Προσεχώς: Kurt Cobain Montage of Heck

Ένα ντοκιμαντέρ-πορτρέτο του αυτόχειρα ροκ σταρ Kurt Kobain θα παιχτεί στις αίθουσες κάποια στιγμή την Άνοιξη. 
"Είναι αστείο πως ο κόσμος λατρεύει τους νεκρούς. Στο χώρο της ροκ άμα πεθάνεις φτιάχτηκες, αλλά πρέπει να πεθάνεις πρώτα για να πιστέψουν πως αξίζεις κάτι"* είχε δηλώσει ο ρηξικέλευθος Τζίμι Χέντριξ, και μετά πέθανε. Και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους της ροκ, μαζί με τον Μόρισον, την Τζάπλιν, τον Μάρλεϊ και πολλούς άλλους. Εξαίρεση ο Μπάρετ που απλώς χρειάστηκε να τρελαθεί.
Την πετυχημένη αυτή συνταγή φαίνεται να ακολούθησε και ο frontman των Nirvana. Εικοσιένα χρόνια μετά τον θάνατο του ο σκηνοθέτης Brett Morgen συνέλεξε home movies, χειρόγραφα, φωτογραφίες, demos και ζωγραφιές του Kobain και μας παρουσιάζει το αυθεντικό πορτρέτο του. Αυτό που στο Χόλιγουντ αποκαλούν "Authorized Biography" αφού έχει και τις ευλογίες της χήρας Courtney Love.

Γιώργος Τρίκερι


*"It’s funny the way most people love the dead. Once you are dead you are made for life. You have to die before they think you are worth anything"
                                                                             
                                                                     Jimi Hendrix
 από συνέντευξή του στο περιοδικό Melody Maker το 1969

Chloe, μια ελεγεία της επιθυμίας για αγάπη

Ελληνικός τίτλος: Υποψία

Το αριστούργημα του Άτομ Εγκογιάν δείχνει σε τι παθολογικό σημείο μπορεί να φτάσει η ανάγκη των γυναικών να νιώσουν τον έρωτα. Η Κάθριν υποψιάζεται ότι ο επί χρόνια σύζυγός της Ντέϊβιντ την απατά επειδή τείνει να φλερτάρει με πολλές γυναίκες. Προσλαμβάνει την Κλόϊ, μία εμφανίσιμη ιερόδουλη πολυτελείας, για να τον προσεγγίσει και να φλερτάρει μαζί του. Έχει ανάγκη να δει εάν θα λυγίσει στον πειρασμό.
Μαθαίνουμε για την πρώτη τους συνάντηση από τα λεγόμενα της Κλόϊ η οποία έχει αφηγηματικό ταλέντο. Μιλά με άνεση και περιγράφει με ζωντανές εικόνες τα λεγόμενά του. Η Κάθριν την ωθεί να προχωρήσει κι εκείνη ανταποδίδει με περισσότερες λεπτομέρειες. Την ώρα που αφηγείται παρατηρούμε τα πονεμένα, μοναχικά μάτια της Κάθριν, που ξαναζεί με δανεικό και στρεβλό τρόπο τον πόθο του άντρα της. Η δύναμη της αφήγησης την έχει θολώσει. Αντί να σταματήσει αυτή την επίπονη διαδικασία, η Κάθριν θέλει να ακούει όλο και περισσότερα για να πλησιάσει στον ερωτισμό του και να φέρει στη μνήμη της όλα όσα έζησαν όταν ήταν νεότεροι και ερωτευμένοι.
Η ταινία παρακολουθεί το σκεπτικό της αφήγησης της Κλόϊ, όχι της πραγματικότητας, για να παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις της Κάθριν. Όταν δεν αντέχει άλλο σταματά τη συνεργασία με την Κλόϊ, αλλά δεν έλαβε υπόψη κάτι πολύ σημαντικό: τον δικό της ψυχισμό. Η Κλόϊ δείχνει έμπειρη στη δουλειά της, δεν αναμιγνύει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά. Όσο προχωρά στις περιγραφές και τις αφηγήσεις βλέπουμε και την ίδια να παρατηρεί τις αντιδράσεις της Κάθριν και σιγά σιγά να οργανώνει την αφήγησή της σύμφωνα με αυτές. Ξεκινά να ψεύδεται από τη στιγμή που διακρίνει τη μοναξιά και την απελπισία της Κάθριν. Βλέπει κάτι ανθρώπινο που στη δουλειά της σπάνια προκύπτει, κάτι που δεν είχε ζήσει ποτέ κι η ίδια. Ερωτεύεται την Κάθριν, την προσκαλεί σε ερωτική συνεύρεση κι εκείνη ανταποκρίνεται γιατί θέλει να πλησιάσει το αντικείμενο του πόθου του συζύγου της. Να νιώσει την ανάγκη του για μια νέα, όμορφη κοπέλα που κάποτε υπήρξε κι η ίδια. Εδώ παρατηρούμε και μία υπόγεια ειρωνεία στην εξέλιξη της υπόθεσης αφού η ίδια επέλεξε την Κλόϊ για εκείνον γιατί είχε ήδη διακρίνει κάτι ερωτικό και ποθητό επάνω της.
Οι δύο γυναίκες μοιράζονται αληθινά ερωτικές στιγμές, οδυνηρές και για τις δύο. Η υπόθεση περιπλέκεται για να μας πείσει ότι η επιστροφή σε ένα συναίσθημα που με τα χρόνια έχει μετουσιωθεί σε κάτι άλλο είναι παγίδα. Η εμπειρία που επιχειρούμε να ζήσουμε μέσα από τα μάτια ενός άλλου έχει όρια. Όταν φτάνει σε οριακό σημείο η Κάθριν αποφασίζει να αποκαλύψει όλη την αλήθεια στον Ντέϊβιντ και ο μονόλογός της, πονεμένος κι ειλικρινής, δείχνει έναν άνθρωπο που μέσα από σειρά λαθών βρήκε το δρόμο της, ήρθε αντιμέτωπη με την αδυναμία της κι έχει το θάρρος να το παραδεχτεί στον πιο κοντινό της άνθρωπο.

Νίκος Παππάς

Προσεχώς: Poltergeist, κυνήγι φαντασμάτων

ένα πολύ ενδιαφέρον ριμέικ της κλασικής ταινίας τρόμου Poltergeist  βρίσκεται στα σκαριά και θα προβληθεί στις μεγάλες οθόνες τον ερχόμενο Ιούλιο από το σκηνοθέτη Gil Kenan.
Η αυθεντική εκδοχή του Poltergeist που κυκλοφόρησε το 1982, διηγείται την ιστορία μια οικογένειας που ζει σε ένα στοιχειωμένο σπίτι (poltergeist στα γερμανικά σημαίνει φασαριόζικο φάντασμα) και τα πνεύματα του σπιτιού απαγάγουν το κοριτσάκι της οικογένειας. Ο Steven Spielberg εκείνη τη χρονιά σκηνοθέτησε  τον E.T. αλλά ως παραγωγός ήθελε να δοκιμάσει κάτι πιο ακραίο. Ανάθεσε στον Tobe Hooper γνωστό σκηνοθέτη του  The Texas Chain Saw Massacre την δημιουργία του μεταφυσικού θρίλερ. Το αποτέλεσμα ήταν μια cult ταινία η οποία βέβαια δεν είναι τρομακτική για τον θεατή που έχει εξοικειωθεί με ταινίες τρόμου αλλά ακόμα και σήμερα μπορεί να εκτιμηθεί για τα εφέ της και την σκοτεινή της ατμόσφαιρα.
Στη φετινή εκδοχή  ο Sam Rockwell  και Rosemarie DeWitt θα υποδυθούν τους γονείς που καλούνται να σώσουν την μικρή τους κόρη από τα θυμωμένα πνεύματα που εισβάλλουν στο σπίτι τους.
Περιμένουμε να δούμε την εκσυγχρονισμένη  ματιά στο νέο κεφάλαιο αυτού του κινηματογραφικού μύθου.

Γιώργος Τρίκερι

Η Jessica θα πάει για μπάνιο

Παντού ρατσιστές! Όλη η πόλη γιομάτη ρατσιστές! Οι Νόμοι τους....και η βαρύτητα, ο νόμος της, ρατσιστικός είναι και αυτός...!
Τι να κάνω; Μα που είναι και αυτός ο Βλαντιμίρ! Φανατικός είναι συνήθως κάποιος διστακτικός που πήρε μια απόφαση....Μα τι λέει πάλι αυτός από το ''λευκό'' του σπίτι! Πως μπορεί να κάνει πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, όταν ο ίδιος ο πόλεμος είναι τρομοκρατία! Τελικά τι είναι η τρομοκρατία; Ο πόλεμος των φτωχών; Και ο πόλεμος τι είναι; Η τρομοκρατία των πλουσίων;
Μα και αυτός ο Γιούρι τώρα βρήκε να πεινάσει; Τουλάχιστον θα με θυμηθεί; Θα μου φέρει να φάω και εγώ κάτι; Κρυώνω! Τόσες μέρες σε αυτό το υπόγειο, με μια λάμπα, ένα τραπέζι και ένα κρεββάτι! Πάλι καλά που έχω άφθονο χαρτί και ζωγραφίζω ξωτικά τοπία, με ωραίες παρουσίες! Αλήθεια τι μήνα έχουμε; Τώρα θα ήθελα να είμαι σε μια παραλία...
''Ο ψυχολογικός σκοπός της τρομοκρατίας είναι η δημιουργία ενός κλίματος της αβεβαιότητας και ανησυχίας στις μάζες, το οποίο θα αυξήσει την επιρροή μας σε αυτές και θα επιτρέψει, με την κατάλληλη χειραγώγηση τους, να μας αποδεχτούν σαν Λύση'' 
Αυτό θα γράψω και θα το στείλω. Σιγά, λες και πάω τώρα για μπάνιο...!

Π. Πόντικας.

Συνέδριο για την Ανθρώπινη Σεξουαλικότητα & Αναπαραγωγή

Gianlorenzo Bernini

Την ανθρώπινη σεξουαλικότητα μέσα από το πρίσμα της επιστήμης και το διάλογό της (ή την υπόστασή της μέσα στην) με την Τέχνη, τη Φιλοσοφία, τη Θρησκεία, την Ψυχολογία και πολλών άλλων παραμέτρων επιχειρούν να φέρουν στο προσκήνιο οι εργασίες του 2ου Μεσογειακού Συνεδρίου για την Ανθρώπινη Σεξουαλικότητα & Αναπαραγωγή, που θα πραγματοποιηθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 3 και 4 Απριλίου 2015. 

Το συνέδριο με θέμα «Από την ανέπαφη αναπαραγωγή στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα» περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές θεματικές ενότητες, σε κάθε μια από τις οποίες θα συμμετέχουν αναλόγως γιατροί, φυσικοί, φιλόσοφοι, ψυχαναλυτές, καλλιτέχνες, κριτικοί τέχνης, δημοσιογράφοι. Οι ομιλητές του συνεδρίου καλούνται να αναλύσουν και να αναπτύξουν σε βάθος θέματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και κινούνται εντός των πλαισίων της επιστήμης, της βιολογίας και της ιατρικής, αλλά και της φαντασίας, της μυθολογίας και της ιδεολογίας. 

Οι ομιλητές του συνεδρίου καλούνται να αναλύσουν και να αναπτύξουν σε βάθος θέματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και κινούνται εντός των πλαισίων της επιστήμης, της βιολογίας και της ιατρικής, αλλά και της φαντασίας, της μυθολογίας και της ιδεολογίας.

Οι ειδικοί στον τομέα τους από την Ελλάδα και το εξωτερικό που θα προσπαθήσουν να απαντήσουν σε χρόνια και «δύσκολα» ερωτήματα που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα του συνεδρίου με τη μορφή ομιλιών ή συζητήσεων και αναμένονται να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της ιατρικής κοινότητας αλλά και του κοινού, που θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το μεγαλύτερο μέρος του.

Ρούλα Σκουρογιάννη

πηγή: sofokleousin.gr

Η συμμετοχή είναι δωρεάν, για να δηλώσεις συμμετοχή πάτησε εδώ.

Τα αγρίμια

Diego Rivera

Ο Τζόνι πειθαρχούσε στην μελαγχολία του, έπειτα την άφηνε έκθετη ώστε να συγκινηθούν παρθένες στον λίβα της ζωής, έφτιαχνε ένα γράφημα όπου έβλεπα καθαρά την υπολογισμένη επίδειξη του πόνου.
Ο πόνος, τραβάει τους παρθένους οργανισμούς στην έκθεση της βίας και της κόλασης, εγώ απλώς έμαθα μαζί του να κρατώ σημειώσεις για τις περιγραφές των κοριτσιών.
Αυτή τους η αθωότητα με σαγήνευε, όχι τόσο για την ύπαρξη της όσο για την δυνατότητα της διακόρευσης.
Γιατί εμείς που ζήσαμε στα καταγώγια και δρασκελίσαμε υπονόμους δίπλα στους αρουραίους δεν βρίσκαμε εύκολα τι να διακορεύσουμε εκτός από την ακλόνητη πίστη μας στην μουσική στα βιβλία και στον έρωτα..
Υπήρξε η εποχή που ψάχναμε την ολοκλήρωση, τώρα πια αυτό γίνεται όλο και πιο σπάνια.
Γυρνούμε μέσα στα χαλασμένα σπίτια και θυμόμαστε πότε ακριβώς βαπτίσαμε τον έναν δάσκαλο αρουραίο κι ύστερα τα κομματόσκυλα τα είπαμε αρουραίους των μοκετών.
Εκεί που σκουπίζαμε τα πόδια μας αργότερα οι στυλοβάτες των κομμάτων απίθωναν δάκρυα και συγχαρητήρια στα πρόσωπα προς έρευνα.
Περπατώντας τους δρόμους της χώρας με τον Τζόνι σημαδεύαμε αόρατα το δεξί μάγουλο αυτού που ήταν προδότης της φιλίας και της αλήθειας για ένα γραφείο.
Εκεί μάθαινα , επάνω στα γραφεία ατέλειωτα δεσποινάρια γίνονταν τα σπερματοδοχεία τους, με ανοιχτά τα πόδια υποδέχονταν το άρρωστο σπέρμα στο πλάι των μηρών..
Ω,
τι πλήξη για εμάς που περιμέναμε την Άνοιξη και το Καλοκαίρι ,σαν τις νέες μας πληγές που θα επουλώνονταν από την επανάληψη της κραιπάλης, την αρχαία σύλληψη στην συνουσία και την ανάγνωση των κολασμένων πράξεων.
Με θορυβούσε πολύ η φασαρία των δαχτύλων επάνω στα γραφεία για το πόνημα των μεταπτυχιακών..
Τα περισσότερα με θορυβούσαν, τι έκπληξη για μένα ήταν να ανακαλύπτω όλα αυτά που εγώ ονόμαζα απαγορευμένα και βρόμικα, για τους άλλους να είναι η ρουτίνα της επιβίωσης..
Αυτό δεν το ανέχτηκε το έλκος μου και τώρα η χολή μου.
Είμαι ανένταχτη εν δυνάμει κι αποφεύγω τα πρόβατα για να μην βλέπω αιματοχυσίες.
Να μην βλέπω φτηνά παιδάρια να παριστάνουν τους λύκους...
Κι έμεινα αυτό που είμαι όταν πέθανε ο Τζόνι,
ένα αγρίμι που ξεθαρρεύει εύκολα μα πιο εύκολα βγάζει τα νύχια του στο χώμα και δραπετεύει..
Και χρειάζεται κάτι μέσα μου να καθαγιαστεί εκ νέου...


Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Τα μυαλά που κουβαλάς

Ένα animation της Disney για μικρά και μεγάλα παιδιά.
Η χαρά, η λύπη, ο θυμός, οι ονειροπολήσεις και κάθε πιθανό συναίσθημα μικρών και μεγάλων που σπάνια εξομολογείται κανείς είναι το θέμα του εξαιρετικού νέου animation της Disney-Pixar, το οποίο θα βγει στους κινηματογράφους το ερχόμενο Φθινόπωρο. Μέχρι τότε απολαύστε το trailer της ταινίας.
Δεδομένου ότι ο έλεγχος των συναισθημάτων και η έκφρασή τους με θετικούς τρόπους είναι από τα ζητήματα που απασχολούν όλους τους γονείς, οι οποίοι προσπαθούν να προσεγγίσουν συναισθηματικά τα παιδιά τους, η ταινία έχει πολλά σημαντικά μαθήματα να δώσει σε όλους.

Έλενα Μπούλια

πηγή: mama365.gr

Σινεμά με την Βίκυ: Amour, το πρόσωπο της αγάπης και του θάνατου

Ελληνικός τίτλος: Αγάπη (2012)

Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι συνταξιούχων μουσικών, θα περάσει από μία μεγάλη δοκιμασία, όταν η γυναίκα αρρωστήσει βαριά.
Ο Michael Haneke, δε σταματά να μας εκπλήσσει. Με πρωταγωνιστές δύο Βετεράνους του Ευρωπαικού σινεμά, Jean-Louis Trintignant (Il Conformista, Trois Couleurs: Rouge) και Emmanuelle Riva (Hiroshima mon Amour, Trois Couleurs: Bleu), αλλά και την πρωταγωνίστρια των πιο εξεζητημένων γαλλικών ταινιών, Isabelle Huppert στο ρόλο της κόρης (La pianiste, Le temps du loup), παραδίδει στο φιλοθεάμον κοινό, μία από τις καλύτερες και πιο θλιβερές ταινίες του 2012, η οποία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και το Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Δυστυχώς, δεν είχε μεγάλη επιτυχία στο σινεμά, γι' αυτό και βγήκε γρήγορα προς ενοικίαση, παρ' όλα αυτά, οι ερμηνείες ήταν συγκλονιστικές και αυτό είναι μία τρανή απόδειξη πως ένας καλός ηθοποιός δεν χάνει το ταλέντο του όσο περνούν τα χρόνια, αλλά γίνεται πολύ καλύτερος.

Βίκυ Ελευθερίου

History lesson

Ήταν ένας παγωμένος Νοέμβρης, ενός παγωμένου και κοινότυπου φθινοπώρου – πεσμένα φύλλα, σκασμένα χείλη, μισοσβησμένοι καλοκαιρινοί έρωτες, βαρεμάρα – όταν ο ετοιμόρροπος φιλόλογος ψέλλισε το σπουδαίο και μοντέρνο: Θα σας παραδώσω ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Ένα κομμάτι διαφορετικό για τον καθένα σας. Θα ήθελα να το μελετήσετε και να το παρουσιάσετε στην τάξη δίνοντας τη δική σας, προσωπική, νότα.
Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, ακριβώς όπως γεννιούνται οι μεγάλες ιδέες ή γίνονται τα θαύματα, σκέφτηκα να φορέσω τη μπλούζα που μου κάνει ωραία τα βυζιά και επειδή η έκθεση στο κοινό είναι μια αρχέγονη μυστικιστική λειτουργία αυταρέσκειας η οποία εμφανίζεται τυχαία, οπότε ανήκει στην κατηγορία των ευκαιριών που οφείλεις να ντουφεκίσεις, οπλίστηκα ονείρων και σχετικού σουτιέν…
Οι παρουσιάσεις των συμμαθητών ξεκίνησαν πολλά υποσχόμενες. Φορτωμένοι με χάρτες, εγκυκλοπαίδειες και φράσεις σοφών, ο ένας μετά τον άλλον μας βύθιζαν στα βάθη του χρόνου και στο ατέλειωτο χασμουρητό. Ο φιλόλογος ήταν ευτυχής δηλαδή είχε αυτή την έκφραση του ανθρώπου που δεν γαμάει και απλά αναστενάζει ικανοποιημένος. Ήρθε η σειρά μου. Ήμουν λιτή, σύντομη και περιεκτική. Το κοινό ρουφούσε τα ολοστρόγγυλα βυζιά μου. Ο Μάκης είχε χαθεί στο πιπίλισμα της αριστερής μου ρώγας και η Ροζαλία που «καπάκωνε τη μύγα» ήταν έτοιμη να με καλέσει στις τουαλέτες για σοβαρές κουβέντες. Ήμουν ικανοποιημένη είχα κάνει καλή, τίμια και καθαρή δουλειά. Είχα στρογγυλοποιήσει τον κύβο και τον εμφύλιο πόλεμο. Φτάνοντας στην τελευταία φράση πήρα μια βαθιά ανάσα και ήμουν έτοιμη να τοποθετήσω την τελεία. Το ένα όμως και μοναδικό κύτταρο που περιφέρετο βαριεστημένο στον εγκέφαλό μου, μην αντέχοντας την νίκη των βυζιών ούρλιαξε: και έτσι είχαν τα γεγονότα στην Ελλάδα εκείνο τον καιρό όπως λέει αυτό το απόσπασμα και αν είναι αλήθεια. Τριμμένη κιμωλία αιωρήθηκε στην αίθουσα, χόρεψε, χόρεψε και μπήκε στα ρουθούνια του Μάκη, στο μάτι της Ροζαλίας και στο λαιμό του φιλόλογου. Βήχας. Επαναφορά.
Φιλόλογος: τι σημαίνει παιδί μου, έτσι λέει αυτό το απόσπασμα και αν είναι αλήθεια; Δεν σε καταλαβαίνω; Αμφισβητείς το ρου των γεγονότων; Πέρασε έξω σε παρακαλώ θα το συζητήσουμε στο διάλλειμα.
Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν δημοκρατική, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, και κατόπιν ελεύθερης και αμερόληπτης ανταλλαγής ιδεών το αποτέλεσμα ήταν μια τριήμερη αποβολή που μας βόλευε όλους.
Είναι μάλλον από τότε και κάθε Νοέμβρη που σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι αγαπούν τη σιγουριά των παραμυθιών και τρέμουν τα ενδεχόμενα. Είναι μάλλον από τότε που κάθε παγωμένο Νοέμβρη θυμάμαι ότι κάθε τι που στηρίζεται στα βυζιά δεν έχει καλή κατάληξη γιατί τα βυζιά είναι σαν τα φθινοπωρινά φύλλα, πάσχουν από μελαγχολία και πέφτουν.

Αυγή Βυθούλκα, 15/1/2015

Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

«ΑΝ ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» ρώτησε τον κ. Κ. η μικρή κόρη της σπιτονοικοκυράς του «θα φέρονταν τότε καλύτερα στα μικρά ψάρια;» «Σίγουρα» απάντησε αυτός. «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στη θάλασσα για τα μικρά ψάρια τεράστιες κασέλες με διάφορες τροφές μέσα, τόσο φυτά όσο και ζώα. Θα φρόντιζαν να έχουν οι κασέλες πάντα φρέσκο νερό και θα έπαιρναν εν γένει διάφορα υγειονομικά μέτρα. Όταν, παραδείγματος χάριν, ένα ψαράκι τραυμάτιζε το πτερύγιο του, τότε οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πριν την ώρα του. Για να μην είναι τα ψαράκια μελαγχολικά, θα διοργανώνονταν πού και πού μεγάλες γιορτές στο νερό· γιατί τα χαρούμενα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά. Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία σ’ αυτές τις μεγάλες κασέλες. Στα σχολεία αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν, παραδείγματος χάριν, τη γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, που θα βρίσκονται κάπου τεμπελιάζοντας. Το σπουδαιότερο θα ήταν φυσικά η ηθική διαπαιδαγώγηση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν ότι το υψηλότερο και ωραιότερο ιδεώδες είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι πρόθυμα και όχι όλα έπρεπε να πιστεύουν στους καρχαρίες, προπαντός όταν τους έλεγαν ότι θα μεριμνούσαν για ένα καλύτερο μέλλον. Θα δίδασκαν στα ψαράκια άτι το μέλλον αυτό τότε μόνο είναι εξασφαλισμένο, όταν μάθαιναν υπακοή. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται απ’ όλες τις ταπεινές, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις και να αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες, όταν κανένα απ’ αυτά έδειχνε τέτοιες διαθέσεις. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κυριέψουν ξένες ψαροκασέλες και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους κάνουν τα δικά τους ψαράκια. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια, θα διακήρυσσαν, είναι, ως γνωστόν, βουβά, αλλά σωπαίνουν σ’ εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι’ αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα ψαράκια εχθρικά, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θ’ απένειμαν ένα μικρό παράσημο από θαλασσινά φύκια και τον τίτλο του ήρωα. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα υπήρχε φυσικά σ’ αυτούς και τέχνη. Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες, στους οποίους θα παριστάνονταν τα δόντια των καρχαριών με υπέροχα χρώματα, τα στόματά τους σαν αληθινά πάρκα αναψυχής, όπου θα μπορούσε να κάνει κανείς έναν υπέροχο περίπατο. Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια κολυμπάνε ενθουσιασμένα στα στόματα των καρχαριών και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία, ώστε τα ψαράκια θα ορμούσαν, κάτω από τους ήχους της, με την μπάντα μπροστά, σαν σε όνειρο και με το νανούρισμα των πιο ευχάριστων σκέψεων, στα στόματα των καρχαριών. Θα υπήρχε βέβαια και μια θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε ότι για τα ψαράκια μόνο στην κοιλιά των καρχαριών θ’ άρχιζε η αληθινή ζωή. Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια θα έπαυαν επίσης να είναι ίσα, όπως συμβαίνει τώρα. Μερικά απ’ αυτά θα έπαιρναν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τ’ άλλα. Στα κάπως μεγαλύτερα θα επιτρεπόταν μάλιστα να τρώνε τα μικρότερα. Αυτό δε θα ήταν για τους καρχαρίες παρά ευχάριστο, αφού οι ίδιοι θα είχαν έπειτα να τρώνε, συχνά, μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, που θα είχαν ένα πόστο, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί για την κατασκευή κασελών κτλ. Με λίγα λόγια, πολιτισμός θα υπήρχε στη θάλασσα, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι».

μτφρ. Γιώργος Βελουδής

Πρωτοδημοσιευμένο το 1949, το «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» είναι η εκτενέστερη από τις Ιστορίες του κ. Κόινερ, έργου που γράφτηκε σε διάστημα τριάντα χρόνων (1926-1956) και αποτελείται από ογδόντα επτά σύντομες αφηγήσεις. Συνθέτοντας και διαπλέκοντας μεγάλη ποικιλία αφηγηματικών τύπων, από τον κινέζικο φιλοσοφικό διάλογο ως τον αφορισμό και τη διδακτική παραβολή, ο Μπρεχτ παρουσιάζει τον τρόπο σκέψης ενός προσώπου απαλλαγμένου από ατομικά χαρακτηριστικά (κατά τον φίλο και μελετητή του Μπρεχτ Βάλτερ Μπένγιαμιν, το όνομα του κ. Κόινερ παραπέμπει ταυτοχρόνως στο οδυσσειακό «Ούτις» (γερμ. Keiner) και στο ελληνικό επίθετο «κοινός»).

πηγή: ebooks.edu.gr

για να κατεβάσεις τις Ιστορίες του κ. Κόινερ σε μορφή pdf πάτησε εδώ. 

Άτιτλο #2

Gino Rubert

Σε περνούν για Θεό, ον, ζωή, νόηση

                    Λένε πως έχεις ψυχή δαιμονική, ακόλαστη, ανθρώπινη

              Σε ζωγραφίζουν  λυγερό και σπαθάτο νεαρό

αφράτο βρέφος με φτερά

γυναίκα με φορέματα λευκά.

Σου βάζουν ψυχή

δαιμονική

ακόλαστη

ανθρώπινη

   Σε λένε αήττητο, απατεώνα, ληστή

Σου βάζουν πνεύμα πολεμικό

κέρινα χέρια

μακιγιαρισμένα χείλη.

Είσαι, όμως, Θεός

…ούτε των άστρων, ούτε των στοιχειών

και άλλοτε Βάκχος

ανεξάρτητος Θεός

απόλυτος και φυσικός.

Είσαι λεπτό φως και το σώμα του κόσμου

και εγώ όχλος φανατισμένος, αδιάσπαστος

σε ακολουθώ με μαχαίρια…



Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

All that Jazz, η ζωή ως μιούζικαλ

Ελληνικός τίτλος: Η Παράσταση Αρχίζει  [1979 ] του Bob Fosse. {Χρυσός Φοίνικας, Φεστιβάλ Καννών 1980 }
Παίζουν : Roy Scheider (ερμηνεία μεγατόνων!!!),,Jessica Lange,Leland Palmer.
Μοντάζ : Alan Heim {Όσκαρ πανάξια κερδισμένο!!!)

Ξαναβλέποντας το All that Jazz του Bob Fosse,έμεινα εμβρόντητη από την δύναμη και την Τέχνη της ταινίας! Μετά από 36 χρόνια η τεχνική και η κινηματογραφική γλώσσα της παραμένουν σύγχρονες και απαστράπτουσες, σαν να γυρίστηκε τον τελευταίο χρόνο, με την σημερινή αισθητική και τα σύγχρονα τεχνικά μέσα! 
Όσο για την ουσία της είναι πάντα επίκαιρη, όπως σε κάθε μεγάλο Έργο Τέχνης. Η ταινία κινείται στον χώρο της showbiz και διηγείται τα έργα και τις ημέρες ενός καλλιτέχνη- δημιουργού(το σενάριο είναι ημιαυτοβιογραφικό του Fosse)σσε χρονικό διάστημα λίγων μηνών. Όμως ο Fosse δεν μιλάει μόνο για την τρέλα στον χώρο της showbiz,Το φιλμ έχει αλλεπάλληλα επίπεδα ανάγνωσης. 
Συνδετικός κρίκος μεταξύ των σκηνών του φιλμ, αποτελούν οι εξομολογήσεις-απολογίες του ήρωα σε μια σιωπηλή αλλά όχι και ανέκφραστη μυστηριώδη γυναικεία παρουσία, την ταυτότητα της οποίας μόνο στο τελευταίο πλάνο μπορούμε να ερμηνεύσουμε .Για να διαπιστώσουμε έτσι, ότι για μια ακόμη φορά, πως πίσω από κάθε μεγάλο Έργο Τέχνης ενυπάρχει το αιώνιο τρίγωνο της Ανθρώπινης Μοίρας : ΖΩΗ - ΕΡΩΤΑΣ - ΘΑΝΑΤΟΣ , και η μάταιη προσπάθεια του ανθρώπου να αντεπεξέλθει και να το ερμηνεύσει. 
Και όλα αυτά, ειπωμένα από τον Fosse,με τον πιο υψηλής αισθητικής κινηματογραφικό τρόπο. Οι ιδέες αναπτύσσονται σε αριστουργηματικές χορογραφίες και η ένταση αποδίδεται με τον ηλεκτρισμό του μοντάζ. Από το πρώτο πλάνο έως το τελικό, .το μοντάζ σφυροκοπεί ασθματικά τον μαγεμένο θεατή, και η ταινία αποκτά σε συνεχές κρεσέντο, τον ρυθμό καρδιακών παλμών ενός χορευτή σε δράση. 
Προσωπικά θεωρώ το All that Jazz, το καλύτερο μιούζικαλ στην ιστορία του Κινηματογράφου.

 Δωροθέα Ελιοτη

Σινεμά με την Βίκυ: Tusk, μια περίεργη μεταμόρφωση

Σκηνοθεσία Kevin Smith (2014)

Ο Wallace, κάνει ραδιοφωνική εκπομπή σε web radio. Ύστερα από ένα φρικαλέο βίντεο που πέφτει στην αντίληψή του, όπου ένας νεαρός ακρωτηριάζει καταλάθος το ένα του πόδι, αποφασίζει να ταξιδέψει έως τον Καναδά, για να πάρει συνέντευξη από το νεαρό. Κάτι άλλο όμως, θα τραβήξει την προσοχή του....
Αμερικανικό comedy / horror δια χειρός και όμματος Kevin Smith, του ασύλληπτου και ιδιαίτερου για την εποχή του, Clerks (ακολουθεί και Clerks 2).
Δεν θέλω να υπεραναλύσω. Ξεκίνησε σχετικά ευχάριστα, η σκηνοθεσία ήταν καλή, οι ερμηνείες των Johnny Depp και Michael Parks, εξίσου καλές, οι Justin Long και Haley Joel Osment, αδιάφοροι, και η ιστορία, η οποία είναι φανερά επηρεασμένη από εκείνη του Human Centipede, είναι γελοία κι απαίσια οπτικά.
Για να κλείσω την κριτική με ένα αισιόδοξο επίλογο για τον αγαπημένο μας Smith, θα πω απλώς ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο trollάρισμά του και μαγκιά του που έχει τη διάθεση να σκηνοθετεί και να γράφει ό,τι εκείνος γουστάρει. Σε αυτό τον παραδέχομαι.
Trivia:
Οι δύο νεαρές υπάλληλοι στο κατάστημα στον Καναδά, είναι οι κόρες των Kevin Smith και Johnny Depp (δεν χρειάζεται να πω ποια είναι ποια, θα τις καταλάβετε).

Βίκυ Ελευθερίου

Flapjack: ένα σνακ γεμάτο δύναμη και υγεία

Είναι σημαντικό τα σνακς που καταναλώνουμε κατά την διάρκεια της ημέρας να μας προσφέρουν ενέργεια καθώς και την αίσθηση της πληρότητας.
Ανακάλυψα τα flapjacks στα φοιτητικά μου χρόνια στην Αγγλία. Στην Αυστραλία τα αποκαλούν muesli bars και στην Αμερική granola bars.
Η παρακάτω συνταγή είναι μια θρεπτική εκδοχή με την χαμηλότερη δυνατόν περιεκτικότητα σε λίπαρά και θερμίδες. Κύριο συστατικό είναι η βρώμη η οποία είναι ένα εξαιρετικά ευεργετικό δημητριακό που περιέχει πρωτεΐνες, φυτικές ίνες, αντιοξειδωτικά και βιταμίνες του συμπλέγματος Β και φυσικά ο μεγαλύτερος εχθρός της χοληστερίνης..
Το flapjack είναι γρήγορο και εύκολο στην παρασκευή του και ιδανικό υγιεινό σνακ για τα παιδιά.

Συνταγή

Υλικά:

1 κιλό νιφάδες βρώμης (κουάκερ)

150 γρ. πίτουρο βρώμης

250 γρ. βιτάμ

Μισή κούπα μέλι

1 κούπα χοντροκομμένο καρύδι

Μισή κούπα κράνμπερις (cranberries) ή σταφίδες

2 μήλα τριμμένα στον τρίφτη

Κανέλα

…και ότι άλλο σας αρέσει, π.χ. αμύγδαλα, φουντούκια, κομματάκια σοκολάτας, αποξηραμένα φρούτα, λιναρόσπορο, λίγο ταχίνι, τζίντζερ, κλπ.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε όλα τα υλικά μαζί εκτός από το βιτάμ και το μέλι. Σε μπεν μαρί λιώνουμε το βιτάμ με το μέλι και ανακατεύουμε σιγά σιγά να ομογενοποιηθούν. Το ρίχνουμε μέσα στο μπολ με τα στεγνά υλικά μας και ανακατεύουμε πολύ καλά να ενωθούν όλα καλά. Το μείγμα αυτό το απλώνουμε σε ένα ταψί μεσαίου μεγέθους. Θα γίνει περίπου 2 πόντους πάχος μόλις απλωθεί και στρωθεί καλά. Το ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 20 λεπτά περίπου, να ροδίσει λιγάκι από πάνω. Το παρακολουθούμε συχνά όσο είναι στο φούρνο. Μόλις το βγάλουμε το αφήνουμε να κρυώσει πριν το κόψουμε για να κόβονται ομοιόμορφα τα κομμάτια και να μην βγαίνουν τριμμένα.  Το αποτέλεσμα που θέλουμε να πετύχουμε είναι να βγει το γλυκό μας μαλακό σαν κέικ.

Ελένη Παππά

valeart.gr

Χαϊκού: άντρας

ξέρω να τραβάω κουπί
ξέρω να κρατάω τσεκούρι
μαθαίνω να αγγίζω γυναίκα.

Γιώργος Τρίκερι

Το χαϊκού διαβάζεται σε μια ανάσα.

The Little Death: τα μικρά ταμπού του έρωτα

Ανεξάρτητη αυστραλιανή παραγωγή, ακυκλοφόρητη στην Ελλάδα. Ο "μικρός θάνατος" του τίτλου αναφέρεται στον οργασμό/σεξουαλική απόλαυση που αναζητούν τα διάφορα ζευγάρια της ταινίας μέσω των διαφόρων σεξουαλικών "παρεκκλίσεων" [υπάρχει άραγε "κανονικό" - mainstream σεξ;]. Όλα συμβαίνουν σε μια γειτονιά του Σίντνεϊ και κατά κάποιο χαλαρό τρόπο συνδέονται μεταξύ τους. Η ταινία βγάζει γέλιο, κάποιον ερωτισμό και μερικά χρήσιμα συμπεράσματα, αλλά μερικές φορές χάνεται σκηνοθετικά - πιθανόν λόγω της απειρίας του πρωτοεμφανιζόμενου πίσω από την κάμερα ηθοποιού Τζος Λόσον.
Δείτε το με καλή παρέα, χωρίς προκαταλήψεις.

Παναγιώτης Αλεξανδρίδης


για σινεφίλ αναγνώσεις επισκεφτείτε το blog του Παναγιώτη, dromonas1.blogspot.gr.

Byron

Luna and the Whale, Eugenio Cuttica

Θα μπορούσα να σε ρωτήσω πότε βάρυνες
ήταν κάτι ξαφνικό;
κατάπιες μια άγκυρα ελπίζοντας ότι θα την χωνέψεις
επειδή σου πήγαινε τόσο πολύ να φοράς το καπέλο;
Καπετάνιος σωστός
θα είχες γίνει
μέχρι που ανακάλυψες ότι μπορείς να κολυμπάς μόνο από την μία μεριά του σώματός σου
ευτυχώς, έγραφες και με τα δυο σου χέρια
Σε παρακαλώ, αν σκοπεύεις να πνιγείς,
επιτέλους, πες το μου να σταματήσω να βάζω αλάτι στο φαγητό.
Θα βρεις τόση γεύση στον πάτο.
Θα μπορούσα να σε ρωτήσω πότε ελάφρυνες
ήταν κάτι απότομο;
πόσους εμετούς έκανες σε μια μέρα
για να βγάλεις μόνο ένα νύχι που έσπασα γρατζουνώντας την πλάτη σου
έχεις το νύχι αλλά δεν έχεις το σημάδι
Δεν μπορούμε να τα κρατάμε όλα.
Καταλαβαίνω.
Ιεράρχηση.
Τα γυναικόπαιδα πρώτα.
Παιδιά δεν έχουμε.
Πάω μόνη.
Το έχουν αυτό το ρίσκο οι διασώσεις ξηράς
ενδέχεται να σου αρέσει υπερβολικά να επιπλέεις.
Να θυμάσαι, όμως, σε παρακαλώ
Ότι και τα κλαδιά
τον κορμό του δένδρου τον βλέπουν ως το σώμα του κρεμασμένου.
Φοβάται ο φυλλοβόλος τον άνεμο;
Πες μου.

Όλγα Αικατερίνη Φουντέα

Football is War

Στις σελίδες της ιστορίας του ποδοσφαίρου μπορεί να βρει κανείς αρκετούς πρωταγωνιστές. Μαραντόνα, Κρόιφ, Πελέ, Ζιντάν και πολλοί άλλοι έγραψαν με χρυσά γράμματα την δική τους πορεία στο πιο δημοφιλές άθλημα του κόσμου!

Πως θα ήταν η ζωή όμως των παραπάνω ποδοσφαιριστών; Η εξέλιξη τους στους αγωνιστικούς χώρους; Πως θα έμοιαζε ένας ποδοσφαιρικός αγώνας δίχως τακτική; Σε ποιες θέσεις θα έπαιζε ο καθένας από αυτούς αν πρώτα κάποιος δεν τους ''έδειχνε''το δρόμο;

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ ξεκίνησε την καριέρα τους ως επιτελικό χαφ καθιερώθηκε όμως στην θέση του λίμπερο, όπου με την κλάση του συνέβαλε στη ανάδειξη νέων τρόπων προσέγγισης ενός ποδοσφαιρικού αγώνα καθώς και στην αναχαίτιση της αντίπαλης επίθεσης! Αντρέα Πίρλο. Ο Εγκέφαλος της Εθνικής Ιταλίας, της Μίλαν και προσφάτως της Γιουβέντους. Ξεκίνησε ως επιτελικό χαφ και με την παρότρυνση του τότε προπονητή του στην ομάδα του Μιλάνου εξελίχθηκε ως ένα από τα σπουδαιότερα αμυντικά χαφ του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Ένα ποδοσφαιρικό club όσα ''αστέρια'' και αν διαθέτει στις τάξεις του, όσους φροντιστές και αν έχει, ακόμα και τα λεφτά του Προέδρου να εκμεταλλεύεται, χρειάζεται έναν ''Δάσκαλο'', κάποιον που με τις ιδέες του όσο ριζοσπαστικές και αν είναι αυτές να δώσει την ώθηση που απαιτείτε για να πάρει μπρος το όλο εγχείρημα. Γυρνώντας το χρόνο πίσω θα συναντήσουμε σπουδαίους ''Oραματιστές'', ''Δασκάλους της τακτικής'', μετρ των mind games. Ζαγκάλο, Λομπανόφσκι, Τσαπμαν, Χερέρα και ο μεγαλύτερος ''επαναστάτης'' του σύγχρονου παιχνιδιού ο Ρίνους Μίχελς. Γεννήθηκε τον Φλεβάρη του 1928 στο Άμστερνταμ και μας ''άφησε'' μια μέρα σαν και αυτή 03 Μαρτίου του 2005.

Κομβικό σημείο για την μορφή του αθλήματος όπως την γνωρίζουμε σήμερα αναμφίβολα θα πρέπει να σταθεί η δεκαετία του '60, όταν και ανέλαβε τις τύχες του άσημου τότε Άγιαξ σώζωντας τον από τον υποβιβασμό στην δεύτερη κατηγορία της Ολλανδίας. Ήταν ο πρώτος που κατανόησε ότι μια ομάδα ''αλλάζοντας'' τις διαστάσεις του γηπέδου αναλόγως με το αν αμύνεται ή επιτίθεται, μπορεί αυτόματα να ελέγξει απόλυτα το παιχνίδι.

Το αποτέλεσμα γνωστό. Τρόπαια και διακρίσεις αφενός από μια προικισμένη φουρνιά ποδοσφαιριστών (Κρόιφ, Νεέσκες, Ρεπ, Mιούρεν), αφετέρου, μια ευρωπαική πρωτεύουσα έτοιμη πάντοτε να κυοφορήσει επαναστατικές ιδέες σε μια εποχή που άλλαζε. Η κληρονομιά που άφησε στον Αίαντα ανεκτίμητη, φυσικά συνέχισε το μεγάλο έργο του και στην Μπαρτσελόνα όπου δικό του δημιούργημα είναι η περίφημη ακαδημία ''Μασία'' όπου ξεπήδηδαν τα τελευταία χρόνια ποδοσφαιριστές όπως οι Τσάβι, Πικέ, Ινιέστα, Μέσι, οι οποίοι πιστά ακολούθησαν τον πλάνο του Μίχελς. Πρέσινγκ, τεχνητό οφσάιντ, εκμετάλλευση κενών χώρων, κατοχή μπάλας, έκαναν εκατομμύρια φιλάθλους σε όλο τον κόσμο να συγκρίνουν τον Άγιαξ της δεκαετίας του '70 με την ομάδα της Καταλονίας.

''Professional football is something like war. Whoever behaves too properly, is lost. Often misquoted in the form "Football is war". Rinus Michels.
 
Π. Πόντικας.

Προσεχώς: What Happened, Miss Simone

Ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή της δημοφιλούς τραγουδίστριας Nina Simone θα προβληθεί τον Ιούνιο από το αμερικάνικο συνδρομητικό κανάλι Netflix.
Παραγωγός της ταινίας είναι η Lisa Simone Kelly, κόρη της τραγουδίστριας, η οποία έχει ασχοληθεί επίσης με το τραγούδι και το μουσικό θέατρο.
Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Liz Garbus η οποία ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ το 1998 για την ταινία The Farm: Angola USA που περιγράφει τις ζωές έξι κρατουμένων σε φυλακές υψίστης ασφαλέιας.
Επίσης μέσα στο 2015 θα κυκλοφορήσει και βιογραφική ταινία (biopic, όπως  είθισται να αποκαλούν αυτές τις ταινίες στο Χόλιγουντ) με τίτλο Nina όπου την τραγουδίστρια θα υποδύεται η Zoe Saldana (Avatar, Guardians of the Galaxy).

διάβασε επίσης: artists we love ... Nina Simone 

Βραδυπορία

Ζωή σε βάρδιες, εναλλάσσονται την ημέρα και την νύχτα. Κινούμαι ανάμεσα σε καλά οργανωμένα σφαγεία της ανθρώπινης διάθεσης. Ψωμί κι αλάτι ,όσα είπαμε. Ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα ,κάποιες σπάνιες φορές, το παίρνω σαν γεύμα. Αρκετό αυτό, για να αντέχω την συντριβή μου. Οι έννοιες της σχετικότητας και της αμοιβαιότητας κοιμούνται στον κήπο των αιδοίων, γυναίκες με μακριά μαλλιά ως την μέση θυμούνται την Ιουλιέτα. Την Ιουλιέτα, που οι ίδιες σκότωσαν παριστάνοντας την θηριωδία της βίας στο αίμα τους. Μεγάλωσα με γάλα στο ψωμί και ζάχαρη, γι αυτό ποτέ δεν φανταζόμουν τέτοιες στιγμές της ανθρωπότητας. Άρρωστη βαριά η ανθρωπότητα σέρνεται στα γόνατα. Η έλλειψη ευχαρίστησης των ανθρώπων ίσως να είναι εγγενής. Ας είναι! Εγώ θα υπάρχω όπως ήρθα, αθέατη και ορατή, με ότι πιστεύω. Δεν έχω ένα όνομα δια βίου, αυτοκαταργήθηκε, μόλις μύρισα τις νεραντζιές στην πόλη, την εποχή της Άνοιξης. Και οι αυτοκρατορίες των στύσεων κατέρρευσαν καθώς αιματοβαμμένα κορίτσια τις δάγκωσαν και τις έφαγαν. Εκεί ήμουν, όταν όλα άλλαξαν, και πρώτα από όλα ο έρωτας και η αγάπη. Αποδημώ στον θάνατο πιο ελαφρά από ότι νομίζεις. Ψωμί κι αλάτι, όσα είπαμε. Που είσαι; Ακόμη αντέχω, αλλά καμιά αντιπαροχή δεν αποδέχομαι στο όνειρο..

 Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr