεντρική και ειρωνική, δυναμιτίζει συνεχώς το κοινό με το κυνικό χιούμορ και την ασεβή επιθετική συμπεριφορά του πρωταγωνιστή. Όμως αποδεικνύεται όχι μόνο αρκετά διασκεδαστική και έξυπνη, αλλά  το ειρωνικό χιούμορ, η λεκτικές επιθέσεις και η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, αντισταθμίζονται στο τέλος επιδέξια από το ανθρωπιστικό, στο βάθος, σενάριο. Η χρήση κάποιων κλισέ όπως το μικρό παιδί και το προβλέψιμο, ωστόσο συγκινητικό φινάλε, αφαιρούν λίγο από την δυναμική του ρίσκου που θέλει να πάρει ο σκηνοθέτης, όμως δεν αποδυναμώνουν το απειλητικά σατιρικό σώμα της κινηματογραφίας του, που διαθέτει επίσης ένα πολύ σφικτό και πρωτότυπο σενάριο, πολύ καλή σκηνοθεσία, γρήγορο ρυθμό που δεν χάνεται ούτε δευτερόλεπτο και άριστες ερμηνείες.

 Αστείο και σαρκαστικό, ψυχαγωγικό και ξεδιάντροπο, το φιλμ θέτει το ερώτημα, τι έχει περισσότερη σημασία και τι πληγώνει περισσότερο, μια κακή λέξη ή μια κακή πράξη;

 Σίγουρα μία από τις πιο αξέχαστες κωμωδίες του έτους.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθείς. 

χαϊκού της Άννας

Τα ταξίδια που ξεχάσαμε
Την ανασφάλεια που χάσαμε
Το άγνωστο που μάθαμε
Την αμαρτία που ξεθάψαμε
αυτά θέλω...

Άννα Τσαμ Αναστο.

The Night of the Hunter ‪#‎Film_Noir‬ γνωστή και ως Ο Θανατοποινίτης με το Σημάδι

The Night of the Hunter – 1955 ( Η νύχτα του κυνηγού )
Σκηνοθεσία : Charles Laughton , με τους Robert Mitchum, Shelley Winters, Lillian Gish


Η πρώτη και τελευταία σκηνοθετική δημιουργία ενός υπέροχου ηθοποιού του Charles Laughton, είναι ένα φιλμ νουάρ, ένα έξοχο ασπρόμαυρο θρίλερ, που μέχρι σήμερα συγκινεί και ανατριχιάζει. Βασίζεται στην πραγματική ιστορία του εγκληματία Harry Powell, που αναστάτωσε την αμερικάνικη επαρχία του 1930.
Η “Νύχτα του Κυνηγού” είναι ένα σπάνιο αριστούργημα, μια μοναδική ταινία, που έχει πάρει πλέον τη θέση της πλάι σε ανεπανάληπτα έργα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Charles Laughton με τη συνεργασία ενός από τους καλύτερους διευθυντές φωτογραφίας, κατάφερε, χρησιμοποιώντας μινιμαλιστικά ντεκόρ και εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς, να δημιουργήσει μια τέλεια ονειρική ατμόσφαιρα, στοιχείο ασυνήθιστο για τον αμερικάνικο κινηματογράφο της εποχής. Η δε υποβλητική μουσική του Walter Schumann, βασισμένη σε τραγούδια που αναφέρονται σε παιδικά νανουρίσματα, να τη γεμίσει με αγωνία προσδίδοντάς της και μια μεταφυσική λάμψη. Τέλος, φοβερός και απόκοσμος στο ρόλο του Harry Powell, του ψυχοπαθούς δολοφόνου, που σκοτώνει έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς καμία ευχαρίστηση, ο Robert Mitchum, θα παραμένει αξέχαστος με το μαύρο κοστούμι του ιερέα και με τα τατουάζ ‘love’ και ‘hate’ (αγάπη και μίσος), στα δάκτυλα των χεριών του, ενσαρκώνοντας το απόλυτο κακό.

από τον   Φίλο  kst

χαιρετίσματα από τα Πουλάτα Κεφαλλονιάς

Κάποιες φορές, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από μερικές όμορφες εικόνες που μπορούν να αποδώσουν καλύτερα από κάθε λέξη ή πρόταση, την πραγματική αξία και τη μοναδικότητα ενός τόπου. 
Στο www.poulatakefalonias.gr ωστόσο, φιλοδοξούμε να προσφέρουμε κάτι παραπάνω από απλές φωτογραφίες του χωριού μας με μερικά συνοδευτικά κείμενα.
Μετά από προσπάθεια και έρευνα μηνών, δημιουργήσαμε με μεράκι ένα site στο οποίο θα μοιραζόμαστε και θα προβάλουμε την ιστορία, τα έθιμα, τα νέα και τις δραστηριότητες των ανθρώπων του τόπου μας. Των πανέμορφων Πουλάτων. Ενός μικρού επίγειου παράδεισου της ανατολικής Κεφαλλονιάς.
Απευθυνόμαστε στους Πουλιάδες, σε όσους αγαπούν τα Πουλάτα, αλλά και σε όσους επιθυμούν να γνωρίσουν από κοντά τις ομορφιές τους.
Ελπίζουμε να μας ακολουθήσετε στο ταξίδι αυτό και να γίνει το www.poulatakefalonias.gr ο αγαπημένος σας προορισμός.
Η συντακτική ομάδα. 
Οι φίλοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να μας βρουν στο Facebook: Πουλάτα Κεφαλλονιάς, στο Twitter: @PoulataKefalon και στο Instagram: poulatakefalonias

Σινεμά με την Βίκυ: Rebel without a cause, παιδιά χωρίς λόγο ύπαρξης

Rebel without a cause / Επαναστάτης χωρίς αιτία - Nicholas Ray (1955)

Η ιστορία ενός ατίθασου και ανυπότακτου νέου με ταραγμένο παρελθόν και η ζωή του στη νέα πόλη ανάμεσα σε φίλους και εχθρούς.
Με την υπογραφή του εξαιρετικά ταλαντούχου αλλά υποτιμημένου ακόμη και σήμερα, Nicholas Ray και τον James Dean στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο Ray μέσω του Επαναστάτη, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα πραγματικά διαχρονικό φιλμ και δείχνει να κατανοεί το πώς βιώνουμε τη ζωή μας ως δράμα, όσο είμαστε ακόμη νέοι.
Ο James Dean με τη σειρά του, ερμηνεύει εκπληκτικά (όλοι θυμόμαστε το ''You're tearing me apart!'') δίνοντας με όλο του το σώμα τη δραματικότητα που χρειάζεται, η οποία πηγάζει από την εσωτερική σύγχυση του ήρωα.
Θεωρώ πως είναι η καλύτερη από τις τρεις ταινίες που πρόλαβε να πρωταγωνιστήσει στη σύντομη ζωή του και αξίζει να τη δείτε για να εκτιμήσετε το ταλέντο ενός αδικοχαμένου ηθοποιού.
Πρόκειται για μία ταινία που έχει τη δύναμη να συγκινήσει αλλά και να προκαλέσει έως και την τελευταία σκηνή.
Με λίγα λόγια, ο Επαναστάτης, καταλαμβάνει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του κινηματογράφου και θεωρείται από τις πλέον κλασικές ταινίες.
Trivia: Η ταινία προοριζόταν να γίνει ασπρόμαυρη αλλά ο Ray έπεισε τη Warner να γυριστεί έγχρωμη.

Βίκυ Ελευθερίου

χορεύοντας με τον Ματίς

Υπάρχουν οι σπάνιες στιγμές της απόλυτης ευτυχίας, βιωμένες από όλους. Τις στιγμές εκείνες δε φοβάσαι ούτε στο ελάχιστο το γεγονός ότι μπορεί να τελειώσουν. Το φυσικό είναι να τελειώσουν είτε από τον πυρήνα της οντολογίας τους, είτε από εντελώς εξωγενείς παράγοντες που θα ταράξουν τον κύκλο τους. 
Λέμε φαύλος κύκλος. Μα όχι μόνο φαύλος. Και κύκλος ευτυχίας. Η αδράνειά της τόσο κυριαρχικά ασυγκράτητη. Η ευτυχία αυτή δεν έχει ούτε ένα ψήγμα, λοιπόν, φόβου. Έχει ίλιγγο από τη στροφοδίνη της. Κύκλος της ευτυχίας. Κύκλος πλεγμένος από χέρια πατέρα γιου, μάνας κόρης, ερωτευμένων, σωτήρα και ανθρώπων, χορευτών και γης. Όμορφο πράγμα, ανελέητο. Αγαθό κύκλο το γράφουν οι φιλόσοφοι.

(Πίνακας του Α.Ματίς, Ο χορός)

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Out Of The Past, η επιτομή του #‎Film_Noir‬

Αμάρτημα του Παρελθόντος (Out Of The Past, 1947, Jacques Tourneur)
Ο δικός μας είναι ατσίδας. Κλασική περίπτωση private eye, κοινώς ιδιωτικός ντετέκτιβ, που έχουν δει τα μάτια του πράματα και θάματα. Σε κάθε καινούργια δουλειά που του αναθέτουν δεν κωλώνει πουθενά. Σου λέει με τι θα μπλέξω; Με εγκληματίες, δολοφόνους, καταχραστές, λαθρέμπορους; Ότι και να ΄ναι θα τα βγάλω πέρα, δεν υπάρχει τίποτα που να μην το έχω κάνει. Έτσι μπαίνει στην υπόθεση χαλαρός. Και αυτή τη φορά του σκάει η κεραμίδα! Ο διάβολος ο ίδιος με την μορφή της αρχετυπικής femme fatale και με όλα της τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Δεν μπορείς να της αντισταθείς ερωτικά αλλά το ένστικτό σου λέει ότι θα έχεις μπλεξίματα. Αλλά συνεχίζεις. Δεμένος πάνω της την ακολουθείς σαν υπνωτισμένος κι ας έρχεται κάθε λίγο και λιγάκι η λογική σου να σου λέει φύγε. Αλλά εσύ τίποτα, όλα θα πάνε καλά, λες, και δώστου κι άλλο, λίγο ακόμα. Και η κατάληξη του στόρι η αναμενόμενη: ο φίλος μας καταλήγει ηττημένος, κατεστραμένος, διαλυμένος να αναρωτιέται: «τελικά πόσο μαλάκας μπορεί να ήμουνα;». Όλοι του το λέγανε. Οι φίλοι του, τα γεγονότα, ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός αλλά αυτός το βιολί του.
Η παραπάνω μανιέρα είναι εκείνη που πάντα έδινε να καλύτερα φιλμ νουάρ κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι που κι εδώ έδωσε αυτό το κολοσσιαίο δείγμα της χρυσής εποχής του είδους στις δεκαετίες του ΄40 και του ΄50. Τι κι αν το το Γεράκι Της Μάλτας (Maltese Falcon, 1941, σκην. John Huston) θεωρείται, και είναι, το αρχετυπικό και πρώτο χρονικά καθαρόαιμο νουάρ; Δεν πιάνει μία μπροστά στο Out Of The Past. Εδώ λοιπόν η femme fatale είναι η Jane Greer. Η οποία βασανίζει τον γίγαντα Robert Mitchum. Κι αν μια femme fatale κάνει τ΄αλατιού ολόκληρο Mitchum σκέψου τι μπορεί να κάνει σε άλλους κοινούς θνητούς σαν και του λόγου μας. Η οποία μάλιστα τον βασανίζει σε δυο φάσεις. Μια στο παρελθόν και, επειδή δεν τού ΄φτασε και δεν έβαλε μυαλό, ακόμα μια στο παρόν. Έτσι λοιπόν σκοτεινό το παρελθόν του Τζεφ, ζοφερό και καταστροφικό και το παρόν και το μέλλον του το οποίο βρωμάει από μακρυά κρεμάλα ή σφαίρα. Διπλή η μαλακία του Τζεφ λοιπόν που τι κι αν προσπάθησε να σβήσει το παρελθόν του και το εν λόγω διαβολοθύλυκο με μια πιο ήσυχη ζωή σαν βενζινάς και με μια καλή κοπελίτσα που θέλει να την παντρευτεί και να ξεφύγει απ’ όλα αυτά. Η κατάληξη έχει ειπωθεί ξανά και ξανά. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο, ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης και πάει λέγοντας. Την τριάδα συμπληρώνει ο επίσης τιτάνας Κερκ Ντάγκλας που είναι ο εγκέφαλος της όλης ιστορίας. Και βέβαια πάνω απ’ όλους ο μάστορας Jacques Tourneur που εδώ αφήνει για λίγο τον κινηματογραφικό τρόμο ο οποίος τον καθιέρωσε με τα Cat Ρeople και Ι Walked with a Ζombie του 1942 και ΄43 αντίστοιχα.
Ένα μόνο ψεγάδι μπορώ να βρω στη συγκεκριμένη ταινία αλλά είναι λεπτομέρεια. Το ότι δε διατήρησε τον αρχικό, εκπληκτικό τίτλο του μυθιστορήματος του Geoffrey Homes στο οποίο βασίστηκε: Build My Gallows High του 1946.

Θανάσης Ζελιαναίος

χαϊκού της Περσεφόνης #1

συγγνώμη που σε λέρωσα,

μα ήταν αβάσταχτη η επιθυμία μου

να σε βουτήξω στο κρασί μου