Ο παφλασμός του λιναριού

συγκίνηση, γλύκα, έρωτας
“έχεις λυρισμό, είσαι μελοδραματική ποιήτρια του 19ου” σαν βρισιά ακούστηκε
έσκυψα πάνω από την σκάφη και έτριψα τόσο δυνατά το σεντόνι που νόμιζα θα λιώσει
έπρεπε να σβήσω κάθε ίχνος από το άρωμά του
κάθε ίχνος από τα όνειρα που έκανα ξαπλωμένη κατά γης
κάθε στάλα απ΄ τον ιδρώτα του
όλες τις φωτιές που άναψε και έπειτα έσβησε
σαν τον καντηλανάφτη, με ευλάβεια και προσοχή
φοβούμενος μια τυχόν πυρκαγιά την στιγμή που δεν θα ΄ταν αυτός εκεί.

Τέντωσα το σχοινί
η μια άκρη στην λήθη και η άλλη στην μοναξιά
κρεμόταν τώρα το σεντόνι
ο ήλιος σαν προβολέας
και η ζωή πέρναγε από μπροστά μου
ακούμπησα στην μοναξιά
έκλεισα τα μάτια και άκουγα τους παφλασμούς του λιναριού
θυμήθηκα το τραγούδι που μου ψιθύριζα σαν ήμουνα μικρή
με αγάπησα εκείνη την εποχή
με μίσησα στο διάβα της
πόσες φορές δεν άλλαξα το ρου της ιστορίας μου
τόσες φορές κρεμάστηκα από πάνω σου
σαν ένα κομμάτι ύφασμα
που ήλπιζε να γίνει ένα κομμάτι σάρκας σου.


Erina Espiritu


περισσότερα ποιήματα της Erina θα βρεις στο: erinaespiritu.blogspot.gr

16 μαΐου 4.22 π.μ

Amy Judd

ήθελα να καταπιώ τη θάλασσα
αλλά δεν με άφησες
μου έκλεισες το στόμα 
με ένα φιλί
δεν θα πάψω
να ποθώ το στόμα σου
το βλέπω να ανατέλλει κάθε πρωινό 
πριν τον ήλιο
το απολαμβάνω
στα συντριβάνια της Ρώμης
στις λεωφόρους του Μανχάταν
αν αρνηθούμε την ευτυχία
μειώνουμε τη σπουδαιότητα
των ερωτικών τραγουδιών 
που δεν έχουν τραγουδηθεί ακόμα
των πνευμάτων που συνθέτουν τα τραγούδια αυτά
σε σκοτεινά δωμάτια
των κοριτσιών που γεννήθηκαν
από τα ψίχουλα της αμβροσίας
και προσπαθούν να αγαπήσουν
τους εαυτούς τους
τώρα αρχίζω
να ποθώ το στόμα σου
πριν προλάβει να γίνει ανάμνηση
ενός γυμνού νησιού
 πολιορκημένου
από μελαγχολική θάλασσα



Γιώργος Τρίκερι

όσο κι αν διστάζουμε

ξέρω πως έχουμε χαθεί/
και πως η αγάπη είναι ένα άγριο άλογο
που δεν περιμένει να γεράσει,
για να ξεψυχήσει/
όμως που και που συναντιόμαστε 
στα φώτα των πλοίων
βαθύ Αύγουστο/
κάποιο βράδυ που το δέρμα μας αλλάζει,
μα οι ρηχές μας ώρες
δεν πυκνώνουν μόνο απ’ έξω/
κάθε που συμβαίνει
ένα πέρασμα μινόρε
σε τραγούδια που τραγουδήσαμε
είτε αγκαλιασμένοι
είτε στις πορείες/
κι όσο κι αν,
τυφλοί από ζωή,
διστάζουμε,
ένα φιλί που αλλάζει χρώματα
μες στο σκοτάδι,
στερεώνεται/
και μας πάει ως το άλλο όνειρο
με τα μάτια κλειστά/


Κωνσταντίνος Λουκόπουλος


τις λέξεις που μας χαρίζει ο Κωνσταντίνος θα τις βρείτε εδώ: loukopk.wordpress.com

το κολάζ είναι του Julien Pacaud

Σινεμά με την Βίκυ: Simple Simon, αναζητώντας μια γυναίκα

I rymden finns inga känslor / Simple Simon - Andreas Öhman (2010)

O Simon, ένας νεαρός με Asperger, ζει με τον αδερφό του Sam, ο οποίος του έχει μεγάλη αδυναμία και είναι ο μόνος που μπορεί να τον χειριστεί. Δυστυχώς, η κοπέλα του Sam, δείχνει δυσαρεστημένη από την παρουσία του Simon.
Δραμεντί από την Σουηδία, με πρωταγωνιστή τον βενιαμίν της οικογένειας Skarsgård, Bill.
Ενώ το βασικό θέμα της ταινίας είναι το σύνδρομο Asperger, είναι δοσμένο με τέτοιο τρόπο που δεν κουράζει, ούτε προκαλεί άβολα συναισθήματα στο θεατή. Καταφέρνει μέσα σε 85 ευχάριστα λεπτά, να αντιμετωπίσει μία τόσο σοβαρή διαταραχή του αυτισμού, ανάλαφρα, με μικρές δόσεις χιούμορ, με προσεγμένη φωτογραφία και έντονα χρώματα και κυρίως χωρίς να υπερβάλλει ερμηνευτικά.
Μία ταινία απλή αλλά παράλληλα πολυσύνθετη, όπως ο κεντρικός της ήρωας Simon.

Βίκυ Ελευθερίου

25 απριλίου

ζωγράφισε μια φλόγα
με το κραγιόν της
στο πρόσωπο του ήλιου
ήμασταν κάποτε
αθώα και δίκαια παιδιά
ποτέ δεν έμαθα το όνομα της
αν την έλεγαν
αναμονή
ή
λαχτάρα
έμεινε όμως ανεξίτηλη
στα κύτταρα μου
σαν εκδρομή σε απάτητες κορυφές
ενός βουνού γεμάτου
γυμνά βράχια και άγριες αισθήσεις
η μέρα ανατέλλει στα πανσέληνα
χείλη της


Γιώργος Τρίκερι

Mulierem ex Supra

Hector and Andromachae de Chirico

Ίσως δε γίνομαι κατανοητή
όταν μιλάω γι' άλογα
μιλάω γι' άλογα
όταν λέω καβάλημα
λέω για ιππασία
κι όταν για στάση ιππαστί
όπως της Ανδρομάχης του Έκτορα
μιλάω για συνουσία
με τη κυρά να αιωρείται πάνω σου
και τα χεράκια της να αιωρούνται σα φτερά
και τα βυζιά της να κάνουνε τραμπάλα
κι εσύ από κάτω στην ηδονή του κόλπου της
κι όλης της πτήσης άπνοος
να 'χεις παραδοθεί
και με τα υγρά του έρωτα να έχεις
μυρωθεί- επιεικώς...
Μα όταν μιλάω γι' άλογα
μιλάω γι' άλογα

 Nikoshoku Biora

Δωρεάν δερματολογικός έλεγχος από το «Ερρίκος Ντυνάν» για την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μελανώματος

Δωρεάν δερματολογικό έλεγχο και προνομιακές εκπτώσεις για τυχόν απαιτούμενες δερματολογικές πράξεις, προσφέρει το Νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν», σε όσους κατοχυρώσουν ραντεβού από σήμερα Δευτέρα έως και την Παρασκευή 13 Μαΐου, στο πλαίσιο της ενίσχυσης της καμπάνιας της Ελληνικής Δερματολογικής Εταιρείας για την πρόληψη του καρκίνου του δέρματος, με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μελανώματος (5 Μαΐου).

Ειδικότερα θα παρέχονται, δωρεάν κλινική εξέταση και ειδικές εκπτώσεις έως και 50% επί του ιδιωτικού τιμοκαταλόγου στις πράξεις του Δερματολογικού Τμήματος (όπως στη χαρτογράφηση σπίλων, χειρουργική αφαίρεση σπίλων κ.α.), εφόσον αυτές κριθούν απαραίτητες από τον κλινικό έλεγχο, αποκλειστικά και μόνον για όσους συμμετάσχουν στην προσφορά.

Για ραντεβού για εξετάσεις στο πλαίσιο της προσφοράς, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να τηλεφωνήσουν στο 210.6972004 από 9 έως 13 Μαΐου 2016 (κατά τις ώρες 08:00 – 16:00).

Ο καρκίνος του δέρματος είναι το πιο συχνό είδος καρκίνου παγκοσμίως. Συνήθως προκαλείται από μη ασφαλή, αθροιστική έκθεση στον ήλιο και στην υπεριώδη ακτινοβολία, η οποία διεισδύει και καταστρέφει το δέρμα σταδιακά. Αποτελεί, ωστόσο, μία από τις ιάσιμες μορφές καρκίνου όταν η διάγνωση γίνεται σε πρώιμο στάδιο, επισημαίνουν οι ειδικοί, σημειώνοντας ότι ο προληπτικός έλεγχος και η ενημέρωση του κοινού είναι ζωτικής σημασίας για την έγκαιρη διάγνωσή του. 

American Beauty, μια σελίδα από τον αμερικάνικο εφιάλτη;

“American Beauty”, 1999, του Σαμ Μέντες με τους Κέβιν Σπέισι, Ανέτ Μπένινγκ.

Ο Λέστερ, σαραντάρης παγιδευμένος σε μια ανούσια δουλειά και μια άχαρη οικογενειακή ζωή, θα προσπαθήσει να ξεφύγει από τον κλοιό, αλλάζοντας εργασιακό περιβάλλον, επιχειρώντας να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις του με τη γυναίκα και την κόρη του και κυρίως ελπίζοντας ότι θα κερδίσει τον έρωτα της νεαρής φίλης της τελευταίας.
Στην πρώτη αυτή ταινία του Μέντες διαφαίνεται αμέσως η αντιπαράθεση ανάμεσα στο Είναι και το Φαίνεσθαι: η επιφανειακή εικόνα της ευτυχίας που βασίζεται στην αφθονία και την κατανάλωση και από την άλλη, το άτομο, σε φοβερή συναισθηματική ένδεια και υπαρξιακή αγωνία, να πνίγεται μέσα σε μια γενικευμένη αδιαφορία για τις πραγματικές του ανάγκες, ζώντας σε μια κοινωνία χωρίς αυθεντικότητα, όπου οι ανθρώπινες σχέσεις είναι καταδικασμένες στην αποτυχία. Το κάθε μέλος της οικογένειας του ήρωα είναι σε μια αναζήτηση ιδεώδους, πολύ μακριά από το δικό του: η φιλόδοξη, μανιακή με την καθαριότητα, γυναίκα καριέρας σύζυγος, έχει αναγάγει σε αντικείμενο τον άντρα της ( φοβερή ατάκα: to keep a dick in a tupperware container (!) ) και αναζητάει κάποιον πιο επιτυχημένο από αυτόν, η κόρη εξοικονομεί από τώρα τα χρήματα των σπουδών της-έχοντας παρόλα αυτά έναν ερωτικό φίλο με συνήθειες μάλλον περιθωριακές που μόλις έχει βγει από το ψυχιατρείο, προκαλώντας την υστερία της μητέρας της. Το σύγχρονο άτομο εμφανίζεται αλλοτριωμένο από την εικόνα που θέλει να δώσει στους άλλους για το ίδιο. Ποιας φύσης είναι λοιπόν η απόδραση που ονειρεύεται ο μεσόκοπος μικροαστός ήρωάς μας; Η αισθητική απόδραση, το πάθος και το όνειρο είναι η μόνη πραγματικότητα που έχει μπροστά του. Δρώντας παθητικά και πάλι, επιλέγει να ερωτευθεί-εννοείται χωρίς ανταπόκριση- μια δροσερή έφηβη. Οι προσπάθειές του να ξανανιώσει νέος, σωματική άσκηση, κάπνισμα χόρτου, αλλαγή δουλειάς με αυτή που έκανε έφηβος ( παρόλα αυτά δεν υιοθετεί και την εφηβική απόφαση της φυγής από την οικογενειακή εστία), νεανικός έρωτας, δεν είναι φυσικά αυτές που θα φέρουν μια εσωτερική γαλήνη και ηρεμία στην επαναστατημένη του ψυχή: ο τρόπος του, παρότι μάλλον παθητικός- ξεκόβει την επαφή με την οικογένεια κλεισμένος στο γκαράζ, σαν να διαλέγει έναν καινούργιο εκούσιο πια εγκλεισμό- είναι αυτός που θα τον φέρει σε συμφιλίωση με τον εαυτό του και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Η προσωπική του απελευθέρωση συνίσταται στο ότι καταλαβαίνει πως η ευτυχία και η ομορφιά δεν κρύβονται στην επιφάνεια των υλικών πραγμάτων και του κονφορμισμού, αλλά αντίθετα σε όλα αυτά που ξεφεύγουν από αυτά τα όρια και τη συνείδηση ότι δεν μπορεί να τα κατακτήσει πλήρως: « υπάρχουν τόσες ομορφιές στον κόσμο, καμιά φορά νιώθω ότι με κατακλύζουν, ότι δεν αντέχω, η καρδιά μου φουσκώνει σαν μπαλόνι και τότε καταλαβαίνω ότι πρέπει να χαλαρώσω, ότι πρέπει να σταματήσω να γαντζώνομαι σε αυτές, γιατί όλο αυτό γλιστράει επάνω μου σαν βροχή. Τότε δεν μπορώ να νιώσω τίποτα άλλο από ευγνωμοσύνη για κάθε στιγμή από την ασήμαντη μικρή ζωή μου». Τα λόγια αυτά του Λέστερ θα μπορούσαν να είναι η απάντηση σε όλες αυτές τις υπάρξεις που σαν αυτόν ζουν στη δυστυχία γιατί πιστεύουν ότι τις καταπιέζει ένα πλαίσιο που τις αγνοεί περιφρονητικά. Η ειρήνη με τον εαυτό του συμπαθή αυτού loser, έρχεται από την αποδοχή της κατάστασής του και τη συνείδηση ότι δεν μπορεί να την αλλάξει ριζικά, αλλά να συμφιλιωθεί μαζί της και να την αγαπήσει σαν τέτοια: ορθώνεται απέναντι σε αυτή τη ζωή, λυγίζοντας ταυτόχρονα κι αυτή η « βελούδινη επανάσταση», είναι που κάνει τον ήρωα ένα συγκλονιστικό και συνταρακτικό πρόσωπο μέσα στην ταπεινότητά του. Υπέροχες ποιητικές εικόνες- η λαμπερή νιότη της έφηβης-αντικείμενο του πόθου του ώριμου άντρα λουσμένη στα κόκκινα ( χρώμα του πάθους) ροδοπέταλα, ο μοναδικός Σπέισι να ξεδιπλώνει όλο το αστείρευτο ταλέντο του στη διάρκεια του έργου, εξαιρετική μουσική επένδυση από τον Τόμας Νιούμαν, έφεραν βροχή τις διακρίσεις: πέντε Όσκαρ στην ταινία, όπως αυτά της καλύτερης ταινίας και α΄ανδρικού ρόλου για τον πρωταγωνιστή και την υποψηφιότητα για τον α΄γυναικείο ρόλο για την εξαιρετική Μπένινγκ. Ένας ύμνος στη ζωή με όλες τις ομορφιές και την παραξενιά της, για όλα αυτά που μας ξεφεύγουν και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να αγγίξουμε..

Λίλη Παπασπυροπούλου

αύριο

το αύριο είναι ένα χαρούμενο ποδήλατο

με χάρτινες ρόδες

από νωρίς κατάλαβα την πολυπλοκότητα των ανέμων

ο πρώτος έρωτας ήταν δασκάλα

έλεγα τη προπαίδεια

και μου έκλεινε το μάτι

κανένας αμύητος δεν κατανοούσε

τον απόρρητο κώδικα μας

είσαι παιδί

στοργικός εραστής

μιλάμε με τα μάτια εμείς οι δυο

δεν έμαθα ποτέ να διαβάζω

ακούω τους ψίθυρους του χρόνου

και κάνω ποδήλατο σε όποια διάσταση θέλω.

Γιώργος Τρίκερι

η όμορφη εικόνα είναι δώρο της Lemki Theochari

επικοινωνήστε μαζί της στο lemkiteo@gmail.com

κάλεσμα

Το ‘Climate Collective’ είναι ένα δυναμικό αρχείο,  μια συλλογή εμπειριών με κύριο θέμα την κλιματική αλλαγή. 
Ζητάμε από ανθρώπους, ανεξαρτήτως κουλτούρας, φύλου, ηλικίας, καταγωγής να μοιραστούν τις απόψεις τους για την κλιματική αλλαγή, μέσω προσωπικών βιωμάτων. 
Ελπίζουμε να μεταμορφώσουμε την 'κλιματική αλλαγή' από μία απροσδιόριστη, κάπως μακρινή έννοια,  από ένα ειδικό επιστημονικό αντικείμενο, σε κάτι προσωπικό, οικείο, με πρόσωπο. Κάτι που αφορά εμένα και εσένα, κάτι που μας αφορά όλους και του οποίου την φύση κατανοούμε χάρη στις εμπειρίες και ιστορίες που μοιραζόμαστε. 

Ζητάμε από τους συμμετέχοντες να απαντήσουν στις εξής δύο ερωτήσεις (στα Αγγλικά):

How do you perceive climate change?

How do you feel climate change has had an effect on/influenced you personally?

Ζητάμε από τους ανθρώπους να μοιραστούν τις ιστορίες τους, μαζί με ένα καθαρό πορτραίτο τους ώστε να προσωποποιήσουμε κάθε ιστορία.

Οι απαντήσεις μπορούν να διαμορφωθούν ελεύθερα, αρκεί να βρίσκονται εντός ενός λογικού ορίου λέξεων.

Ζητάμε από τους συμμετέχοντες να προσεγγίσουν το θέμα μέσα από διαφορετικές αναφορές και γνωστικά πεδία, όπως είναι ο νόμος, η επιστήμη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η φιλοσοφία, η τέχνη, , η θρησκεία, η κοινωνιολογία κ.α..

Ανυπομονούμε να ακούσουμε τις ιστορίες σας,

Ευχαριστούμε,
The Climate Collective Team.

Contact Information:

Χρήστος Βρεττός
Facebook: https://www.facebook.com/chris.vrettos
Gmail: chrisvrett@gmail.com

Κυριακές

Τις Κυριακές χρειαζόμαστε σπίτια χωρίς στέγες
τις ερωτοτροπίες του Χαβιέρ Μαρίας
και λιωμένη μαύρη σοκολάτα
και ό,τι λέμε να το εννοούμε
όπως
να γίνεις σαρξ εκ της σαρκός μου

Βέρα J. Φραντζή
 
για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

προσιωπή

γίνομαι παρανάλωμα αγνώστου  πυρός
απανθρακωνω τις παρελθούσες ζωές
με περίσσια συναίσθηση και κατάνυξη
διάττων
αναρριχητής αρχαϊκών ηδονών
πυροβάτης πυρομανής
συγκόρμως μειδιών 
προσκυνητής αρετών 
ξεχειλιζόμενων από κρατήρες
φορείς διαυγών ευχών
ψιθυρίζοντων αυτοσχέδια τροπάρια
λύτρωσης σφυρηλατημένης
σε αγνές καμπύλες
δεν κατέχω ενοχές να εξαργυρώσω 
στην τράπεζα των χρυσοποίκιλτων ταρτούφων
τα χέρια μου είναι γυμνά φτωχά κι αδέσποτα
νοσταλγώ το παρόν
για να ξεγελώ τον Χρόνο 
ειμαρμένη
μην με συχωρνάς 
μην στέλνεις μεσσίες στο κατόπι μου
κανείς δεν σταυρώθηκε
για δικές μου αμαρτίες
rudderless I sail in your waters
I have offered my vertical blade
gentle libation to my desirous divinity

Γιώργος  Τρίκερι

dead or alive

Edward Hopper

αναζητούνται όνειρα
μικρές καυτές ανάσες
καταζητείται κι ο άσεμνος
που τα έχει ζωγραφίσει

Γιώργος Τρίκερι  

μπλου

Είναι ένας άντρας που θέλω να τον φιλήσω. Πολλά θέλω να παραδοθώ να μου κάνει βέβαια, ας μην κρυβόμαστε, να τα κάνει αυτός, αυτοβούλως και από μόνος του, καθόλου προκαλούμενος παρά -αντιθέτως- επιτιθέμενος κατά μέτωπο. Αλλά αυτό το λουλουδάκι το μπλε σε αυτόν εδώ τον πίνακα και τούτο το φιλί είναι ό,τι σκέφτομαι αυτή την ώρα. Πόσο μπλε είναι το λουλουδάκι, πώς θέλω να τον φιλήσω με ένα τέτοιο μπλε λουλουδάκι στα μαλλιά, πώς να τον φιλήσω με τα φιλιά μου τα ημιάγρια όχι του πηδήματος αυτά της λαχτάρας όμως. Αυτά που η γλώσσα δεν πηδάει παρά καυλαντίζει μαζί με τα χείλη στην περιφέρεια, που περνάει στο κάτω μέρος του άνω χείλους και το χαϊδεύει να το ψήσει να το τραβήξουν τα χείλη μετά λίγο και να το καυλώσουν κι άλλο με την ανάσα. Να εννοούν τα φιλιά πως κάπως έτσι πηδάει το κορίτσι ενίοτε, αργά και συντονισμένα, με μια υγρασία κάποια αλλά όχι τέρμα, κάπως θα πηδάει αυτό το κορίτσι γεμάτα, θα κρατάει ρυθμούς ή θα τους αλλάζει ανάλογα τα κέφια και χωρίς να ρωτήσει χωρίς να μιλάει και θα χαϊδεύει σίγουρα πηδώντας όπως χαϊδεύει η γλώσσα της ασταμάτητα. Έτσι να τον φιλήσω μέχρι να θέλει να με γαμήσει, πάντως το λουλουδάκι ό,τι και να συμβεί να μείνει εκεί. Καρφωμένο και μπλου

Άντζυ Ντίκινσον

Δίνη του έρωτα - Λίγο πριν το τέλος

Σιωπή εκκωφαντική

σαν τους χτύπους της καρδιάς

θα σπάσει και κανείς δεν θα δει τα κομμάτια της

θα ρέει το αίμα στις φλέβες μαύρο

όπως το ψέμα.

Είπες έχει χρώμα γκρι

επιμένω έχει όλα τα χρώματα.

Μαύρα και τα ρούχα που φορώ

καλύπτουν τις αιμοπτύσεις.

Φρόντισε να έχει πανσέληνο

την νύχτα που θα φεύγεις

να θυμάμαι το ύψος της φυγής σου

Δίνη του έρωτα - Λίγο πριν το τέλος  

Erina Espiritu

περισσότερα ποιήματα της Erina θα βρείς στο: erinaespiritu.blogspot.gr

χαϊκού του Τρίκερι

αφή
ανάγνωση σωμάτων
άσματα προσκολλώ στον λαιμό σου

The Βig Lebowski, ίσως ο πιο κάλτ ήρωας του σινεμά

«Ο μεγάλος Λεμπόφσκι», ( The big Lebowski ), 1998, των Τζόελ και Ίθαν Κοέν με τους: Τζεφ Μπρίτζες, Τζον Γκούντμαν, Στιβ Μπουσέμι, Τζούλιαν Μουρ.

Ένας άνεργος Χίπι που περνάει τη ζωή του καπνίζοντας χόρτο πίνοντας κοκτέιλ White Russian και παίζοντας μετά μανίας το παρωχημένο σπορ του μπόουλινγκ, συγχέεται από κάποιους κακοποιούς με ένα συνονόματό του εκατομμυριούχο, του οποίου η γυναίκα τους χρωστούσε χρήματα, μπλέκοντας έτσι σε μία περίπλοκη και χαοτική περιπέτεια.
Ο τίτλος, παραπέμπει άμεσα στην ταινία του Χάουαρντ Χοκς « Ο μεγάλος ύπνος », βασισμένη στο ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ. Το βιβλίο είναι μια κριτική πάνω στο αμερικάνικο όνειρο, καταγγέλλοντας τη διαφθορά και την υποκρισία της εύπορης και συντηρητικής αστικής τάξης, επιβεβαιώνοντας παράλληλα την ύπαρξη του καλού και του κακού, χωρίς ωστόσο να τα διαχωρίζει με μανιχαϊστικό τρόπο. Το φιλμ του Χοκς, ακολουθεί την κλασσική χολιγουντιανή δομή: ο ήρωας βρίσκει τον έρωτα, ενώ ο «κακός» τιμωρείται. Η ταινία των Κοέν διαφέρει όμως σε αυτό: διευρύνει κατά πολύ την κοινωνική αυτή κριτική, αναστρέφοντας όλες τις συνιστώσες του Φιλμ Νουάρ. Έτσι, οι ήρωες του «μεγάλου Λεμπόφσκι» αποτελούν τη διαστρεβλωμένη και γελοία αντανάκλαση αυτών του Τσάντλερ. Ο «Dude»- το παρατσούκλι του Λεμπόφσκι-, είναι ο ορισμός του απόλυτου αντιήρωα. Ήδη στην αρχή του φιλμ, ακούγεται η φωνή του αφηγητή να διευκρινίζει, « sometimes, there is a man- I wan’t say a hero-, cause what’s a hero?», προετοιμάζοντάς μας έτσι για τη διακωμώδηση του αμερικανικού ονείρου από τους σκηνοθέτες, σαν να θέλουν έτσι να μας πουν το πόσο η έννοια ήρωας, είναι υποκειμενική. Η παρέα που ακολουθεί το Ντουντ- εξαιρετικός ο μάλλον παραγνωρισμένος μεγάλος ηθοποιός Τζεφ Μπρίτζες- είναι εξίσου γκροτέσκα: ο Γουόλτερ ( Τζον Γκούντμαν), με τη εμφάνιση μιας επιθετικής αλλά αδέξιας αρκούδας, παλικαράς βετεράνος του Βιετνάμ και ο καχεκτικός και αξιοθρήνητος τρίτος της κομπανίας, ο Ντόνι που ενσαρκώνεται από το Στιβ Μπουσέμι, πέφτουν από τη μια γκάφα στην άλλη, δυσκολεύοντας ακόμη περισσότερο την αναζήτηση του ήρωα. Άλλο ειρωνικό σχόλιο, ο φιλήσυχος κηφήνας Λεμπόφσκι, που γυρνάει με το μπουρνούζι και τις πλαστικές παντόφλες,( που ανήκουν στον ίδιο τον Μπρίτζες!) θέλει πάνω από όλα να αποζημιωθεί για το πέρσικο χαλί του που «έδινε μια αρμονία στο χώρο» και πάνω στο οποίο ούρησαν-μετά τον ξυλοδαρμό- οι κακοποιοί. Το διαμέρισμα της Μοντ, της κόρης του εκατομμυριούχου με τη διακόσμηση του στιλ Fluxus δίνει το στίγμα της ανατρεπτικότητας της ταινίας με την επιλογή του καλλιτεχνικού αυτού αβανγκαρντ κινήματος : αυτό αρνείται την έκθεση στα μουσεία, διακηρύσσοντας ότι η τέχνη δεν πρέπει να διαχωρίζεται από τη ζωή, ούτε ο καλλιτέχνης από το κοινό και όπως οι Ντανταϊστές, αντιτίθεται στην αστική τέχνη και τις συμβάσεις της, γιατί οι τέχνες πρέπει να αποθεώνουν την ίδια τη ζωή. Αυτό ακριβώς είναι που επιδιώκουν και οι δημιουργοί, με το να έρχονται σε αντίθεση με τις βασικές αρχές του κινηματογράφου που εξιδανικεύει έναν ορισμένο τρόπο ζωής. Ο σύγχρονος μύθος κατά το Ρολάν Μπαρτ, « είναι ένας διεφθαρμένος λόγος που παρουσιάζει το τεχνητό σαν φυσικό, οδηγώντας έτσι το άτομο στο να πιστέψει στην αντικειμενικότητα μιας κίβδηλης αλήθειας». Κάτω από αυτή την οπτική, οι Κοέν επιτίθενται στις αξίες της επιτυχίας και του θριάμβου που πρεσβεύει το χολιγουντιανό σινεμά, κριτικάροντας τις ταινίες που συντηρούν την ψευδαίσθηση ότι όλα είναι δυνατά για τους ελεύθερους πολίτες ενός πανίσχυρου έθνους. Ο Ντουντ και η παρέα του εκπροσωπούν όμως την αρνητική πλευρά της Αμερικής, την ανατροπή του μύθου, ο ήρωας είναι υποταγμένος στα γεγονότα που τον ξεπερνούν, οι πρωταγωνιστές δεν εξελίσσονται ψυχολογικά γιατί δεν φτάνουν στην επιτυχία, όπως δεν υπάρχει και η δραματουργική εξέλιξη: σύμφωνα με τις νόρμες του Χόλιγουντ, μια ταινία πρέπει να έχει μια δυνατή κατάληξη που δεν αφήνει καμιά ερώτηση αναπάντητη και κλείνει με ένα εντυπωσιακό φινάλε, δομή που απέχει πολύ από αυτήν του Μεγάλου Λεμπόφσκι. Αντί γι αυτό υπάρχει μια πλήρης αποδόμηση των δύο ειδών που δημιούργησαν τον παντοδύναμο ήρωα της βιομηχανίας του σινεμά, του Φιλμ Νουάρ και ακόμα του Γουέστερν. Το τελευταίο εμφανίζεται με την υποβλητική φωνή του αφηγητή με το κατάλληλο λεξιλόγιο και την προφορά, τη μουσική ( Tumbling Tumbleweeds ), τα γραφικά του Ζενερίκ, την επιλογή του ειδικευμένου στα Γουέστερν ηθοποιού Σαμ Έλιοτ. Όλα αυτά αποτελούν μια έμμεση αναφορά στο είδος που κατά τον κριτικό Αντρέ Μπαζέν « είναι επικό και όπως οι τραγωδίες, βασίζεται στο μύθο, αυτόν της γέννησης της Αμερικής, της εγκαθίδρυσης της δικαιοσύνης και του σεβασμού της». Ο κοινωνικοπολιτικός περίγυρος, αυτός της αμερικάνικης επέμβασης στο Ιράκ, δεν χρησιμεύει μόνο για να δέσει την ταινία με την πραγματικότητα της εποχής, αλλά μπορεί η επιλογή αυτή να ερμηνευθεί σαν μια κάποια κριτική του πολέμου αυτού, τη στιγμή που ο πατριωτισμός και ο φιλόνικος χαρακτήρας των Αμερικανών, συνδέονται άμεσα με τις αξίες της επιτυχίας, του θριάμβου και του ηρωισμού. Μια εύστοχη και ιδιοφυής ματιά πάνω σε αυτό που ο σύγχρονος φιλόσοφος Ζαν Μποντριγιάρ στο βιβλίο του «Αμερική» ονομάζει «πραγματωμένη Ουτοπία», εξηγώντας ότι η ειδυλλιακή πεποίθηση των Αμερικανών ότι είναι το κέντρο του κόσμου, η ύπατη δύναμη και το μοντέλο προς μίμηση, δεν είναι λανθασμένη: βασίζεται πάνω στο δεδομένο της Ουτοπίας που πήρε σάρκα, στην ιδέα ότι η χώρα αυτή, είναι η πραγμάτωση όλων αυτών που ονειρεύτηκαν οι υπόλοιποι- δικαιοσύνη, αφθονία αγαθών, δικαιώματα, ελευθερία. Αυτόν τον αντικατοπτρισμό είναι που καταγγέλλουν τα ταλαντούχα αδέλφια με την ταινία τους αυτή, αντιστρέφοντας και διακωμωδώντας τον καθαγιασμό του από το συμβατικό αμερικάνικο κινηματογράφο δίνοντάς μας έτσι ένα έργο που πέρασε με τον καιρό στην ιστορία της 7ης τέχνης με το χαρακτηρισμό του ποπ και του καλτ. Ο χαρακτήρας του Ντουντ βασίστηκε πάνω σε πραγματικά πρόσωπα, τον ακτιβιστή εναντίον του πολέμου Jeff Dowd και το φίλο των σκηνοθετών Pete Exline, και αυτός του Γουόλτερ, του Βετεράνου, στο σεναριογράφο των δύο πρώτων Dirty Harry, John Milius. Όσο για τη μουσική επένδυση, το σάουντρακ είναι απολαυστικό, με διασκευές από Ντίλαν, Κάπτεν Μπίφχαρτ ή Νίνα Σιμόν και εμφάνιση σε δεύτερο ρόλο- μεταξύ άλλων λαμπρών ηθοποιών όπως ο Τορτούρο και ο Σέιμουρ Χόφμαν- του ίδιου του μπασίστα των Red Hot Chili Peppers, του Flea.
Το γεγονός ότι αρκετό καιρό μετά την προβολή της άρχισε ένα κίνημα οπαδών που έχουν μέχρι και Φεστιβάλ στο Κεντάκι και η ίδρυση θρησκείας(!) αποκαλούμενης Dudeisme, άφησε μάλλον αδιάφορους τους Κοέν που όταν τους ζητήθηκε η γνώμη για το θέμα, απάντησαν ότι οι εκκεντρικοί φανς « δεν έχουν ούτε την ευλογία ούτε την κατάρα μας» και ίσως χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης που μάλλον δεν ενδείκνυται να επιχειρήσουμε εδώ. Μένει η απόλαυση μιας ταινίας που πέρα από τις καθιερωμένες αμερικάνικες κωμωδίες, καταφέρνει με το σουρεαλιστικό της χιούμορ και τις πετυχημένες ατάκες ( I am Lebowski, you are Lebowski),να επιτελέσει αυτό που είναι ίσως και ο πραγματικός προορισμός του είδους: να ερεθίσει μέσα από τη διασκέδαση το κριτικό μας πνεύμα και ακόμα να συμβάλει στην καλυτέρευσή μας.

Λίλη Παπασπυροπούλου

Η μόνη λύση

Σε έψαξα παντού, μα την αλήθεια! Ως τόσο, τι ωραία που περνούσε η ζωή για τους άλλους! ήμουν ένας καλός θεατής. Μελαγχολικός, παρορμητικός.

Δεν υπήρξε κορφή που να μην την πάτησα. Πουθενά εσύ.
Οι κεραυνοί, τους χειμώνες, με έκαναν να περπατώ πιο γρήγορα χαλώντας μου τον περίπατο. Έτρεχα μήπως και με πετύχουν,κι αν με πετύχαιναν, τι κρίμα, θ'απορούσες πού ήμουν, σκέφτηκα κάποιο απόγεμα.
Των ομιχλών οι μέρες ήταν οι καλύτερες της ζωής μου. Έβλεπα μόνο μέχρι εκεί που έπρεπε να δω. Και εκεί ακριβώς έπρεπε να ήσουν και εσύ, που να σε πάρει!
Αντιλαμβάνεσαι ;
Μάταια.
Το μόνο που μ' απόμεινε, να πιω την θάλασσα. Είμαι σίγουρος ότι κάποιο καλοκαίρι δροσίστηκες εκεί μέσα.

κ.τ

ωδή στη λήθη

Δε θέλω να σε θυμάμαι
Υποτίθεται
Ξέχασα
Τα γενέθλιά σου
Τη γιορτή σου
Τη φωνή σου
Το γέλιο σου
Τα μάτια σου
Τα μάτια μου πάνω σου
Το χαμόγελο που μου γεννούσες
Τους ήχους του έρωτά μας
Εμένα μαζί σου
Εμένα ως όλον
Ξέχασα
Δε σε θυμάμαι
Δε θέλω
Δε θέλω άλλο όνειρο
Δε θηλάζει καμιά άνοιξη
Κανένα χαριτωμένο καλοκαίρι
Ο χειμώνας επιστρέφει ξανά και ξανά
Σαν μουσική του Μπαχ
Σε δίσκο βινυλίου
Στραβωμένο
Σκεβρωμένο
Κόλλησε η βελόνα
Στο πικάπ του χρόνου
Ανόητο που κάθομαι
Κι ακούω ακόμη
Τον στρεβλό του ρυθμό

Χρύσα Βελλησσαρίου

η νέα ποιητική συλλογή της Χρύσας έχει τίτλο Momenta Aurantia και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε.

Ναγραφωγιασενα

Robert Longo

Θα θελα να μπορώ σαν άντρας να γράφω.

Για σένα, μα με λόγια όχι απλά κοριτσίστικα.

Με υπερβολή και συναίσθημα βαρύ κι ύστερα από μποτίλιες ουίσκι κι αφού μ έχω σιχαθεί απ' την αδυναμία που σου δείχνω.

Να μπορούσα να μαι με το στριφτό μισοκολλημένο ανάμεσα στα χείλια, να πικρίζει και να τινάζω μ ένα νεύμα τις στάχτες.

Τότε θ άξιζαν κάτι όλα αυτά.

Τώρα φλυαρώ μόνο.

Κλαψιάρικα μουνιά με διάτρητες καρδιές θέλουν να μοιάζουν οι γυναίκες κι είναι άδικο αφού δεν είμαστε μόνο αυτό.

Κ όσο φαντάζει γοητευτικός ο πεσιμισμός άλλο τόσο είναι σίχαμα.

Κι ο ρομαντισμός επίσης άμα το παρακάνεις.

Λίγα λόγια σταράτα. Όπως,..."σε γουστάρω", ας πούμε.

Κι άμα χόρευα θα το έκανα για πάρτη σου.

Να με θαυμάσεις!

Μ αναμμένα μάγουλα, ανάκατα μαλλιά και φτεροπόδαρα.

Θα πέταγα για σένα. Για όσο..

Μαρία Μαντά

μόνο αντίο να μην πεις

έβαλα σε τρία ποτήρια κρασί να πιω
και σε ένα μικρό έβαλα τσίπουρο
χωρίς γλυκάνισο
έτριψα ένα φύλλο ευκάλυπτου
με εκστασιάζει η μυρωδιά του
άδειασα το πρώτο το ποτήρι
το δεύτερο το έχυσα στο χώμα
σπονδή στον αλχημιστή θεό 
που σε έφερε εδώ
δεν ήξερα τι σημαίνει
σεβντάς
είχα την τύχη να με μάθεις
τώρα κάθε Σάββατο
στρώνω το καλό τραπεζομάντηλο 
και περιμένω τη βροχή
να σε φέρει στη πόρτα μου
θα κλέψω τα δροσερά φιλιά σου
είναι ο καλύτερος θάνατος
όταν η παρουσία σου
είναι το μόνο ποίημα
στίχοι υγροί που ξεπηδούν 
από τον αφαλό σου
που κυλούν σε γυαλιστερούς γλουτούς
σε πεινασμένα ακροδάχτυλα που ταξιδεύουν
στις οδύσσειες της σάρκας
είμαι μεγάλο παιδί
ξέρω να επιβιώνω 
στο μοιρασμένο μας ποτό

Γιώργος Τρίκερι

Δίνη του έρωτα

Egon Schiele

πρέπει να ομολογήσω 
μια εσωτερική χαρά
πολλές φορές μου την διαλύεις,
εγώ με επιμονή μαζεύω τα κομμάτια και την ξανά φτιάχνω
πάντα κάτι λείπει 
πάντα κάτι προσθέτεις 

[Δίνη του έρωτα] περίοδος πρώτη 2016
Erina Espiritu