The Wild Bunch, στην άγρια, βίαια Δύση

The Wild Bunch - 1969 ( Η Άγρια Συμμορία )

Περιπέτεια γουέστερν, σε σκηνοθεσία Sam Peckinpah, με τους William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Warren Oates, Jaime Sánchez, Ben Johnson.
Η ελεγεία της βίας και όχι μόνο …
Ταινία αδυσώπητα προκλητική και ταυτόχρονα βάναυσα μηδενιστική.
Ζωή, απελπισία και θάνατος συμβαδίζουν.
Νοιώθεις ότι πρόκειται για μια ταινία παράδοξη, γεμάτη απαισιοδοξία, απαξίωση, απόγνωση κι όμως σ΄ αρέσει και βυθίζεσαι σ΄ αυτόν τον οδυνηρό ρεαλισμό της.
Η ταινία “Άγρια Συμμορία” του Sam Peckinpah, αφηγείται τις περιπέτειες μιας ομάδας παρανόμων (της συμμορίας του Pike Bishop), καθώς κυνηγημένοι, μετά από μια αιματηρή ληστεία τράπεζας, από τον πρώην φίλο τους Deke Thorton, καταφεύγουν στο Μεξικό του δικτάτορα Huerta, προσπαθώντας να επιβιώσουν.
Η ταινία θεωρείται η καλύτερη του σκηνοθέτη και στο πέρασμα του χρόνου έχει αποκτήσει φανατικούς οπαδούς. Είναι μια καθαρά αντρική ταινία, που έχοντας πρότυπο τη φόρμα του γουέστερν, στέκεται στην αντρική παρέα και στις σχέσεις της. Βασικά στοιχεία της υπόθεσης είναι και η προδοσία, η εγκατάλειψη της ομάδας και η άρνηση - απόρριψη του κοινού παρελθόντος. Η πορεία των “ηρώων” της ταινίας, αποδεικνύεται ότι είναι μια πορεία θανάτου, καθώς αυτοί, σιγά-σιγά, αποκαλύπτονται στον θεατή, σαν τα τελευταία απομεινάρια μιας εποχής που πέρασε. Η ταινία απόκτησε άσχημη φήμη, κυρίως για τις εξαιρετικά βίαιες εικόνες της. Αποτέλεσμα αυτής της φήμης ήταν η εταιρία παραγωγής να διανείμει στους κινηματογράφους μια λογοκριμένη εκδοχή. Ύστερα όμως από αρκετά χρόνια και χάρη στους φανατικούς οπαδούς της ταινίας, (μεταξύ των οποίων και ο σκηνοθέτης Martin Scorsese), προβλήθηκε η αυθεντική εκδοχή της.
H Άγρια Συμμορία έχει μείνει στη μνήμη των πολλών από τις βίαιες και άγριες σκηνές μάχης, που περιέχει. Αποκορύφωμα η τελική σκηνή, για την οποία κι ο ίδιος ο Peckinpah έχει δηλώσει ότι τη θεωρεί “χορογραφία θανάτου”.
Σήμερα, βέβαια, αυτές οι σκηνές δεν μας φαίνονται τόσο αποκρουστικά άγριες, συνηθισμένοι όπως είμαστε πλέον στις τόσες και τόσες κινηματογραφικές σκηνές βίας.
Τελικά, η Άγρια Συμμορία επιβεβαιώνει πλήρως αυτό που λέμε : ότι το να βλέπεις για δεύτερη ή για πολλοστή φορά μια ταινία, αυτό αυξάνει την απόλαυση, απελευθερώνει το θεατή από την αγωνία της υπόθεσης και του επιτρέπει την παρατήρηση λεπτομερειών μέσα στα πλάνα, που σίγουρα του έχουν διαφύγει την πρώτη φορά.

από τον   Φίλο  kst

Γεφυρώνοντας Πολιτισμούς μέσω της ποίησης Beat.

Mε μεγάλη χαρά και περηφάνια σας ανακοινώνουμε και σας προσκαλούμε σε ένα διαδικτυακό φεστιβάλ ποίησης με τίτλο Bridging Cultures through Beat Poetry/Γεφυρώνοντας Πολιτισμούς μέσω της ποίησης Beat.
Το λογοτεχνικό ρεύμα Beat (Beat Generation) γεννήθηκε στις ΗΠΑ μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέσα από την ανάγκη των νέων για μια αυθόρμητη δημιουργική έκφραση. 
Η ποίηση Beat συνεχίζει να αποτελεί ισχυρό λογοτεχνικό κίνημα στην Αμερική με τη μορφή του Αντικομφορμισμού, της ποίησης που ενδιαφέρεται για τη φιλοσοφία και τα κοινωνικά προβλήματα, της ποίησης που δεν κολλάει σε καθιερωμένες ποιητικές νόρμες, αλλά ψάχνει και ψάχνεται. Η συμμετοχή μας σ' αυτό το φεστιβάλ έχει την έννοια της παρουσίασης της σύγχρονης ελληνικής ποίησης απέναντι σε ένα είδος ποίησης που θεωρείται σύγχρονο ακόμη στην Αμερική και έχει πολλούς ακαδημαϊκούς και καλλιτεχνικούς οπαδούς.
Μέσα στις επόμενες μέρες θα σας ενημερώσουμε πως μπορείτε να παρακολουθήσετε το φεστιβάλ διαδικτυακά καθώς και ποιοι είναι οι τιμώμενοι καλεσμένοι μας και οι ποιητές που θα συμμετάσχουν σε αυτή την υπέροχη εκδήλωση.

οι διοργανωτές:
Χρύσα Βελησσαρίου
Γιώργος Τρικεριώτης

πρωί Σαββάτου

Μπράβο! Τα καταφέραμε πάλι!
Είναι Σάββατο και τίποτα δεν άλλαξε σε αυτόν τον κόσμο.
Ούτε μια φορά το μήνα να κυκλοφορούμε με τα μαγιό στην πόλη μέχρι να πιάσουν τα πρωτοβρόχια.
Ούτε μαι χοροεσπερίδα στο προαύλιο του Δημοτικού θεάτρου με ντρες κοουντ περίεργα καπέλα.
Ούτε μια μέρα αφυδατωμένης εργασιακής Τετάρτης, να φοράμε γραβάτες οι γυναίκες και κραγιόν οι άνδρες.
Βαρέθηκα αυτή τη μονοτονία.
Τζιν, τι-σερτ και κανονικότητα.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Σινεμά με την Βίκυ: Starred up, η ιστορία μιας άγριας ενηλικίωσης.

Σκηνοθεσία: David Mackenzie (2013)

Ένας βίαιος 19χρονος νεαρός μεταφέρεται από τις φυλακές ανηλίκων στις κανονικές φυλακές. Εκεί, θα συναντήσει ένα όμοιό του, που τυχαίνει να είναι ο πατέρας του.
Ο Mackenzie ξεκινά αποτυχημένα το '94 με μία ταινία που μένει στα αζήτητα (Dirty Diamonds) και προχωρά με ίδιο βηματισμό μέχρι που μας ξανασυστήνεται με τα επιεικώς μέτρια αλλά γνωστά λόγω πρωταγωνιστών, Young Adam και Asylum. Ακολουθεί μία ποιοτικά χαλαρή αλλά mainstream σχετικά πορεία με το Spread, μία άτυπη αντιγραφή του Alfie, και κάνει το μεγάλο μπαμ επιτυχίας, με το μαγικά ιδιαίτερο και παράλληλα αμφιλεγόμενο Perfect Sense, το οποίο αποτελεί για μένα την καλύτερη ταινία του.
Με τον όρο starred up μέσα στην φυλακή, εννοούν εκείνο τον τρόφιμο, ο οποίος έχει ιστορικό υπερβολικά βίαιης συμπεριφοράς. Με την τελευταία του λοιπόν δουλειά ο Βρετανός σκηνοθέτης, μας οδηγεί στα δοκιμασμένης και επιτυχημένης συνταγής μονοπάτια του prison movie genre.
Κοινωνικό δράμα που διαδραματίζεται μέσα στις φυλακές αποκλειστικά, με μία σχεδόν λεπτομερή σκιαγράφηση της πραγματικότητας των βρετανικών φυλακών, βίαιο, σκληρό, οργισμένο, αλλά κι αυτό με μέτρο, αφήνοντας πιο πολύ τη βιαιότητα και την ωμότητα να πλανάται στον αέρα παρά να οπτικοποιείται (βλ. Chopper).
Ο νεαρός Ιρλανδό/Βρετανός Jack O'Connell, γνωστός από This Is England, με φανερή την επιρροή του Tom Hardy από το Bronson (έχει δηλώσει κι ο ίδιος ότι τον έχει ως πρότυπο), μας εκπλήσσει ευχάριστα ως προς το ερμηνευτικό κομμάτι, σ' ένα ρόλο που του ταιριάζει γάντι.
Ένας 19χρονος μπελάς, που έχει μεγαλώσει τραγικά και έχει ενηλικιωθεί πρόωρα, αλλά, παρ' όλη την επιθετικότητά του και τον απόμακρο χαρακτήρα του, παραμένει ένα παιδί που χρειάζεται την αγάπη και την αποδοχή του πατέρα του.
Δεν θεωρώ πως είναι από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει με τέτοιου είδους θεματολογία, αλλά αξίζει σίγουρα μία προβολή.

Βίκυ Ελευθερίου

αποχαιρετώντας το καλοκαίρι

Κάτω από κάθε πέτρα
ο θεός κι εσύ
αγνοείτε το μέγεθος
μόνο οι κυκλάδες χωράνε στην παρένθεση των χεριών μου...
Γίνομαι τέλος.

Αυγή, 31/08/2015

Bad words, μιας ιστορία ωρίμασης με πολύ γέλιο

Σκηνοθεσία: Τζέισον Μπέιτμαν

Ο σαραντάχρονος Γκάϊ Τρίλπι, εκμεταλλευόμενος κάποιο κενό στους κανόνες του Αμερικανικού εθνικού πρωταθλήματος ορθογραφίας, αποφασίζει να προκαλέσει προβλήματα με το να εισχωρήσει στη διοργάνωση και να εκθέσει ανεπανόρθωτα έναν από τους ποιο αθώους θεσμούς της χώρας, το Spelling Bee National Quill. Οι ανώτεροι παράγοντες του θεσμού, οι εξοργισμένοι γονείς και οι φιλόδοξοι μικροί συμμετέχοντες, δεν πτοούν καθόλου τον Γκάϊ ο οποίος αρπάζει με αδίστακτο τρόπο κάθε βραβείο σε όλα τα στάδια του διαγωνισμού προκείμενου να βγει ο πρώτος νικητής. Κατά τη διάρκεια της διερεύνησης μιας δημοσιογράφου για τα αίτια της συμπεριφοράς του Γκάϊ, αυτός θα αναπτύξει μια απίθανη συμμαχία με έναν δεκάχρονο, ο οποίος θα συγκλονιστεί εντελώς από τον απίστευτο χαρακτήρα του Γκάϊ.

Η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του Tζέϊσον Μπέιτμαν, ο οποίος κρατά και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία, είναι μια απολαυστικά αγενής κωμωδία που θα συζητηθεί. Το "Κακές λέξεις", είναι μια μελέτη ωρίμασης ενός χαρακτήρα, μια ιστορία ενός ηττημένου που παρουσιάζεται χωρίς αναστολές. Κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κωμωδία για έναν ενήλικα ο οποίος μετέχει σε εθνικά πρωταθλήματα ορθογραφίας για παιδιά και τα ανταγωνίζεται με αθέμιτους τρόπους, αλλά και κάτι πολύ περισσότερο από ένα συγκινητικό δράμα γεμάτο αλήθειες που θα θέλαμε να μην υπήρχαν. 

 Η απροσδόκητα μαύρη κωμωδία του Tζέϊσον Μπέιτμαν ξεπερνά τα όρια του πολιτικά ορθού, γίνεται δυσάρεστη αν λάβουμε υπόψη μας την ηλικία των ηθοποιών, εκκεντρική και ειρωνική, δυναμιτίζει συνεχώς το κοινό με το κυνικό χιούμορ και την ασεβή επιθετική συμπεριφορά του πρωταγωνιστή. Όμως αποδεικνύεται όχι μόνο αρκετά διασκεδαστική και έξυπνη, αλλά  το ειρωνικό χιούμορ, η λεκτικές επιθέσεις και η αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, αντισταθμίζονται στο τέλος επιδέξια από το ανθρωπιστικό, στο βάθος, σενάριο. Η χρήση κάποιων κλισέ όπως το μικρό παιδί και το προβλέψιμο, ωστόσο συγκινητικό φινάλε, αφαιρούν λίγο από την δυναμική του ρίσκου που θέλει να πάρει ο σκηνοθέτης, όμως δεν αποδυναμώνουν το απειλητικά σατιρικό σώμα της κινηματογραφίας του, που διαθέτει επίσης ένα πολύ σφικτό και πρωτότυπο σενάριο, πολύ καλή σκηνοθεσία, γρήγορο ρυθμό που δεν χάνεται ούτε δευτερόλεπτο και άριστες ερμηνείες.

 Αστείο και σαρκαστικό, ψυχαγωγικό και ξεδιάντροπο, το φιλμ θέτει το ερώτημα, τι έχει περισσότερη σημασία και τι πληγώνει περισσότερο, μια κακή λέξη ή μια κακή πράξη;

 Σίγουρα μία από τις πιο αξέχαστες κωμωδίες του έτους.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθείς. 

χαϊκού της Άννας

Τα ταξίδια που ξεχάσαμε
Την ανασφάλεια που χάσαμε
Το άγνωστο που μάθαμε
Την αμαρτία που ξεθάψαμε
αυτά θέλω...

Άννα Τσαμ Αναστο.

The Night of the Hunter ‪#‎Film_Noir‬ γνωστή και ως Ο Θανατοποινίτης με το Σημάδι

The Night of the Hunter – 1955 ( Η νύχτα του κυνηγού )
Σκηνοθεσία : Charles Laughton , με τους Robert Mitchum, Shelley Winters, Lillian Gish


Η πρώτη και τελευταία σκηνοθετική δημιουργία ενός υπέροχου ηθοποιού του Charles Laughton, είναι ένα φιλμ νουάρ, ένα έξοχο ασπρόμαυρο θρίλερ, που μέχρι σήμερα συγκινεί και ανατριχιάζει. Βασίζεται στην πραγματική ιστορία του εγκληματία Harry Powell, που αναστάτωσε την αμερικάνικη επαρχία του 1930.
Η “Νύχτα του Κυνηγού” είναι ένα σπάνιο αριστούργημα, μια μοναδική ταινία, που έχει πάρει πλέον τη θέση της πλάι σε ανεπανάληπτα έργα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο Charles Laughton με τη συνεργασία ενός από τους καλύτερους διευθυντές φωτογραφίας, κατάφερε, χρησιμοποιώντας μινιμαλιστικά ντεκόρ και εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς, να δημιουργήσει μια τέλεια ονειρική ατμόσφαιρα, στοιχείο ασυνήθιστο για τον αμερικάνικο κινηματογράφο της εποχής. Η δε υποβλητική μουσική του Walter Schumann, βασισμένη σε τραγούδια που αναφέρονται σε παιδικά νανουρίσματα, να τη γεμίσει με αγωνία προσδίδοντάς της και μια μεταφυσική λάμψη. Τέλος, φοβερός και απόκοσμος στο ρόλο του Harry Powell, του ψυχοπαθούς δολοφόνου, που σκοτώνει έτσι χωρίς σκοπό, χωρίς καμία ευχαρίστηση, ο Robert Mitchum, θα παραμένει αξέχαστος με το μαύρο κοστούμι του ιερέα και με τα τατουάζ ‘love’ και ‘hate’ (αγάπη και μίσος), στα δάκτυλα των χεριών του, ενσαρκώνοντας το απόλυτο κακό.

από τον   Φίλο  kst

χαιρετίσματα από τα Πουλάτα Κεφαλλονιάς

Κάποιες φορές, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο από μερικές όμορφες εικόνες που μπορούν να αποδώσουν καλύτερα από κάθε λέξη ή πρόταση, την πραγματική αξία και τη μοναδικότητα ενός τόπου. 
Στο www.poulatakefalonias.gr ωστόσο, φιλοδοξούμε να προσφέρουμε κάτι παραπάνω από απλές φωτογραφίες του χωριού μας με μερικά συνοδευτικά κείμενα.
Μετά από προσπάθεια και έρευνα μηνών, δημιουργήσαμε με μεράκι ένα site στο οποίο θα μοιραζόμαστε και θα προβάλουμε την ιστορία, τα έθιμα, τα νέα και τις δραστηριότητες των ανθρώπων του τόπου μας. Των πανέμορφων Πουλάτων. Ενός μικρού επίγειου παράδεισου της ανατολικής Κεφαλλονιάς.
Απευθυνόμαστε στους Πουλιάδες, σε όσους αγαπούν τα Πουλάτα, αλλά και σε όσους επιθυμούν να γνωρίσουν από κοντά τις ομορφιές τους.
Ελπίζουμε να μας ακολουθήσετε στο ταξίδι αυτό και να γίνει το www.poulatakefalonias.gr ο αγαπημένος σας προορισμός.
Η συντακτική ομάδα. 
Οι φίλοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπορούν να μας βρουν στο Facebook: Πουλάτα Κεφαλλονιάς, στο Twitter: @PoulataKefalon και στο Instagram: poulatakefalonias

Σινεμά με την Βίκυ: Rebel without a cause, παιδιά χωρίς λόγο ύπαρξης

Rebel without a cause / Επαναστάτης χωρίς αιτία - Nicholas Ray (1955)

Η ιστορία ενός ατίθασου και ανυπότακτου νέου με ταραγμένο παρελθόν και η ζωή του στη νέα πόλη ανάμεσα σε φίλους και εχθρούς.
Με την υπογραφή του εξαιρετικά ταλαντούχου αλλά υποτιμημένου ακόμη και σήμερα, Nicholas Ray και τον James Dean στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ο Ray μέσω του Επαναστάτη, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα πραγματικά διαχρονικό φιλμ και δείχνει να κατανοεί το πώς βιώνουμε τη ζωή μας ως δράμα, όσο είμαστε ακόμη νέοι.
Ο James Dean με τη σειρά του, ερμηνεύει εκπληκτικά (όλοι θυμόμαστε το ''You're tearing me apart!'') δίνοντας με όλο του το σώμα τη δραματικότητα που χρειάζεται, η οποία πηγάζει από την εσωτερική σύγχυση του ήρωα.
Θεωρώ πως είναι η καλύτερη από τις τρεις ταινίες που πρόλαβε να πρωταγωνιστήσει στη σύντομη ζωή του και αξίζει να τη δείτε για να εκτιμήσετε το ταλέντο ενός αδικοχαμένου ηθοποιού.
Πρόκειται για μία ταινία που έχει τη δύναμη να συγκινήσει αλλά και να προκαλέσει έως και την τελευταία σκηνή.
Με λίγα λόγια, ο Επαναστάτης, καταλαμβάνει ξεχωριστή θέση στην ιστορία του κινηματογράφου και θεωρείται από τις πλέον κλασικές ταινίες.
Trivia: Η ταινία προοριζόταν να γίνει ασπρόμαυρη αλλά ο Ray έπεισε τη Warner να γυριστεί έγχρωμη.

Βίκυ Ελευθερίου

χορεύοντας με τον Ματίς

Υπάρχουν οι σπάνιες στιγμές της απόλυτης ευτυχίας, βιωμένες από όλους. Τις στιγμές εκείνες δε φοβάσαι ούτε στο ελάχιστο το γεγονός ότι μπορεί να τελειώσουν. Το φυσικό είναι να τελειώσουν είτε από τον πυρήνα της οντολογίας τους, είτε από εντελώς εξωγενείς παράγοντες που θα ταράξουν τον κύκλο τους. 
Λέμε φαύλος κύκλος. Μα όχι μόνο φαύλος. Και κύκλος ευτυχίας. Η αδράνειά της τόσο κυριαρχικά ασυγκράτητη. Η ευτυχία αυτή δεν έχει ούτε ένα ψήγμα, λοιπόν, φόβου. Έχει ίλιγγο από τη στροφοδίνη της. Κύκλος της ευτυχίας. Κύκλος πλεγμένος από χέρια πατέρα γιου, μάνας κόρης, ερωτευμένων, σωτήρα και ανθρώπων, χορευτών και γης. Όμορφο πράγμα, ανελέητο. Αγαθό κύκλο το γράφουν οι φιλόσοφοι.

(Πίνακας του Α.Ματίς, Ο χορός)

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Out Of The Past, η επιτομή του #‎Film_Noir‬

Αμάρτημα του Παρελθόντος (Out Of The Past, 1947, Jacques Tourneur)
Ο δικός μας είναι ατσίδας. Κλασική περίπτωση private eye, κοινώς ιδιωτικός ντετέκτιβ, που έχουν δει τα μάτια του πράματα και θάματα. Σε κάθε καινούργια δουλειά που του αναθέτουν δεν κωλώνει πουθενά. Σου λέει με τι θα μπλέξω; Με εγκληματίες, δολοφόνους, καταχραστές, λαθρέμπορους; Ότι και να ΄ναι θα τα βγάλω πέρα, δεν υπάρχει τίποτα που να μην το έχω κάνει. Έτσι μπαίνει στην υπόθεση χαλαρός. Και αυτή τη φορά του σκάει η κεραμίδα! Ο διάβολος ο ίδιος με την μορφή της αρχετυπικής femme fatale και με όλα της τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα. Δεν μπορείς να της αντισταθείς ερωτικά αλλά το ένστικτό σου λέει ότι θα έχεις μπλεξίματα. Αλλά συνεχίζεις. Δεμένος πάνω της την ακολουθείς σαν υπνωτισμένος κι ας έρχεται κάθε λίγο και λιγάκι η λογική σου να σου λέει φύγε. Αλλά εσύ τίποτα, όλα θα πάνε καλά, λες, και δώστου κι άλλο, λίγο ακόμα. Και η κατάληξη του στόρι η αναμενόμενη: ο φίλος μας καταλήγει ηττημένος, κατεστραμένος, διαλυμένος να αναρωτιέται: «τελικά πόσο μαλάκας μπορεί να ήμουνα;». Όλοι του το λέγανε. Οι φίλοι του, τα γεγονότα, ακόμα και ο ίδιος του ο εαυτός αλλά αυτός το βιολί του.
Η παραπάνω μανιέρα είναι εκείνη που πάντα έδινε να καλύτερα φιλμ νουάρ κατά τη γνώμη μου, αυτή είναι που κι εδώ έδωσε αυτό το κολοσσιαίο δείγμα της χρυσής εποχής του είδους στις δεκαετίες του ΄40 και του ΄50. Τι κι αν το το Γεράκι Της Μάλτας (Maltese Falcon, 1941, σκην. John Huston) θεωρείται, και είναι, το αρχετυπικό και πρώτο χρονικά καθαρόαιμο νουάρ; Δεν πιάνει μία μπροστά στο Out Of The Past. Εδώ λοιπόν η femme fatale είναι η Jane Greer. Η οποία βασανίζει τον γίγαντα Robert Mitchum. Κι αν μια femme fatale κάνει τ΄αλατιού ολόκληρο Mitchum σκέψου τι μπορεί να κάνει σε άλλους κοινούς θνητούς σαν και του λόγου μας. Η οποία μάλιστα τον βασανίζει σε δυο φάσεις. Μια στο παρελθόν και, επειδή δεν τού ΄φτασε και δεν έβαλε μυαλό, ακόμα μια στο παρόν. Έτσι λοιπόν σκοτεινό το παρελθόν του Τζεφ, ζοφερό και καταστροφικό και το παρόν και το μέλλον του το οποίο βρωμάει από μακρυά κρεμάλα ή σφαίρα. Διπλή η μαλακία του Τζεφ λοιπόν που τι κι αν προσπάθησε να σβήσει το παρελθόν του και το εν λόγω διαβολοθύλυκο με μια πιο ήσυχη ζωή σαν βενζινάς και με μια καλή κοπελίτσα που θέλει να την παντρευτεί και να ξεφύγει απ’ όλα αυτά. Η κατάληξη έχει ειπωθεί ξανά και ξανά. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο, ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης και πάει λέγοντας. Την τριάδα συμπληρώνει ο επίσης τιτάνας Κερκ Ντάγκλας που είναι ο εγκέφαλος της όλης ιστορίας. Και βέβαια πάνω απ’ όλους ο μάστορας Jacques Tourneur που εδώ αφήνει για λίγο τον κινηματογραφικό τρόμο ο οποίος τον καθιέρωσε με τα Cat Ρeople και Ι Walked with a Ζombie του 1942 και ΄43 αντίστοιχα.
Ένα μόνο ψεγάδι μπορώ να βρω στη συγκεκριμένη ταινία αλλά είναι λεπτομέρεια. Το ότι δε διατήρησε τον αρχικό, εκπληκτικό τίτλο του μυθιστορήματος του Geoffrey Homes στο οποίο βασίστηκε: Build My Gallows High του 1946.

Θανάσης Ζελιαναίος

χαϊκού της Περσεφόνης #1

συγγνώμη που σε λέρωσα,

μα ήταν αβάσταχτη η επιθυμία μου

να σε βουτήξω στο κρασί μου

Do The Right Thing, εδώ είναι Μπρούκλιν δεν είναι παίξε-γέλασε

Ο νεαρός τότε Spike Lee παρουσίασε στο κοινό ένα έργο που κατέληξε να γίνει ένα από τα πιο αδιαφιλονίκητα κλασικά αριστουργήματα της μεγάλης οθόνης που βασίζεται σε τραγικό αληθινό γεγονός. Εκρηκτικό έργο, διηγείται τις συνθήκες κάτω από τις οποίες μια πολυφυλετική συνοικία του Μπρούκλιν κατρακυλά στη βία κατά την διάρκεια μιας ασφυκτικά καυτής καλοκαιρινής μέρας.

Στόχος του σκηνοθέτη ήταν το έργο του να αποτελέσει έναν στοχασμό πάνω στην ευρύτερη έννοια του ρατσισμού καθώς στην Αμερική της δεκαετίας του '80 σημειώθηκαν απειλητικές φυλετικές ισορροπίες. Κάτι που μας θυμίζει έντονα το σήμερα.
Η σκηνοθεσία άλλοτε απότομη και περίεργη τραβώντας πλάνα από ασυνήθιστες γωνίες (γεγονός που τονίζει επιτυχημένα την διαφορετικότητα των φυλών) άλλοτε χιουμοριστική (αλησμόνητη η παρουσία του radio Dj, Samuel L. Jackson) και καυστική, αλλά πάντα υπό τους ήχους και την καθοδήγηση του «Fight The Power» των Public Enemy που έχει καθοριστικό ρόλο στην πλοκή, χτίζει την πιο επίκαιρη και βαθιά μελέτη πάνω στις διαφυλετικές σχέσεις.
Η ολοκλήρωση της τρίτης πράξης του σεναρίου καλεί τον θεατή να προβληματιστεί για το τι είδε. Αλλά όχι μόνος του. Το θέμα σηκώνει πολύ συζήτηση.

Ο Lee εμπνεύστηκε τον τίτλο της ταινίας του από ένα γνωμικό του έγχρωμου ακτιβιστή Μάλκολμ Χ, μιας από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που πέρασαν ποτέ από τα χρονικά της ανθρωπότητας.
Στο τέλος της ταινίας, πριν τους τίτλους τέλους, εμφανίζονται στην οθόνη δύο ρητορικά χωρία, ένα δια στόματος του ηγέτη Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και το επόμενο από τον Μάλκολμ Χ. Και οι δύο υπήρξαν από τους σπουδαιότερους εκπροσώπους της μαύρης φυλής. Και οι δύο δολοφονήθηκαν.
Αξίζει να αναφερθεί κατά λέξη τουλάχιστον ένα από τα δύο:

"Nομίζω ότι υπάρχουν πολύ καλοί άνθρωποι στην Αμερική, αλλά υπάρχουν κι αρκετοί κακοί άνθρωποι στην Αμερική και οι κακοί φαίνεται να έχουν όλη την εξουσία και να βρίσκονται στις θέσεις εκείνες που εμποδίζουν, μπλοκάρουν, όσα εσείς και εγώ έχουμε ανάγκη. Κι επειδή έτσι το έχει η κατάσταση, εσείς και εγώ πρέπει να συντηρούμε το δικαίωμα του να κάνουμε οτιδήποτε είναι εφικτό προκειμένου να βάλουμε ένα τέλος σε αυτήν την κατάσταση-χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπερασπίζομαι τη βία, αλλά συνάμα δεν είμαι ενάντια στη χρήση βίας σε περίπτωση αυτοάμυνας. Δεν αποκαλώ καν βία την αυτοάμυνα. Την αποκαλώ εξυπνάδα."
Μάλκολμ Χ

Ένα έργο που δέχτηκε πόλεμo από τα τότε μέσα και κριτικούς, λίγο πριν την προβολή του στις αμερικάνικες αίθουσες (αφού καταχειροκροτήθηκε στην παγκόσμια πρεμιέρα της στο φεστιβάλ Καννών που προηγήθηκε). Ο "πόλεμος" ξεκίνησε με αφορμή την αποχώρηση των συντελεστών από τα στούντιο της Paramount η οποία ζήτησε από τον Spike Lee να αλλάξει το τέλος, να του δώσει (τι άλλο?) μια πιο χαρούμενη ατμόσφαιρα. Ως απάντηση ήρθε η άρνηση και η μετέπειτα αναζήτηση για νέα στέγη η οποία βρέθηκε στην Universal. Oι φωνές των Αμερικανών κριτικών έσκουζαν πως με η ολοκλήρωση της ιστορίας που ο δημιουργός είχε διαλέξει, θα προκαλούσε έντονες διαμάχες και εντάσεις και πως οι νεαροί, μαύροι κυρίως, θεατές, θα έπαιρναν το παράδειγμα του νεαρού πρωταγωνιστή. Φυσικά και δεν σημειώθηκαν επεισόδια. Εμείς ευγνωμονούμε ακόμη και σήμερα, 26 χρόνια μετά, την αρνητική απόφαση του Lee στο να προσφέρει ένα παραμυθένιο τέλος.  

Παρασκευή Γιουβανάκη

πηγή: film-c.blogspot.gr

ωδή σε μια ντομάτα

αν δεν βάλεις στο στόμα σου να γευτείς
κάτι που φύτεψες
που μήνες ολόκληρους καλλιέργησες με τα χέρια σου
που του ξομολογήθηκες
όλα σου τα μυστικά
ιδρώτας έσταξε πάνω του σαν χάδι
πως θα μιλήσεις για ζωή;
πως θα καταλάβεις την αίσθηση της ηδονής;
μόνο τα δάχτυλα κρατούν τις υποσχέσεις τους.
θέλω να σε γαμήσω με φύλλα βασιλικού
καθώς τα δόντια μου
βουλιάζουν στη κόκκινη σου σάρκα.

Γιώργος Τρίκερι

Σινεμά με την Βίκυ: Submarino, μια ιστορία επιβίωσης και λύτρωσης

Σκηνοθεσία: Thomas Vinterberg (2010)

Δύο αδέλφια ξανασυναντιούνται ύστερα από χρόνια στην κηδεία της μητέρας τους και οι δύο στοιχειωμένοι από ένα άδικο παρελθόν.
Δανέζικο κοινωνικό δράμα ενός αγαπημένου δημιουργού, βασισμένο σε βιβλίο του Jonas T. Bengtsson.
Αν και πιστεύω πως η κριτική μου θα είναι περιττή, γιατί όταν αποφασίζεις να δεις Vinterberg θα τον δεις όπως και να 'χει, θα κάνω μία μικρή προσπάθεια χωρίς να γίνω κουραστική.
Μία ταινία λιτή αλλά τόσο δυνατή, με πειστικότατες και ρεαλιστικές ερμηνείες, που χωρίς να έχει κινηματογραφικές εκρήξεις και εντυπωσιακό φινάλε, σε παίρνει μαζί της.
Αν αναλύσω παραπάνω, γιατί θέλω να πω πολλά για μία τέτοια ταινία που σε βάζει σε σκέψεις και στη διαδικασία να ψυχαναλύσεις τους ήρωες, θα κάνω spoiler.
Όσοι πιστοί του δανέζικου σινεμά, προσέλθετε.

Βίκυ Ελευθερίου

Γιατί κρατάμε ζωντανά τα ανάπηρα άγρια ζώα στην Αλκυόνη.

Στην Αλκυόνη ανά πάσα στιγμή διατηρούμε εν ζωή περίπου 300 άγρια πουλιά όλων των ειδών. Ανάμεσά τους Αετοί, Γερακίνες, Κίρκοι, μικρόσωμα γεράκια, Πελεκάνοι Ερωδιοί, Κουκουβάγιες, Πελαργοί, Κύκνοι, Πάπιες, Χήνες κ.α.
Πρέπει να είμαστε ισχνή μειοψηφία στην Ευρώπη, τα Νοσηλευτήρια άγριων ζώων που επιμένουμε παρόλο το οικονομικό και χωροταξικό κόστος, να κρατάμε ζωντανά τα άγρια ζώα που περνώντας από τη διαδικασία της περίθαλψης, εφόσον παραμείνουν ανάπηρα, δεν τους κάνουμε ευθανασία.
Αν κάποιος επισπευτεί τις εγκαταστάσεις του νοσηλευτηρίου της RSPCA, (βασιλικής οργάνωσης για την προστασία των άγριων ζώων), θα αντικρίσει πολυτελείς κλωβούς για την περίθαλψη πουλιών που είναι άδειοι. Και πώς να μην είναι άδειοι, αφού και ένα νύχι να έχει κοπεί από μία υπό περίθαλψη Γερακίνα, απευθείας και χωρίς δεύτερη σκέψη της γίνεται ευθανασία.
Είναι μάλιστα τόσο πεισμένοι οι ευρωπαίοι συνάδελφοι για την καθολική αναγκαστική χρήση της ευθανασίας, που όταν κάποτε ζητήσαμε οικονομική βοήθεια, η απάντηση ήταν ότι θα σας βοηθήσουμε αποκλειστικά και μόνο για τον αριθμό των ζώων που είναι απελευθερώσημα.
Γιατί ωστόσο εμείς επιμένουμε να κρατάμε ζωντανά τα ανάπηρα ζώα;
Ο πρώτος και κυριότερος λόγος είναι ηθικός. 
Αυτά τα ζώα που πριν να έρθουν σε μας τραυματισμένα, ζούσαν μόνα τους στη φύση χωρίς την ανάγκη της βοήθειας από τον άνθρωπο, τραυματίστηκαν στο σύνολό τους από ανθρωπογενείς αιτίες, (κυνήγι, πρόσκρουση σε αυτοκίνητο ή τζαμαρία, πρόσκρουση σε ηλεκτροφόρα καλώδια κ.α.)
Ο δικός μας ρόλος, είναι να απαλύνουμε τον πόνο και το άγχος τους και όπου είναι εφικτό να τα βοηθήσουμε να ξανά ζήσουν ελεύθερα. 
Η δική μας ευθύνη είναι να εφαρμόσουμε μία αντίρροπη ανθρώπινη συμπεριφορά από εκείνη που ηθελημένα ή άθελα τα έκανε να υποφέρουν. 
Πως είναι δυνατόν αντί για το χάδι και τη φροντίδα να τους προσφέρουμε μία θανατηφόρα ένεση; ΓΙΑΤΙ;
Τα άγρια ζώα έχουν το δικό τους αξιοπρεπή τρόπο να αντιμετωπίζουν τη μετάβαση από τη ζωή στο κατώφλι του θανάτου. Όταν αποφασίσουν ότι έφτασε ο χρόνος, παραμένουν ήρεμα σε ένα σημείο χωρίς να δέχονται τροφή ή νερό και πεθαίνουν. 
Γιατί εμείς να παρέμβουμε σε αυτή την ηρεμία και να αποφασίσουμε νωρίτερα για αυτό το πέρασμα;
Επίσης ο ρόλος των ανάπηρων ζώων στη βοήθεια για την αποκατάσταση των απελευθερώσημων, είναι πολύ σημαντικός. Όταν έρχεται ένα τραυματισμένο απελευθερώσημο γεράκι, το πρώτο πράγμα από το οποίο κινδυνεύει να πεθάνει είναι το άγχος από την αιχμαλωσία. Η παρουσία σε ένα μεγάλο κλωβό ενός ανάπηρου πουλιού από το ίδιο είδος, θα το βοηθήσει να αισθανθεί πιο ήρεμο και να ξεκινήσει να τρώει μόνο του γρηγορότερα.
Θα αναφέρω εδώ μία απίστευτη ιστορία, από την οποία δυστυχώς δεν έχω φωτογραφική περιγραφή. Πριν από λίγα χρόνια μας ήρθε στην Αλκυόνη ένας θηλυκός Ροδοπελεκάνος από την Κρήτη ετοιμοθάνατος από αφυδάτωση, διότι το πουλί είχε εξημερωθεί σε κάποιο χωριό της νότιας Κρήτης και κάθε βράδυ «για πλάκα» οι ντόπιοι το πότιζαν ρακές. 
Οι προσπάθειές μας για άμεση ενυδάτωση με καθετήρα στο στομάχι δεν ήταν επιτυχημένες, αφού το πουλί έκανε αμέσως εμετό τα υγρά που του δίναμε. 
Το βάλαμε λοιπόν σε μία 20μετρη κλούβα μαζί με ένα νεαρό αρσενικό ανάπηρο Ροδοπελεκάνο, με τη σκέψη ότι η πρόγνωση είναι πολύ αρνητική.
Σε δύο μέρες είδαμε το θηλυκό πουλί να είναι καλύτερα και δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε πως αυτό είναι δυνατόν. 
Κρυφοκοιτάζοντας στην κλούβα ανακαλύψαμε πως το ανάπηρο πουλί έπαιρνε νερό στον πρόλοβό του και έσταζε σταγόνα, σταγόνα, για ώρες ολόκληρες στο λαιμό του άρρωστου. 
Η θηλυκή Πελεκάνα ανέκαμψε πλήρως σε ένα μήνα και απελευθερώθηκε μετά από λίγους μήνες στην Κερκίνη. 
Ο μικρούλης ανάπηρος έμεινε σε μας και πέθανε μετά από τρία χρόνια, από τις επιπλοκές που προκάλεσε στο σώμα του η ηλεκτροπληξία από τα ηλεκτροφόρα καλώδια που τον είχαν ακρωτηριάσει.
Εννοείται πως η καλή πρόθεση και οι ηθικές αρχές, πρέπει πάντα να συνοδεύονται από εκείνους τους κατάλληλους σε ησυχία και μέγεθος χώρους, ώστε τα ανάπηρα ζώα να έχουν όσο το δυνατόν αξιοπρεπή και άνετη ζωή. Δεν μπορούν ποτέ να είναι επισκέψιμα στο κοινό αφού το άγχος της αιχμαλωσίας δεν το ξεπερνούν ποτέ και πρέπει να φροντίζουμε να τους παρέχουμε άριστης ποιότητας τροφή.

www.alkioni.gr

Phone & Fax: +30/22840/22931
Mobile: +30/6944/741616
Email: alkioniparos@yahoo.gr

Adam's Apples (Adams æbler) η ιστορία ενός ναζί, ενός ιερέα και μιας μηλόπιτας

Σκηνοθεσία: Άντερς Τόμας Γιένσεν

Ένας νεοναζί που καταδικάστηκε σε καταναγκαστική κοινωνική εργασία σε μια εκκλησία, συγκρούεται με τον ενοχλητικά αισιόδοξο και τυφλά πιστό ιερέα, ο οποίος θα του αναθέσει ως στόχο να φτιάξει μια μηλόπιτα από την μηλιά της εκκλησίας. Ποιος θα καταφέρει να επηρεάσει τον άλλον;

Ένας από τους πιο παραγωγικούς σεναριογράφους στο χώρο του σινεμά και από τους καλύτερους της χώρας του, ο Δανός Άντερς Τόμας Γιένσεν, αυτή τη φορά αναλαμβάνει και τα καθήκοντα του σκηνοθέτη και μας παρουσιάζει μια ιδιαίτερη ιστορία, παράξενη, σκοτεινή και απρόβλεπτη, στην οποία συμπυκνώνει τον τύπο και τους τρόπους του ξεχωριστού σκανδιναβικού μαύρου χιούμορ, συνδυάζει αριστοτεχνικά τις θρησκευτικές αναφορές, τη διαβρωτική σάτιρα, την αλληγορία και το δράμα και μέσα από την ιδιαίτερη πλοκή της, θέτει ενδιαφέροντα ζητήματα όπως τη θέση της θρησκείας στην σκληρή πραγματικότητα του κόσμου, το πρόβλημα της σχέσης του κακού με τη θεία δικαιοσύνη, το θέμα της αλήθειας και της πλάνης, κάνει λόγο για τις απρόβλεπτες καταστάσεις της ζωής, για τις προκαταλήψεις, τη συγχώρεση και την πίστη, μέσα από μια αισιόδοξη οπτική, πολύ ενδιαφέρουσα, λυτρωτική και άκρως διασκεδαστική.
 Ο Άνταμ (Ούλριχ Τόμσεν), είναι ένας νεοναζί, ο οποίος καταδικάζεται σε καταναγκαστική κοινωνική εργασία και για να επανενταχθεί σταδιακά στη δημόσια ζωή, στέλνεται σε μια τυπική, απόμερη, δανέζικη εκκλησία. Μόνο που στην εκκλησία αυτή, ούτε ο παπάς που τη λειτουργεί, ούτε οι υπόλοιποι που βρίσκονται εκεί, επίσης για αναμόρφωση, είναι συνηθισμένες περιπτώσεις ανθρώπων. Η ετερόκλιτη ομάδα στην οποία προστίθεται ο Άνταμ αποτελείται από τον παπά Ιβάν (Μαντς Μίκελσεν), έναν λαίμαργο κλεπτομανή, τον Γκουνάρ (Νίκολας Μπρο), έναν θρησκευτικό τρομοκράτη Πακιστανό, τον Καλίντ (Άλι Καζίμ) και μια αλκοολική απελπισμένη έγκυο, την Σάρα (Πάπρικα Στιν). Δίπλα σε αυτή την ομάδα υπάρχει και ο γιατρός της ενορίας, ο Κόλπμεργκ (Όλε Θέστρουπ), ο οποίος σχολιάζει τα τεκταινόμενα με έναν ιδιαίτερα απολαυστικό όσο και κυνικό τρόπο. Υπό την καθοδήγηση του Ιβάν, ο Άνταμ θα πρέπει να θέσει έναν στόχο και να τον ολοκληρώσει μέχρι να φύγει και αυτός ορίζεται τελικά να είναι το ψήσιμο μιας μηλόπιτας, φτιαγμένης από τους καρπούς της μηλιάς που βρίσκεται στον κήπο της εκκλησίας. Όπως θα αποδειχθεί, αυτός ο στόχος δεν θα είναι καθόλου εύκολος και η υπόθεση της μηλόπιτας θα γίνει πολύ πιο σοβαρή, όταν όλη η ομάδα θα προσπαθήσει να βοηθήσει τον Άνταμ.
 Η κινηματογραφία του Γιένσεν που πατάει στην βιβλική ιστορία του Ιώβ, προσλαμβάνει στοιχεία του μαγικού, γκροτέσκου ρεαλισμού, αφού στον ιδιαίτερο κόσμο της, αναμιγνύεται το φανταστικό και το μυθικό, με την κατά βάθος διερεύνηση της ανθρώπινης ύπαρξης και την κοινωνική κριτική. Το βιβλίο του Ιώβ, με την ατελείωτη στο χρόνο μάχη με το κακό, έχει ως γνωστό εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες σε όλες τις τέχνες, με πρόσφατο τον Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ και το Λεβιάθαν του (2014).
 Είναι επίσης γνωστό, ότι ακρογωνιαίος λίθος για το δανέζικο σινεμά είναι το ιδιότυπο σκοτεινό χιούμορ, που αλιεύει το γέλιο στις πιο απίθανες καταστάσεις και σοκάρει στις πιο απίστευτες στιγμές. Εδώ ο Γιένσεν, ως γνήσιο παιδί του δανέζικου σινεμά, όχι μόνο αναδεικνύει το μαύρο χιούμορ το οποίο το εντάσσει αριστοτεχνικά στη δομή της πλοκής, αλλά εξωθεί τα όρια του αστείου και της ειρωνείας, εμπαίζοντας κάθε κοινωνικό ταμπού ή ευαισθησία. Αρκεί να αναφερθεί, πως καθώς εκτυλίσσεται η ταινία, ο νεοναζί τελικά φαίνεται ως ο πιο ισορροπημένος και λογικός άνθρωπος της ομάδας! Στη κόντρα μεταξύ Ιβάν και Άνταμ, που ο πρώτος αντιπροσωπεύει το καλό και ο δεύτερος το κακό, τίθεται το ερώτημα, αν περισσότερο επικίνδυνη είναι η αφελής άρνηση της ύπαρξης του κακού εκ μέρους του Ιβάν ή η κακή συμπεριφορά, αλλά πιο ρεαλιστική του Άνταμ ή μήπως τελικά θα πρέπει να υπάρχει μια αίσθηση του μέτρου στη θεώρηση και πρακτική της ζωής;
 Σε έναν μύθο που προωθείται από τους ακραίους χαρακτήρες του και τις, χωρίς κανένα προβλέψιμο στοιχείο, διαδράσεις μεταξύ τους, ο Γιένσεν θεωρεί το πρόβλημα της σχέσης του κακού με τη θεία δικαιοσύνη, αν δηλαδή η θεία δικαιοσύνη είναι αυτή που επεμβαίνει στα εγκόσμια ή αφήνει τα ηνία στον άρχοντα του κακού να επέμβει, ως ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα το ανθρώπου και όχι αυτά που αφορούν τη μάχη του καλού με το κακό, που όπως επισημαίνει είναι κατασκευάσματα της κοινωνίας και εξαρτώμενα από τη θέση και τη θεώρηση του καθενός μας.

Μια απολαυστική, συμβολική, πρωτότυπη και λυτρωτική ταινία, με μεγάλα ατού το καυστικό χιούμορ και τους απίθανους χαρακτήρες της.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθεις. 

ψυχικό νήμα

Elmer Bischoff

Σε χρειάζομαι
Σε χρειάζομαι
Αυτιστικά
Δε θα χρειαστώ ποτέ
Κανέναν άλλο
Ούτε χρειάστηκα
Αφότου σε γνώρισα
Μα δεν ξέρω
Αυτή η ανάγκη
Είναι πια τυφλή
Μη Αισθητηριακή
Φιλολογική
Μερικές φορές ούτε καν
Σεξουαλική
Ποθώ ας πούμε ν' ακούσω
Το χτύπο της καρδιάς σου
Ή να σου κρατήσω το χέρι
Και τόσο μα τόσο πολύ
Να σε κοιτάξω στα μάτια
Σε θυμάμαι πιο πολύ
Μέσα απ' ό,τι έγραψα για εσένα
Παρά μέσ' απ' ό,τι
Ένιωσα απ' εσένα
Που ο χρόνος το εξασθένησε
Η μνήμη που θέλησα
Να φυλακίσω γράφοντας
Μου έπαιξε πολύ άσχημο παιχνίδι
Θυμάμαι μα δεν αισθάνομαι
Ή μάλλον αισθάνομαι
Mόνο εμένα
'Οχι εσένα
Ωστόσο τόσο συχνά
Σε ακούω τηλεπαθητικά
Να με φωνάζεις
Ίσως να ζητάς κάποια άλλη
Αλλά ακόμα ακούω την ψυχή σου
Να οδύρεται για κάποια και
Θέλω να πετάξω κοντά σου
Να σ' αγκαλιάσω
Nα σου προσφέρω το στήθος μου
Να παρηγορηθείς
Να μην ακούω πλέον αυτό το θρήνο
Όποια κι αν πια αποζητάς
Τελικά κι απ' το μυαλό κι απ' το σώμα
Πιο δυνατή είναι η σύνδεση της ψυχής
Αισθάνομαι ακόμη δεμένη με την ψυχή σου
Κάτι τέτοια θαύματα σαν αυτό μεταξύ μας με ωθούν
Να πιστεύω ακόμα στην ύπαρξή της

Χρύσα Βελησσαρίου

Fargo, ο ωμός ρεαλισμός των αδελφών Κοέν

Fargo - 1996

Θρίλερ - μαύρη κωμωδία, σε σκηνοθεσία Joel Coen, Ethan Coen, με τους Frances McDormand, William H. Macy, Steve Buscemi, Peter Stormare.
Το 1987, σε μια επαρχιακή πόλη της Μινεσότα, ένας διευθυντής πωλήσεων αυτοκινήτων, ο Jerry Lundegaard (William H. Macy), απελπισμένος από τα χρέη που έχει, αποφασίζει να βάλει σε εφαρμογή ένα παράτολμο σχέδιο, πιστεύοντας πως θα δώσει λύση στο αδιέξοδο που βρίσκεται. Οργανώνει, λοιπόν, μισθώνοντας τις υπηρεσίες δύο κακοποιών (Steve Buscemi και Peter Stormare), αμφιβόλου ικανότητας, την απαγωγή της γυναίκας του, για να πάρει λύτρα από τον "αγαπημένο" και πάμπλουτο πεθερό του, σκοπεύοντας να δώσει στους απαγωγείς, ένα μικρό ποσό από τα υπέρογκα λύτρα, που ο ίδιος θα εισπράξει. Όμως η ιστορία παίρνει διαφορετική τροπή και τα πράγματα παρεκκλίνουν κατά πολύ από το αρχικό σχέδιο, όταν οι δύο επαγγελματίες απαγωγείς σκοτώνουν έναν αστυνομικό και δύο περαστικούς και την υπόθεση την αναλαμβάνει η έγκυος Marge Gunderson (Frances McDormand), αρχηγός της τοπικής αστυνομίας.
Η απληστία, που οδηγεί αναπόφευκτα στην καταστροφή, είναι ένα από τα θέματα που συναντάμε στις περισσότερες ταινίες των αδελφών Κοέν και βρίσκεται στο επίκεντρο και της ενδιαφέρουσας αυτής ταινίας. Το Fargo γυρίστηκε στην περιοχή της Μινεάπολης, γενέτειρας των αδελφών Κοέν. Μία περιοχή Σκανδιναβών μεταναστών, όπου το κλίμα (το κρύο, n απομόνωση, το χιονισμένο τοπίο) καθορίζει τις σχέσεις και τη συμπεριφορά των ανθρώπων και όπου η όλη ατμόσφαιρα δεν μοιάζει µε τις υπόλοιπες Ηνωμένες Πολιτείες.
Στο Fargo οι Κοέν, καταπιάνονται µε µια αληθινή ιστορία και αναπτύσσουν με το δικό τους ρεαλιστικό τρόπο, μια εξαιρετική μελέτη χαρακτήρων της Aμερικάνικης επαρχίας και των ανθρώπων της. Οι διάλογοι είναι βασισμένοι στη διάλεκτο της περιοχής αλλά και στη χρήση ορισμένων, συγκεκριμένων λέξεων. Οι χαρακτήρες, οι καταστάσεις, ακόμη και οι πυροβολισμοί και οι δολοφονίες, όλα, είναι διαποτισμένα µε το γνωστό μαύρο κι ανατρεπτικό χιούμορ των Κοέν, που εδώ µε το Fargo µας δίνουν µια από τις καλύτερες και πιο ώριμες ταινίες τους. Χωρίς να τους εμποδίζει τίποτα, προσδίδουν, με απόλυτα κυνικό πνεύμα, σε όλη την ταινία, ένα ατέλειωτα, διαβρωτικό στυλ, δημιουργώντας έτσι ένα εξαίσιο φιλμ νουάρ, γεμάτο µ' ένα λυτρωτικό χιούμορ, που, όμως, πίσω του παραμονεύει το δράμα κι n θλίψη.
Η ταινία κέρδισε δύο όσκαρ, το πρώτο για τους αδελφούς Κοέν, για το πρωτότυπο σενάριό τους και το δεύτερο για την ηθοποιό Frances McDormand, η οποία κέρδισε το όσκαρ α' γυναικείου ρόλου, ερμηνεύοντας με μοναδικό τρόπο την αστυνομικό, που προσπαθεί να διαλευκάνει την υπόθεση.

από τον   Φίλο  kst