Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Αδιέξοδο τραγούδι


την άφησα να κοιμάται
πήγα στο αεροδρόμιο
χωρίς να της πω μια κουβέντα
χωρίς ένα σημείωμα
το πρώτο μας βράδυ κάναμε σεξ στο ασανσέρ
δεν κρατιόμασταν μέχρι το διαμέρισμά της
της έσκισα το φόρεμα
ήταν ένα απαίσιο φόρεμα
δεν της πήγαινε καθόλου
οπότε δεν πειράζει
έξι μήνες αργότερα στεκόμουν στη τζαμαρία
του πεντηκοστού ορόφου
και φυσούσα κυκλάκια 
προς τον Ιστ ρίβερ
πριν αναρωτηθώ τι γυρεύω εκεί
και πριν τελειώσει το τσιγάρο
είχα φύγει
την άφησα να κοιμάται
βρήκα το φάκελο με τις φωτογραφίες από τη Μήλο
όταν είχε έρθει στην Ελλάδα
πότε το πάθος γίνεται άτυχος στίχος;
ένας απόηχος βουτηγμένος στα μέλια
και υποσχέσεις που ντύθηκαν συγγνώμες
πότε η λαχτάρα γίνεται κενοτάφιο
και τα φιλιά, παράπονο?
σκέφτηκα να της αφιερώσω το βιβλίο
αλλά δεν μπορείς να αποθεώσεις έναν σκουριασμένο έρωτα
μόνο τον κρύβεις στο πιο βαθύ συρτάρι
ή τον χαρίζεις σε κάποιον ρακοσυλλέκτη
μαζί με τα υπόλοιπα ξεφτισμένα ρούχα.

Γιώργος Τρίκερι