Απόφαση “βόμβα” του Ευρωπαϊκού Δικαστήριο για το Facebook και τα προσωπικά δεδομένα

Σε... μπελάδες φαίνεται ότι θα μπουν το Facebook και άλλοι κολοσσοί του διαδικτύου, από τη στιγμή που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι είναι ανίσχυρη η απόφαση της Επιτροπής με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζουν ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας των διαβιβαζόμενων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.

Συγκεκριμένα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε πως η ύπαρξη αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία διαπιστώνεται ότι τρίτη χώρα εξασφαλίζει ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας στα διαβιβαζόμενα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα δεν εξαφανίζει ούτε περιορίζει την εξουσία που έχουν οι εθνικές αρχές ελέγχου βάσει του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της οδηγίας.

Με τη σημερινή του απόφαση, το Δικαστήριο χαρακτήρισε "άκυρο" το πλαίσιο που ισχύει εδώ και 15 χρόνια για τη μεταφορά προσωπικών δεδομένων των Ευρωπαίων πολιτών, για εμπορικούς σκοπούς, στις ΗΠΑ, το αποκαλούμενο Safe Harbour ("Ασφαλές Λιμάνι"). Το Facebook και άλλοι κολοσσοί του διαδικτύου μπορεί να υποχρεωθούν να σταματήσουν την αποστολή προσωπικών δεδομένων στις ΗΠΑ.
Τα εν λόγω δεδομένα περιλαμβάνουν κάθε πληροφορία που θα επέτρεπε την αναγνώριση ενός προσώπου με άμεσο τρόπο (όνομα, επώνυμο, φωτογραφία ή ακόμη και αποτυπώματα) ή με έμμεσο (αριθμός κοινωνικής ασφάλισης ή αριθμός πελάτη).

Σημειώνεται ότι τα δεδομένα που παρέχουν οι χρήστες τους Facebook στην ΕΕ διαβιβάζονται, εν όλω ή εν μέρει, από την ιρλανδική θυγατρική της Facebook σε διακομιστές που βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με αυτό το δεδομένο, ο αυστριακός υπήκοος Μαξιμίλιαν Σρεμς και χρήστης του Facebook υπέβαλε καταγγελία στην ιρλανδική Αρχή ελέγχου, βάσει και του ότι, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις στις οποίες προέβη το 2013 ο Έντουαρντ Σνόουντεν σχετικά με τις δραστηριότητες των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ (ιδίως της National Security Agency, NSA), η νομοθεσία και οι πρακτικές της χώρας δεν παρέχουν ικανοποιητική προστασία από την παρακολούθηση, εκ μέρους των δημοσίων αρχών, των δεδομένων που διαβιβάζονται προς τις ΗΠΑ.

Πάντως, η ιρλανδική Αρχή ελέγχου απέρριψε την καταγγελία, με την αιτιολογία ότι η Επιτροπή, στην από 26 Ιουλίου 2000 απόφασή της έκρινε ότι, στο πλαίσιο του καθεστώτος "ασφαλούς λιμένα" (Safe Harbor), οι Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζουν ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας στα διαβιβαζόμενα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα.
Συν τοις άλλοις, το Δικαστήριο έκρινε ότι "η Επιτροπή δεν είχε την αρμοδιότητα να περιορίσει κατ_ αυτόν τον τρόπο τις εξουσίες των εθνικών αρχών ελέγχου" καθώς και ότι η από 26 Ιουλίου 2000 απόφαση της Επιτροπής είναι "ανίσχυρη".

πηγή: newsit.gr

Τι ΔΕΝ μας έμαθε το … sex and the city

Αφιερωμένο σε όλες τις απογοητευμένες πριγκίπισσες της Αθήνας

Ένα σπίτι πεντακάθαρο, μια σειρά πανάκριβα γοβάκια και πέδιλα παρατεταγμένα σαν πειθήνια στρατιωτάκια μέσα στην τεράστια, δρύινη ντουλάπα, μια καφετιέρα που γουργουρίζει, ενώ μια δίνη βανίλιας και αρώματος Chanel λούζουν τα μαλλιά σου και…

Ξύπνα. Ή μάλλον, ας ονειρευτούμε μαζί λιγάκι ακόμα. Η δουλειά σου σε απασχολεί 1-2 ώρες ημερησίως και περιλαμβάνει βόλτες σε μπαρ κι εστιατόρια, ραντεβού με μυστήριους τύπους και φωτογραφίσεις πάνω σε λεωφορεία. Ο γκόμενος που ερωτεύτηκες είναι πάμπλουτος, πανύψηλος, δεινός εραστής και εσύ τον αφήνεις, απλώς επειδή δε σου λέει σ’ αγαπώ. Βεβαίως, τα ξαναφτιάχνετε με το που τον πάρεις τηλέφωνο.

Είσαι η Κάρι Μπράντσο. Οk, στο πιο ωραίο της, ενδεχομένως. Με μακρύτερο μαλλί και πιο ίσια πόδια.

Αγάπη μου, βρέξε, τώρα, λίγο το προσωπάκι σου. Βάλε τα σκονισμένα σου αθλητικά. Ή τις μπαλαρίνες σου των δέκα ευρώ και τρέξε στη δουλειά σου. Στο καφέ που σερβίρεις, στην εταιρεία που σηκώνεις τα τηλέφωνα, στο γραφείο που κάνεις την πρακτική σου.

Στρίμωξε τα χόμπυ και τα πάθη σου σε μια ημέρα της οποίας οι 8 ώρες έχουν φαγωθεί σε κάτι που δεν σου αρέσει και πολύ να κάνεις, αλλά, βασικά, σε βιοπορίζει. Γύρνα σπίτι, κοιμήσου λιγάκι, αν προλάβεις, κι ύστερα δες ένα επεισόδιο από τη σειρά σου, παίξε λίγο κιθάρα, βγες με τις φίλες σου. Ή με το αγόρι σου, που κι αυτό πτώμα είναι και, όχι, δεν θα πάτε για dinner στα εγκαίνια ενός fancy restaurant, αλλά για ένα hot dog και μια σπράιτ.

Μήπως τα παραλέω; Ίσως. Πολλά είναι τα κορίτσια που ζουν “μαγικά”. Που κάνουν τη δουλειά των ονείρων τους, που πηγαίνουν δυο μήνες διακοπές, που έχουν τα νυχάκια τους και τα μαλλάκια τους φτιαγμένα και φροντισμένα μια ζωή, παρέα βεβαίως με τη γκαρνταρόμπα και τη βιβλιοθήκη τους. Ναι, ξέρω, η ευτυχία είναι στα μικρά, είναι σε ένα βλέμμα και σε ένα τραγούδι, αλλά έχω πολύ καιρό να πάω για ψώνια κι έχω πολύ καιρό να κεράσω τους φίλους μου όπως μου αρέσει να κάνω.

Το σύνδρομο της Κάρι Μπράντσο, δεμένο σφιχτά στα γονίδια της μέσης δυτικής γκόμενας, εμού μη εξαιρουμένης, μας βαστά καμιά φορά πίσω, μας κάνει να αισθανόμαστε απογοήτευση και να χάνουμε το κουράγιο να συνεχίσουμε τα όνειρά μας, σωστά;

Μπορεί να ζούμε ακόμα με τους γονείς μας. Μπορεί να μη ζούμε με αυτούς, αλλά να κοιμόμαστε σε έναν παλιό καναπέ κρεβάτι που τρίζει και που καταλαμβάνει το 50% της ταπεινής μας γκαρσονιέρας. Μπορεί να μη βγαίνουμε πολλά ραντεβού, να μην έχουμε γκόμενο και ωραία ρούχα, να μην έχουμε διάθεση για σεξ και κοκτέιλ. Μπορεί να μην έχουμε κολλητές και κολλητούς. Μπορεί να μας έχει κουράσει η πόλη μας, με τα δεκάδες events και πάρτυ, στα οποία πάντα μάς καλεί ένας άγνωστος τύπος από το facebook, εμάς και άλλους 50.000 ανθρώπους μαζί.

Αλλά… πιστεύω πως μπορούμε να ζούμε όπως θέλουμε, ακόμα και αν αυτό χρειαστεί να στριμωχτεί μες στο πλαίσιο του “όπως πρέπει”. Η Κάρι Μπράντσο, αν το καλοσκεφτείτε, είχε μια λιγάκι μονότονη ζωή. Δεν έχει ιδέα πόσο ωραίους άντρες συναντά μια Αθηναία που περιμένει μία ώρα να περάσει ένα οποιοδήποτε νυχτερινό λεωφορείο. Δεν έχει ιδέα πόσο πιο νόστιμο είναι το σουβλάκι από το σούσι και δεν έχει ιδέα πόσο τσαγανό χρειάζεται για να μπορείς να έχεις τη δυνατότητα να γράφεις κάπου, χωρίς να είναι η βασική σου δουλειά και να το κάνεις ξεκλέβοντας ώρα από τη βασική σου δουλειά.

Κυρίως, δεν έχει ιδέα πόσο θαρραλέες είμαστε όλες εμείς οι εικοσιπεντάρες  και οι τριαντάρες της εποχής μας, που περιποιούμαστε τους εαυτούς μας χωρίς μαρκάτα καλλυντικά, που περνάμε τρέλα ακόμα κι αν μείνουμε μέσα, που κάνουμε θυσίες για να πετύχουμε αυτό το κάτι το δικό μας και που γουστάρουμε να αγκομαχάμε από το πρωί για να συνδυάσουμε γυμναστήριο, δουλειά, σχολή, φίλους και ξεκούραση.

Είμαστε δυνατές, δεν γκρινιάζουμε με το παραμικρό, μαζεύουμε λεφτά για το μεταπτυχιακό μας και όχι για ακόμα ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα, αντέχουμε σε αντίξοες συνθήκες, αρκεί να έχουμε λίγο κόκκινο κρασί και τη συντροφιά που μας γουστάρει.

Δεν είμαστε μοντέλα, ή και είμαστε, με τον πολύ δικό μας τρόπο. Δεν είμαστε διάσημες, αλλά λέμε δέκα καλημέρες το πρωί και το κινητό μας χτυπάει συνεχώς. Κι αν δε χτυπάει, χαλαρώνουμε κοιτώντας το ταβάνι και κάνοντας τον απολογισμό μας. Κάνουμε τράκα τσιγάρο, δεν πάμε με το παραμικρό στο περίπτερο. Αλλιώς, πώς θα πιούμε εκείνον τον καφέ αύριο, με το παιδί που γνωρίσαμε το καλοκαίρι στο νησί;

Ο δρόμος προς την ευτυχία όπως τη νομίζουμε, είναι δύσκολος και κάποιες από εμάς αποφασίζουμε να τον βαδίσουμε. Αλλά υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, αυτός προς την αλήθεια, και αυτόν πρέπει να τον στρώσουμε εμείς, χαλικάκι χαλικάκι, μέρα τη μέρα. Με τις δικές μας μουσικές, τα δικά μας ψέματα, τα δικά μας φορέματα των δέκα ευρώ, τα δικά μας λάθη, τις δικές μας φάτσες, τις μάνες μας, τους γκόμενούς μας, τα κατοικίδιά μας.

Είναι η ζωή μας! Και μπορούμε να διαλέξουμε πώς να τη ζήσουμε, αν της ρίξουμε μια προσεκτικότερη ματιά. Οι αφίσες στο δρόμο, ο καινούργιος γείτονας, αυτό το νέο μαγαζί με φαλάφελ που άνοιξε στη γωνία, η ξαδέρφη μας που παντρεύεται και χίλια άλλα είναι πρώτης τάξεως ευκαιρίες να ανοιγοκλείνουμε τα προσωπικά μας παράθυρα στην αλλαγή και να μη μένουμε ποτέ στάσιμες. Και αυτό ισχύει και για τα αγόρια, ντε!

Δεν είναι τίποτα σταθερό, ούτε η δουλειά μας, ούτε καν το κεφάλι μας το κλούβιο. Γιατί να μένουν σταθερά τα πόδια μας και η καρδιά μας; Μπορούμε, τώρα κιόλας, να τα στείλουμε για πέταγμα στις πιο απόμερες παραλίες και τα πιο κελαρυστά ρυάκια. Χωρίς στάλα ναρκωτικών.

Σαν αυτό που κάνω, καμιά φορά, όταν περπατάω προς το μετρό: τραγουδάω από μέσα μου το αγαπημένο μου τραγούδι και δίνω στη μέρα το χρώμα που κρίνω πως της ταιριάζει καλύτερα. Χωρίς Manolo Blahnik και χωρίς Mr Big, χωρίς πολλά λεφτά στο πορτοφόλι μου, χωρίς, χωρίς, χωρίς.

Να τι δεν μας έμαθε το Sex and The city: Ότι όλες οι αληθινές πριγκίπισσες έχουν κάποτε φορέσει τα πιο λασπωμένα άρβυλα και έχουν γυρίσει σπίτι ψόφιες από την κούραση, μα με γεμάτες ζωή και περιπέτεια τις φλέβες τους.

Γεωργία Δρακάκη

αναδημοσίευση από mypenteli.gr

Xenia, μια σύγχρονη Οδύσσεια

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πάνος Χ. Κούτρας
HΘΟΠΟΙΟΙ: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Ρομάνα Λόμπατς, Άγγελος Παπαδημητρίου, Γιάννης Στάνκογλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

O Πάνος Χ. Κούτρας επιστρέφει μετά το ανεπανάληπτο "Στρέλλα"  με ένα συγκινητικό, απολαυστικότατο και γεμάτο βαθιά νοήματα, "Xenia".

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται σε μία στάση του περιπετειώδους ταξιδιού των δύο αγοριών σε ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο με το όνομα «Ξενία», που βρίσκεται κάπου στην Κοζάνη, αλλά και στην έννοια της φιλοξενίας και την εχθρική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι "μειονότητες" στην Ελλάδα.

 H υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: «Ο Ντάνι φτάνει στην Αθήνα από την Κρήτη για να πληροφορήσει το 17χρονο αδερφό του, τον Οδυσσέα, για τον πρόσφατο θάνατο της Αλβανίδας μητέρας τους, όπως και για το γεγονός ότι ο εδώ και πολλά χρόνια εξαφανισμένος βιολογικός τους πατέρας (ο οποίος, ως Έλληνας, μπορεί να τους δώσει την ιθαγένεια αναγνωρίζοντάς τους) ζει πια στη Θεσσαλονίκη.»

Αυτό που σε κάνει να ερωτευτείς το Xenia είναι η όμορφη ισορροπία που υπάρχει μεταξύ δράματος και ανάλαφρης-γιορτινής ατμόσφαιρας. Ο ξεχωριστός Π.Κούτρας μέσα από τις μουσικές επιλογές του και τις σκηνές γεμάτες χορό και τραγούδι (αξεπέραστη η σκηνή όπου ακούγεται το "Rumore" και τα δύο αδέρφια ξεσπούν σε χορό) απογειώνει την ταινία, της δίνει μια αίσθηση αισιοδοξίας και ηρεμίας παρά τα άσχημα και απάνθρωπα που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας. Με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, απελευθερώνει τους χαρακτήρες του αλλά και εμάς τους θεατές του. 

Μέσα από την κάμερα του αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας μας (ειδικά όταν πέφτει το σκοτάδι όπου πρωταγωνιστούν κάτι "γλυκές" παρουσίες με κουκούλες και σκουφάκια και δέρνουν όποιον "τολμά" να'ναι διαφορετικός από αυτούς) με σοβαρό αλλά και με χιουμοριστικό τρόπο.

Ο ρατσισμός κάθε μορφής εντοπίζεται παντού. Σε κάθε γωνιά της πόλης, σε κάθε βλέμμα. ''Εδώ είναι Αθήνα!" λέει ο Όντι στον μικρότερο αδερφό του, τονίζοντας πως πρέπει να είναι προσεκτικοί και μαζεμένοι.Και κυρίως φοβισμένοι. Παντού ο ρατσισμός, εκτός από τις ταράτσες των πολυκατοικιών. Εκεί νιώθεις ελεύθερος. Εκεί και τα αδέρφια νιώθουν ελεύθερα.

Οι 2 πρωτοεμφανιζόμενοι νεαροί Κώστας Νικούλι και Νίκος Γκέλια,που υποδύονται τα διαφορετικά σε εμφάνιση και χαρακτήρα,αδέρφια, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Ανταλλάσσουν μια δυνατή επικοινωνιακή χημεία. Ο ένας υποδύεται τον Όντι (Γκέλια), που δεν επιθυμεί να λέγεται και να τον αποκαλούν πλέον έτσι, και ο άλλος τον Ντάνι (Νικούλι),ένα ατίθασο και αξιολάτρευτο αγόρι που δεν πάει πουθενά χωρίς το κουνελάκι του που το έχει σαν προστάτη του.

Το ενδιαφέρον cast συμπληρώνουν και ο Γιάννης Στάνκογλου, η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, ο Άγγελος Παπαδημητρίου που καθιστούν πολύ σημαντική την υποκριτική τους παρουσία. Ο δε Παπαδημητρίου, ευχάριστος και τρελός, δημιουργεί χαμόγελα και προκαλεί γέλια ευτυχίας, καθώς παίζει έναν χαρακτήρα "έξω καρδιάς" που ανοίγει την αγκαλιά του στα δύο αδέρφια.

Η φράση "είναι μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε" πραγματικά ακούγεται λίγη και μικρή. Το "Xenia" θα σας αγγίξει, θα σας κάνει να δακρύσετε αλλά και να θέλετε να σηκωθείτε από το κάθισμά σας και να χορέψετε! 

Υ.Γ Σας ευχαριστούμε κ.Κούτρα.

Παρασκευή Γιουβανάκη   

πηγή: film-c.blogspot.gr

απομεινάρια ενός καλοκαιριού

Λοιπόν πια δε σου μένει τίποτα πέρα από κάποιες πολύ μεγάλες προσδοκίες και κάποια εντελώς απερίγραπτα όνειρα. Απατηλά και λαϊκά.
Σου απομένει μια αρχοντιά από βικτωριανή εποχή, μερικές ξεμαλλιασμένες βλεφαρίδες ψεύτικες και μια ρόμπα ημιδιαφανής, το πρόσωπό του μέσα στις χούφτες σου και μια φωτογραφία ασπρόμαυρη περισσότερο για το καλτ της χρονιάς του 2015 παρά για την ανάμνηση.
Τα κάνεις παζλ και τα αυτοκτονείς μέσα στο νεροχύτη με τα ευαίσθητα κυλοτάκια.
Κάπως έτσι τελειώνει ένας ακόμη έρωτας μιας Τρίτης, προτελευταίας του Ιουλίου. Μιας Τρίτης που δεν θα τη θυμηθείς ακόμη και αν σημειώσεις από άκρη σε άκρη με καρφίτσες τα μέτρα της.
O νεροχύτης που τα ρουφάει όλα τα αίματα.

Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Rocky, Τα χρυσά γάντια, 1976

Είναι τέσσερις το πρωί και το ξυπνητήρι χτυπά. Ο Ρόκι Μπαλμπόα ξυπνά με δυσκολία, σιγά σιγά σηκώνεται και ανοίγει το ψυγείο. Παίρνει ένα μεγάλο ποτήρι, σπάει πέντε κρύα, ωμά αυγά μέσα και τα πίνει μονορούφι. Στη συνέχεια σκουπίζει το στόμα του με το μανίκι, βγαίνει στο δρόμο μες στη νύχτα, κάνει λίγες διατάσεις κι αρχίζει να τρέχει. Υπάρχουν αναρίθμητες σκηνές προετοιμασίας για έναν μεγάλο αγώνα στο σινεμά και μέχρι το 1976 που προβλήθηκε ο Ρόκι οι θεατές είχαν ήδη δει αρκετές για να απορρίψουν αμέσως την προπόνησή του ως μία τετριμμένη επανάληψη. Όμως δεν το έκαναν. Αντιθέτως, ο Ρόκι τους κέρδισε από την αρχή, ήταν η αποκάλυψη του ’76 και ο πρωταγωνιστής Σιλβέστερ Σταλόνε έγινε σταρ εν μία νυκτί. Όταν περίπου στη μέση της ταινίας ξεκίνησε να προπονείται στα σοβαρά, ήταν όλοι στο πλευρό του.
Η ταινία μας αφηγείται το ταξίδι ενός ανθρώπου προς τον ηρωισμό και την αυτοεκτίμηση. Ο Μπαλμπόα μπορεί να έχει χαμηλή νοημοσύνη, αλλά αυτός είναι και αυτές είναι οι δυνατότητές του. Οι περιορισμένες νοητικές του ικανότητες δεν τον απογοητεύουν επειδή μέσα του ξέρει ότι είναι καλός πυγμάχος. Όταν βγαίνει από το σπίτι στις τέσσερις τα ξημερώματα, μέσα στη μαύρη νύχτα που δεν περπατά κανείς, ξέρουμε ότι έχει πάρει την απόφασή του και θα την κρατήσει κρυμμένη στο σκοτάδι, σε ένα υποφωτισμένο κι ήσυχο σοκάκι του νου, όμοιο με εκείνο που μένει κι ο ίδιος σε μία φτωχή συνοικία της Φιλαδέλφεια. Θα κάνει αυτό που πρέπει μόνο τη στιγμή που χρειάζεται να τα δώσει όλα.
Όσο μόνος του είναι στους δρόμους τις πρώτες πρωινές ώρες, άλλο τόσο μόνος είναι και στην προετοιμασία του για τον μεγάλο αγώνα, τη μεγάλη ευκαιρία που του δόθηκε ξαφνικά από το πουθενά. Καλώς ή κακώς όμως, μέσα σε αυτή τη μοναξιά φτάνει κανείς να γίνει μύθος, ένα συμπέρασμα στο οποίο, από ότι φαίνεται από τα πολλά πλάνα χωρίς ανθρώπους στη γειτονιά και τους δρόμους της, στόχευσαν επιτυχώς οι συντελεστές της ταινίας. Η ταινία είναι για τον ηρωισμό και για το πώς κατανοεί κανείς τις δυνατότητές του. Μοιάζει ξεπερασμένη αλλά δεν είναι γιατί αντλεί από βαθείς ανθρώπινους προβληματισμούς για να πείσει. Ο σκηνοθέτης ήθελε να δούμε το μοναχικό όραμα του πρωταγωνιστή και πώς κανείς πορεύεται για να επιτύχει τους προσωπικούς του στόχους. Έπρεπε λοιπόν να τον απομονώσει από οτιδήποτε άλλο θα έμπλεκε στο δρόμο του, για να του προσδώσει τη μυθική διάσταση που θα εξυπηρετούσε το νόημα της ταινίας του.
Είναι η αρχή μιας πορείας, που μπορεί βέβαια εκτός από αυτοσεβασμό να προσδοκά επίσης δόξα και χρήμα, αλλά ο Ρόκι δεν έχει ευρύ πνευματικό ορίζοντα και δεν ξέρει να κυνηγήσει πολλά άλλα. Έτσι δεν παύει να είναι μία δύσκολη πορεία ενός ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει. Έτσι το βλέπει στην αρχή τουλάχιστον, πριν ερωτευτεί κανονικά κι αρχίσει να πονά για κάτι βαθύτερο από τη δόξα και το χρήμα. Οι υπόλοιποι γνωστοί του αλλά κι ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του έναν αλήτη του δρόμου και πιθανότατα είναι η αλήθεια. Όπως παραδέχεται κι ο ίδιος, έχει σίγουρα και τον αλήτη μέσα του, αλλά βλέποντας ότι η τύχη του χαμογέλασε και του έδωσε μία ευκαιρία να προσεγγίσει το αμερικάνικο όνειρο, θέλει να αποδείξει πρώτα στον εαυτό του ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Tο σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι ο κεντρικός χαρακτήρας μας πείθει. Τον συναντούμε πάνω στο ρινγκ, τη στιγμή που μάχεται σαν ένας κοινός αλήτης του δρόμου. Παλεύει και τραυματίζεται για λίγα δολάρια και στο τέλος ρωτά πότε θα ξανααγωνιστεί. Για να βγάλει λίγα περισσότερα βοηθά έναν τοπικό τοκογλύφο αναγκάζοντας τα θύματά του να πληρώνουν εγκαίρως τα χρέη τους. Αλλά ο Ρόκι τα κάνει αυτά επειδή έχει χάσει κάθε αυτοεκτίμηση και δεν πιστεύει ότι κάτι καλό μπορεί να συμβεί στη ζωή του. Όμως, εάν δεν ήταν το βλέμμα του τόσο απογοητευμένο κι απελπισμένο δεν θα είχαμε κι εμείς ένα συναισθηματικό υπόβαθρο για να ταυτιστούμε μαζί του. Η ψυχολογική του κατάσταση είναι και ο λόγος που μας κινεί το ενδιαφέρον ως το τέλος κι οφείλεται στις επιτυχημένες επιλογές του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή.
Αυτή ήταν και η ψυχολογία του πρωταγωνιστή Σιλβέστερ Σταλόνε εκείνη την περίοδο. Ο Σταλόνε βίωνε την πιο δύσκολη και αδιέξοδη φάση της ζωής του. Είχε δοκιμάσει τα πάντα και η επιτυχία αυτής της ταινίας ήταν η τελευταία του ελπίδα. Τέκνο χωρισμένων γονιών κι ο ίδιος πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του με θετούς γονείς σε κακόφημες συνοικίες της Νέας Υόρκης και της Φιλαδέλφεια. Απερρίφθη από 14 σχολεία μέχρι που κατάφερε να κερδίσει υποτροφία στο αμερικανικό αθλητικό κολέγιο της Ελβετίας λόγω του γυμνασμένου παρουσιαστικού του. Ο Σταλόνε όμως ήθελε να γίνει ηθοποιός, αλλά όπου κι αν πήγαινε προσπαθούσαν να τον αποθαρρύνουν. Αυτός ήταν αποφασισμένος κι έτσι κατάφερε να κερδίσει ορισμένους μικρούς ρόλους. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Ρόκι η γυναίκα του ήταν έγκυος, γεγονός που του έδωσε μεγαλύτερο κίνητρο να προχωρήσει. Η απελπισία του είναι προφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ακόμη και το στόχο του όμως δεν τον εκδηλώνει πολύ, τον κρατά μέσα του και δουλεύει συνεχώς για να τον κατακτήσει. Η πρώτη γραφή του σεναρίου πραγματοποιήθηκε από τον ίδιο μέσα σε τρεις μέρες και ήταν μια ιστορία που τον αφορούσε προσωπικά καταρχήν. Ένας ξεπεσμένος, αλλά ταλαντούχος μποξέρ προσπαθεί να επανακάμψει εν όψει μίας πολύ σημαντικής μονομαχίας ενάντια σε όλες τις προσδοκίες. Αφού προσπάθησε αρκετά, τελικά πούλησε το σενάριό του σχετικά φτηνά υπό την προϋπόθεση ότι θα δικαιούται μεγάλο μερίδιο των κερδών και ότι θα πρωταγωνιστήσει ο ίδιος. Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία κι ο Σταλόνε καθιερώθηκε αμέσως ως ένας από τους μεγάλους σταρ. Το όνειρό του είχε πραγματοποιηθεί.
Η αλήθεια είναι ότι ένας άνθρωπος με το δικό του παρουσιαστικό, μία χοντρή, μπάσα, άγαρμπη φωνή κι ένα ανέκφραστο πρόσωπο δεν ήταν έυκολο να πείσει ως σοβαρός ηθοποιός. Όμως στο Ρόκι, ο Σταλόνε τα καταφέρνει. Το ανέκφραστο πρόσωπό του, έως παραμορφωμένο σε σημεία οφείλεται στο ότι κατά τη δύσκολή γέννα του, οι γιατροί χρησιμοποίησαν τις τσιμπίδες με λάθος τρόπο με αποτέλεσμα η κάτω αριστερή πλευρά του προσώπου να παραλύσει μαζί με μέρος των χειλιών, του μάγουλου και της γλώσσας, γεγονός που επηρέασε τον τρόπο ομιλίας του και τις εκφράσεις του προσώπου του. Τελικά, η ερμηνεία του Σταλόνε είναι το πιο δυνατό στοιχείο της ταινίας. Επειδή μας κερδίζει αυτός ο τύπος με την μπάσα φωνή, είμαστε κι οι ίδιοι ξαφνιασμένοι και θέλουμε τελικά να τον δούμε ευτυχισμένο. Αυτό δείχνει και πόσο σημαντικός είναι ο παράγοντας έκπληξη στην επιτυχία μιας ταινίας. Ο Σταλόνε αντλεί από μία κληρονομημένη παράδοση σκληροτράχηλων ηρώων με καλή καρδιά που ξεκίνησε από το Μάρλον Μπράντο στο ‘Λιμάνι της Αγωνίας’, αλλά στην αρχή κανείς δεν περιμένει ότι θα τον συμπαθήσει γιατί δεν μιλά καθαρά και δεν γελά ποτέ.
Η ταινία παίρνει αρκετό χρόνο να μας τον γνωρίσει για να καταλάβουμε την κατάστασή του. Ακόμα και στη συλλογή χρημάτων δεν χρησιμοποιεί συναισθηματισμούς. Παρά τις εντολές του αφεντικού του όμως, διστάζει να σπάσει τον αντίχειρα ενός πελάτη που δεν πληρώνει και συμπεραίνουμε ότι αυτή η δουλειά δεν είναι γι αυτόν και αναγκάζεται να την κάνει για τα λεφτά. Είναι προφανές όμως ότι πρέπει να κάνει κάτι άλλο. Η ερμηνεία του Σταλόνε είναι πετυχημένη παρόλο που έχει πολλά ξεπερασμένα στοιχεία. Είναι ένας νταής που έχει πολλά προβλήματα κι αυτό τον έχει φέρει σε επαφή με τα πιο ευγενή του συναισθήματα. Έχει αγωνία για το μέλλον του αλλά έχει μια εσωτερική ευγένεια που δεν τον καθιστά θύμα. Βιώνει το πρόβλημά του με αξιοπρέπεια, όχι πανικό. Γι’αυτό είναι ευγενικός και καλός με τα ζώα, είναι τρυφερός απέναντι στη ντροπαλή πωλήτρια ζωοτροφών. Παρόλο που είναι αλήτης, έχει καλή καρδιά κι εκείνη το βλέπει και σιγά σιγά έρχεται κοντά του. Ενώ μοιάζουν κάπως ασύμβατοι σαν ζευγάρι τελικά τους συνηθίζουμε γιατί έχουν κι οι δύο μία αγνότητα κατά βάθος που φαίνεται να τους ενώνει.
Βέβαια, δεν έχουν και πολλές επιλογές σε αυτόν τον κόσμο που μεγάλωσαν και τριγυρνούν. Οι περισσότεροι στη γειτονιά καταλήγουν να αλητεύουν κι οι περισσότερες γυναίκες χάνουν πολύ γρήγορα την αξιοπρέπειά τους. Κι ο Ρόκι δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνος ώστε να μας δώσει την εντύπωση ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει. Αλλά αν μπορεί να τα καταφέρει ένας αλήτης με λίγο μυαλό και καλή καρδιά, πόσο μάλλον μπορεί να τα καταφέρει ένας πιο προικισμένος άνθρωπος. Βέβαια ο αλήτης και οποιοσδήποτε άλλος έχει δυνατότερο κίνητρο όταν γνωρίζει την αδυναμία της θέσης του. Όμως, θέλει και να αποδείξει στον εαυτό του ότι αξίζει όταν κανείς δεν πιστεύει σε αυτόν. Όταν τα καταφέρνει η ταινία μπορεί πια να τελειώσει. Από τη στιγμή που κατάφερε να κοντράρει τον Απόλο Κριντ στα ίσα κατανοούμε ότι ο στόχος του επετεύχθη, ο αυτοσεβασμός του κερδήθηκε και η δύσκολη διαδρομή άξιζε να περπατηθεί.

Νίκος Παππάς

επισκεφτείτε το blog του Νίκου:http://nikolaspappas.blogspot.gr/

για σένα που με λες αχινό και δεν αντιδρώ ...

Επιστρέφω ξανά.
Δεν είναι νύχτα μα σουρουπώνει και μαζί με τους φίλους μου
τον Γουίλι τον μαύρο θερμαστή από το Τζιμπουτί
τον Τζακ τον μαχαιροβγάλτη
τον Τζίμι το παγώνι
και την Αμαλία το χυδαίο αντίδι από τη φρουτοπία που κανείς δεν την ξέρει γιατί την έκοψαν λόγω του ακατάλληλου στυλ της
μπαίνουμε στο γνωστό μπαρ και επιμένουμε βροχή!!
Οι άνθρωποι με τα γραφειάκια τους, τις δουλίτσες τους και τους, μικρομεσαίων τετραγωνικών, έρωτές τους μας κοιτούν παράξενα.
Γιατί;;
Φταίει που είναι μαύρος ο Γουίλι ή από το Τζιμπουτί ή κάτι άλλο;
Δεν ξέρω και δεν έχω όρεξη να μάθω.
Μετά ο ιπτάμενος μπάρμαν μας φέρνει τα ποτά.
Και πίνουμε και πίνουμε και μας πίνουν και πινόμαστε
και κανείς δεν ξέρει που θα μας βγάλει αυτό το αμοιβαίο πότισμα.
Ίσως ανθίσουμε. Ίσως σαπίσουμε … ίσως γίνουμε όλοι πουλιά, αστέρια, παιδιά, γκρεμός ή ένα κύμα που σβήνει σβήνει και δεν το νοιάζει, δεν το νοιάζει…

Αυγή, 19/5/2015

Σινεμά με την Βίκυ: Swimming with sharks, ίδια είναι τα αφεντικά ...

Swimming with sharks / Κολυμπώντας με καρχαρίες - George Huang (1994)

Κυκλοφορεί και ως: The buddy factor / Άσπονδοι φίλοι
Από την πρώτη του μέρα στην εργασία, ο Guy συνειδητοποιεί το κόστος που συνεπάγεται η κάθε ευκαιρία και βρίσκει τον εαυτό του πνιγμένο στη δουλειά αλλά και τις προσβολές από το διαβόητο και μεγαλομανές αφεντικό του.
Ο εκνευρισμός, ο θυμός, η υστερία και η παράνοια σε όλο τους το μεγαλείο.
Επίκαιρο crime drama με άφθονες δόσεις μαύρου χιούμορ, σε μία ταινία που δεν έγινε, ποτέ, ιδιαίτερα γνωστή.
Σαν υπόθεση δεν είναι κάτι πρωτότυπο ή διαφορετικό, αλλά αξίζει να τη δεις, γιατί είναι μία από τις καλύτερες στιγμές του Kevin Spacey ερμηνευτικά (μαζί με το Usual Suspects).

Βίκυ Ελευθερίου

χαϊκού της Ειρήνης

Μέρες από κείνες που περισσεύουν θάλασσα

Μεσόφρυδα κυοφορείς

δελφίνια

Clerks, η μικρή κολαση ενός άλλου Δάντη

Clerks - 1994 ( Υπάλληλοι )
Κωμωδία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Kevin Smith, παίζουν οι Brian O'Halloran, Jeff Anderson, Kevin Smith.

Δυο νεαροί υπάλληλοι, που εργάζονται σε γειτονικά καταστήματα (ο ένας σ΄ ένα μικρό σούπερ μάρκετ κι ο άλλος σ΄ ένα βίντεο κλαμπ), είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες αυτής της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του σκηνοθέτη Kevin Smith. Πρόκειται για δυο νέους που μιλάνε διαρκώς, συζητώντας για τα καθημερινά τους προβλήματα, το σεξ, τον έρωτα, τον κινηματογράφο. Συναντούν φίλους και φιλενάδες (πρώην και νυν) κι αντιμετωπίζουν τους πελάτες με αθυροστομία και χιούμορ (ο ένας ευγενικά, ο άλλος προκλητικά).
Η ταινία “Υπάλληλοι” υπήρξε μια ανεξάρτητη παραγωγή, που γυρίστηκε με ελάχιστα χρήματα (το 2006 ακολούθησε και το Νο 2) κι η αρχή μιας αξιοσημείωτης διαδρομής του συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιού Kevin Smith.
Είναι μια ευχάριστη ασπρόμαυρη κωμωδία, γεμάτη φαντασία, φρεσκάδα, χιούμορ κι ευρηματικότητα. Μια ειλικρινής, πνευματώδης και “βέβηλη” δημιουργία, δοσμένη μέσα από διάφορα μικροεπεισόδια, που μοιάζουν με σκετς μιας επιθεώρησης και που δείχνουν να στηρίζονται σε αυτοσχεδιασμούς, με έναν ασταμάτητο διάλογο, που όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά αντιθέτως προκαλεί το γέλιο και την ευχαρίστηση, αποκαλύπτοντάς μας, τελικά, τη μοναξιά και την απόγνωση που κρύβεται πίσω από τις συμπεριφορές της σύγχρονης νεολαίας.

από τον   Φίλο  kst

κλασσικοί ήρωες του Χόλιγουντ - Ζορό

The Mark of Zorro - 1940 ( Το σημάδι του Ζορρό )

Περιπέτεια σε σκηνοθεσία Rouben Mamoulian, με τους Tyrone Power, Linda Darnell, Basil Rathbone
Καλιφόρνια, 1820. Ο Ντον Ντιέγκο ντε λα Βέγκα, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας της ισπανόφωνης Καλιφόρνιας και γιος ενός τοπικού άρχοντα, επιστρέφει από την Ισπανία, όπου σπούδαζε κι έρχεται αντιμέτωπος με την ασυδοσία και την αυταρχική συμπεριφορά του νέου κυβερνήτη, που δρα ανενόχλητος καταδυναστεύοντας τους κατοίκους της περιοχής, για δικό του φυσικά όφελος.
Ο Ντον Ντιέγκο, ενώ μοιάζει να είναι ένας λεπτεπίλεπτος νεαρός, που απεχθάνεται τη βία, μεταμορφώνεται σε Ζορρό, έναν μαυροφορεμένο μασκοφόρο εκδικητή κι αποζητά δικαιοσύνη. Δεξιοτέχνης στην ιππασία και στη ξιφομαχία, μια τέχνη που διδάχτηκε μακριά από την πατρίδα του και για το λόγο αυτό κανείς δε γνωρίζει ότι την κατέχει, ο Ντον Ντιέγκο εφαρμόζει το νόμο με το δικό του όμως τρόπο και γίνεται ο μοναδικός βοηθός των καταπιεσμένων χωρικών. (Το παρατσούκλι Ζορρό, που στα ισπανικά σημαίνει αλεπού, το αποκτά λόγω του τρόπου με τον οποίο δρα. Κινείται γρήγορα κι έξυπνα σαν την αλεπού κι αυτό δυσκολεύει τις αρχές να τον συλλάβουν).
Ο Ζορρό, ο μασκοφόρος εκδικητής, είναι ένας εικονικός χαρακτήρας, ένας ήρωας, που δημιουργήθηκε το 1919 από το συγγραφέα Johnston Mc Culley, κατά το πρότυπο του Ρομπέν των Δασών και που όλοι, μικροί και μεγάλοι θαυμάζουν. Αναγνωρίζεται από το σύμβολο Z που αφήνει σαν σημάδι πίσω του και φυσικά είναι αγαπητός για τα κατορθώματά του.
Παρόλο, που ο Ζορρό κι ο θρύλος του, είχαν μια καλή σταδιοδρομία στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο (η πρώτη ταινία, με πρωταγωνιστή τον Douglas Fairbanks, γυρίστηκε το 1920 την εποχή του βωβού κινηματογράφου), ήταν το 1940 με την ταινία “The Mark of Zorro”, που ο ηρωικός αυτός χαρακτήρας έγινε κυριολεκτικά της μόδας.
Το “Σημάδι του Ζορρό” είναι πλέον μια κλασική ταινία, θεωρούμενη από πολλούς ως η καλύτερη ταινία του Ζορρό, που έγινε ποτέ. Είναι μια περιπέτεια με όλη τη σημασία της λέξης κι είναι αυτή η ταινία, που έκανε, όπως είπαμε, το Ζορρό μόδα και ανέδειξε τον γοητευτικό και χαρισματικό Tyrone Power σ΄ ένα πραγματικό κινηματογραφικό αστέρι.
H ταινία, που γύρισε ο Rouben Mamoulian έχει ένταση, ρυθμό, χιούμορ, είναι μια απλή και συναρπαστική ιστορία, με τολμηρές σκηνές δράσης και με όμορφες ρομαντικές πινελιές. Περιέχει θεαματικές ξιφομαχίες (υπέροχη και μοναδική θεωρείται η τελική σκηνή της μονομαχίας μεταξύ του Tyrone Power και του Basil Rathbone ), μια ιστορία αγάπης, μεταξύ του Ζορρό και της πολύ όμορφης ανηψιάς του κυβερνήτη, της Λολίτας, που την υποδύεται η γοητευτική Linda Darnell , που ξετυλίγεται παράλληλα με τον ρυθμό της όλης δράσης και φτάνει στο αποκορύφωμά της στο τέλος της ταινίας και μια θαυμάσια μουσική επένδυση, η οποία είχε προταθεί για όσκαρ.
Είναι μια ευχάριστη ταινία για όλους, χωρίς να προβλέπεται κανένας περιορισμός σε ηλικία και φύλλο.

από τον   Φίλο  kst

χαϊκού της Περσεφόνης #4

έχω μια μικρή γλάστρα στο μπαλκόνι,

κάθε πρωί εκείνη πίνει τον άθικτο και κρύο σου καφέ,

έχει αρχίσει να σου μοιάζει

Σινεμά με την Βίκυ: Rudderless, ο θρήνος ενός πατέρα

Rudderless - William H. Macy (2014)

Ο Sam χάνει το γιο του και χάνει τα πάντα. Τη δουλειά του, τη γη κάτω από τα πόδια του, γίνεται αλκοολικός και όλα οδηγούν στην καταστροφή. Μία ήμερα η πρώην γυναίκα του, πηγαίνει από το σπίτι του όλα τα πράγματα που είχε κρατήσει μετά το θάνατο του γιου της. Μέσα σε αυτά, υπάρχουν demos με κομμάτια που έχει γράψει εκείνος. Ο Sam, σοκαρισμένος από το ταλέντο του γιου του, βρίσκει παρηγοριά στο να τα τραγουδά, πασάροντάς τα ως δικά του..
Ο αγαπημένος μας "Frank Gallagher" του Shameless, μας εκπλήσσει ευχάριστα σκηνοθετώντας ένα ανεξάρτητο μουσικό κοινωνικό δράμα, παραδίδοντας έτσι, την πρώτη του κινηματογραφική δουλειά.
Μία ταινία βαθιά ανθρώπινη, με μία θεματολογία αρκετά θλιβερή, αλλά δοσμένη με τέτοιο τρόπο που δεν θυμίζει σε τίποτα μελόδραμα, λιτή, αξιοπρεπέστατη και καλογυρισμένη, με τον Billy Crudup στα καλύτερά του ερμηνευτικά (πάντα του είχα μία ιδιαίτερη αδυναμία).
Όμορφες μουσικές αλλά δυστυχώς δεν με κέρδισαν ιδιαίτερα οι στίχοι, εκτός από το τελευταίο κομμάτι στο φινάλε της ταινίας.
Give it a try..

Βίκυ Ελευθερίου

νυχτερινά είδωλα

Ό,τι αγαπάς θα βρίσκεται πάντα για 'σένα στην άκρη του ορίζοντα...
Μια χειρονομία και θα καθίσουμε, ακίνητοι ο ένας απέναντι στον άλλον, ευχαριστημένοι, γιατί ο καθένας απ’ τους δυο μας θα έχει την αίσθηση ότι βγήκε νικητής
Έχουμε παραιτηθεί από την ιδέα της συνάντησης,
συναντάμε μόνο τον εαυτό μας
χωρίς να τον αναγνωρίζουμε μέσα σ αυτούς
τους αμετακίνητους καθρέφτες.

Γεωργία Καλδάνη

10 classic euro lesbian vampire movies of the 70s

10 classic euro lesbian vampire movies of the 70s, χρονολογικά.

►The Vampire Lovers (1970, Roy Ward Baker. Το πρώτο της τριλογίας των Καρνστάιν με Ingrid Pitt)
►Lust for a Vampire (1971, Jimmy Sangster. Το 2ο της τριλογίας των Καρνστάιν)
►Countess Dracula (1971, Peter Sasdy. Η Ingrid Pitt πίνει αίμα από παρθένες για να διατηρήσει τα νιάτα της)
►Vampyros Lesbos (1971, Jesus Franco. Soledad Miranda στην απόλυτη κορυφή της)
►Daughters of Darkness (1971, Harry Kümel. Δεν υπήρξε πιο κλασσάτη γυναίκα απ'τη Delphine Seyrig)
►Twins of Evil (1972, John Hough. Το 3ο της τριλογίας των Καρνστάιν. Δίδυμες και στην πραγματικότητα, ελαφρώς ανήλικες όταν γυρίστηκε το έργο)
►La Novia Ensangrentada (1972, Vicente Aranda. Με δυο μανούλια made in Spain)
►Vampyres (1974, José Ramón Larraz. Το καλύτερο του είδους κατά τη γνώμη μου με δυο κουνελάκια του Playboy)
►Levres de Sang (1975, Jean Rollin. Άρχοντας του είδους)
►Fascination (1979, Jean Rollin. Κλείσιμο της λίστας με Brigitte Lahaie)

επιμέλεια της λίστας Θανάσης Ζελιαναίος

Ο Τυραννόσαυρος

Τυραννιέμαι
απ' ό,τι πίστεψα
παράλογα

Τυραννιέμαι
απ' ό,τι απέρριψα
τόσο λογικά

Τυραννιέμαι
είτε εκών είτε άκων
όσο ζω τυραννιέμαι

Κάποτε κάποτε
ονειρεύομαι
είναι η καλύτερη φάση
έστω και ξύπνιος

Μα συνέρχομαι μετά
κι επιπλέον
τυραννιέμαι

Γράφω Ποίηση
Τυραννιέμαι κι εκεί
ή λυτρώνομαι;

Πρέπει -δεν μπορεί-
να μπορείς και να μη τυραννιέσαι
μ' αυτή μάλλον η τροφή
δεν είναι ικανή
να θρέψει έναν πτωχό ποιητή

Χρύσα Βελησσαρίου

Η Χρύσα είναι καθηγήτρια Φυσικής, μητέρα τεσσάρων παιδιών. Έχει ειδίκευση στη Φυσική Διαστήματος και είναι ερευνήτρια στις Νέες Τεχνολογίες στην Εκπαίδευση με σκοπό το Διδακτορικό. Το 2011 τιμήθηκε με το Βραβείο Αριστείας και Καινοτομίας στην Εκπαίδευση. Ενεργό εκλεγμένο μέλος του Δήμου Λάρισας και με έντονη συνδικαλιστική δράση. Μιλάει Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά. Επιλέχθηκε να διοργανώσει και να φιλοξενήσει εκδήλωση στην Ελλάδα για το National Beat Poetry Festival of USA 2015 από τους διοργανωτές του φεστιβάλ.
Εmail: velissariou1@gmail.com

ή νέα της ποιητική συλλογή έχει τίτλο Momenta Aurantia και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε

Aurantio (Αουράντιο) είναι η λατινική λέξη για το πορτοκαλί. Δεν υπάρχει αρχαιότερη λέξη για το συγκεκριμένο χρώμα. Momenta Aurantia, Πορτοκαλί Στιγμές. Στιγμές αισιοδοξίας και ωριμότητας. Στιγμές μιας ανατολής και μιας δύσης. Η ομορφιά ενός μεγάλου έρωτα, αποκωδικοποιημένη σε αμφίδρομους λυτρωτικούς μονολόγους και σημαδιακές αναλαμπές της μνήμης.

ξημέρωσε 21 σεπτέμβρη

αν ο Μακιαβέλι ξυπνούσε
σήμερα στην Αθήνα
θα ένιωθε δικαιωμένος.
δεν λέω φχαριστήμενος 
γιατί ο Μακιαβέλι δεν ήταν μακιαβελιστής.
φχαριστημένοι για το μέλλον
όπως αυτό διαγράφεται
θα ήταν ο Γκέμπελς
κι ο προϊστάμενος του.
έχουμε καινή κυβέρνησή
καινούς άρχοντες
πρέπει τώρα να φροντίσουμε να είναι χορτάτοι
ορεξάτοι να κάνουν τις επιλογές μας
να μπορούν να παίρνουν τις αποφάσεις μας
γιατί εμείς δεν έχουμε χρόνο
χώρο?
ενέργεια?
ο Σωκράτης προσπάθησε να προειδοποιήσει
για τους άρχοντες
πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια
αλλά οι παππούδες μας τον κέρασαν κώνειο  
γιατί δεν είχαν χρόνο
χώρο?
ενέργεια?
να τον ακούσουν
έχουμε λοιπόν άρχοντες
δεν έχουμε:
καθαρό αέρα
καθαρό νερό
καθαρές τροφές
πνευματική υγεία
λειτουργικές κοινωνικές δομές
ανέμελα παιδιά

πρώτη φορά ...
ας προβληματιστούμε

Γιώργος Τρίκερι

Υ.Γ. Ἀδικεῖ Σωκράτης, οὓς μὲν ἡ πόλις νομίζει θεοὺς οὐ νομίζων, ἓταιρα δὲ καινὰ δαιμόνια, τούς τε νέους διαφθείρων. Τίμημα θάνατος.

Σινεμά με την Βίκυ: Rushmore, ένας πόλεμος για την καρδιά μιας γυναίκας

Rushmore / Ο αρχάριος - Wes Anderson (1998)

Ο 15χρονος Max Fischer, είναι από τη μία, ο χειρότερος μαθητής του σχολείου, αλλά από την άλλη, ένα παιδί με πολλά ταλέντα και καλλιτεχνικές ανησυχίες, αρκετά ιδιόρρυθμο όμως για την ηλικία του, καθώς ερωτεύεται την πολύ μεγαλύτερη του, Rosemary Cross, που είναι νηπιαγωγός στο ιδιωτικό σχολείο Rushmore που πηγαίνει κι ο ίδιος.
Μία ταινία που δεν σε κερδίζει από την αρχή αλλά όσο προχωρά τη αγαπάς για το ιδιαίτερο στυλ της και την ιδιομορφία της.
Δεν χρειάζονται παραπάνω συστάσεις. Δραμεντί από το Wes Anderson στη δεύτερη κινηματογραφική του δουλειά, που απορώ γιατί δεν είχα δει ποτέ ως τώρα.
Δεν χρειάζεται ούτε κριτική. Εξαιρετικό δίδυμο οι Schwartzman και Murray, σε μία εξαιρετική ταινία. MUST see από τους fans του είδους.

Βίκυ Ελευθερίου

η ενοχή του ψηφοφόρου

Μου είπαν να προσέλθω στις κάλπες
Η ψήφος μου ένα τικ σε μια ηλεκτρονική λίστα
Τα πρόσωπα κι οι εποχές θολά
Σαν σβησμένοι από δάκρυα αθώων πίνακες
Αγκάλιασα τον Σωκράτη τον παιδικό μου φίλο
Τον αποχαιρέτησα
Μη προσπαθείς να με πείσεις
Γνωρίζω πως έν οίδα ουδέν
Γι' αυτή την πόλη έμαθα να ζω
Σ' αυτή την πόλη η γλώσσα μου
Άρχισε ν' αρθρώνει λόγο
Αρνούμαι να μη τη σεβαστώ
Ωστόσο μάλλον δε σέβομαι τον εαυτό μου
Γι' αυτό φύλαξέ μου το κώνειο
Είναι η μόνη ίσως λύση

Χρύσα Βελησσαρίου

άφεση, μη με αφήσεις

Είναι ο μόνος που τη συγχώρεσε. Γιατί δεν ήταν εκεί. Δεν τον πλήγωσε, δεν τον ξέχασε, δεν τον άφησε. Για εκείνον όλα είναι ιστορίες. Ιστορίες που του διηγείται προσθέτοντας εύθυμους τόνους.
Μόνο κοιτάει. Με ενδιαφέρον. Ή, ίσως, και με πλήξη ενίοτε. Αλλά είναι λέξεις δικές της, φράσεις δικές της, σκέψεις δικές της. Άρα είναι όμορφες. 
Και εκείνη μιλάει με τύψεις να ελλοχεύουν. Τύψεις που εξατμίζονται, γιατί δε βρίσκουν ανταπόκριση στο πρόσωπο του
Το παρελθόν δεν έχει σημασία. Κι αν είναι αυτό ο έρωτας; Μια επανεκκίνηση; Μια ευκαιρία να τα επαναλάβεις όλα απ’την αρχή και να τα κάνεις σωστά; Που δε θα τα κάνεις. Αλλά στο πρόσωπο αυτού του ανθρώπου καθρεφτίζεται η ευκαιρία της λύτρωσης. Και πως να μην ξαποστάσεις κάτω απ'τη σκιά της λήθης;
Εγωιστικό;

missA insanE


fragmentsofentropy.blogspot.com

Η προφητική ελεγεία του Ταρκόφσκι για την επερχόμενη πολιτιστική παρακμή

Με αφορμή το παραπάνω πλάνο από τη Nostalghia (1983) του Andrei Tarkovsky:
Νερό, φωτιά, πέτρα, σίδερο και ξύλο. Μια μυθική κινηματογραφική σύνθεση που τείνει να αγγίξει τις ζεν δοξασίες και να τις ενώσει με το διαχρονικό του νόστου που προκαλεί πόνο, περνώντας από την πλανεμένη αναρχία της πρωτογενούς σκέψης (η υπηρέτρια στο Μιλάνο βάζει φωτιά στην Ύλη ως φέρουσα την ευθύνη για το πνεύμα της καλλιεργημένης απολυταρχίας και υποδούλωσης), σε διαρκή διάλογο με τα στοιχεία της φύσης, την οργανωμένη θρησκεία στον αντίποδα της πίστης, την έκκληση στη μη λογική του θρήνου ως τέλος και του θανάτου απλώς ως άχρονο συνακόλουθο, την ένωση των εποχών σε ένα από τα πιο σπουδαία πλάνα στην ιστορία του κινηματογράφου, λίγο πριν το φινάλε της ταινίας. Το "μία σταγόνα και άλλη μία κάνουν μία σταγόνα μεγαλύτερη και όχι δύο" πέφτει ως βαριά ταφόπλακα περιγράφοντας την ελπίδα εγκλωβισμένη σε μια κατάσταση από την οποία δεν διαφαίνεται έξοδος και είναι αυτό ακριβώς που ο Βασίλης Ραφαηλίδης περιέγραφε στο κείμενό του ως "χρονική" νοσταλγία μιας σειράς καταστάσεων και διαχώριζε από τη συνήθη έννοια που προσδιορίζεται χωρικά για να μιλήσει για το νόστο της άχρονης πατρίδας ή όσων συνθέτουν αυτήν ως εστία. Πέραν από την εστία ή, μάλλον, για αυτή φωνάζει ο χαμένος κόσμος στην κορυφαία σκηνή της ταινίας: ο κόσμος που αυτοπυρπολήθηκε, ο κόσμος που δεν είχε τίποτα να χάσει και έδωσε την παράστασή του ανάμεσα σε άλλους ξεριζωμένους, τρελούς, επίμονα ρομαντικούς και έχει θορυβωδώς ανταλλάξει τη σκέψη με το λόγο που όμως την προαπαιτεί για να αφομοιωθεί εντείνοντας έτσι το υπαρξιακό αδιέξοδο. Και σαν βάλσαμο η επιστροφή που όμως δεν απαλύνει τη νοσταλγία: το νερό ως αντανάκλαση των αναμνήσεων με δυναμική ανάλογη της ηρεμίας του, η φωτιά ως οδύνη στην επαφή, η πέτρα ως το άθραυστα δεδομένο, το υπερβατικό που τοποθετεί τον άνθρωπο σε ένα σκαλί χαμηλότερο από τη φύση, το σίδερο που δαμάστηκε και έγινε εργαλείο, το ξύλο που συγκρατεί τη ζωή των φύλλων και λουλουδιών, όλα γίνονται διάβα σε ένα σκοπό ζωής που υποσχέθηκε ο θεός στον άνθρωπο, ο άνθρωπος στον ποιητή, ο ποιητής στον τρελό, ο τρελός στον εαυτό του που, ως τρελός, υμνεί το θεό και όχι τον άνθρωπο που τον απογοήτευσε.

Πάνος Τράγος

χαϊκού της Περσεφόνης #3

ήταν πολλές οι φορές,

που η φωνή σου ασέλγησε επάνω μου

λες και δε γνώρισα άλλη ηδονή απ' τη γλώσσα σου

Meryl rocks

Ricki and the Flash, (2015) σκηνοθέτης Jonathan Demme (The Silence of the Lambs, Philadelphia)
με τους Meryl Streep, Kevin Kline, Mamie Gummer, Audra McDonald, Rick Springfield

Μια ταινία που δεν ήταν στις επιλογές μου, την είδα χάριν της παρέας, που είχε όμως υλικό για περαιτέρω σκέψεις.
Η Ricki του τίτλου, μια δευτεροκλασσάτη ροκ τραγουδίστρια κοντά στα εξήντα, εμφανίζεται, με το συγκρότημά της Flash, σε κάποιο μπαρ στην Καλιφόρνια. Κάνει δεύτερη δουλειά και τα φέρνει βόλτα δύσκολα. Μετά από τηλεφώνημα του πρώην συζύγου επιστρέφει στην Ινδιανάπολη, για να συμπαρασταθεί στην κόρη της που περνάει μια προσωπική κρίση. Εκεί μαθαίνουμε, ότι έχει, από χρόνια, εγκαταλείψει μεγαλοαστό σύζυγο και τα τρία τους παιδιά, μεγάλα τώρα πλέον, για να κυνηγήσει το όνειρό της να γίνει ροκ σταρ και με τους οποίους εδώ και χρόνια έχει ελάχιστη επαφή. Την θέση της, στο τέλειο σπίτι, έχει πάρει η, έγχρωμη, δεύτερη σύζυγος που, στον αντίποδα της Ricky, είναι η τέλεια μητριά, σύζυγος, νοικοκυρά. Η συνάντηση με όλους δύσκολη, τα κατηγορώ πλανώνται στον αέρα, η απόρριψη παρούσα, οι ενοχές καιροφυλακτούν. Η Ricki μοιάζει περιθωριακή, παράταιρη σε αυτό το καθώς πρέπει περιβάλλον. Βλέπει την κόρη της διαλυμένη και θέλει να κάνει κάτι γι αυτό. Με τον δικό της τρόπο. Ξέρει τα λάθη της, έχει μάθει να ζει με αυτά. Γι' αυτήν η μουσική είναι στάση ζωής, το ροκ είναι ο δικός της τρόπος να αντιμετωπίζει τα πράγματα. Τόσο ο σκηνοθέτης όσο και η γνωστή και βραβευμένη με οσκαρ για το Juno (μια χαμηλού κόστους, νεανική ταινία με πολλή φρεσκάδα) σεναριογράφος Diablo Cody δεν φαίνεται να βλέπουν τα πράγματα σχηματικά άσπρο-μαύρο, οι άνθρωποι είναι σύνθετοι και η Αμερική αχανής. Συνυπάρχουν το μπαρ, που τραγουδάει το συγκρότημα,με τους θαμώνες του, στα όρια του περιθωριακού και η πολιτικώς ορθή μεγαλοαστική κοινωνία. Στον χαρακτήρα της Ricki συνυπάρχουν η αντισυμβατικότητα, τα λάθη του παρελθόντος, η απώλεια του αδελφού στο Βιετνάμ, η ψήφος στον Μπους, το σχολιάκι για τον Ομπάμα και η δυσκολία να καταλάβει τον έναν από τους γιούς της όταν, αυτός της γνωστοποιεί ότι είναι γκέι. Το έργο δεν αποφεύγει πάντα τις γνωστές αμερικάνικες “ευκολίες”, δεν είναι μια μεγάλη ταινία, αλλά θέτει σίγουρα ενδιαφέροντα θέματα. 

Ελένη Γαλανοπούλου