Προσεχώς: What Happened, Miss Simone

Ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή της δημοφιλούς τραγουδίστριας Nina Simone θα προβληθεί τον Ιούνιο από το αμερικάνικο συνδρομητικό κανάλι Netflix.
Παραγωγός της ταινίας είναι η Lisa Simone Kelly, κόρη της τραγουδίστριας, η οποία έχει ασχοληθεί επίσης με το τραγούδι και το μουσικό θέατρο.
Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Liz Garbus η οποία ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ το 1998 για την ταινία The Farm: Angola USA που περιγράφει τις ζωές έξι κρατουμένων σε φυλακές υψίστης ασφαλέιας.
Επίσης μέσα στο 2015 θα κυκλοφορήσει και βιογραφική ταινία (biopic, όπως  είθισται να αποκαλούν αυτές τις ταινίες στο Χόλιγουντ) με τίτλο Nina όπου την τραγουδίστρια θα υποδύεται η Zoe Saldana (Avatar, Guardians of the Galaxy).

διάβασε επίσης: artists we love ... Nina Simone 

Ο Ινδιάνοι του Mardi Gras και ο Βig Chief (of the Guardians of the Flame) Donald Harrison

γραφεί ο Κωνσταντίνος Λουκόπουλος

Ο Ινδιάνοι του Μαρντί Γκρα, είναι μια παράδοση των κατοίκων της πόλης της Νέας Ορλεάνης, η οποία έχει τις ρίζες της στα χρόνια της δουλείας στις Ηνωμένες Πολιτείες (γύρω στα 1700) . Σκλάβοι αφρικάνικής καταγωγής οι οποίοι δραπέτευαν από τις φυτείες, έβρισκαν καταφύγιο και φροντίδα, σε καταυλισμούς ιθαγενών ινδιάνων (των φυλών Choctaw, Seminoles, και Chickasaws) σε ολόκληρη την πολιτεία της Λουιζιάνα. Προς τιμήν αυτού του γεγονότος, οι αφροαμερικανοί κάτοικοι της νέας Ορλεάνης, ντύνονται με ινδιάνικα κουστούμια, κατά τη διάρκεια του Μαρντί Γκρά (της μέρας του Καρναβαλιού, περίπου αντίστοιχης με τη δική μας Καθαρή Δευτέρα)  και παρελαύνουν στους δρόμους της πόλης. Τα κουστούμια τους, που είναι εξαιρετικά εξεζητημένα, κατασκευάζονται με διακοσμητικά φτερά και πούπουλα, κεντημένες χάντρες και διάφορα άλλα πλουμίδια, και περιλαμβάνουν σύνθετες απεικονίσεις με σκηνές της παράδοσης και των δύο πολιτισμών. Η λεπτοδουλειά και η λεπτομέρεια κάθε αμφίεσης, απαιτεί μόνιμη καθημερινή ενασχόληση με αυτό, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Τα κουστούμια, πρέπει να εναλλάσσονται κάθε χρονιά, και θεωρείται αδιανόητο να χρησιμοποιηθεί το ίδιο κουστούμι δυο φορές. Κάθε συμμετέχων έχει το δικό του ρόλο, όμως το γενικό πρόσταγμα ανήκει δικαιωματικά στον αρχηγό της κάθε φυλής (Big Chief.) Η παρέλαση με πλήρη περιβολή εμβλημάτων της κάθε φυλής, συνοδεύεται από ψαλμούς και παραδοσιακά τραγούδια, κρουστά και λεκτικές ανταπαντήσεις μεταξύ των φυλών, όταν συναντιούνται σε σταυροδρόμια με φυλές από άλλες γειτονιές ( κυρίως ινδιάνοι της άνω πόλης με τους ινδιάνους της κάτω πόλης) 
Εκτός της ημέρας του Μαρντί Γκρα, υπάρχουν πλέον άλλες δυο ημερομηνίες στις οποίες εμφανίζονται οι φυλές, κατά τη διάρκεια του χρόνου: την ημέρα που είναι γνωστή ως super Sunday προς τα τέλη του χειμώνα, και το σούρουπο της νύχτας του Αγίου Ιωσήφ. 

Ο Βig Chief (of the Guardians of the Flame) Donald Harrison jr. έμαθε  την παράδοση απ' τον εκλιπόντα πλέον πατέρα του Donald Harrison sr., αναλαμβάνοντας το σκήπτρο της φυλής του, της Congo Square. Από κει και το όνομα της μπάντας του, Congo Nation Square, που παίζει μια εντυπωσιακή μεταμοντέρνα μίξη της τζαζ της Νέας Ορλεάνης, των μπλουζ και των παραδοσιακών ινδιάνικων ρυθμών και τραγουδιών, όλα υπό την καθοδήγηση του άλτο σαξόφωνου του Harrison. Ο εμβληματικός δίσκος αμάλγαμα, είναι το Indian Blues (1992), από όπου και το χαρακτηριστικό κομμάτι "HU-TA-NAY" που ακούγεται πιο κάτω, από ζωντανή συναυλία μαζί με τον θρυλικό Dr. John. Ο Harrison επέστρεψε μόνιμα στη Νέα Ορλεάνη από το 1999 και ασχολείται με τη διατήρηση και τον εμπλουτισμό της παράδοσης, έχοντας ήδη μια λαμπρή νεοϋορκέζικη (και διεθνή) καριέρα πίσω του, (πχ. ως post bop σαξοφωνίστας με τους Jazz Messengers του Art Blakey μαζί με τον τρομπετίστα Terence Blanchard, αλλά και μια εξαιρετική δισκογραφική παρουσία, όπου ως band leader, και συνθέτης, γράφει κομμάτια που αναμειγνύουν πάμπολλα είδη της τζαζ, πχ τη λάτιν ή το hard bop, με διάφορες σύγχρονες τάσεις της μαύρης μουσικής πχ. το  χιπ χοπ) 

πηγές: 
http://en.wikipedia.org/wiki/Donald_Harrison, 
http://en.wikipedia.org/wiki/Mardi_Gras_Indians

https://www.youtube.com/watch?v=1J3MWiToJ9c

artists we love ... Nina Simone

Η Νίνα Σιμόν (πραγματικό όνομα Γιουνίς Κάθλην Γουέημον, (21 Φεβρουαρίου 1933 - 21 Απριλίου 2003) ήταν τραγουδίστρια, στιχουργός και πιανίστρια. Αν και οι ειδικοί την κατατάσσουν στους καλλιτέχνες της τζαζ μουσικής, η ίδια δεν αποδέχτηκε ποτέ αυτήν την τυποποίηση. Από γενική άποψη το έργο της καλύπτει ένα ευρύ φάσμα, από τη μπλουζ, τη ρυδμ΄εν΄μπλουζ έως τη σόουλ μουσική. Η φωνή της χαρακτηρίζεται από πάθος, μεγάλες αναπνοές και τρέμουλο.
Σε ηλικία δεκαεπτά ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο την ερμηνεία διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη σχολή Juilliard School of Music της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.


Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με τα καλλιτεχνικό όνομα "Νίνα Σιμόν". Το "Νίνα" - στα ισπανικά "κορίτσι" - ήταν το παρατσούκλι που της κόλλησε ο φίλος της ενώ το "Σιμόν" προήλθε από το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού Σιμόν Σινιορέ. Άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύτερο κοινό το 1959 ερμηνεύοντας σε διασκευή το "I Loves You Porgy" (από το μιούζικαλ Porgy And Bess) του Τζωρτζ Γκέρσουϊν, το οποίο ήταν και η μοναδική της επιτυχία που θα εισερχόταν στο αμερικανικό Top 40. Ακολούθησε το "My Baby Just Cares For Me" (το οποίο επανήλθε ως επιτυχία τη δεκαετία του 1980, όταν χρησιμοποιήθηκε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις του αρώματος Chanel No. 5).
Κατά τη δεκαετία του 1960 η Σιμόν αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά στρατευμένων τραγουδιών, όπως τα "To Be Young, Gifted And Black" (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) "Blacklash Blues", "Mississippi Goddam" (με αφορμή τη δολοφονία του Μαύρου αγωνιστή Μέντγκαρ Έβερς και την έκρηξη βόμβας σε εκκλησία, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα Μαύρα παιδιά), "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free" και το "Pirate Jenny" του Κουρτ Βάιλ (από την Όπερα της Πεντάρας).


Το 1961, η Νίνα Σιμόν ηχογράφησε μια εκτέλεση του παραδοσιακού τραγουδιού "House Of The Rising Sun", ένα τραγούδι το οποίο αργότερα ηχογράφησε και ο Μπομπ Ντίλαν, ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία από τους Animals. Στα τραγούδια για τα οποία είναι διάσημη περιλαμβάνονται το "I Put A Spell On You" (η αυθεντική εκτέλεση είναι του 'Screamin' Jay Hawkins), το "Here Comes The Sun" των Beatles, και το "Four Women". Η Σιμόν ήταν πολυδιάστατη ως καλλιτέχνης και αυτό ήταν έκδηλο στο σύνολο της μουσικής της, που συχνά είχε την απλότητα της παραδοσιακής μουσικής. Σε μία και μόνη συναυλία, μπορούσε με ευκολία να περνάει από γκόσπελ ήχους σε μπλουζ και τζαζ, και από κομμάτια όπως το "For All We Know", σε κομμάτια εμποτισμένα με κλασσικές ευρωπαϊκές επιρροές. Στην κινηματογραφική επιτυχία του Νόρμαν Τζούισον, "The Thomas Crown Affair" του 1968, με πρωταγωνιστές τον Στιβ Μακ Κουίν και τη Φέη Ντάναγουεϊ, ξεχώριζε το τραγούδι"Sinner Man" και έφερε τη μουσική της Νίνα Σιμόν κοντά σε ένα ευρύτερο κοινό.


Κινηματογραφικές ταινίες όπως το "Point Of No Return" του 1993, το "Romeo And Juliet" του 1996 και το "The Thomas Crown Affair" του 1999 (ριμέικ της ταινίας του 1968), περιλάμβαναν μερικά από τα τραγούδια της, παρουσιάζοντας στη νεότερη γενιά την εκφραστική μουσική της.


Elisabeth Maousidou