The Woodsman, όταν παραμονεύουν οι δαίμονες από το παρελθόν

σκηνοθεσία Nicole Kassell πρωτ. Kevin Bacon

Μια πολύ δυνατή ταινία του ανεξάρτητου αμερικάνικου κινηματογράφου, με υπόγειες αναφορές στο παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας, που δίνει την ευκαιρία να αναδείξει ο Kevin Bacon το μεγάλο παραγνωρισμένο του ταλέντο.
Ο Walter αποφυλακίζεται με αναστολή μετά από 12 χρόνια φυλάκισης για παιδεραστία σε βάρος ανήλικων κοριτσιών. Προσπαθώντας να κάνει μια νέα αρχή, εγκαθίσταται σε μια μικρή πόλη επιτηρούμενος από αστυνομία και ψυχιάτρους, πιάνει δουλειά σε ξυλουργείο και κάνει μια σχέση με μια συνάδελφο του. Όμως το παρελθόν είναι υπαρκτό, δε γίνεται να διαγραφεί ούτε από τον ίδιο ούτε από τους άλλους. Σύντομα το μυστικό του θα γίνει γνωστό και θα προκαλέσει τη φρίκη και τον αποτροπιασμό του κοινωνικού περιβάλλοντος.
Η Kassell αντιμετωπίζει το επικίνδυνο θέμα της παιδεραστίας, που βρίσκει απέναντι - και δικαίως - το σύνολο της κοινής γνώμης, με μεγάλη εντιμότητα και χωρίς ηθικολογίες. Επιλέγοντας τη χαμηλόφωνη προσέγγιση, δεν τραγικοποιεί, δεν εκβιάζει συναισθηματικά, αλλά και δεν κρύβει τίποτα κάτω απ το χαλί. Ο Walter είναι πράγματι παιδόφιλος και η Kessell τολμά να κοιτάξει με ειλικρίνεια μέσα στην ψυχή του ''τέρατος''. Δεν το εξωραΐζει, δεν το κρίνει, παρακολουθεί τον αγώνα του με τον ''κακό λύκο'' που κρύβει μέσα του. Παράλληλα το τοποθετεί μέσα στο τερατώδες περιβάλλον της ''υγιούς'' σύγχρονης πραγματικότητας, με την υποκρισία να κυριαρχεί, με τα στερεότυπα να υπαγορεύουν συμπεριφορές και στάσεις, με τη σεξουαλική κακοποίηση να κρύβεται σε περιβάλλοντα υπεράνω πάσης υποψίας....
Σε τελευταία ανάλυση η Kessell τολμά να θέσει ένα προκλητικό δίλημμα: μπορεί ο άνθρωπος να υπερβεί τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του, μπορεί ο ''κακός λύκος'' να γίνει ο ''ξυλοκόπος'' του παραμυθιού? Ή πρέπει να την αποδεχτεί και να μάθει να ζει μ αυτήν, αγωνιζόμενος συνεχώς ενάντια της?
Και αφήνει τον ήρωά της και όλους εμάς να το απαντήσουμε.

Γιούλη Ζαχαρίου

Όγκμα*

Α λογάκια από ζάχαρη
κι ευχαριστώ τα καλοκαίρια των φιλιών
γιατί είμαι ακτή γυναίκας
γεμάτη καθρέφτες.
Με τόλμη ο Θάνατος χρόνους χίλιους τριακόσιους με γιορτάζει
μέχρι από σε να με ξανακερδίσει
κι εγώ κρατώ σε μπουκαλάκι αέρα ραγισμένο
όπως η έφηβη του αγαπημένου τα μαλλιά.
«Αγαπημένου», είπα, και σε γεύτηκα
υγρή αψίδα και Χειμώνα μου, που,
όταν στο βρύο της μασχάλης σου κοιμάμαι,
μπαίνουν λύκοι μες στο χρόνο, τον ξεσκίζουν
ρίζα του κέλτικου αίματός μου, ρίζα,
ξανθέ μου Κόελχεν,
τραχιά Φωνή σε νύχτα παχιά στο Τάμπθαμορ,
πόσα φεγγάρια σε φοβήθηκαν
εσένα που χάλασες τους
ειρμούς της Ιστορίας
για να με καταπιείς ατσάλινη Ανδρομέδα
και τώρα μαρτυρικά που με ξερνάς απ’ τους καρπούς
γιατί με ζήτησες λυμένο κύμα καταπάνω σου.
Ναι τώρα
Α λογάκια από ζάχαρη
στα χείλη που αναβλύζουνε φαράγγια
και στο λεπίδι του παλιού μου τρόπου ν’ αγαπώ
μόνον Εσύ να κόβεσαι.
Είμαι εδώ ανείπωτη.

Στέλλα Δούμου
.
*Ογκμα:*Στην κελτική μυθολογία, ο Όγκμα, ρήτορας και υπερασπιστής των Τουάθα ντε Ντανάν, είναι ο θεός της γνώσης, της έμπνευσης και του ποιητικού λόγου.

η ποιητική συλλογή της Στέλλας με τίτλο: Έρως αρόδο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κουκούτσι.

χωρίς επιστροφή

Η φύση δεν σκέφτεται. Πράττει.
Ο νους σκέφτεται. Δεν πράττει.
Πού είναι η Έξοδος. Γιατι αργεί.
Μια ολόκληρη γη από ανθρώπους
σε μιαν ασυνεννοησία ελεεινή.
Το τσαλαπατημένο δικαίωμα
εχάθη κάπου, ποιος ξέρει πού,
μα επιστροφή δεν έχει.

Katia  Tornay

Παλιό καλό Χόλιγουντ: The Getaway

Ελληνικός τίτλος: Ήταν δύο φυγάδες - 1972

Περιπέτεια θρίλερ σε σκηνοθεσία Sam Peckinpah, με τους Steve Mc Queen, Ali Mac Graw, Ben Johnson.
Μετά από 4 χρόνια στη φυλακή ο "Doc" McCoy (Steve McQueen), επαγγελματίας ληστής, παρά την καλή διαγωγή που έχει επιδείξει, δεν τα καταφέρνει να βγει έξω με αναστολή. Το γεγονός αυτό τον αναγκάζει να στείλει τη σύζυγό του Carol McCoy (Ali MacGraw), στον ισχυρό αλλά διεφθαρμένο τοπικό επιχειρηματία Jack Benyon (Ben Johnson) και να τον παρακαλέσει να μεσολαβήσει για την αποφυλάκισή του. Ο Benyon δέχεται με τον όρο ο McCoy να οργανώσει μια ακόμη ληστεία τράπεζας. Όταν ο McCoy αποφυλακίζεται, πραγματοποιεί με επιτυχία τη ληστεία, μαζί με συνεργάτες του Benyon. Όμως τα πράγματα αλλάζουν όταν καταλαβαίνει ότι ο Benyon σκοπεύει να τον βγάλει από τη μέση και ότι η γυναίκα του κοιμήθηκε με τον Benyon, για να βγει αυτός από τη φυλακή. Αυτό, που όμως δεν γνωρίζει, είναι πως από τη στιγμή που πήρε μέρος σ΄ αυτή τη ριψοκίνδυνη κι αιματηρή ληστεία, έχει μπλέξει με διπρόσωπους ανθρώπους και θανάσιμες παγίδες ... Έτσι, έχοντας μαζί του τα κλοπιμαία και μετά από πολλές περιπέτειες, θα προσπαθήσει να διαφύγει, μαζί με την Carol στο Μεξικό, για να σώσουν όχι μόνο τον έρωτά τους αλλά και τις ζωές τους.
Μετά το πρωτοποριακό "Wild Bunch" το 1969 και πριν από το εξίσου συναρπαστικό "Bring me the head of Alfredo Garcia" το 1974, ο Sam Peckinpah, αυτός ο κινηματογραφικός ποιητής της βίας, σκηνοθετεί άλλο ένα “εκτός νόμου” αριστούργημα γεμάτο - με τι άλλο - βία, σκόνη, ιδρώτα και αίμα. Ένα φιλμ συναρπαστικό όσο και διασκεδαστικό, με αγωνιώδεις ανατροπές, θεαματικές καταδιώξεις και χαρακτήρες, που όπως πάντα, αγγίζουν τα όρια της ειρωνείας και του κυνισμού. “The Getaway”, μία βίαιη ταινία, που για χαρακτηριστικό της έχει την καταιγιστική δράση και πρωταγωνιστές τον θαυμάσιο Steve McQueen και την όμορφη και σέξι Ali MacGraw. (Η ταινία αυτή ήταν άλλωστε και η αιτία της γνωριμίας και του έρωτα, που έζησαν).
Η “ζωντανή" σκηνοθεσία, το σφιχτοδεμένο σενάριο, η χρήση των σκηνών slow motion και η αδιάκοπη ένταση, κάνουν την ταινία μοναδική, μα εκείνο που κάνει περισσότερο εντύπωση είναι η υπέροχη φιγούρα του Steve McQueen, αυτού του εξαίρετου ηθοποιού, που έφυγε από κοντά μας τόσο γρήγορα.
Το 1994 ο σκηνοθέτης Roger Donaldson γύρισε ένα όχι και τόσο επιτυχημένο remake, με πρωταγωνιστές τον Alec Baldwin και την Kim Basinger στους κύριους ρόλους.

από τον   Φίλο  kst

επιθανάτια ερωμένη

Την παρατηρούσε ώρα
Πέρασε καιρός
Μια ακόμη αγάπη
Εκείνη κολλημένη εκεί
Στην καρδιά του
Καρικευμένη με θλιμμένα ποιήματα
Λόγια θανάτου
Έρωτας ανεκπλήρωτος
Μοναχικός
Σαν κάκτος που
Άνθισε ένα ωραίο λουλούδι
Μια φορά κι ύστερα
Έμεινε ανεξίτηλος κι ανεξίκακος
Στη μνήμη γεμάτος αγκάθια
Την παρατηρούσε ώρα
Έξυσε με προσοχή κάθε ένδειξη χαράς
Από το πρόσωπό της
Χάραξε κέρατα και αιμοβόρα δόντια
Ζωγράφισε τα μελιά μάτια της κίτρινα
Γατίσια τρομακτικά
Να μη χαμογελούν
Ήξερε πως αυτή
Θα τον περίμενε για πάντα
Μόνο σ' αυτή ΠΟΤΕ δε θα γύριζε
Μια νέα αγάπη θα τον παρηγορούσε κι αυτό το χειμώνα
Μια άλλη γυναίκα εξωτική
Θα έδινε άρωμα και γεύση στις μέρες του
Όχι εκείνη
Εκείνη έπρεπε να μείνει πληγή
Να τη φέρει ανοιχτή επάνω στην καρδιά ως το τέλος
Εκείνη όφειλε να την κρατήσει ανέγγιχτη
Απείραχτη άφθαρτη κι άμωμη
Ως το τέλος
Μ' εκείνη αγκαλιά σαν όνειρο
Θα είχε το θάρρος ν' αγκαλιάσει το έρεβος.

Χρύσα Βελησσαρίου

ή νεοεκδοθείσα ποιητική συλλογή της Χρύσας έχει τίτλο Momenta Aurantia και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άλλωστε

γοητεία

Η γοητεία είναι φύλο θηλυκό, αλλά περιέχει τα πάντα..
Απείρως γοητευτικά, τα πορτρέτα των ονειροπόλων, αυτοί που είναι συνεχώς απόντες..
Οι κουβέντες που οδηγούν σε μια ερωτική φαντασίωση
Η αφή, η μυρωδιά, ο ποιητικός λόγος χωρίς εισαγωγικά
Η πραγματική ελευθερία που ορίζεται από την απουσία οποιασδήποτε αποστολής
Η ανάγκη της αίσθησης του ιλίγγου, αυτή αχόρταγη διάθεση της πτώσης και της αντίληψης του κενού
Η ικανότητα της αυτοδιάθεσης
Η ανάλαφρη προσμονή αυτών που δεν έχουν υπάρξει
Όχι η μεταμέλεια, απλά η συνειδητοποίηση
Η ανάγκη μιας ζωής που έχει τέχνη και αισθητική
Το βίωμα πολλών ζωών κι όχι η μια.
Η φιλαρέσκεια, σαν υπόσχεση συνουσίας κι όχι κάλυψη ανασφαλειών
Η δυνατότητα να αλλάζεις ενώ έχουν ταξιδέψει πολλά χρόνια στην πλάτη σου
Όλη η ασχήμια που ενώ έχεις εισπράξει μπορείς να την πετάξεις μακριά σου χωρίς κόστος, μόνο και μόνο γιατί η έκρηξη της ομορφιάς σου μοιάζει απόλυτα προσεγγίσιμη
Ένα καλοδουλεμένο μυαλό που συνεχίζει να εκπέμπει και να έχει φως ενώ άπειρα σκοτάδια έζησε δια του σώματος του
Αυτοί που αξίζουν να είναι άντρες κι αυτές που αξίζουν να λέγονται γυναίκες
Η ισορροπία σε μια φαινομενικά ανισόρροπη ζωή
Η φιλία, ο έρωτας
Η αντίληψη μιας άλλης πραγματικότητας εκτός αυτής που υποτίθεται πως υπάρχει
Ο σουρεαλισμός
Οι ηδονές σε όλες τις ενσαρκώσεις τους
Το αρχαίο κάλλος
Η πνευματική καλλιέργεια ενός χαρακτήρα αυτόφωτου
Η αυτοπεποίθηση
Η ζωή χωρίς προθέσεις
Οι εναλλακτικοί τρόποι σκέψης και ζωής
Το άδολο
Η ευγνωμοσύνη
Η έμφυτη ανάγκη της μη τυφλότητας
Η παραδοχή των αδυναμιών μας κι η έκθεση τους στους άλλους
Η αγάπη
Η συγχώρεση ως ανάγκη εσωτερική και πάλη για προσωπική ελευθερία από τις σφιχτές αλυσίδες ενός σκοτεινού εκδικητικού πάθους που γίνεται μανία..

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

we can be heroes

σκέφτηκα έναν ήρωα
μέσα σε κάποια ιστορία:
ο ήρωας μου πηγαίνει κάθε βράδυ στο σινεμά
και βλέπει κάθε βράδυ την ίδια ακριβώς ταινία.
η υπόθεση της ταινίας είναι πολύ απλή:
είναι ένας τύπος που πάει κάθε βράδυ στο σινεμά
και βλέπει
–κάθε βράδυ όμως-
την ίδια ακριβώς ταινία.
στην ταινία αυτή –στην ταινία μέσα
στην ταινία εννοώ- παίζω εγώ.
τρέχω, κυνηγάω, σκοτώνω, ερωτεύομαι, επινοώ,
γενικά κάνω διάφορα
για χάρη της πλοκής και μόνο.
μα κατά βάθος –κι αυτό είναι κάτι που ακόμα
κι οι δημιουργοί του φιλμ το αγνοούν- σκέφτομαι.
μεθοδικά κι επίμονα.
σκέφτομαι έναν ήρωα
μέσα σε κάποια ιστορία.

Γιάννης Αντάμης

Σινεμά με την Βίκυ: Les garçons et Guillaume, à table!, μια επώδυνη απογαλάκτιση

Les garçons et Guillaume, à table! / Me, myself and mum / Εγώ, ο εαυτός μου και η μαμά - Guillaume Gallienne (2013)

Ο Guillaume, γόνος ευκατάστατης μεγαλοαστικής οικογένειας, μεγαλώνει σαν κορίτσι, καθώς έτσι πιστεύει πως θα ευχαριστήσει περισσότερο τη μητέρα του που είναι το πρότυπό του.
Γαλλική κοινωνική κομεντί, διασκευή ενός αυτοβιογραφικού θεατρικού μονολόγου, που ο πρωταγωνιστής, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας, μετέφερε στη μεγάλη οθόνη.
Μία από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες στην Γαλλία, βραβευμένη στις Κάννες και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Guillaume Gallienne.
Έξυπνη, ρομαντική, αστεία, συγκινητική, περιγράφει τη διαφορετικότητα ενός παιδιού και στη συνέχεια ενός εφήβου με τέτοιο τρόπο που αποφεύγει να κάνει την ιστορία ένα ακόμη απαισιόδοξο μελόδραμα από τη μία, ή μία γλυκανάλατη γελοιότητα από την άλλη, παρά την υπερβολική παρουσίαση των γεγονότων.
Στόχος της, να σε αγγίξει αν έχεις ευαισθησίες, να σε κάνει περάσεις ευχάριστα για σχεδόν μιάμιση ώρα, ακόμα και να σε κάνει να γελάσεις με την ψυχή σου.
Ο Gallienne στον ομώνυμο ρόλο, είναι κομψός, εκφραστικός, παραστατικός, με λίγα λόγια, ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ.

Βίκυ Ελευθερίου

πρωινό

Όμως όλα από ένα αδιάφορο πρωινό ξεκινούν.
Ένα αδιάφορο πρωινό που δεν είναι σαν τ' άλλα. Ξαφνικά νιώθεις να ακούς μουσική. . Κόσμος είναι αυτό που φτιάχνεις εσύ. Αναπνέεις βαθιά. Εκτιμάς το ατέλειωτο οξυγόνο. Λατρεύεις το κρύο που ακουμπά το μάγουλά σου. Ξαφνικά σ' αρέσει ακόμα κι ο χειμώνας. Τι αξία θα είχαν άλλωστε τα καλοκαίρια, χωρίς τους χειμώνες, επαναλαμβάνεις. Δυναμώνεις τη μουσική, αρχίζεις να κουνάς ρυθμικά το κεφάλι σου . Ξαφνικά οι καθρέφτες ξεθολώνουν και βλέπεις καθαρά. Αυτό που βλέπεις σου αρέσει. Ξαφνικά ερωτεύεσαι. Τη ζωή. Κι εσένα. Κι αν δεν είσαι φίλε μου, ερωτευμένος με τον άνθρωπο που βλέπεις στον καθρέφτη κάθε πρωί, δεν πας πουθενά.
Κλείνεις το μάτι συνωμοτικά στο σύμπαν.
Η συμφωνία σας υπογράφηκε.

Νεφέλη Ζ

Ο φοιτητής που νίκησε το Facebook

Τον Ιούνιο του 2013 ένας Αυστριακός φοιτητής νομικής στράφηκε εναντίον του Facebook, αμφισβητώντας ότι προστατεύονται τα προσωπικά του δεδομένα στις ΗΠΑ. Λίγοι έδωσαν τότε σημασία στον νεαρό "Δαυίδ" που αποφάσισε να τα βάλει με τον "Γολιάθ" της ψηφιακής εποχής. Δύο χρόνια μετά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δικαίωσε τον 28χρονο Max Schrems κρίνοντας άκυρη τη συμφωνία "Safe Harbor" στο πλαίσιο της οποίας το Facebook, η Google, η Amazon και άλλες εταιρίες μπορούν να μεταφέρουν δεδομένα Ευρωπαίων πολιτών στις ΗΠΑ.
"Συγχαρητήρια Max Schrems, άλλαξες τον κόσμο προς το καλύτερο" έγραψε στο Twitter o Edward Snowden, οι αποκαλύψεις του οποίου για μαζικές παρακολουθήσεις από αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών όπως η NSA έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην έκβαση της διετούς δικαστικής διαμάχης. "Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ακύρωσε ένα νόμο που χρησιμοποιείτο συστηματικά για παρακολούθηση. Ως εκ τούτου, είμαστε όλοι πιο ασφαλείς" πρόσθεσε σε άλλο tweet.

Ιωάννα Μπρατσιάκου

πηγή: news247.gr

για να διαβάσεις ολόκληρο το άρθρο, πάτησε εδώ

Agora, όταν η γνώση θεωρήθηκε αμάρτημα

Ιστορική – Δραματική σε σκηνοθεσία Alejandro Amenábar, με τους Rachel Weisz, Max Minghella, Oscar Isaac.

Ιστορική και δραματική ταινία, σκηνοθετημένη έξυπνα και με έμπνευση από τον Ισπανό Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, που καταφέρνει με τις όμορφες και συγκλονιστικές σκηνές της να σε βάλει στο πνεύμα της εποχής της.
Έργο, που αναφέρεται στην Υπατία (την υποδύεται πειστικά η όμορφη Ρέϊτσελ Βάϊς), μια γυναίκα φιλόσοφο, αστρονόμο κι επιστήμονα καθώς και σ΄ ένα αρχαίο κόσμο, που σιγά σιγά καταρρέει, με το Χριστιανισμό ολοένα να γίνεται πιο ισχυρός και με τον φανατισμό να επικρατεί.
Η ταινία γυρίστηκε στη Μάλτα. Απεικονίζει πολύ πειστικά την αρχαία πόλη της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου και αποδίδει με ρεαλισμό ιστορικά και ευαίσθητα γεγονότα, όπως την καταστροφή της ονομαστής βιβλιοθήκης και τις θρησκευτικές συγκρούσεις, που είχαν ξεσπάσει.

από τον   Φίλο  kst

Έρωτας στο διαδίκτυο

Ήταν τόσο ωραία χθες βράδυ! Πω πω, νιώθω πτώμα. Χθες έμεινα μέσα, ξενύχτησα όμως στο τσατ, μιλούσα με το Δημήτρη κι έκανα τσεκ ιν, πως είμαι στο Kiku και τρώω tempura με wasabi sauce, για να ξέρουν οι φίλοι μου πόσο ωραία περνάω. Και στο Δημήτρη πως είμαι στο Kiku είπα, με παρέα, ήταν πολύ βαρετά και προτιμούσα να μιλάω μαζί του, τι να του πω ψέμματα; Δε μπορώ! Ελπίζω μόνο το Kiku να είναι ανοιχτό, ουψ δεν το τσέκαρα αυτό!

Δεν εχω πει σε κανέναν, ότι μιλάω ένα μήνα μ’ έναν άγνωστο. Έλεος δηλαδή, θα με περάσουν για καμιά ξελιγωμένη, ποια; Εμένα, που εχω ένα σωρό παρέες με πλούσιους εργένηδες, που πηγαίνουμε τις εκδρομές μας, βγαίνουμε… Περνάμε σούπερ δε λέω, απλά δεν υπάρχει κάτι να με συναρπάζει…

Ο Δημήτρης είναι αρχιτέκτονας, μένει στη Βούλα κι έχει δικό του γραφείο. Είναι ψηλός, γυμνασμένος με γαλάζια μάτια και μαύρα μαλλιά. Είναι όμως άνθρωπος χαμηλών τόνων, δεν έχει φωτογραφίες που μοστράρει τους κοιλιακούς τους, σέλφι σε καθρέφτες και τέτοιες βλακείες. Έχει φωτογραφίες με τα υπέροχα μάτια του, από ταξίδια και κάποιες μυστήριες που φαίνονται μόνο τα παπούτσια του, τα χέρια του, αχ πολύ μου αρέσουν. Έχει κι εκεινος μεγάλες παρέες, αλλά έχει πολύ δουλειά λέει οπότε δε μπορεί να βγαίνει συχνά έξω για ποτό. Μεταξύ μας εγώ δεν είχα ποτέ μεγάλες παρέες, ούτε φίλους πλούσιους εργένηδες, λεπτομέρειες…

Ο Δημήτρης πηγαίνει θέατρο, παρακολουθεί σεμινάρια, εκθέσεις ζωγραφικής. Βέβαια την άλλη φορά που πήγαμε στην ίδια εκδήλωση κι έψαχνα σαν τρελή να τον βρω, ήρθε βιαστικά κι έφυγε, γιατί είχε πάλι πολύ δουλειά. Μια ευκαιρία είχα να τον δω, πάει κι αυτή! Δεν ξέρω αν θα εμφανιζόμουν βέβαια, ντρέπομαι, ίσως κρυβόμουν σε μια γωνίτσα, έτσι να τον δω λίγο!

Είναι ελεύθερος και θέλει να κάνει μια σοβαρή σχέση. Έχουμε μιλήσει και οι δυο πολύ για τα προσωπικά μας, τι θέλουμε από τη ζωή, πώς σκεφτόμαστε το μέλλον. Έχουμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα, μιλάμε πλέον καθημερινά, κάνουμε σεξ, πληκτρολογώντας… ο Θεός να το κάνει σεξ, αλλά τέλος πάντων. Οριακά είμαι να βάλω «σε σχέση».

Έβαζε «like» στις αναρτήσεις μου, ανταλλάζαμε καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα, εεε και μια μέρα μου έκανε αίτημα φιλίας. Είναι πολύ ευγενικός, γλυκός και σέξυ! Και τώρα που το σκεφτομαι, έχει αργήσει να μου στείλει καλημέρα. Δε μου αρέσει αυτό!

Θα στείλω εγώ. «Καλημέρα μωρό μου!». Έχουν περάσει 10 λεπτά και ακόμα να απαντήσει. Θα τρελαθώ, τι γίνεται; Χθες ήμασταν τόσο καλά, τι συνέβη; Έκανα κάτι κακό; Θα τον πάρω τηλέφωνο! Αχ δεν εχω τον αριθμό του. Δεν έχω τον αριθμό του; Μα καλά, ένα μήνα μιλάμε, κάνουμε σεξ, σχέδια για τις καλοκαιρινές διακοπές, μόνο ημερομηνίες γάμου δεν έχουμε κλείσει και δεν εχω τον αριθμό του; Έχει γούστο να είναι παντρεμένος ή κανένας τρελός, που μου λέει ψέματα. Δε θα το αντέξω…

Γκλιιινγκ, μήνυμα! «Καλημέρα μωρό μου», αχ απάντησε επιτέλους…

Ααααχ θέλει να βρεθούμε! Να φορέσω, λέει, εκείνο το στενό φορεματάκι που περιέγραφα χθες, να αφήσω τα ξανθά μου μαλλιά κάτω, γιατί του αρέσουν πολύ! Θέλει λέει να έρθει να με πάρει απ’ το σπίτι μου στη Γλυφάδα…

Όχι, όχι αγχώθηκα τώρα. Δε μπορώ, δεν είμαι εγώ για σχέση τελικά. Θα του πω, ότι χρειάζομαι λίγο χρόνο ακόμα, να κρατήσουμε το μυστήριο. Ναι, αυτο θα του πω. Είναι προτιμότερο απ’ το να του πω, ότι δεν είμαι 50 κιλά, ούτε ξανθιά, ούτε μένω στη Γλυφάδα. Κρίμα κι έκανα τόσα όνειρα γ’ αυτή τη σχέση…

Το παραπάνω κείμενο, όπως καταλαβαίνετε, αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας!

Οι διαδικτυακές σχέσεις είναι πια μέρος της ζωής μας, αρκεί να μη μένουμε μόνο εκεί. Η πραγματική γνωριμία γίνεται, όταν έχεις τον άλλο απέναντι σου, όταν βλέπεις πώς μιλάει, πώς φέρεται σε σένα και στους άλλους. Γι’ αυτό, όταν ξεκινάμε μια γνωριμία στα «social media» και αρχίζουμε να φλερτάρουμε και να ενδιαφερόμαστε για τον άλλο, καλό είναι να μην αφήνουμε να περνάει μεγάλο χρονικό διάστημα, φτιάχνοντας στο μυαλό μας μια εικόνα με κομμάτια από φωτογραφίες, φράσεις, τραγούδια κτλ. Ένα τέτοιου είδους προφίλ είναι συνήθως ένα πολύ μικρό κομμάτι από τη πραγματικότητα, καμιά φορά είναι κι ένα ολόκληρο ψέμα.

Παράδειγμα, η ταινία Catfish με θέμα την ιστορία του Nev Schulman, ο οποίος αναπτύσσει διαδικτυακά ένα ειδύλλιο με μια κοπέλα. Μηνύματα, καρδούλες, τηλέφωνα, δώρα από την οικογένειά της διαδέχονται το ένα το άλλο. Όταν αρχίζει να υποπτεύεται όμως, πως κάτι δεν πάει καλά αποφασίζει με την βοήθεια του αδερφού του κι ενός φίλου να ψάξει περισσότερο και να την συναντήσει. Η πραγματικότητα ήταν τουλάχιστον σοκαριστική. Το Catfish έγινε πετυχημένη σειρά στο MTV και βρίσκεται ήδη στον 4ο κύκλο της, με το πρωταγωνιστή σε ρόλο ντετέκτιβ να προσπαθεί να ανακαλύψει τις αλήθειες και τα ψέματα του online dating.

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να φτιάξει μια άλλη ζωή, έναν άλλο χαρακτήρα και πάνω σε αυτό να δημιουργήσει μια σχέση με το ρίσκο της αποκάλυψης, πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω. Ωραίο το μυστήριο, αλλά μπορεί να κρύβει κινδύνους, καλό θα είναι να είμαστε λίγο προσεκτικοί..

Μαριλένα Χρόνη

αναδημοσίευση από: animartists.com

Ο Μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές

When Father Was Away On Busines του Εμίλ Κουστουρίτσα. [1985]

Ακολουθώντας τα βήματα του μικρού Μάλικ,ο οργισμένος Βαλκάνιος ακροβατεί στα όρια του ρεαλισμού και της ποίησης, αδύναμος να εξηγήσει οτιδήποτε και μετατρέπεται σε συγκλονιστικό πρωταγωνιστή της ίδιας της ιστορίας του. Παγιδεύεται στα γρανάζια μιας ψευδαίσθησης και μαζί με τον υπνοβάτη φίλο του αρχίζει να γνωρίζει σιγά σιγά τη ζωή, τον έρωτα, τον πόνο και τις αλήθειες που του έκρυβαν τόσο καιρό. Όχι. Δεν θα κατηγορήσει κανέναν. Ήξερε καλά ότι του έλεγαν ψέματα. Κι ένα παιδί μπορεί να αντιληφθεί την ενοχή, σ'ένα βλέμμα που καταχωνιάζει την πραγματικότητα στα υπολείμματα ελπίδας που του έχουν απομείνει. Και φυσικά ποτέ δεν πίστεψε ότι ο μπαμπάς έφυγε, επειδή κάποτε στην ερώτηση "Μ'αγαπάς;" απάντησε "Ποιος μπορεί να αγαπήσει σ'αυτό το τρελοκομείο;;!!!"

Δωροθέα Ελιοτη

Στην Σβετλάνα Αλεξίεβιτς το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2015

Χάρηκα που η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς πήρε το νόμπελ λογοτεχνίας, είναι από τις αγαπημένες μου συγγραφείς, πρώτη φορά είχα διαβάσει βιβλίο της στην Ελλάδα το "Μολυβένιοι στρατιώτες" και δε θα ξεχάσω ποτέ το ζόρι που τράβηξα μέχρι να το πω σωστά, καθώς συνέχεια τους έλεγα "μολυβγιένιους". Και το βιβλίο με τις μαρτυρίες από το Τσερνόμπιλ επίσης, κατ' εμέ από τα καλύτερα της. Ωραία γενικώς ιστορικά βιβλία, μπράβο της.

Jelena B. 

Ανάπαυλα

Akino Kondoh

Μια στιγμή σαν μήλο
κάτω από τη φλούδα
οι χυμοί και η σάρκα
γεννάνε την επόμενη ημέρα
και μέσα στην επόμενη ημέρα
μια άλλη πρώτη
να γλιτώνει το θάνατο
για να έχουμε φρούτο
και την λαχτάρα
για το πιο ψηλό κλαδί.

Αυγή Βυθούλκα, 24/3/2015

κάποιος μου χτυπά την πόρτα!

artwork by Lemki Theohari

Κάποιος μου χτυπά την πόρτα... Βάζω την μάσκα μου, μετράω την αγωνία μου  και την φτύνω γρήγορα στο νεροχύτη , πιάνω τα μαλλιά μου με ένα αγκάθι  που ‘χα στο μεγάλο σύνθετο της μικρής μου γκαρσονιέρας...θα αναρωτιέστε  πως χωράει ένα σύνθετο μέσα σε τόσο λίγα τετραγωνικά κι όμως χωράει κι  αυτό μαζί μ όλη μου τη ζωή...
Κάποιος μου χτυπάει την πόρτα, τρέχω να  σουλουπώσω την απλότητα μου ,να την κάνω λίγο πιο εκκεντρική ,να καθαρίσω  την ατονία μου, να γεμίσω έκπληξη τον χώρο...
Κάποιος μου χτυπά την πόρτα, μαζεύω τα κομμάτια της περασμένης βραδιάς, την κούραση και την ευτυχία.  κανείς δεν πρέπει να δει την ακαταστασία του μυαλού μου, όχι από ντροπή  από ενδιαφέρον ...
Κάποιος μου χτυπά την πόρτα, ήρθε! Ψεκάζω τον χώρο με  λίγο έρωτα κ ένα τόνο ανασφάλειας, πόσο αγαπώ το χαμόγελο του δεν  ξέρεις!
Κάνεις δεν ξέρει ,ούτε αυτός ο ίδιος !
αστείο δεν είναι?

Άννα Τσαμ Αναστο

το αγοράκι που ήθελε να γίνει πριγκίπισσα

Το χαλογουίν στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κάτι σαν τις δικές μας απόκριες. Τα παιδάκια μεταμφιέζονται, συνήθως ως ο αγαπημένος τους ήρωας και πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα και οι γείτονες τους κερνούν γλυκίσματα.Ο τρίχρονος Κάιντεν φέτος δεν ήθελε να ντυθεί ούτε Μπατμαν ούτε κάποιος άλλος σούπερ-ήρωας, αλλά Έλσα. Η Έλσα είναι μια ηρωίδα ταινίας κινουμένων σχεδίων. Ο πατέρας του Κάιντεν δεν του χάλασε το χατήρι και μάλιστα ανέβασε σέλφι στο φουμπού. Όταν κάποιοι αντέδρασαν με αρνητικά σχόλια η απάντηση του πατέρα ήταν η εξής:

Αυτοί που μας γνωρίζουν ξέρουν πως ως γονείς στηρίζουμε τις επιλογές του παιδιού μας. Επέλεξε μια αποκριάτικη μεταμφίεση, θέλει να ντυθεί Έλσα, με γεια του, με χαρά του. το χαλογουίν δεν είναι διαγωνισμός αρρενώποτητας αλλά μια γιορτή που τα παιδιά ντύνονται και υποδύονται τους αγαπημένους τους ήρωες. ο γιος μου αυτή την εβδομάδα υποδύεται μια πριγκίπισσα.  

χαρούμενο χαλογουίν Κάιντεν.

Σινεμά με την Βίκυ: Wild Bill, η επιστροφή του άσωτου πατρός

Wild Bill - Dexter Fletcher (2011)
Ο Bill βρισκόταν 8 χρόνια στη φυλακή για εμπόριο ναρκωτικών και μόλις βγήκε με αναστολή. Επιστρέφοντας στο σπίτι, βρίσκει τους δύο ανήλικους γιους του εγκαταλελειμμένους από τη μητέρα τους. Αδιάφορος για όλα ως συνήθως, αποφασίζει να την κάνει ξανά, αλλά ο μεγάλος γιος του τον αναγκάζει να μείνει μαζί τους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι η κοινωνική λειτουργός να πειστεί και να μην τους στείλει στο ίδρυμα. Δυστυχώς, ο μικρός γιος δείχνει να ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του.
Κοινωνικό δράμα βρετανικής παραγωγής και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του ηθοποιού Dexter Fletcher (ο νεαρός Caravaggio στην ομώνυμη ταινία).
Μία συμπαθητική ταινία, τρυφερή (παρά τα μικρά στιγμιότυπα βίας), με καλές ερμηνείες από μεγάλους και μικρούς.
Απόκληροι της κοινωνίας σε φτωχογειτονιές, προσπαθούν να βελτιώσουν τον κόσμο τους, να δείξουν έμπρακτα τη μεταμέλειά τους και να γνωστοποιήσουν σε εμάς τους θεατές, ότι η οικογένεια είναι ό,τι πιο ιερό στη ζωή κάποιου. Θα τα καταφέρουν;

Βίκυ Ελευθερίου

η Βέρα συμβουλεύει

Αν οι πινακίδες του Μετρό έγραφαν στίχους από ποιήματα, του τρένου προτάσεις γάμου και των λεωφορείων συμβουλές για τα πρώτα ραντεβού, η πόλη θα ήταν λιγότερη ανυπόφορη και το δημόσιο θα είχε περισσότερες απολαβές.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

kissing her anatomy

Georgia O'Keeffe

δυο γόνατα εξόριστα σε αλμυρό βράχο
στηρίζουν κορμί σαν γλύκισμα ωραίο
καυτά αμίλητα βότσαλα μέσα στις τσέπες μου
προσπαθώ το βλέμμα να μην κολλάει στα γυμνά της στήθη
-είσαι γοργόνα; τη ρωτάω
-βλέπεις λέπια στο κώλο μου; ρωτάει αυτή
έχω μάθει να σωπαίνω τις κατάλληλες στιγμές
ξέρω, το τέλος του κόσμου δεν αργεί
πιστεύω θα προλάβω
να παλέψω με την τρικυμία των ματιών της

Γιώργος Τρίκερι