Έρωτας στο διαδίκτυο

Ήταν τόσο ωραία χθες βράδυ! Πω πω, νιώθω πτώμα. Χθες έμεινα μέσα, ξενύχτησα όμως στο τσατ, μιλούσα με το Δημήτρη κι έκανα τσεκ ιν, πως είμαι στο Kiku και τρώω tempura με wasabi sauce, για να ξέρουν οι φίλοι μου πόσο ωραία περνάω. Και στο Δημήτρη πως είμαι στο Kiku είπα, με παρέα, ήταν πολύ βαρετά και προτιμούσα να μιλάω μαζί του, τι να του πω ψέμματα; Δε μπορώ! Ελπίζω μόνο το Kiku να είναι ανοιχτό, ουψ δεν το τσέκαρα αυτό!

Δεν εχω πει σε κανέναν, ότι μιλάω ένα μήνα μ’ έναν άγνωστο. Έλεος δηλαδή, θα με περάσουν για καμιά ξελιγωμένη, ποια; Εμένα, που εχω ένα σωρό παρέες με πλούσιους εργένηδες, που πηγαίνουμε τις εκδρομές μας, βγαίνουμε… Περνάμε σούπερ δε λέω, απλά δεν υπάρχει κάτι να με συναρπάζει…

Ο Δημήτρης είναι αρχιτέκτονας, μένει στη Βούλα κι έχει δικό του γραφείο. Είναι ψηλός, γυμνασμένος με γαλάζια μάτια και μαύρα μαλλιά. Είναι όμως άνθρωπος χαμηλών τόνων, δεν έχει φωτογραφίες που μοστράρει τους κοιλιακούς τους, σέλφι σε καθρέφτες και τέτοιες βλακείες. Έχει φωτογραφίες με τα υπέροχα μάτια του, από ταξίδια και κάποιες μυστήριες που φαίνονται μόνο τα παπούτσια του, τα χέρια του, αχ πολύ μου αρέσουν. Έχει κι εκεινος μεγάλες παρέες, αλλά έχει πολύ δουλειά λέει οπότε δε μπορεί να βγαίνει συχνά έξω για ποτό. Μεταξύ μας εγώ δεν είχα ποτέ μεγάλες παρέες, ούτε φίλους πλούσιους εργένηδες, λεπτομέρειες…

Ο Δημήτρης πηγαίνει θέατρο, παρακολουθεί σεμινάρια, εκθέσεις ζωγραφικής. Βέβαια την άλλη φορά που πήγαμε στην ίδια εκδήλωση κι έψαχνα σαν τρελή να τον βρω, ήρθε βιαστικά κι έφυγε, γιατί είχε πάλι πολύ δουλειά. Μια ευκαιρία είχα να τον δω, πάει κι αυτή! Δεν ξέρω αν θα εμφανιζόμουν βέβαια, ντρέπομαι, ίσως κρυβόμουν σε μια γωνίτσα, έτσι να τον δω λίγο!

Είναι ελεύθερος και θέλει να κάνει μια σοβαρή σχέση. Έχουμε μιλήσει και οι δυο πολύ για τα προσωπικά μας, τι θέλουμε από τη ζωή, πώς σκεφτόμαστε το μέλλον. Έχουμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα, μιλάμε πλέον καθημερινά, κάνουμε σεξ, πληκτρολογώντας… ο Θεός να το κάνει σεξ, αλλά τέλος πάντων. Οριακά είμαι να βάλω «σε σχέση».

Έβαζε «like» στις αναρτήσεις μου, ανταλλάζαμε καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα, εεε και μια μέρα μου έκανε αίτημα φιλίας. Είναι πολύ ευγενικός, γλυκός και σέξυ! Και τώρα που το σκεφτομαι, έχει αργήσει να μου στείλει καλημέρα. Δε μου αρέσει αυτό!

Θα στείλω εγώ. «Καλημέρα μωρό μου!». Έχουν περάσει 10 λεπτά και ακόμα να απαντήσει. Θα τρελαθώ, τι γίνεται; Χθες ήμασταν τόσο καλά, τι συνέβη; Έκανα κάτι κακό; Θα τον πάρω τηλέφωνο! Αχ δεν εχω τον αριθμό του. Δεν έχω τον αριθμό του; Μα καλά, ένα μήνα μιλάμε, κάνουμε σεξ, σχέδια για τις καλοκαιρινές διακοπές, μόνο ημερομηνίες γάμου δεν έχουμε κλείσει και δεν εχω τον αριθμό του; Έχει γούστο να είναι παντρεμένος ή κανένας τρελός, που μου λέει ψέματα. Δε θα το αντέξω…

Γκλιιινγκ, μήνυμα! «Καλημέρα μωρό μου», αχ απάντησε επιτέλους…

Ααααχ θέλει να βρεθούμε! Να φορέσω, λέει, εκείνο το στενό φορεματάκι που περιέγραφα χθες, να αφήσω τα ξανθά μου μαλλιά κάτω, γιατί του αρέσουν πολύ! Θέλει λέει να έρθει να με πάρει απ’ το σπίτι μου στη Γλυφάδα…

Όχι, όχι αγχώθηκα τώρα. Δε μπορώ, δεν είμαι εγώ για σχέση τελικά. Θα του πω, ότι χρειάζομαι λίγο χρόνο ακόμα, να κρατήσουμε το μυστήριο. Ναι, αυτο θα του πω. Είναι προτιμότερο απ’ το να του πω, ότι δεν είμαι 50 κιλά, ούτε ξανθιά, ούτε μένω στη Γλυφάδα. Κρίμα κι έκανα τόσα όνειρα γ’ αυτή τη σχέση…

Το παραπάνω κείμενο, όπως καταλαβαίνετε, αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας!

Οι διαδικτυακές σχέσεις είναι πια μέρος της ζωής μας, αρκεί να μη μένουμε μόνο εκεί. Η πραγματική γνωριμία γίνεται, όταν έχεις τον άλλο απέναντι σου, όταν βλέπεις πώς μιλάει, πώς φέρεται σε σένα και στους άλλους. Γι’ αυτό, όταν ξεκινάμε μια γνωριμία στα «social media» και αρχίζουμε να φλερτάρουμε και να ενδιαφερόμαστε για τον άλλο, καλό είναι να μην αφήνουμε να περνάει μεγάλο χρονικό διάστημα, φτιάχνοντας στο μυαλό μας μια εικόνα με κομμάτια από φωτογραφίες, φράσεις, τραγούδια κτλ. Ένα τέτοιου είδους προφίλ είναι συνήθως ένα πολύ μικρό κομμάτι από τη πραγματικότητα, καμιά φορά είναι κι ένα ολόκληρο ψέμα.

Παράδειγμα, η ταινία Catfish με θέμα την ιστορία του Nev Schulman, ο οποίος αναπτύσσει διαδικτυακά ένα ειδύλλιο με μια κοπέλα. Μηνύματα, καρδούλες, τηλέφωνα, δώρα από την οικογένειά της διαδέχονται το ένα το άλλο. Όταν αρχίζει να υποπτεύεται όμως, πως κάτι δεν πάει καλά αποφασίζει με την βοήθεια του αδερφού του κι ενός φίλου να ψάξει περισσότερο και να την συναντήσει. Η πραγματικότητα ήταν τουλάχιστον σοκαριστική. Το Catfish έγινε πετυχημένη σειρά στο MTV και βρίσκεται ήδη στον 4ο κύκλο της, με το πρωταγωνιστή σε ρόλο ντετέκτιβ να προσπαθεί να ανακαλύψει τις αλήθειες και τα ψέματα του online dating.

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να φτιάξει μια άλλη ζωή, έναν άλλο χαρακτήρα και πάνω σε αυτό να δημιουργήσει μια σχέση με το ρίσκο της αποκάλυψης, πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω. Ωραίο το μυστήριο, αλλά μπορεί να κρύβει κινδύνους, καλό θα είναι να είμαστε λίγο προσεκτικοί..

Μαριλένα Χρόνη

αναδημοσίευση από: animartists.com

Ο Μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές

When Father Was Away On Busines του Εμίλ Κουστουρίτσα. [1985]

Ακολουθώντας τα βήματα του μικρού Μάλικ,ο οργισμένος Βαλκάνιος ακροβατεί στα όρια του ρεαλισμού και της ποίησης, αδύναμος να εξηγήσει οτιδήποτε και μετατρέπεται σε συγκλονιστικό πρωταγωνιστή της ίδιας της ιστορίας του. Παγιδεύεται στα γρανάζια μιας ψευδαίσθησης και μαζί με τον υπνοβάτη φίλο του αρχίζει να γνωρίζει σιγά σιγά τη ζωή, τον έρωτα, τον πόνο και τις αλήθειες που του έκρυβαν τόσο καιρό. Όχι. Δεν θα κατηγορήσει κανέναν. Ήξερε καλά ότι του έλεγαν ψέματα. Κι ένα παιδί μπορεί να αντιληφθεί την ενοχή, σ'ένα βλέμμα που καταχωνιάζει την πραγματικότητα στα υπολείμματα ελπίδας που του έχουν απομείνει. Και φυσικά ποτέ δεν πίστεψε ότι ο μπαμπάς έφυγε, επειδή κάποτε στην ερώτηση "Μ'αγαπάς;" απάντησε "Ποιος μπορεί να αγαπήσει σ'αυτό το τρελοκομείο;;!!!"

Δωροθέα Ελιοτη

Στην Σβετλάνα Αλεξίεβιτς το Νόμπελ Λογοτεχνίας για το 2015

Χάρηκα που η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς πήρε το νόμπελ λογοτεχνίας, είναι από τις αγαπημένες μου συγγραφείς, πρώτη φορά είχα διαβάσει βιβλίο της στην Ελλάδα το "Μολυβένιοι στρατιώτες" και δε θα ξεχάσω ποτέ το ζόρι που τράβηξα μέχρι να το πω σωστά, καθώς συνέχεια τους έλεγα "μολυβγιένιους". Και το βιβλίο με τις μαρτυρίες από το Τσερνόμπιλ επίσης, κατ' εμέ από τα καλύτερα της. Ωραία γενικώς ιστορικά βιβλία, μπράβο της.

Jelena B. 

Ανάπαυλα

Akino Kondoh

Μια στιγμή σαν μήλο
κάτω από τη φλούδα
οι χυμοί και η σάρκα
γεννάνε την επόμενη ημέρα
και μέσα στην επόμενη ημέρα
μια άλλη πρώτη
να γλιτώνει το θάνατο
για να έχουμε φρούτο
και την λαχτάρα
για το πιο ψηλό κλαδί.

Αυγή Βυθούλκα, 24/3/2015

κάποιος μου χτυπά την πόρτα!

artwork by Lemki Theohari

Κάποιος μου χτυπά την πόρτα... Βάζω την μάσκα μου, μετράω την αγωνία μου  και την φτύνω γρήγορα στο νεροχύτη , πιάνω τα μαλλιά μου με ένα αγκάθι  που ‘χα στο μεγάλο σύνθετο της μικρής μου γκαρσονιέρας...θα αναρωτιέστε  πως χωράει ένα σύνθετο μέσα σε τόσο λίγα τετραγωνικά κι όμως χωράει κι  αυτό μαζί μ όλη μου τη ζωή...
Κάποιος μου χτυπάει την πόρτα, τρέχω να  σουλουπώσω την απλότητα μου ,να την κάνω λίγο πιο εκκεντρική ,να καθαρίσω  την ατονία μου, να γεμίσω έκπληξη τον χώρο...
Κάποιος μου χτυπά την πόρτα, μαζεύω τα κομμάτια της περασμένης βραδιάς, την κούραση και την ευτυχία.  κανείς δεν πρέπει να δει την ακαταστασία του μυαλού μου, όχι από ντροπή  από ενδιαφέρον ...
Κάποιος μου χτυπά την πόρτα, ήρθε! Ψεκάζω τον χώρο με  λίγο έρωτα κ ένα τόνο ανασφάλειας, πόσο αγαπώ το χαμόγελο του δεν  ξέρεις!
Κάνεις δεν ξέρει ,ούτε αυτός ο ίδιος !
αστείο δεν είναι?

Άννα Τσαμ Αναστο

το αγοράκι που ήθελε να γίνει πριγκίπισσα

Το χαλογουίν στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι κάτι σαν τις δικές μας απόκριες. Τα παιδάκια μεταμφιέζονται, συνήθως ως ο αγαπημένος τους ήρωας και πηγαίνουν από πόρτα σε πόρτα και οι γείτονες τους κερνούν γλυκίσματα.Ο τρίχρονος Κάιντεν φέτος δεν ήθελε να ντυθεί ούτε Μπατμαν ούτε κάποιος άλλος σούπερ-ήρωας, αλλά Έλσα. Η Έλσα είναι μια ηρωίδα ταινίας κινουμένων σχεδίων. Ο πατέρας του Κάιντεν δεν του χάλασε το χατήρι και μάλιστα ανέβασε σέλφι στο φουμπού. Όταν κάποιοι αντέδρασαν με αρνητικά σχόλια η απάντηση του πατέρα ήταν η εξής:

Αυτοί που μας γνωρίζουν ξέρουν πως ως γονείς στηρίζουμε τις επιλογές του παιδιού μας. Επέλεξε μια αποκριάτικη μεταμφίεση, θέλει να ντυθεί Έλσα, με γεια του, με χαρά του. το χαλογουίν δεν είναι διαγωνισμός αρρενώποτητας αλλά μια γιορτή που τα παιδιά ντύνονται και υποδύονται τους αγαπημένους τους ήρωες. ο γιος μου αυτή την εβδομάδα υποδύεται μια πριγκίπισσα.  

χαρούμενο χαλογουίν Κάιντεν.

Σινεμά με την Βίκυ: Wild Bill, η επιστροφή του άσωτου πατρός

Wild Bill - Dexter Fletcher (2011)
Ο Bill βρισκόταν 8 χρόνια στη φυλακή για εμπόριο ναρκωτικών και μόλις βγήκε με αναστολή. Επιστρέφοντας στο σπίτι, βρίσκει τους δύο ανήλικους γιους του εγκαταλελειμμένους από τη μητέρα τους. Αδιάφορος για όλα ως συνήθως, αποφασίζει να την κάνει ξανά, αλλά ο μεγάλος γιος του τον αναγκάζει να μείνει μαζί τους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι η κοινωνική λειτουργός να πειστεί και να μην τους στείλει στο ίδρυμα. Δυστυχώς, ο μικρός γιος δείχνει να ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του.
Κοινωνικό δράμα βρετανικής παραγωγής και η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του ηθοποιού Dexter Fletcher (ο νεαρός Caravaggio στην ομώνυμη ταινία).
Μία συμπαθητική ταινία, τρυφερή (παρά τα μικρά στιγμιότυπα βίας), με καλές ερμηνείες από μεγάλους και μικρούς.
Απόκληροι της κοινωνίας σε φτωχογειτονιές, προσπαθούν να βελτιώσουν τον κόσμο τους, να δείξουν έμπρακτα τη μεταμέλειά τους και να γνωστοποιήσουν σε εμάς τους θεατές, ότι η οικογένεια είναι ό,τι πιο ιερό στη ζωή κάποιου. Θα τα καταφέρουν;

Βίκυ Ελευθερίου

η Βέρα συμβουλεύει

Αν οι πινακίδες του Μετρό έγραφαν στίχους από ποιήματα, του τρένου προτάσεις γάμου και των λεωφορείων συμβουλές για τα πρώτα ραντεβού, η πόλη θα ήταν λιγότερη ανυπόφορη και το δημόσιο θα είχε περισσότερες απολαβές.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

kissing her anatomy

Georgia O'Keeffe

δυο γόνατα εξόριστα σε αλμυρό βράχο
στηρίζουν κορμί σαν γλύκισμα ωραίο
καυτά αμίλητα βότσαλα μέσα στις τσέπες μου
προσπαθώ το βλέμμα να μην κολλάει στα γυμνά της στήθη
-είσαι γοργόνα; τη ρωτάω
-βλέπεις λέπια στο κώλο μου; ρωτάει αυτή
έχω μάθει να σωπαίνω τις κατάλληλες στιγμές
ξέρω, το τέλος του κόσμου δεν αργεί
πιστεύω θα προλάβω
να παλέψω με την τρικυμία των ματιών της

Γιώργος Τρίκερι

The Hunt, η ταχύτητα του ψέματος

Σκηνοθεσία: Τόμας Βίντεμπεργκ

Ο Λούκας, είναι ένας μοναχικός δάσκαλος που ζει σε μια μικρή δανέζικη πόλη και προσπαθεί να επαναφέρει τη ζωή του μετά το πρόσφατο διαζύγιό του, καθώς επίσης να πάρει την επιμέλεια του γιου του. Σιγά σιγά ο Λούκας θα βρει μια σχέση και θα έρθει πιο κοντά με το γιο του. Όλα φαίνονται να πηγαίνουν προς το καλύτερο όμως το σκηνικό της ζωής του θα αλλάξει δραματικά από μια φήμη, από ένα μικρό ψέμα και θα έρθει αντιμέτωπος με τη μικρή τοπική κοινωνία που θα επιδείξει το σκληρό της πρόσωπο.

Πρόκειται για ένα δράμα υψηλών προδιαγραφών, πολυεπίπεδο, με πλήθος κοινωνικών και ψυχολογικών προβληματισμών, με μια λιτή και διαυγή σκηνοθετική απόδοση και με έναν πρωταγωνιστή που ερμηνεύει εσωτερικά, έξοχα το αμυνόμενο και φαινομενικά παθητικό θύμα. Ο ήρωας βρίσκεται κυνηγημένος και εγκλωβισμένος από μια φήμη, ένα ψέμα. Έκθετος, διασυρόμενος από την οικογένεια και την κοινωνία. Τραγική φιγούρα που ζει έναν εφιάλτη λόγω της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και της εκδίκησης. Παρόλο όμως που τσακίζεται, δεν χάνει την δύναμη και την ευγένειά του. Οι εξεταζόμενες ανθρώπινες συμπεριφορές, πλήθος, αυτές της οικογένειας, των φίλων, των συμπολιτών, των δασκάλων, της κοινωνίας ολόκληρης που πάντα αναζητά ένα θύμα. Ο Βίντεμπεργκ εκπονεί μια κοινωνιολογική και ψυχολογική μελέτη πάνω στην προκατάληψη και τον κοινωνικό ρατσισμό, την δύναμη της πλειοψηφίας και την ρευστή της αντίληψη, το ψέμα και τη φήμη, την τιμωρία και τη συγχώρεση, την εκδίκηση, τη βία, την εχθρικότητα. Ένταση και αγωνία μέχρι τέλους.

 Να σημειώσουμε ότι η ταινία ήταν υποψήφια για το  ξενόγλωσσο όσκαρ.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθεις. 

Σχεδόν αυθεντικός διάλογος

-ωραίος καναπές.
-σου αρέσει; τον πουλάω.
-έλα, ρε.. γιατί;
-για να πληρώσω τον ενφια.
-πόσο τον πουλάς, δηλαδή;
-εσύ, ποσά δίνεις;
-α, δεν τον πουλάς. τον σκοτώνεις.. καλά τον προηγούμενο μήνα δεν ήταν που σκότωσες την πολυθρόνα τη δερμάτινη;
-αυτήν την σκότωσα γιατί την αγαπούσα.
-μαλάκα, σίριαλ κίλλερ έχεις γίνει. και τον άλλο μήνα, που είναι να πληρώσεις τα τέλη της κυκλοφορίας, τι θα κάνεις;
-δεν ξέρω.. ίσως πουλήσω το κρεβάτι.
-όχι το κρεβάτι, ρε! αυτό δεν σου το είχαν κάνει δώρο οι γονείς σου; τι θα πουν, αν μάθουν πως το σκότωσες; 
-θα το κάνω να φανεί σαν να είναι ατύχημα.

Γιάννης Αντάμης

Ο Εραστής της Κομμώτριας

Le mari de la coiffeuse - 1990 ( Ο εραστής της κομμώτριας )
Ρομαντική – Αισθηματική, σε σκηνοθεσία Patrice Leconte, με τους Jean Rochefort, Anna Galiena.

Η ταινία του Πατρίς Λεκόντ έχει να κάνει με την ιστορία ενός αγοριού, που το όνειρό του ήταν να παντρευτεί μια κομμώτρια.
Εκείνο το καλοκαίρι ο δωδεκάχρονος Αντουάν γνωρίζεται με την κομμώτρια του χωριού. Η κυρία Σαφέρ ήταν γλυκιά και μιλούσε με μια απαλή φωνή. Χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, του ανήκε ήδη. Το κορμί της, το άρωμά της ήταν δικά του. Ο Αντουάν είχε ερωτευτεί την κομμώτριά του.
Είχε κερδίσει πια τη δική του γυναίκα - φαντασίωση. Όχι απλά την ωραία της γειτονιάς, αλλά μια κομμώτρια. Προσπαθούσε να πηγαίνει για κούρεμα όσο πιο συχνά μπορούσε. Ένοιωθε τα χέρια της στο κεφάλι του και οι όμορφες μυρωδιές του μαγαζιού της αρκούσαν για να στείλουν το παιδικό του μυαλό ψηλά στον έβδομο ουρανό. Αφηνόταν στα απαλά της χέρια με απόλυτη ερωτική διάθεση και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο μπούστο της, η φαντασία του έτρεχε με τη συνοδεία ήχων αραβικής μουσικής. Μαζί της αρχίζει να αισθάνεται τον έρωτα και την ερωτική επιθυμία, σε σημείο που όταν ο πατέρας του τον ρωτήσει τι θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει, να του απαντήσει : " Να παντρευτώ μια κομμώτρια".
Με παιδικές ερωτικές μνήμες, ο Αντουάν μεσήλικας πια, παραμένει ένας αδιόρθωτος ηδονοβλεψίας. Κι είναι χάρη σ' αυτό του το “βίτσιο”, που θα τύχει να γνωρίσει µια νεαρή κομμώτρια, τη Ματίλντ. Όταν μια μέρα θα μπει στο κομμωτήριό της, το παλιό του όνειρο : να παντρευτεί μια κομμώτρια, θα ξαναζωντανέψει.
Όταν η επιθυμία του γίνεται πραγματικότητα κι η Ματίλντ του λέει το πολυπόθητο Ναι, o Αντουάν ζει ημέρες μεγάλης ευτυχίας.
Ερωτευμένος παράφορα μαζί της, περνάει την ημέρα του στο κομμωτήριό της, παρακολουθώντας µε πάθος την κάθε της κίνηση, πράγμα που μεγαλώνει τις ερωτικές του φαντασιώσεις. Ο Αντουάν έχει βρει πλέον στη Ματίλντ την ιδανική ενσάρκωση του παιδικού του ονείρου και μαζί της ζει όμορφα τη μυσταγωγία του έρωτα.
Παρακολουθεί τη γυναίκα του να κουρεύει τους πελάτες και χορεύοντας μαζί της σε αραβικούς ρυθμούς, οι ερωτικές του διαθέσεις ολοένα και φουντώνουν.
Οι χειρονομίες και τα βλέμματα αντικαθιστούν τα λόγια, αντικατοπτρίζουν τ η ψυχική διάθεση του ζευγαριού, εστιάζουν σε εμμονές και εκφράζουν επιθυμίες.
Το ζευγάρι καταφέρνει μ΄ αυτό τον τρόπο και βρίσκει κάτι το μοναδικό και ζει τη ζωή του στα άκρα. Πίνουν ακόμα και τις κολόνιες, όταν δεν έχουν αλκοόλ, κάνουν έρωτα μέσα στο μαγαζί, χορεύουν ανατολίτικους χορούς. Δεν έχουν φίλους, αλλά δεν τους νοιάζει, προτιμούν να περνάνε τον καιρό μόνοι τους, οι δυο τους. Το όνειρο του Αντουάν έχει γίνει πια πραγματικότητα. Όμως, πόσο μπορεί να αντέξει ένα όνειρο ?
Αυτή την παρουσία της γυναίκας στον κόσμο (και στη φαντασία) του άντρα, έναν κόσμο πεζό κι ανιαρό, σκιαγραφεί ο Λεκόντ, μετατρέποντας την κάθε λεπτομέρεια σε κάτι το εντελώς πρωτότυπο και μοναδικό, για να “τραγουδήσει” τη χάρη, την ομορφιά, τη γοητεία, αλλά και το μυστήριο της γυναίκας (που εδώ εκπροσωπεί µε τον καλύτερο τρόπο, η όμορφη κι αέρινη Άννα Γκαλιένα).
Λυρική, όμορφη ταινία γύρω από τις ερωτικές φαντασιώσεις του αρσενικού, µε τη γυναίκα έτοιμη να προσφέρει το καθετί στον άντρα, χωρίς να περιμένει τίποτε σε αντάλλαγμα. Μια ιστορία λιτή κι αισθησιακή, αισθαντική και συγκινητική, ρεαλιστική και βαθιά ρομαντική, που κατορθώνει και αποκτά ένα εξωπραγματικό τόνο και μια παραμυθένια χροιά, περιγράφοντας την ίδια τη ζωή, η οποία είναι γεμάτη όνειρα και απογοητεύσεις, χαρά και θλίψη.

από τον   Φίλο  kst

keep calm and lie

σου έχω πει να μην πίνεις
Περιπλανήθηκα λοιπόν σ έναν κόσμο βαμμένο με τα εντονότερα make up, με ανθρώπους που λούζονται με αρώματα και όχι με νερό. Οι μουσικές αναθυμιάσεις ανακατεύονταν με τον καπνό από τσιγάρα τους ήχους των τακουνιών στην άσφαλτο, τα γέλια της κρίσης τα σφυρίγματα, τα τυχαία αγγίγματα τις φωνές του φλερτ, τις κραυγές μιας ανελέητης μοναξιάς πίσω από τα σοβατισμένα μάγουλα και τα κοκαλωμένα από το τζελ μαλλιά,
Εσύ δηλαδή ήσουν άβαφη;
Όχι δε λέω αυτό, απλά σχολιάζω. Μπορώ να συνεχίσω; Ευχαριστώ.
Τα κερασμένα ποτά από τους κοινούς φίλους που θα αποκτήσουν στο facebook, οι άνθρωποι και τα πάθη που κρύβουν τα "μου αρέσει" και τα "σχολιάστε" ανάμεσα στις κοινοποιήσεις του εαυτού με κάθε δυνατή μέθοδο. Αντρόπιαστα, αβίαστα, αδικαιολόγητα. Και εκείνα τα φλας. Με ζαλίζουν τα φλας. Δεν μου αρέσουν οι κάμερες. Ποτέ δε συμπάθησα το φακό,
Ότι δηλαδή εσύ δεν έχεις facebook. Ότι είσαι ξεχωριστή και δε φωτογραφίζεσαι με φίλους, ότι δεν κάνεις uploading
Ε συμβαίνει, αλλά δεν το επιδιώκω ακριβώς... Απλά συμβαίνει και... Μα θα σταματήσεις να με διακόπτεις;
Τα ισπανικά κρασιά είναι ύπουλα. Λίγο ήπια και, χρωματίστηκαν όλα τόσο έντονα. Από το Noir στο 3D από την Χέιγουορθ στην Τζολί με απόσταση λίγων ευρώ
Τίποτα άψυχο δεν είναι ύπουλο. Και ήπιες μισό μπουκάλι και βάλε...
Μια φορά στο τόσο....
Έτσι ξεκινάνε όλοι
Γιατί θέλεις να μου καταστρέψεις την ανάρτηση;
Το φεγγάρι παρέμενε δυνατό η μόνη αληθινή λάμψη, η μόνη ακατέργαστη ομορφιά κρυμμένη πίσω από το ξασμένο μαλλί, το εκκεντρικό καπέλο, το δήθεν, το ψέμα, τη μέθη, την πρέζα, την καλοπέραση.
Όλα σάπια στη ζωή εκτός από σένα. Τι πνευματώδες, πόσο ανθρώπινο, τρυφερό, χριστιανικό. Είσαι το ίνδαλμα μου . Αλήθεια. Θύμισε μου λίγο, γιατί επέλεξες να μπεις μέσα στους δήθεν αντί να κάτσεις σπίτι σου; Γιατί απορροφήθηκες στον καθρέφτη μαζί με τα καινούρια σου ρούχα, το ακριβό άρωμα, το κόκκινο κραγιόν που σε είδα να βγάζεις βαριεστημένα όταν ανακάλυψες την υπερβολή του για εξήγησε μας...
ΣΚΑΣΕ. ΣΚΑΣΕ ΔΕ ΤΟ ΚΑΝΑ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΣΟΥ ΛΕΩ. ΔΕ ΞΕΡΩ ΠΙΑ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ.
Φυσικά και ξέρεις. Μην συγχύζεσαι.
 ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ. Είμαι τόσο ζαλισμένη... Έχω μπερδευτεί και...
Καλά ψάξε βρες δικαιολογίες.
Σε βαρέθηκα.
Σπάσε τον καθρέφτη. Θα χει πλάκα. Αλήθεια.
Και που θα τον σπάσω; Το πολύ πολύ να ελευθερώσω λίγα ψέματα ακόμα... Θραύσματα μιας ψεύτικης ομορφιάς.
Ψέματα...!
Αλήθεια.

Μαρίνα Οζόριο

Σινεμά με την Βίκυ: Les amours imaginaires, ένα ταξίδι στο τέλος της αθωότητας

Les amours imaginaires / Heartbeats / Φανταστικές αγάπες - Xavier Dolan (2010)

Η Marie και ο Francis, δύο φίλοι, ερωτεύονται το ίδιο άτομο. Ο Nicolas είναι ένας γοητευτικός και χειριστικός νέος που έρχεται για να κάνει τη φιλία τους αλλά και τη ζωή τους άνω κάτω.
Ο νεαρός Καναδός σκηνοθέτης, στη δεύτερη ταινία του, μας μιλά για ακόμη μια φορά για τον εαυτό του (πρώτη ημι-αυτοβιογραφική ταινία ήταν το J'ai tué ma mère), μέσα από ένα αισθηματικό δράμα με μικρές κωμικές πινελιές.
Ερμηνευτικά λιτό, αξιοπρεπές, ρεαλιστικό, δυναμικό μέσα στην απλότητά του, που έρχεται σε αντίθεση με τις υπερβολικές ερμηνείες της πρώτης του ταινίας που προαναφέρθηκε.
Αισθητικά και στυλιστικά άψογο, με υπέροχα χρώματα και εξαιρετική φωτογραφία, που θα μπορούσε από μόνη της να λειτουργήσει χωρίς να υπάρχει καν σενάριο, παρ'όλα αυτά οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι και χρήσιμοι για αυτό που προσπαθεί να περάσει στον θεατή η ταινία.
Ηχητικά πολύ προσεγμένο, με ιδιαίτερη μουσική επένδυση που δένει κομψά με τη σκηνοθεσία και με τα "slow motion" πλάνα.
Θεωρώ πως σαν υπόθεση δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο, ούτε κάποια ανατρεπτική εξέλιξη, γιατί η ουσία της ταινίας δε βρίσκεται εκεί. Στόχος της, είναι να σε κάνει να ταυτιστείς συναισθηματικά, να σε φέρει αντιμέτωπο με δικές σου αναμνήσεις και δικά σου βιώματα και να σου δείξει πως δεν είσαι μόνος/η (γίνεται ελαφρύτερος ο πόνος του έρωτα όταν συμπάσχουν μαζί μας ακόμη και οι φανταστικοί ήρωες μίας ταινίας, έτσι;)
Συνεχίζω βέβαια να πιστεύω πως το αριστούργημά του για μένα, είναι το Laurence anyways.

Βίκυ Ελευθερίου

Απόφαση “βόμβα” του Ευρωπαϊκού Δικαστήριο για το Facebook και τα προσωπικά δεδομένα

Σε... μπελάδες φαίνεται ότι θα μπουν το Facebook και άλλοι κολοσσοί του διαδικτύου, από τη στιγμή που το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι είναι ανίσχυρη η απόφαση της Επιτροπής με την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζουν ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας των διαβιβαζόμενων δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα.

Συγκεκριμένα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε πως η ύπαρξη αποφάσεως της Επιτροπής με την οποία διαπιστώνεται ότι τρίτη χώρα εξασφαλίζει ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας στα διαβιβαζόμενα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα δεν εξαφανίζει ούτε περιορίζει την εξουσία που έχουν οι εθνικές αρχές ελέγχου βάσει του Χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της οδηγίας.

Με τη σημερινή του απόφαση, το Δικαστήριο χαρακτήρισε "άκυρο" το πλαίσιο που ισχύει εδώ και 15 χρόνια για τη μεταφορά προσωπικών δεδομένων των Ευρωπαίων πολιτών, για εμπορικούς σκοπούς, στις ΗΠΑ, το αποκαλούμενο Safe Harbour ("Ασφαλές Λιμάνι"). Το Facebook και άλλοι κολοσσοί του διαδικτύου μπορεί να υποχρεωθούν να σταματήσουν την αποστολή προσωπικών δεδομένων στις ΗΠΑ.
Τα εν λόγω δεδομένα περιλαμβάνουν κάθε πληροφορία που θα επέτρεπε την αναγνώριση ενός προσώπου με άμεσο τρόπο (όνομα, επώνυμο, φωτογραφία ή ακόμη και αποτυπώματα) ή με έμμεσο (αριθμός κοινωνικής ασφάλισης ή αριθμός πελάτη).

Σημειώνεται ότι τα δεδομένα που παρέχουν οι χρήστες τους Facebook στην ΕΕ διαβιβάζονται, εν όλω ή εν μέρει, από την ιρλανδική θυγατρική της Facebook σε διακομιστές που βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με αυτό το δεδομένο, ο αυστριακός υπήκοος Μαξιμίλιαν Σρεμς και χρήστης του Facebook υπέβαλε καταγγελία στην ιρλανδική Αρχή ελέγχου, βάσει και του ότι, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις στις οποίες προέβη το 2013 ο Έντουαρντ Σνόουντεν σχετικά με τις δραστηριότητες των υπηρεσιών πληροφοριών των ΗΠΑ (ιδίως της National Security Agency, NSA), η νομοθεσία και οι πρακτικές της χώρας δεν παρέχουν ικανοποιητική προστασία από την παρακολούθηση, εκ μέρους των δημοσίων αρχών, των δεδομένων που διαβιβάζονται προς τις ΗΠΑ.

Πάντως, η ιρλανδική Αρχή ελέγχου απέρριψε την καταγγελία, με την αιτιολογία ότι η Επιτροπή, στην από 26 Ιουλίου 2000 απόφασή της έκρινε ότι, στο πλαίσιο του καθεστώτος "ασφαλούς λιμένα" (Safe Harbor), οι Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζουν ικανοποιητικό επίπεδο προστασίας στα διαβιβαζόμενα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα.
Συν τοις άλλοις, το Δικαστήριο έκρινε ότι "η Επιτροπή δεν είχε την αρμοδιότητα να περιορίσει κατ_ αυτόν τον τρόπο τις εξουσίες των εθνικών αρχών ελέγχου" καθώς και ότι η από 26 Ιουλίου 2000 απόφαση της Επιτροπής είναι "ανίσχυρη".

πηγή: newsit.gr

Τι ΔΕΝ μας έμαθε το … sex and the city

Αφιερωμένο σε όλες τις απογοητευμένες πριγκίπισσες της Αθήνας

Ένα σπίτι πεντακάθαρο, μια σειρά πανάκριβα γοβάκια και πέδιλα παρατεταγμένα σαν πειθήνια στρατιωτάκια μέσα στην τεράστια, δρύινη ντουλάπα, μια καφετιέρα που γουργουρίζει, ενώ μια δίνη βανίλιας και αρώματος Chanel λούζουν τα μαλλιά σου και…

Ξύπνα. Ή μάλλον, ας ονειρευτούμε μαζί λιγάκι ακόμα. Η δουλειά σου σε απασχολεί 1-2 ώρες ημερησίως και περιλαμβάνει βόλτες σε μπαρ κι εστιατόρια, ραντεβού με μυστήριους τύπους και φωτογραφίσεις πάνω σε λεωφορεία. Ο γκόμενος που ερωτεύτηκες είναι πάμπλουτος, πανύψηλος, δεινός εραστής και εσύ τον αφήνεις, απλώς επειδή δε σου λέει σ’ αγαπώ. Βεβαίως, τα ξαναφτιάχνετε με το που τον πάρεις τηλέφωνο.

Είσαι η Κάρι Μπράντσο. Οk, στο πιο ωραίο της, ενδεχομένως. Με μακρύτερο μαλλί και πιο ίσια πόδια.

Αγάπη μου, βρέξε, τώρα, λίγο το προσωπάκι σου. Βάλε τα σκονισμένα σου αθλητικά. Ή τις μπαλαρίνες σου των δέκα ευρώ και τρέξε στη δουλειά σου. Στο καφέ που σερβίρεις, στην εταιρεία που σηκώνεις τα τηλέφωνα, στο γραφείο που κάνεις την πρακτική σου.

Στρίμωξε τα χόμπυ και τα πάθη σου σε μια ημέρα της οποίας οι 8 ώρες έχουν φαγωθεί σε κάτι που δεν σου αρέσει και πολύ να κάνεις, αλλά, βασικά, σε βιοπορίζει. Γύρνα σπίτι, κοιμήσου λιγάκι, αν προλάβεις, κι ύστερα δες ένα επεισόδιο από τη σειρά σου, παίξε λίγο κιθάρα, βγες με τις φίλες σου. Ή με το αγόρι σου, που κι αυτό πτώμα είναι και, όχι, δεν θα πάτε για dinner στα εγκαίνια ενός fancy restaurant, αλλά για ένα hot dog και μια σπράιτ.

Μήπως τα παραλέω; Ίσως. Πολλά είναι τα κορίτσια που ζουν “μαγικά”. Που κάνουν τη δουλειά των ονείρων τους, που πηγαίνουν δυο μήνες διακοπές, που έχουν τα νυχάκια τους και τα μαλλάκια τους φτιαγμένα και φροντισμένα μια ζωή, παρέα βεβαίως με τη γκαρνταρόμπα και τη βιβλιοθήκη τους. Ναι, ξέρω, η ευτυχία είναι στα μικρά, είναι σε ένα βλέμμα και σε ένα τραγούδι, αλλά έχω πολύ καιρό να πάω για ψώνια κι έχω πολύ καιρό να κεράσω τους φίλους μου όπως μου αρέσει να κάνω.

Το σύνδρομο της Κάρι Μπράντσο, δεμένο σφιχτά στα γονίδια της μέσης δυτικής γκόμενας, εμού μη εξαιρουμένης, μας βαστά καμιά φορά πίσω, μας κάνει να αισθανόμαστε απογοήτευση και να χάνουμε το κουράγιο να συνεχίσουμε τα όνειρά μας, σωστά;

Μπορεί να ζούμε ακόμα με τους γονείς μας. Μπορεί να μη ζούμε με αυτούς, αλλά να κοιμόμαστε σε έναν παλιό καναπέ κρεβάτι που τρίζει και που καταλαμβάνει το 50% της ταπεινής μας γκαρσονιέρας. Μπορεί να μη βγαίνουμε πολλά ραντεβού, να μην έχουμε γκόμενο και ωραία ρούχα, να μην έχουμε διάθεση για σεξ και κοκτέιλ. Μπορεί να μην έχουμε κολλητές και κολλητούς. Μπορεί να μας έχει κουράσει η πόλη μας, με τα δεκάδες events και πάρτυ, στα οποία πάντα μάς καλεί ένας άγνωστος τύπος από το facebook, εμάς και άλλους 50.000 ανθρώπους μαζί.

Αλλά… πιστεύω πως μπορούμε να ζούμε όπως θέλουμε, ακόμα και αν αυτό χρειαστεί να στριμωχτεί μες στο πλαίσιο του “όπως πρέπει”. Η Κάρι Μπράντσο, αν το καλοσκεφτείτε, είχε μια λιγάκι μονότονη ζωή. Δεν έχει ιδέα πόσο ωραίους άντρες συναντά μια Αθηναία που περιμένει μία ώρα να περάσει ένα οποιοδήποτε νυχτερινό λεωφορείο. Δεν έχει ιδέα πόσο πιο νόστιμο είναι το σουβλάκι από το σούσι και δεν έχει ιδέα πόσο τσαγανό χρειάζεται για να μπορείς να έχεις τη δυνατότητα να γράφεις κάπου, χωρίς να είναι η βασική σου δουλειά και να το κάνεις ξεκλέβοντας ώρα από τη βασική σου δουλειά.

Κυρίως, δεν έχει ιδέα πόσο θαρραλέες είμαστε όλες εμείς οι εικοσιπεντάρες  και οι τριαντάρες της εποχής μας, που περιποιούμαστε τους εαυτούς μας χωρίς μαρκάτα καλλυντικά, που περνάμε τρέλα ακόμα κι αν μείνουμε μέσα, που κάνουμε θυσίες για να πετύχουμε αυτό το κάτι το δικό μας και που γουστάρουμε να αγκομαχάμε από το πρωί για να συνδυάσουμε γυμναστήριο, δουλειά, σχολή, φίλους και ξεκούραση.

Είμαστε δυνατές, δεν γκρινιάζουμε με το παραμικρό, μαζεύουμε λεφτά για το μεταπτυχιακό μας και όχι για ακόμα ένα ζευγάρι ψηλοτάκουνα, αντέχουμε σε αντίξοες συνθήκες, αρκεί να έχουμε λίγο κόκκινο κρασί και τη συντροφιά που μας γουστάρει.

Δεν είμαστε μοντέλα, ή και είμαστε, με τον πολύ δικό μας τρόπο. Δεν είμαστε διάσημες, αλλά λέμε δέκα καλημέρες το πρωί και το κινητό μας χτυπάει συνεχώς. Κι αν δε χτυπάει, χαλαρώνουμε κοιτώντας το ταβάνι και κάνοντας τον απολογισμό μας. Κάνουμε τράκα τσιγάρο, δεν πάμε με το παραμικρό στο περίπτερο. Αλλιώς, πώς θα πιούμε εκείνον τον καφέ αύριο, με το παιδί που γνωρίσαμε το καλοκαίρι στο νησί;

Ο δρόμος προς την ευτυχία όπως τη νομίζουμε, είναι δύσκολος και κάποιες από εμάς αποφασίζουμε να τον βαδίσουμε. Αλλά υπάρχει και ένας άλλος δρόμος, αυτός προς την αλήθεια, και αυτόν πρέπει να τον στρώσουμε εμείς, χαλικάκι χαλικάκι, μέρα τη μέρα. Με τις δικές μας μουσικές, τα δικά μας ψέματα, τα δικά μας φορέματα των δέκα ευρώ, τα δικά μας λάθη, τις δικές μας φάτσες, τις μάνες μας, τους γκόμενούς μας, τα κατοικίδιά μας.

Είναι η ζωή μας! Και μπορούμε να διαλέξουμε πώς να τη ζήσουμε, αν της ρίξουμε μια προσεκτικότερη ματιά. Οι αφίσες στο δρόμο, ο καινούργιος γείτονας, αυτό το νέο μαγαζί με φαλάφελ που άνοιξε στη γωνία, η ξαδέρφη μας που παντρεύεται και χίλια άλλα είναι πρώτης τάξεως ευκαιρίες να ανοιγοκλείνουμε τα προσωπικά μας παράθυρα στην αλλαγή και να μη μένουμε ποτέ στάσιμες. Και αυτό ισχύει και για τα αγόρια, ντε!

Δεν είναι τίποτα σταθερό, ούτε η δουλειά μας, ούτε καν το κεφάλι μας το κλούβιο. Γιατί να μένουν σταθερά τα πόδια μας και η καρδιά μας; Μπορούμε, τώρα κιόλας, να τα στείλουμε για πέταγμα στις πιο απόμερες παραλίες και τα πιο κελαρυστά ρυάκια. Χωρίς στάλα ναρκωτικών.

Σαν αυτό που κάνω, καμιά φορά, όταν περπατάω προς το μετρό: τραγουδάω από μέσα μου το αγαπημένο μου τραγούδι και δίνω στη μέρα το χρώμα που κρίνω πως της ταιριάζει καλύτερα. Χωρίς Manolo Blahnik και χωρίς Mr Big, χωρίς πολλά λεφτά στο πορτοφόλι μου, χωρίς, χωρίς, χωρίς.

Να τι δεν μας έμαθε το Sex and The city: Ότι όλες οι αληθινές πριγκίπισσες έχουν κάποτε φορέσει τα πιο λασπωμένα άρβυλα και έχουν γυρίσει σπίτι ψόφιες από την κούραση, μα με γεμάτες ζωή και περιπέτεια τις φλέβες τους.

Γεωργία Δρακάκη

αναδημοσίευση από mypenteli.gr

Xenia, μια σύγχρονη Οδύσσεια

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Πάνος Χ. Κούτρας
HΘΟΠΟΙΟΙ: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Ρομάνα Λόμπατς, Άγγελος Παπαδημητρίου, Γιάννης Στάνκογλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου

O Πάνος Χ. Κούτρας επιστρέφει μετά το ανεπανάληπτο "Στρέλλα"  με ένα συγκινητικό, απολαυστικότατο και γεμάτο βαθιά νοήματα, "Xenia".

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, ο τίτλος της ταινίας αναφέρεται σε μία στάση του περιπετειώδους ταξιδιού των δύο αγοριών σε ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο με το όνομα «Ξενία», που βρίσκεται κάπου στην Κοζάνη, αλλά και στην έννοια της φιλοξενίας και την εχθρική πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι "μειονότητες" στην Ελλάδα.

 H υπόθεση της ταινίας είναι η εξής: «Ο Ντάνι φτάνει στην Αθήνα από την Κρήτη για να πληροφορήσει το 17χρονο αδερφό του, τον Οδυσσέα, για τον πρόσφατο θάνατο της Αλβανίδας μητέρας τους, όπως και για το γεγονός ότι ο εδώ και πολλά χρόνια εξαφανισμένος βιολογικός τους πατέρας (ο οποίος, ως Έλληνας, μπορεί να τους δώσει την ιθαγένεια αναγνωρίζοντάς τους) ζει πια στη Θεσσαλονίκη.»

Αυτό που σε κάνει να ερωτευτείς το Xenia είναι η όμορφη ισορροπία που υπάρχει μεταξύ δράματος και ανάλαφρης-γιορτινής ατμόσφαιρας. Ο ξεχωριστός Π.Κούτρας μέσα από τις μουσικές επιλογές του και τις σκηνές γεμάτες χορό και τραγούδι (αξεπέραστη η σκηνή όπου ακούγεται το "Rumore" και τα δύο αδέρφια ξεσπούν σε χορό) απογειώνει την ταινία, της δίνει μια αίσθηση αισιοδοξίας και ηρεμίας παρά τα άσχημα και απάνθρωπα που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας. Με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο, απελευθερώνει τους χαρακτήρες του αλλά και εμάς τους θεατές του. 

Μέσα από την κάμερα του αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας μας (ειδικά όταν πέφτει το σκοτάδι όπου πρωταγωνιστούν κάτι "γλυκές" παρουσίες με κουκούλες και σκουφάκια και δέρνουν όποιον "τολμά" να'ναι διαφορετικός από αυτούς) με σοβαρό αλλά και με χιουμοριστικό τρόπο.

Ο ρατσισμός κάθε μορφής εντοπίζεται παντού. Σε κάθε γωνιά της πόλης, σε κάθε βλέμμα. ''Εδώ είναι Αθήνα!" λέει ο Όντι στον μικρότερο αδερφό του, τονίζοντας πως πρέπει να είναι προσεκτικοί και μαζεμένοι.Και κυρίως φοβισμένοι. Παντού ο ρατσισμός, εκτός από τις ταράτσες των πολυκατοικιών. Εκεί νιώθεις ελεύθερος. Εκεί και τα αδέρφια νιώθουν ελεύθερα.

Οι 2 πρωτοεμφανιζόμενοι νεαροί Κώστας Νικούλι και Νίκος Γκέλια,που υποδύονται τα διαφορετικά σε εμφάνιση και χαρακτήρα,αδέρφια, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Ανταλλάσσουν μια δυνατή επικοινωνιακή χημεία. Ο ένας υποδύεται τον Όντι (Γκέλια), που δεν επιθυμεί να λέγεται και να τον αποκαλούν πλέον έτσι, και ο άλλος τον Ντάνι (Νικούλι),ένα ατίθασο και αξιολάτρευτο αγόρι που δεν πάει πουθενά χωρίς το κουνελάκι του που το έχει σαν προστάτη του.

Το ενδιαφέρον cast συμπληρώνουν και ο Γιάννης Στάνκογλου, η Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, ο Άγγελος Παπαδημητρίου που καθιστούν πολύ σημαντική την υποκριτική τους παρουσία. Ο δε Παπαδημητρίου, ευχάριστος και τρελός, δημιουργεί χαμόγελα και προκαλεί γέλια ευτυχίας, καθώς παίζει έναν χαρακτήρα "έξω καρδιάς" που ανοίγει την αγκαλιά του στα δύο αδέρφια.

Η φράση "είναι μια ταινία που δεν πρέπει να χάσετε" πραγματικά ακούγεται λίγη και μικρή. Το "Xenia" θα σας αγγίξει, θα σας κάνει να δακρύσετε αλλά και να θέλετε να σηκωθείτε από το κάθισμά σας και να χορέψετε! 

Υ.Γ Σας ευχαριστούμε κ.Κούτρα.

Παρασκευή Γιουβανάκη   

πηγή: film-c.blogspot.gr

απομεινάρια ενός καλοκαιριού

Λοιπόν πια δε σου μένει τίποτα πέρα από κάποιες πολύ μεγάλες προσδοκίες και κάποια εντελώς απερίγραπτα όνειρα. Απατηλά και λαϊκά.
Σου απομένει μια αρχοντιά από βικτωριανή εποχή, μερικές ξεμαλλιασμένες βλεφαρίδες ψεύτικες και μια ρόμπα ημιδιαφανής, το πρόσωπό του μέσα στις χούφτες σου και μια φωτογραφία ασπρόμαυρη περισσότερο για το καλτ της χρονιάς του 2015 παρά για την ανάμνηση.
Τα κάνεις παζλ και τα αυτοκτονείς μέσα στο νεροχύτη με τα ευαίσθητα κυλοτάκια.
Κάπως έτσι τελειώνει ένας ακόμη έρωτας μιας Τρίτης, προτελευταίας του Ιουλίου. Μιας Τρίτης που δεν θα τη θυμηθείς ακόμη και αν σημειώσεις από άκρη σε άκρη με καρφίτσες τα μέτρα της.
O νεροχύτης που τα ρουφάει όλα τα αίματα.

Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.

Rocky, Τα χρυσά γάντια, 1976

Είναι τέσσερις το πρωί και το ξυπνητήρι χτυπά. Ο Ρόκι Μπαλμπόα ξυπνά με δυσκολία, σιγά σιγά σηκώνεται και ανοίγει το ψυγείο. Παίρνει ένα μεγάλο ποτήρι, σπάει πέντε κρύα, ωμά αυγά μέσα και τα πίνει μονορούφι. Στη συνέχεια σκουπίζει το στόμα του με το μανίκι, βγαίνει στο δρόμο μες στη νύχτα, κάνει λίγες διατάσεις κι αρχίζει να τρέχει. Υπάρχουν αναρίθμητες σκηνές προετοιμασίας για έναν μεγάλο αγώνα στο σινεμά και μέχρι το 1976 που προβλήθηκε ο Ρόκι οι θεατές είχαν ήδη δει αρκετές για να απορρίψουν αμέσως την προπόνησή του ως μία τετριμμένη επανάληψη. Όμως δεν το έκαναν. Αντιθέτως, ο Ρόκι τους κέρδισε από την αρχή, ήταν η αποκάλυψη του ’76 και ο πρωταγωνιστής Σιλβέστερ Σταλόνε έγινε σταρ εν μία νυκτί. Όταν περίπου στη μέση της ταινίας ξεκίνησε να προπονείται στα σοβαρά, ήταν όλοι στο πλευρό του.
Η ταινία μας αφηγείται το ταξίδι ενός ανθρώπου προς τον ηρωισμό και την αυτοεκτίμηση. Ο Μπαλμπόα μπορεί να έχει χαμηλή νοημοσύνη, αλλά αυτός είναι και αυτές είναι οι δυνατότητές του. Οι περιορισμένες νοητικές του ικανότητες δεν τον απογοητεύουν επειδή μέσα του ξέρει ότι είναι καλός πυγμάχος. Όταν βγαίνει από το σπίτι στις τέσσερις τα ξημερώματα, μέσα στη μαύρη νύχτα που δεν περπατά κανείς, ξέρουμε ότι έχει πάρει την απόφασή του και θα την κρατήσει κρυμμένη στο σκοτάδι, σε ένα υποφωτισμένο κι ήσυχο σοκάκι του νου, όμοιο με εκείνο που μένει κι ο ίδιος σε μία φτωχή συνοικία της Φιλαδέλφεια. Θα κάνει αυτό που πρέπει μόνο τη στιγμή που χρειάζεται να τα δώσει όλα.
Όσο μόνος του είναι στους δρόμους τις πρώτες πρωινές ώρες, άλλο τόσο μόνος είναι και στην προετοιμασία του για τον μεγάλο αγώνα, τη μεγάλη ευκαιρία που του δόθηκε ξαφνικά από το πουθενά. Καλώς ή κακώς όμως, μέσα σε αυτή τη μοναξιά φτάνει κανείς να γίνει μύθος, ένα συμπέρασμα στο οποίο, από ότι φαίνεται από τα πολλά πλάνα χωρίς ανθρώπους στη γειτονιά και τους δρόμους της, στόχευσαν επιτυχώς οι συντελεστές της ταινίας. Η ταινία είναι για τον ηρωισμό και για το πώς κατανοεί κανείς τις δυνατότητές του. Μοιάζει ξεπερασμένη αλλά δεν είναι γιατί αντλεί από βαθείς ανθρώπινους προβληματισμούς για να πείσει. Ο σκηνοθέτης ήθελε να δούμε το μοναχικό όραμα του πρωταγωνιστή και πώς κανείς πορεύεται για να επιτύχει τους προσωπικούς του στόχους. Έπρεπε λοιπόν να τον απομονώσει από οτιδήποτε άλλο θα έμπλεκε στο δρόμο του, για να του προσδώσει τη μυθική διάσταση που θα εξυπηρετούσε το νόημα της ταινίας του.
Είναι η αρχή μιας πορείας, που μπορεί βέβαια εκτός από αυτοσεβασμό να προσδοκά επίσης δόξα και χρήμα, αλλά ο Ρόκι δεν έχει ευρύ πνευματικό ορίζοντα και δεν ξέρει να κυνηγήσει πολλά άλλα. Έτσι δεν παύει να είναι μία δύσκολη πορεία ενός ανθρώπου που δεν έχει τίποτα να χάσει. Έτσι το βλέπει στην αρχή τουλάχιστον, πριν ερωτευτεί κανονικά κι αρχίσει να πονά για κάτι βαθύτερο από τη δόξα και το χρήμα. Οι υπόλοιποι γνωστοί του αλλά κι ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του έναν αλήτη του δρόμου και πιθανότατα είναι η αλήθεια. Όπως παραδέχεται κι ο ίδιος, έχει σίγουρα και τον αλήτη μέσα του, αλλά βλέποντας ότι η τύχη του χαμογέλασε και του έδωσε μία ευκαιρία να προσεγγίσει το αμερικάνικο όνειρο, θέλει να αποδείξει πρώτα στον εαυτό του ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Tο σημαντικότερο στοιχείο είναι ότι ο κεντρικός χαρακτήρας μας πείθει. Τον συναντούμε πάνω στο ρινγκ, τη στιγμή που μάχεται σαν ένας κοινός αλήτης του δρόμου. Παλεύει και τραυματίζεται για λίγα δολάρια και στο τέλος ρωτά πότε θα ξανααγωνιστεί. Για να βγάλει λίγα περισσότερα βοηθά έναν τοπικό τοκογλύφο αναγκάζοντας τα θύματά του να πληρώνουν εγκαίρως τα χρέη τους. Αλλά ο Ρόκι τα κάνει αυτά επειδή έχει χάσει κάθε αυτοεκτίμηση και δεν πιστεύει ότι κάτι καλό μπορεί να συμβεί στη ζωή του. Όμως, εάν δεν ήταν το βλέμμα του τόσο απογοητευμένο κι απελπισμένο δεν θα είχαμε κι εμείς ένα συναισθηματικό υπόβαθρο για να ταυτιστούμε μαζί του. Η ψυχολογική του κατάσταση είναι και ο λόγος που μας κινεί το ενδιαφέρον ως το τέλος κι οφείλεται στις επιτυχημένες επιλογές του σκηνοθέτη και του πρωταγωνιστή.
Αυτή ήταν και η ψυχολογία του πρωταγωνιστή Σιλβέστερ Σταλόνε εκείνη την περίοδο. Ο Σταλόνε βίωνε την πιο δύσκολη και αδιέξοδη φάση της ζωής του. Είχε δοκιμάσει τα πάντα και η επιτυχία αυτής της ταινίας ήταν η τελευταία του ελπίδα. Τέκνο χωρισμένων γονιών κι ο ίδιος πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του με θετούς γονείς σε κακόφημες συνοικίες της Νέας Υόρκης και της Φιλαδέλφεια. Απερρίφθη από 14 σχολεία μέχρι που κατάφερε να κερδίσει υποτροφία στο αμερικανικό αθλητικό κολέγιο της Ελβετίας λόγω του γυμνασμένου παρουσιαστικού του. Ο Σταλόνε όμως ήθελε να γίνει ηθοποιός, αλλά όπου κι αν πήγαινε προσπαθούσαν να τον αποθαρρύνουν. Αυτός ήταν αποφασισμένος κι έτσι κατάφερε να κερδίσει ορισμένους μικρούς ρόλους. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του Ρόκι η γυναίκα του ήταν έγκυος, γεγονός που του έδωσε μεγαλύτερο κίνητρο να προχωρήσει. Η απελπισία του είναι προφανής καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ακόμη και το στόχο του όμως δεν τον εκδηλώνει πολύ, τον κρατά μέσα του και δουλεύει συνεχώς για να τον κατακτήσει. Η πρώτη γραφή του σεναρίου πραγματοποιήθηκε από τον ίδιο μέσα σε τρεις μέρες και ήταν μια ιστορία που τον αφορούσε προσωπικά καταρχήν. Ένας ξεπεσμένος, αλλά ταλαντούχος μποξέρ προσπαθεί να επανακάμψει εν όψει μίας πολύ σημαντικής μονομαχίας ενάντια σε όλες τις προσδοκίες. Αφού προσπάθησε αρκετά, τελικά πούλησε το σενάριό του σχετικά φτηνά υπό την προϋπόθεση ότι θα δικαιούται μεγάλο μερίδιο των κερδών και ότι θα πρωταγωνιστήσει ο ίδιος. Η ταινία είχε τεράστια επιτυχία κι ο Σταλόνε καθιερώθηκε αμέσως ως ένας από τους μεγάλους σταρ. Το όνειρό του είχε πραγματοποιηθεί.
Η αλήθεια είναι ότι ένας άνθρωπος με το δικό του παρουσιαστικό, μία χοντρή, μπάσα, άγαρμπη φωνή κι ένα ανέκφραστο πρόσωπο δεν ήταν έυκολο να πείσει ως σοβαρός ηθοποιός. Όμως στο Ρόκι, ο Σταλόνε τα καταφέρνει. Το ανέκφραστο πρόσωπό του, έως παραμορφωμένο σε σημεία οφείλεται στο ότι κατά τη δύσκολή γέννα του, οι γιατροί χρησιμοποίησαν τις τσιμπίδες με λάθος τρόπο με αποτέλεσμα η κάτω αριστερή πλευρά του προσώπου να παραλύσει μαζί με μέρος των χειλιών, του μάγουλου και της γλώσσας, γεγονός που επηρέασε τον τρόπο ομιλίας του και τις εκφράσεις του προσώπου του. Τελικά, η ερμηνεία του Σταλόνε είναι το πιο δυνατό στοιχείο της ταινίας. Επειδή μας κερδίζει αυτός ο τύπος με την μπάσα φωνή, είμαστε κι οι ίδιοι ξαφνιασμένοι και θέλουμε τελικά να τον δούμε ευτυχισμένο. Αυτό δείχνει και πόσο σημαντικός είναι ο παράγοντας έκπληξη στην επιτυχία μιας ταινίας. Ο Σταλόνε αντλεί από μία κληρονομημένη παράδοση σκληροτράχηλων ηρώων με καλή καρδιά που ξεκίνησε από το Μάρλον Μπράντο στο ‘Λιμάνι της Αγωνίας’, αλλά στην αρχή κανείς δεν περιμένει ότι θα τον συμπαθήσει γιατί δεν μιλά καθαρά και δεν γελά ποτέ.
Η ταινία παίρνει αρκετό χρόνο να μας τον γνωρίσει για να καταλάβουμε την κατάστασή του. Ακόμα και στη συλλογή χρημάτων δεν χρησιμοποιεί συναισθηματισμούς. Παρά τις εντολές του αφεντικού του όμως, διστάζει να σπάσει τον αντίχειρα ενός πελάτη που δεν πληρώνει και συμπεραίνουμε ότι αυτή η δουλειά δεν είναι γι αυτόν και αναγκάζεται να την κάνει για τα λεφτά. Είναι προφανές όμως ότι πρέπει να κάνει κάτι άλλο. Η ερμηνεία του Σταλόνε είναι πετυχημένη παρόλο που έχει πολλά ξεπερασμένα στοιχεία. Είναι ένας νταής που έχει πολλά προβλήματα κι αυτό τον έχει φέρει σε επαφή με τα πιο ευγενή του συναισθήματα. Έχει αγωνία για το μέλλον του αλλά έχει μια εσωτερική ευγένεια που δεν τον καθιστά θύμα. Βιώνει το πρόβλημά του με αξιοπρέπεια, όχι πανικό. Γι’αυτό είναι ευγενικός και καλός με τα ζώα, είναι τρυφερός απέναντι στη ντροπαλή πωλήτρια ζωοτροφών. Παρόλο που είναι αλήτης, έχει καλή καρδιά κι εκείνη το βλέπει και σιγά σιγά έρχεται κοντά του. Ενώ μοιάζουν κάπως ασύμβατοι σαν ζευγάρι τελικά τους συνηθίζουμε γιατί έχουν κι οι δύο μία αγνότητα κατά βάθος που φαίνεται να τους ενώνει.
Βέβαια, δεν έχουν και πολλές επιλογές σε αυτόν τον κόσμο που μεγάλωσαν και τριγυρνούν. Οι περισσότεροι στη γειτονιά καταλήγουν να αλητεύουν κι οι περισσότερες γυναίκες χάνουν πολύ γρήγορα την αξιοπρέπειά τους. Κι ο Ρόκι δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνος ώστε να μας δώσει την εντύπωση ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσει. Αλλά αν μπορεί να τα καταφέρει ένας αλήτης με λίγο μυαλό και καλή καρδιά, πόσο μάλλον μπορεί να τα καταφέρει ένας πιο προικισμένος άνθρωπος. Βέβαια ο αλήτης και οποιοσδήποτε άλλος έχει δυνατότερο κίνητρο όταν γνωρίζει την αδυναμία της θέσης του. Όμως, θέλει και να αποδείξει στον εαυτό του ότι αξίζει όταν κανείς δεν πιστεύει σε αυτόν. Όταν τα καταφέρνει η ταινία μπορεί πια να τελειώσει. Από τη στιγμή που κατάφερε να κοντράρει τον Απόλο Κριντ στα ίσα κατανοούμε ότι ο στόχος του επετεύχθη, ο αυτοσεβασμός του κερδήθηκε και η δύσκολη διαδρομή άξιζε να περπατηθεί.

Νίκος Παππάς

επισκεφτείτε το blog του Νίκου:http://nikolaspappas.blogspot.gr/

για σένα που με λες αχινό και δεν αντιδρώ ...

Επιστρέφω ξανά.
Δεν είναι νύχτα μα σουρουπώνει και μαζί με τους φίλους μου
τον Γουίλι τον μαύρο θερμαστή από το Τζιμπουτί
τον Τζακ τον μαχαιροβγάλτη
τον Τζίμι το παγώνι
και την Αμαλία το χυδαίο αντίδι από τη φρουτοπία που κανείς δεν την ξέρει γιατί την έκοψαν λόγω του ακατάλληλου στυλ της
μπαίνουμε στο γνωστό μπαρ και επιμένουμε βροχή!!
Οι άνθρωποι με τα γραφειάκια τους, τις δουλίτσες τους και τους, μικρομεσαίων τετραγωνικών, έρωτές τους μας κοιτούν παράξενα.
Γιατί;;
Φταίει που είναι μαύρος ο Γουίλι ή από το Τζιμπουτί ή κάτι άλλο;
Δεν ξέρω και δεν έχω όρεξη να μάθω.
Μετά ο ιπτάμενος μπάρμαν μας φέρνει τα ποτά.
Και πίνουμε και πίνουμε και μας πίνουν και πινόμαστε
και κανείς δεν ξέρει που θα μας βγάλει αυτό το αμοιβαίο πότισμα.
Ίσως ανθίσουμε. Ίσως σαπίσουμε … ίσως γίνουμε όλοι πουλιά, αστέρια, παιδιά, γκρεμός ή ένα κύμα που σβήνει σβήνει και δεν το νοιάζει, δεν το νοιάζει…

Αυγή, 19/5/2015

Σινεμά με την Βίκυ: Swimming with sharks, ίδια είναι τα αφεντικά ...

Swimming with sharks / Κολυμπώντας με καρχαρίες - George Huang (1994)

Κυκλοφορεί και ως: The buddy factor / Άσπονδοι φίλοι
Από την πρώτη του μέρα στην εργασία, ο Guy συνειδητοποιεί το κόστος που συνεπάγεται η κάθε ευκαιρία και βρίσκει τον εαυτό του πνιγμένο στη δουλειά αλλά και τις προσβολές από το διαβόητο και μεγαλομανές αφεντικό του.
Ο εκνευρισμός, ο θυμός, η υστερία και η παράνοια σε όλο τους το μεγαλείο.
Επίκαιρο crime drama με άφθονες δόσεις μαύρου χιούμορ, σε μία ταινία που δεν έγινε, ποτέ, ιδιαίτερα γνωστή.
Σαν υπόθεση δεν είναι κάτι πρωτότυπο ή διαφορετικό, αλλά αξίζει να τη δεις, γιατί είναι μία από τις καλύτερες στιγμές του Kevin Spacey ερμηνευτικά (μαζί με το Usual Suspects).

Βίκυ Ελευθερίου

χαϊκού της Ειρήνης

Μέρες από κείνες που περισσεύουν θάλασσα

Μεσόφρυδα κυοφορείς

δελφίνια

Clerks, η μικρή κολαση ενός άλλου Δάντη

Clerks - 1994 ( Υπάλληλοι )
Κωμωδία, σε σενάριο και σκηνοθεσία Kevin Smith, παίζουν οι Brian O'Halloran, Jeff Anderson, Kevin Smith.

Δυο νεαροί υπάλληλοι, που εργάζονται σε γειτονικά καταστήματα (ο ένας σ΄ ένα μικρό σούπερ μάρκετ κι ο άλλος σ΄ ένα βίντεο κλαμπ), είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες αυτής της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του σκηνοθέτη Kevin Smith. Πρόκειται για δυο νέους που μιλάνε διαρκώς, συζητώντας για τα καθημερινά τους προβλήματα, το σεξ, τον έρωτα, τον κινηματογράφο. Συναντούν φίλους και φιλενάδες (πρώην και νυν) κι αντιμετωπίζουν τους πελάτες με αθυροστομία και χιούμορ (ο ένας ευγενικά, ο άλλος προκλητικά).
Η ταινία “Υπάλληλοι” υπήρξε μια ανεξάρτητη παραγωγή, που γυρίστηκε με ελάχιστα χρήματα (το 2006 ακολούθησε και το Νο 2) κι η αρχή μιας αξιοσημείωτης διαδρομής του συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιού Kevin Smith.
Είναι μια ευχάριστη ασπρόμαυρη κωμωδία, γεμάτη φαντασία, φρεσκάδα, χιούμορ κι ευρηματικότητα. Μια ειλικρινής, πνευματώδης και “βέβηλη” δημιουργία, δοσμένη μέσα από διάφορα μικροεπεισόδια, που μοιάζουν με σκετς μιας επιθεώρησης και που δείχνουν να στηρίζονται σε αυτοσχεδιασμούς, με έναν ασταμάτητο διάλογο, που όχι μόνο δεν κουράζει, αλλά αντιθέτως προκαλεί το γέλιο και την ευχαρίστηση, αποκαλύπτοντάς μας, τελικά, τη μοναξιά και την απόγνωση που κρύβεται πίσω από τις συμπεριφορές της σύγχρονης νεολαίας.

από τον   Φίλο  kst