Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι

«ΑΝ ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΗΤΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ» ρώτησε τον κ. Κ. η μικρή κόρη της σπιτονοικοκυράς του «θα φέρονταν τότε καλύτερα στα μικρά ψάρια;» «Σίγουρα» απάντησε αυτός. «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έφτιαχναν στη θάλασσα για τα μικρά ψάρια τεράστιες κασέλες με διάφορες τροφές μέσα, τόσο φυτά όσο και ζώα. Θα φρόντιζαν να έχουν οι κασέλες πάντα φρέσκο νερό και θα έπαιρναν εν γένει διάφορα υγειονομικά μέτρα. Όταν, παραδείγματος χάριν, ένα ψαράκι τραυμάτιζε το πτερύγιο του, τότε οι καρχαρίες θα του έβαζαν αμέσως έναν επίδεσμο, για να μην τους πεθάνει πριν την ώρα του. Για να μην είναι τα ψαράκια μελαγχολικά, θα διοργανώνονταν πού και πού μεγάλες γιορτές στο νερό· γιατί τα χαρούμενα ψαράκια έχουν καλύτερη γεύση από τα μελαγχολικά. Θα υπήρχαν φυσικά και σχολεία σ’ αυτές τις μεγάλες κασέλες. Στα σχολεία αυτά τα ψαράκια θα μάθαιναν πώς να κολυμπάνε στο στόμα των καρχαριών. Θα χρειάζονταν, παραδείγματος χάριν, τη γεωγραφία, για να μπορούν να βρίσκουν τους μεγάλους καρχαρίες, που θα βρίσκονται κάπου τεμπελιάζοντας. Το σπουδαιότερο θα ήταν φυσικά η ηθική διαπαιδαγώγηση των μικρών ψαριών. Θα διδάσκονταν ότι το υψηλότερο και ωραιότερο ιδεώδες είναι να θυσιάζεται ένα ψαράκι πρόθυμα και όχι όλα έπρεπε να πιστεύουν στους καρχαρίες, προπαντός όταν τους έλεγαν ότι θα μεριμνούσαν για ένα καλύτερο μέλλον. Θα δίδασκαν στα ψαράκια άτι το μέλλον αυτό τότε μόνο είναι εξασφαλισμένο, όταν μάθαιναν υπακοή. Τα ψαράκια θα έπρεπε να φυλάγονται απ’ όλες τις ταπεινές, υλιστικές, εγωιστικές και μαρξιστικές διαθέσεις και να αναφέρουν αμέσως στους καρχαρίες, όταν κανένα απ’ αυτά έδειχνε τέτοιες διαθέσεις. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα έκαναν φυσικά και πολέμους αναμεταξύ τους, για να κυριέψουν ξένες ψαροκασέλες και ξένα ψαράκια. Τους πολέμους θα έβαζαν να τους κάνουν τα δικά τους ψαράκια. Θα δίδασκαν στα ψαράκια ότι ανάμεσα σ’ αυτά και τα ψαράκια των άλλων καρχαριών υπάρχει τεράστια διαφορά. Τα ψαράκια, θα διακήρυσσαν, είναι, ως γνωστόν, βουβά, αλλά σωπαίνουν σ’ εντελώς διαφορετικές γλώσσες και γι’ αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν το ένα το άλλο. Σε κάθε ψαράκι που θα σκότωνε στον πόλεμο μερικά άλλα ψαράκια εχθρικά, που σωπαίνουν σε άλλη γλώσσα, θ’ απένειμαν ένα μικρό παράσημο από θαλασσινά φύκια και τον τίτλο του ήρωα. Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, θα υπήρχε φυσικά σ’ αυτούς και τέχνη. Θα υπήρχαν ωραίοι πίνακες, στους οποίους θα παριστάνονταν τα δόντια των καρχαριών με υπέροχα χρώματα, τα στόματά τους σαν αληθινά πάρκα αναψυχής, όπου θα μπορούσε να κάνει κανείς έναν υπέροχο περίπατο. Τα θέατρα στο βυθό της θάλασσας θα έδειχναν πως ηρωικά ψαράκια κολυμπάνε ενθουσιασμένα στα στόματα των καρχαριών και η μουσική θα ήταν τόσο ωραία, ώστε τα ψαράκια θα ορμούσαν, κάτω από τους ήχους της, με την μπάντα μπροστά, σαν σε όνειρο και με το νανούρισμα των πιο ευχάριστων σκέψεων, στα στόματα των καρχαριών. Θα υπήρχε βέβαια και μια θρησκεία, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι. Θα δίδασκε ότι για τα ψαράκια μόνο στην κοιλιά των καρχαριών θ’ άρχιζε η αληθινή ζωή. Εξάλλου, αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι, τα ψαράκια θα έπαυαν επίσης να είναι ίσα, όπως συμβαίνει τώρα. Μερικά απ’ αυτά θα έπαιρναν αξιώματα και θα τα τοποθετούσαν πάνω από τ’ άλλα. Στα κάπως μεγαλύτερα θα επιτρεπόταν μάλιστα να τρώνε τα μικρότερα. Αυτό δε θα ήταν για τους καρχαρίες παρά ευχάριστο, αφού οι ίδιοι θα είχαν έπειτα να τρώνε, συχνά, μεγαλύτερες μπουκιές. Και τα μεγαλύτερα ψαράκια, που θα είχαν ένα πόστο, θα φρόντιζαν για την τάξη ανάμεσα στα ψαράκια και θα γίνονταν δάσκαλοι, αξιωματικοί, μηχανικοί για την κατασκευή κασελών κτλ. Με λίγα λόγια, πολιτισμός θα υπήρχε στη θάλασσα, μόνο αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι».

μτφρ. Γιώργος Βελουδής

Πρωτοδημοσιευμένο το 1949, το «Αν οι καρχαρίες ήταν άνθρωποι» είναι η εκτενέστερη από τις Ιστορίες του κ. Κόινερ, έργου που γράφτηκε σε διάστημα τριάντα χρόνων (1926-1956) και αποτελείται από ογδόντα επτά σύντομες αφηγήσεις. Συνθέτοντας και διαπλέκοντας μεγάλη ποικιλία αφηγηματικών τύπων, από τον κινέζικο φιλοσοφικό διάλογο ως τον αφορισμό και τη διδακτική παραβολή, ο Μπρεχτ παρουσιάζει τον τρόπο σκέψης ενός προσώπου απαλλαγμένου από ατομικά χαρακτηριστικά (κατά τον φίλο και μελετητή του Μπρεχτ Βάλτερ Μπένγιαμιν, το όνομα του κ. Κόινερ παραπέμπει ταυτοχρόνως στο οδυσσειακό «Ούτις» (γερμ. Keiner) και στο ελληνικό επίθετο «κοινός»).

πηγή: ebooks.edu.gr

για να κατεβάσεις τις Ιστορίες του κ. Κόινερ σε μορφή pdf πάτησε εδώ. 

Άτιτλο #2

Gino Rubert

Σε περνούν για Θεό, ον, ζωή, νόηση

                    Λένε πως έχεις ψυχή δαιμονική, ακόλαστη, ανθρώπινη

              Σε ζωγραφίζουν  λυγερό και σπαθάτο νεαρό

αφράτο βρέφος με φτερά

γυναίκα με φορέματα λευκά.

Σου βάζουν ψυχή

δαιμονική

ακόλαστη

ανθρώπινη

   Σε λένε αήττητο, απατεώνα, ληστή

Σου βάζουν πνεύμα πολεμικό

κέρινα χέρια

μακιγιαρισμένα χείλη.

Είσαι, όμως, Θεός

…ούτε των άστρων, ούτε των στοιχειών

και άλλοτε Βάκχος

ανεξάρτητος Θεός

απόλυτος και φυσικός.

Είσαι λεπτό φως και το σώμα του κόσμου

και εγώ όχλος φανατισμένος, αδιάσπαστος

σε ακολουθώ με μαχαίρια…



Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

All that Jazz, η ζωή ως μιούζικαλ

Ελληνικός τίτλος: Η Παράσταση Αρχίζει  [1979 ] του Bob Fosse. {Χρυσός Φοίνικας, Φεστιβάλ Καννών 1980 }
Παίζουν : Roy Scheider (ερμηνεία μεγατόνων!!!),,Jessica Lange,Leland Palmer.
Μοντάζ : Alan Heim {Όσκαρ πανάξια κερδισμένο!!!)

Ξαναβλέποντας το All that Jazz του Bob Fosse,έμεινα εμβρόντητη από την δύναμη και την Τέχνη της ταινίας! Μετά από 36 χρόνια η τεχνική και η κινηματογραφική γλώσσα της παραμένουν σύγχρονες και απαστράπτουσες, σαν να γυρίστηκε τον τελευταίο χρόνο, με την σημερινή αισθητική και τα σύγχρονα τεχνικά μέσα! 
Όσο για την ουσία της είναι πάντα επίκαιρη, όπως σε κάθε μεγάλο Έργο Τέχνης. Η ταινία κινείται στον χώρο της showbiz και διηγείται τα έργα και τις ημέρες ενός καλλιτέχνη- δημιουργού(το σενάριο είναι ημιαυτοβιογραφικό του Fosse)σσε χρονικό διάστημα λίγων μηνών. Όμως ο Fosse δεν μιλάει μόνο για την τρέλα στον χώρο της showbiz,Το φιλμ έχει αλλεπάλληλα επίπεδα ανάγνωσης. 
Συνδετικός κρίκος μεταξύ των σκηνών του φιλμ, αποτελούν οι εξομολογήσεις-απολογίες του ήρωα σε μια σιωπηλή αλλά όχι και ανέκφραστη μυστηριώδη γυναικεία παρουσία, την ταυτότητα της οποίας μόνο στο τελευταίο πλάνο μπορούμε να ερμηνεύσουμε .Για να διαπιστώσουμε έτσι, ότι για μια ακόμη φορά, πως πίσω από κάθε μεγάλο Έργο Τέχνης ενυπάρχει το αιώνιο τρίγωνο της Ανθρώπινης Μοίρας : ΖΩΗ - ΕΡΩΤΑΣ - ΘΑΝΑΤΟΣ , και η μάταιη προσπάθεια του ανθρώπου να αντεπεξέλθει και να το ερμηνεύσει. 
Και όλα αυτά, ειπωμένα από τον Fosse,με τον πιο υψηλής αισθητικής κινηματογραφικό τρόπο. Οι ιδέες αναπτύσσονται σε αριστουργηματικές χορογραφίες και η ένταση αποδίδεται με τον ηλεκτρισμό του μοντάζ. Από το πρώτο πλάνο έως το τελικό, .το μοντάζ σφυροκοπεί ασθματικά τον μαγεμένο θεατή, και η ταινία αποκτά σε συνεχές κρεσέντο, τον ρυθμό καρδιακών παλμών ενός χορευτή σε δράση. 
Προσωπικά θεωρώ το All that Jazz, το καλύτερο μιούζικαλ στην ιστορία του Κινηματογράφου.

 Δωροθέα Ελιοτη

Σινεμά με την Βίκυ: Tusk, μια περίεργη μεταμόρφωση

Σκηνοθεσία Kevin Smith (2014)

Ο Wallace, κάνει ραδιοφωνική εκπομπή σε web radio. Ύστερα από ένα φρικαλέο βίντεο που πέφτει στην αντίληψή του, όπου ένας νεαρός ακρωτηριάζει καταλάθος το ένα του πόδι, αποφασίζει να ταξιδέψει έως τον Καναδά, για να πάρει συνέντευξη από το νεαρό. Κάτι άλλο όμως, θα τραβήξει την προσοχή του....
Αμερικανικό comedy / horror δια χειρός και όμματος Kevin Smith, του ασύλληπτου και ιδιαίτερου για την εποχή του, Clerks (ακολουθεί και Clerks 2).
Δεν θέλω να υπεραναλύσω. Ξεκίνησε σχετικά ευχάριστα, η σκηνοθεσία ήταν καλή, οι ερμηνείες των Johnny Depp και Michael Parks, εξίσου καλές, οι Justin Long και Haley Joel Osment, αδιάφοροι, και η ιστορία, η οποία είναι φανερά επηρεασμένη από εκείνη του Human Centipede, είναι γελοία κι απαίσια οπτικά.
Για να κλείσω την κριτική με ένα αισιόδοξο επίλογο για τον αγαπημένο μας Smith, θα πω απλώς ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο trollάρισμά του και μαγκιά του που έχει τη διάθεση να σκηνοθετεί και να γράφει ό,τι εκείνος γουστάρει. Σε αυτό τον παραδέχομαι.
Trivia:
Οι δύο νεαρές υπάλληλοι στο κατάστημα στον Καναδά, είναι οι κόρες των Kevin Smith και Johnny Depp (δεν χρειάζεται να πω ποια είναι ποια, θα τις καταλάβετε).

Βίκυ Ελευθερίου

Flapjack: ένα σνακ γεμάτο δύναμη και υγεία

Είναι σημαντικό τα σνακς που καταναλώνουμε κατά την διάρκεια της ημέρας να μας προσφέρουν ενέργεια καθώς και την αίσθηση της πληρότητας.
Ανακάλυψα τα flapjacks στα φοιτητικά μου χρόνια στην Αγγλία. Στην Αυστραλία τα αποκαλούν muesli bars και στην Αμερική granola bars.
Η παρακάτω συνταγή είναι μια θρεπτική εκδοχή με την χαμηλότερη δυνατόν περιεκτικότητα σε λίπαρά και θερμίδες. Κύριο συστατικό είναι η βρώμη η οποία είναι ένα εξαιρετικά ευεργετικό δημητριακό που περιέχει πρωτεΐνες, φυτικές ίνες, αντιοξειδωτικά και βιταμίνες του συμπλέγματος Β και φυσικά ο μεγαλύτερος εχθρός της χοληστερίνης..
Το flapjack είναι γρήγορο και εύκολο στην παρασκευή του και ιδανικό υγιεινό σνακ για τα παιδιά.

Συνταγή

Υλικά:

1 κιλό νιφάδες βρώμης (κουάκερ)

150 γρ. πίτουρο βρώμης

250 γρ. βιτάμ

Μισή κούπα μέλι

1 κούπα χοντροκομμένο καρύδι

Μισή κούπα κράνμπερις (cranberries) ή σταφίδες

2 μήλα τριμμένα στον τρίφτη

Κανέλα

…και ότι άλλο σας αρέσει, π.χ. αμύγδαλα, φουντούκια, κομματάκια σοκολάτας, αποξηραμένα φρούτα, λιναρόσπορο, λίγο ταχίνι, τζίντζερ, κλπ.

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε ένα μεγάλο μπολ βάζουμε όλα τα υλικά μαζί εκτός από το βιτάμ και το μέλι. Σε μπεν μαρί λιώνουμε το βιτάμ με το μέλι και ανακατεύουμε σιγά σιγά να ομογενοποιηθούν. Το ρίχνουμε μέσα στο μπολ με τα στεγνά υλικά μας και ανακατεύουμε πολύ καλά να ενωθούν όλα καλά. Το μείγμα αυτό το απλώνουμε σε ένα ταψί μεσαίου μεγέθους. Θα γίνει περίπου 2 πόντους πάχος μόλις απλωθεί και στρωθεί καλά. Το ψήνουμε στους 200 βαθμούς για 20 λεπτά περίπου, να ροδίσει λιγάκι από πάνω. Το παρακολουθούμε συχνά όσο είναι στο φούρνο. Μόλις το βγάλουμε το αφήνουμε να κρυώσει πριν το κόψουμε για να κόβονται ομοιόμορφα τα κομμάτια και να μην βγαίνουν τριμμένα.  Το αποτέλεσμα που θέλουμε να πετύχουμε είναι να βγει το γλυκό μας μαλακό σαν κέικ.

Ελένη Παππά

valeart.gr

Χαϊκού: άντρας

ξέρω να τραβάω κουπί
ξέρω να κρατάω τσεκούρι
μαθαίνω να αγγίζω γυναίκα.

Γιώργος Τρίκερι

Το χαϊκού διαβάζεται σε μια ανάσα.

The Little Death: τα μικρά ταμπού του έρωτα

Ανεξάρτητη αυστραλιανή παραγωγή, ακυκλοφόρητη στην Ελλάδα. Ο "μικρός θάνατος" του τίτλου αναφέρεται στον οργασμό/σεξουαλική απόλαυση που αναζητούν τα διάφορα ζευγάρια της ταινίας μέσω των διαφόρων σεξουαλικών "παρεκκλίσεων" [υπάρχει άραγε "κανονικό" - mainstream σεξ;]. Όλα συμβαίνουν σε μια γειτονιά του Σίντνεϊ και κατά κάποιο χαλαρό τρόπο συνδέονται μεταξύ τους. Η ταινία βγάζει γέλιο, κάποιον ερωτισμό και μερικά χρήσιμα συμπεράσματα, αλλά μερικές φορές χάνεται σκηνοθετικά - πιθανόν λόγω της απειρίας του πρωτοεμφανιζόμενου πίσω από την κάμερα ηθοποιού Τζος Λόσον.
Δείτε το με καλή παρέα, χωρίς προκαταλήψεις.

Παναγιώτης Αλεξανδρίδης


για σινεφίλ αναγνώσεις επισκεφτείτε το blog του Παναγιώτη, dromonas1.blogspot.gr.

Byron

Luna and the Whale, Eugenio Cuttica

Θα μπορούσα να σε ρωτήσω πότε βάρυνες
ήταν κάτι ξαφνικό;
κατάπιες μια άγκυρα ελπίζοντας ότι θα την χωνέψεις
επειδή σου πήγαινε τόσο πολύ να φοράς το καπέλο;
Καπετάνιος σωστός
θα είχες γίνει
μέχρι που ανακάλυψες ότι μπορείς να κολυμπάς μόνο από την μία μεριά του σώματός σου
ευτυχώς, έγραφες και με τα δυο σου χέρια
Σε παρακαλώ, αν σκοπεύεις να πνιγείς,
επιτέλους, πες το μου να σταματήσω να βάζω αλάτι στο φαγητό.
Θα βρεις τόση γεύση στον πάτο.
Θα μπορούσα να σε ρωτήσω πότε ελάφρυνες
ήταν κάτι απότομο;
πόσους εμετούς έκανες σε μια μέρα
για να βγάλεις μόνο ένα νύχι που έσπασα γρατζουνώντας την πλάτη σου
έχεις το νύχι αλλά δεν έχεις το σημάδι
Δεν μπορούμε να τα κρατάμε όλα.
Καταλαβαίνω.
Ιεράρχηση.
Τα γυναικόπαιδα πρώτα.
Παιδιά δεν έχουμε.
Πάω μόνη.
Το έχουν αυτό το ρίσκο οι διασώσεις ξηράς
ενδέχεται να σου αρέσει υπερβολικά να επιπλέεις.
Να θυμάσαι, όμως, σε παρακαλώ
Ότι και τα κλαδιά
τον κορμό του δένδρου τον βλέπουν ως το σώμα του κρεμασμένου.
Φοβάται ο φυλλοβόλος τον άνεμο;
Πες μου.

Όλγα Αικατερίνη Φουντέα

Football is War

Στις σελίδες της ιστορίας του ποδοσφαίρου μπορεί να βρει κανείς αρκετούς πρωταγωνιστές. Μαραντόνα, Κρόιφ, Πελέ, Ζιντάν και πολλοί άλλοι έγραψαν με χρυσά γράμματα την δική τους πορεία στο πιο δημοφιλές άθλημα του κόσμου!

Πως θα ήταν η ζωή όμως των παραπάνω ποδοσφαιριστών; Η εξέλιξη τους στους αγωνιστικούς χώρους; Πως θα έμοιαζε ένας ποδοσφαιρικός αγώνας δίχως τακτική; Σε ποιες θέσεις θα έπαιζε ο καθένας από αυτούς αν πρώτα κάποιος δεν τους ''έδειχνε''το δρόμο;

Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ ξεκίνησε την καριέρα τους ως επιτελικό χαφ καθιερώθηκε όμως στην θέση του λίμπερο, όπου με την κλάση του συνέβαλε στη ανάδειξη νέων τρόπων προσέγγισης ενός ποδοσφαιρικού αγώνα καθώς και στην αναχαίτιση της αντίπαλης επίθεσης! Αντρέα Πίρλο. Ο Εγκέφαλος της Εθνικής Ιταλίας, της Μίλαν και προσφάτως της Γιουβέντους. Ξεκίνησε ως επιτελικό χαφ και με την παρότρυνση του τότε προπονητή του στην ομάδα του Μιλάνου εξελίχθηκε ως ένα από τα σπουδαιότερα αμυντικά χαφ του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Ένα ποδοσφαιρικό club όσα ''αστέρια'' και αν διαθέτει στις τάξεις του, όσους φροντιστές και αν έχει, ακόμα και τα λεφτά του Προέδρου να εκμεταλλεύεται, χρειάζεται έναν ''Δάσκαλο'', κάποιον που με τις ιδέες του όσο ριζοσπαστικές και αν είναι αυτές να δώσει την ώθηση που απαιτείτε για να πάρει μπρος το όλο εγχείρημα. Γυρνώντας το χρόνο πίσω θα συναντήσουμε σπουδαίους ''Oραματιστές'', ''Δασκάλους της τακτικής'', μετρ των mind games. Ζαγκάλο, Λομπανόφσκι, Τσαπμαν, Χερέρα και ο μεγαλύτερος ''επαναστάτης'' του σύγχρονου παιχνιδιού ο Ρίνους Μίχελς. Γεννήθηκε τον Φλεβάρη του 1928 στο Άμστερνταμ και μας ''άφησε'' μια μέρα σαν και αυτή 03 Μαρτίου του 2005.

Κομβικό σημείο για την μορφή του αθλήματος όπως την γνωρίζουμε σήμερα αναμφίβολα θα πρέπει να σταθεί η δεκαετία του '60, όταν και ανέλαβε τις τύχες του άσημου τότε Άγιαξ σώζωντας τον από τον υποβιβασμό στην δεύτερη κατηγορία της Ολλανδίας. Ήταν ο πρώτος που κατανόησε ότι μια ομάδα ''αλλάζοντας'' τις διαστάσεις του γηπέδου αναλόγως με το αν αμύνεται ή επιτίθεται, μπορεί αυτόματα να ελέγξει απόλυτα το παιχνίδι.

Το αποτέλεσμα γνωστό. Τρόπαια και διακρίσεις αφενός από μια προικισμένη φουρνιά ποδοσφαιριστών (Κρόιφ, Νεέσκες, Ρεπ, Mιούρεν), αφετέρου, μια ευρωπαική πρωτεύουσα έτοιμη πάντοτε να κυοφορήσει επαναστατικές ιδέες σε μια εποχή που άλλαζε. Η κληρονομιά που άφησε στον Αίαντα ανεκτίμητη, φυσικά συνέχισε το μεγάλο έργο του και στην Μπαρτσελόνα όπου δικό του δημιούργημα είναι η περίφημη ακαδημία ''Μασία'' όπου ξεπήδηδαν τα τελευταία χρόνια ποδοσφαιριστές όπως οι Τσάβι, Πικέ, Ινιέστα, Μέσι, οι οποίοι πιστά ακολούθησαν τον πλάνο του Μίχελς. Πρέσινγκ, τεχνητό οφσάιντ, εκμετάλλευση κενών χώρων, κατοχή μπάλας, έκαναν εκατομμύρια φιλάθλους σε όλο τον κόσμο να συγκρίνουν τον Άγιαξ της δεκαετίας του '70 με την ομάδα της Καταλονίας.

''Professional football is something like war. Whoever behaves too properly, is lost. Often misquoted in the form "Football is war". Rinus Michels.
 
Π. Πόντικας.

Προσεχώς: What Happened, Miss Simone

Ντοκιμαντέρ με θέμα τη ζωή της δημοφιλούς τραγουδίστριας Nina Simone θα προβληθεί τον Ιούνιο από το αμερικάνικο συνδρομητικό κανάλι Netflix.
Παραγωγός της ταινίας είναι η Lisa Simone Kelly, κόρη της τραγουδίστριας, η οποία έχει ασχοληθεί επίσης με το τραγούδι και το μουσικό θέατρο.
Την σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Liz Garbus η οποία ήταν υποψήφια για όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ το 1998 για την ταινία The Farm: Angola USA που περιγράφει τις ζωές έξι κρατουμένων σε φυλακές υψίστης ασφαλέιας.
Επίσης μέσα στο 2015 θα κυκλοφορήσει και βιογραφική ταινία (biopic, όπως  είθισται να αποκαλούν αυτές τις ταινίες στο Χόλιγουντ) με τίτλο Nina όπου την τραγουδίστρια θα υποδύεται η Zoe Saldana (Avatar, Guardians of the Galaxy).

διάβασε επίσης: artists we love ... Nina Simone 

Βραδυπορία

Ζωή σε βάρδιες, εναλλάσσονται την ημέρα και την νύχτα. Κινούμαι ανάμεσα σε καλά οργανωμένα σφαγεία της ανθρώπινης διάθεσης. Ψωμί κι αλάτι ,όσα είπαμε. Ολόκληρο το ηλιακό μας σύστημα ,κάποιες σπάνιες φορές, το παίρνω σαν γεύμα. Αρκετό αυτό, για να αντέχω την συντριβή μου. Οι έννοιες της σχετικότητας και της αμοιβαιότητας κοιμούνται στον κήπο των αιδοίων, γυναίκες με μακριά μαλλιά ως την μέση θυμούνται την Ιουλιέτα. Την Ιουλιέτα, που οι ίδιες σκότωσαν παριστάνοντας την θηριωδία της βίας στο αίμα τους. Μεγάλωσα με γάλα στο ψωμί και ζάχαρη, γι αυτό ποτέ δεν φανταζόμουν τέτοιες στιγμές της ανθρωπότητας. Άρρωστη βαριά η ανθρωπότητα σέρνεται στα γόνατα. Η έλλειψη ευχαρίστησης των ανθρώπων ίσως να είναι εγγενής. Ας είναι! Εγώ θα υπάρχω όπως ήρθα, αθέατη και ορατή, με ότι πιστεύω. Δεν έχω ένα όνομα δια βίου, αυτοκαταργήθηκε, μόλις μύρισα τις νεραντζιές στην πόλη, την εποχή της Άνοιξης. Και οι αυτοκρατορίες των στύσεων κατέρρευσαν καθώς αιματοβαμμένα κορίτσια τις δάγκωσαν και τις έφαγαν. Εκεί ήμουν, όταν όλα άλλαξαν, και πρώτα από όλα ο έρωτας και η αγάπη. Αποδημώ στον θάνατο πιο ελαφρά από ότι νομίζεις. Ψωμί κι αλάτι, όσα είπαμε. Που είσαι; Ακόμη αντέχω, αλλά καμιά αντιπαροχή δεν αποδέχομαι στο όνειρο..

 Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

40 χρονών το Physical Graffiti

Δεν ξέρω πως ακριβώς συνέβη αλλά πέρασαν σαράντα χρόνια από την ημέρα που κυκλοφόρησε ένα από τα κορυφαία άλμπουμ των Led Zeppelin (αν και δεν νομίζω πως υπάρχει άλμπουμ των Zeppelin που να μην είναι κορυφαίο). Αν προσπεράσουμε το γεγονός πως έχουν κατακλέψει τους μπλουζίστες άλλωστε μετά από δικαστικές διαμάχες το πλήρωσαν ακριβά, οι Led Zeppelin είναι μια από τις πιο δυναμικές μπάντες του 20ου αιώνα. Η μουσική τους ακόμα και σήμερα ακούγεται ζωντανή και μοντέρνα, κάτι που δεν συμβαίνει με πολλά συγκροτήματα που μεσουρανούσαν μαζί τους στην αρχή των Σέβεντις.
Ο ήχος τους έχει χαρακτηριστεί hard rock και μαζί με τους Black Sabbath θεωρούνται οι πρόγονοι της heavy metal σκηνής. πιστεύω Ηλεκτρικά ψυχεδελικά μπλουζ είναι μια πιο ακριβής περιγραφή της μουσικής τους.
Η ομορφιά του συγκεκριμένου άλμπουμ, έκτο κατά δισκογραφική σειρά, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1975, είναι πως οι έμπειροι πια μουσικοί πειραματίζονται με πολλά είδη. Ανατολίτικη μουσική (Kashmir), φανκ (Trampled Under Foot), κάντρι (Night Flight), μπλουζ (Ιn my time of Dying) και περιλαμβάνει φυσικά μια υπέροχη ερωτική μπαλάντα (Ten Years Gone).
Αν δεν έχεις ακούσει Led Zeppelin να η ευκαιρία, αφέσου στα μουσικά του μονοπάτια και θα σε μεταφέρει σε έναν μαγικό τόπο.

Γιώργος Τρίκερι

Δήλωση

Χαρά και πανωφόρι μου
Αγόρι μου
Αίγλη μου –γελωτοποιέ,
Που σ’ έχω οικόπεδό μου,
Κύμα μου ακούραστο μικρό
-κι αφού σ’ εμπιστευτώ-
είμαι, σας λεω, αδύνατη
λάγνα απραγματοποίητη.
Βράχε που πάνω κάθομαι,
Λόγε που ταξιδεύω,
Φόβε που μου επιτίθεσαι,
Χάδι που σ’ ανασταίνω,
Ανάσα μου πολύτιμη 
Κι εκστατική μου σκέψη
Και μοναξιά μου έντεχνη,
Άστε να πω μια λέξη.
Είμαι εγώ, επακριβώς,
Ο βρώσιμος και πόσιμος Εαυτός μου,
Ο απόγονος, το σπίτι, ο ξεναγός μου.

Ηλέκτρα Κούτρα

Georgia kills Bill

Budd: That woman deserves her revenge... and we deserve to die. But then again, so does she. So I guess we'll just see, won't we?

Αυτής της γυναίκας της αξίζει η εκδίκησή της...κι εμάς μας αξίζει να πεθάνουμε. Αλλά από την άλλη, κι αυτής της αξίζει να πεθάνει. Οπότε νομίζω πως απλώς θα περιμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί το πράγμα, σωστά;
Πρώτον, βραβείο για το καλύτερο soudtrack. Δεύτερον, ταραντινική ταινία 100% με όλα τα γνώριμα στοιχεία της σκηνοθεσίας και του σεναρίου του. Τρίτον, δείτε το ένα volume της ταινίας μετά τ' άλλο, γιατί το πρώτο από μόνο του δεν στέκει καλά, αλλά και για μια ολοκληρωμένη εικόνα του έργου.
Δεν την θεωρώ ΠΛΕΟΝ καλή ταινία, αλλά ούτε και μέτρια. Eίναι το σημείο καμπής του Ταραντίνο. Αναλώνεται σε υπερβολικές θεματολογίες και σε προσωπικές εμμονές με ορισμένα είδη ταινιών που δεν εμπνέουν εύκολα το θεατή. Δεν κάνει τον κόπο να μας εισαγάγει στον κόσμο του, αλλά μας υποχρεώνει να εγκλιματιστούμε άγαρμπα σε ένα είδος που είναι δύσκολο στην εξοικείωση.
Υπάρχει πλήθος αναφορές κι επιρροές από διάφορα είδη ταινιών. Στο πρώτο μέρος, από γιαπωνέζικες και κινέζικες με βασικό θέμα τις πολεμικές τέχνες. Στο δεύτερο μέρος-που βλέπεται και ευκολότερα-από spaggheti western του Leone και του Corbucci (και οι δύο Ιταλοί και οι δύο Sergio). Ειδικά δυο-τρεις σκηνές είναι ξεπατίκωμα από το ''Once Upon A Time In The West''.
'Ομως..
Οι ταινίες του Ταραντίνο έχουν κάτι το μοναδικό. Μου δίνουν ενίοτε την αίσθηση πως είναι προχειροφτιαγμένες, σχεδόν επιφανειακές, αλλά και στιγμές που καταλαβαίνω πως κάποιο βαθύτερο σχέδιο κρύβεται πίσω από όλο αυτό. Δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς. Όταν όμως μια ταινία απομυθοποιείται στα μάτια του θεατή δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. Κι όσο πιο τρελά κι ακραία είναι αυτά που δείχνεις στην οθόνη τόσο λιγότερο πιστευτά, τόσο περισσότερο ταινία της πλάκας θεωρείται αυτό που βλέπεις. Έτσι ο Ταραντίνο με αυτά που δείχνει ακροβατεί μεταξύ σάχλας και σοβαρής ταινίας, αλλά πάντα με μια αξιοθαύμαστη αυτοπεποίθηση κι ευθυμία.
Ο συγκερασμός στοιχείων που θέλει ο σκηνοθέτης δεν πετυχαίνει σ'ολη την ταινία και βγαίνει κάτι αλλόκοτο σαν συνολική εικόνα. Το έχω πει κι άλλες φορές: Για να θεωρηθεί καλή μια ταινία, πρέπει να είναι συγκεκριμένη, να ξέρει ποιος είναι ο δρόμος της, ο σκοπός της, να μην πλατιάζει, να μην ψάχνεται κατά την εξέλιξή της για το τι τελικά εννοεί, να μην είναι πελαγωμένη στις πέντε άκρες του κινηματογραφικού κόσμου, όπως είναι το Kill Bill. Αυτό απαιτεί προεργασία που δεν αφορά μόνο το σενάριο. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς πόσο πολύ απέχει ως υπόσταση το σενάριο σαν γραπτό μέχρι να το δεις να αποκτά ζωή στα γυρίσματα. Οι καλύτερες ταινίες είναι αυτές που ο σκηνοθέτης τους ναι μεν έμεινε πιστός στο όραμά του, αλλά ταυτόχρονα αυτοσχεδίασε και προσαρμόστηκε έξυπνα την ώρα του γυρίσματος που είναι κι η κρίσιμη στιγμή.
Το θέμα της ταινίας: Η εκδίκηση κι οι συνέπειες αυτής. Παίρνοντας εκδίκηση μπορεί ένα κομμάτι του εαυτού σου να ικανοποιείται, αλλά ένα άλλο ταυτόχρονα πεθαίνει. Δίκοπο μαχαίρι δηλαδή κι αυτό φαίνεται στην τελευταία σκηνή της ταινίας με την πρωταγωνίστρια να κλαίει με λυγμούς και να γελά ταυτόχρονα.
Στα προτερήματα της ταινίας είναι και δυο-τρεις ενδιαφέροντες ρόλοι πέρα από της πρωταγωνίστριας, οπώς του Βudd, του αδερφού του Bill. Έχει ενδιαφέρον η στάση του απέναντι στη ζωή, αλλά κι η πολύ εντάξει άποψή του για την αιματηρή εκδίκηση της Νύφης.
Δεν μπορώ να κρίνω αυστηρά το Kill Bill, παρά τα όσα ψεγάδια του έχω βρει με τον καιρό. Σε αυτήν την ταινία και στις προηγούμενές του οφείλω τα πρώτα μου ενθουσιώδη βήματα στον κόσμο των σινεφίλ. Για μένα οι ταινίες του είναι οι ταινίες της εφηβείας. Είναι το στάδιο που πρέπει να περάσει κάποιος για να γνωρίσει πιο ώριμες, πιο γερές, πιο σοβαρές ταινίες. Πάντα θα θυμάται όμως ποιες ήταν οι πρώτες που του έκαναν εντύπωση και τον συντρόφεψαν στη σκέψη του για πολύ καιρό. 
Για μένα ο Ταραντίνο συμβολίζει τον αυθόρμητο ενθουσιασμό απέναντι στις δυνατότητες που έχει η κάμερα σαν μέσο, όπου απλώς και μόνο το να έχεις μια κάμερα και κάτι να κινηματογραφήσεις είναι ευλογία κι αρκετό για να πωρώνεσαι με το πόσο καλό μπορείς άραγε να το κάνεις να φανεί. Αυτό ακριβώς κάνει και στο Κill Bill. Μου είναι υπερ-αρκετό.

Γεωργία Καλδάνη

4 θαυματουργοί σπόροι

Σπόροι Chia

Είναι γνωστoί για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες από την εποχή των Ατζέκων, όπου έδωσαν και το όνομα Chia. Οι σπόροι Chia είναι πλούσιοι σε πρωτεΐνη φυτικής προέλευσης, υδατάνθρακες, ω-3 και ω-6 λιπαρά, φυτικές ίνες και πολλά ανόργανα στοιχεία, βιταμίνες και αντιοξειδωτικά. Τα ω-3 και ω-6 λιπαρά οξέα δεν συντίθενται από τον ανθρώπινο οργανισμό και γι’ αυτό θεωρούνται απαραίτητα και ιι ευγεργετικές τους ιδιότητες είναι γνωστές και περιλαμβάνουν την μείωση των τριγλυκεριδίων και της χοληστερόλης, την μείωση εμφάνισης υπέρτασης και καρδιαγγειακών νοσημάτων, την καρδιοπροστατευτική και ηπατοπροστατευτική δράση μέσω της ανακατανομής των λιπιδιών μακριά από το συκώτι, την αντιδιαβητική, αντιφλεγμονώδη, αντιυπερτασική και αντιθρομβωτική δράση. Ακόμα τα αντιοξειδωτικά που περιέχουν φαίνεται πως έχουν αντιφλεγμονώδη , αντιθρομβωτική και αντικαρκινική δράση. Από το 2000 οι Αμερικάνικες Οδηγίες Διατροφής συνιστούν την κατανάλωση έως 48γρ/ημέρα chia λόγω των ευεργετικών ιδιοτήτων τους. Προτείνουν την κατανάλωση των βλαστών από το φυτό chia ως σαλάτα, την κατανάλωση ωμών σπορίων chia, την προσθήκη των σπόρων στο ψωμί, σε δημητριακά πρωινού, σε γιαούρτι, σε σνακ και μπισκότα και σε χυμούς. Τέλος, το έλαιο από τα σπόρια Chia φαίνεται πως μπορεί να εφαρμοστεί στην επιδερμίδα για την αντιμετώπιση διάφορων δερματικών παθήσεων όπως κνησμό και ξηρό δέρμα, αλλά και ως συμπλήρωμα από τις μετεμμηνοπαυσιακές γυναίκες λόγω της αντιφλεγμονώδης δράσης του.

Λιναρόσπορος

Ο λιναρόσπορος στις μέρες μας καταναλώνεται ευρέως λόγω της υψηλής περιεκτικότητας του σε ω-3 λιπαρά οξέα. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα ω-3 που περιέχει ο λιναρόσπορος διαφέρουν από τα ω-3 που βρίσκουμε στα ψάρια, αφού είναι πλούσια σε αλφα-λινολενικό οξύ. Όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω τα ω-3 λιπαρά οξέα έχουν καρδιοπροστατευτική δράση, αντιφλεγμονώδη δράση, αντιαρρυθμική δράση και αντιδιαβητική δράση. Ακόμα φαίνεται πως βοηθούν στην μείωση των λιπιδίων, της χοληστερόλης, τα τριγλυκερίδια και βελτιώνουν την απόκριση στην ινσουλίνη σε άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη. Φαίνεται ότι ο λιναρόσπορος λόγω της υψηλής συγκέντρωσης λιγνανών που περιέχει, που δρουν ως φυτοοιστρογόνα και έχουν ορμονική δράση, μπορεί να βοηθήσει τα συμπώματα των μετεμμηνοπαυσιακών γυναικών. Συγκεκριμένα, 40γρ θρυμματισμένου λιναρόσπορου έχουν την ίδια δράση με θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης για μείωση συμπτωμάτων εμμηνόπαυσης, όπως οι εξάψεις.


Ηλιόσπορος

Υπάρχουν 2 είδη ηλιόσπορων, αυτοί που έχουν ραβδωτό κέλυφος και συνήθως καταναλώνονται άμεσα και αυτοί που έχουν μαύρο κέλυφος και χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ηλιελαίου. Καταναλώνονται ως σνακ αφού πρώτα αποξηρανθούν και ψηθούν είτε αλατισμένοι είτε σε αλεύρι για να διατηρήσουν το άρωμα τους. Πολλές φορές αφού αποφλοιωθούν χρησιμοποιούνται σε ζύμες και ψωμιά. Οι ηλιόσποροι θεωρούνται ιδανικό σνακ αφού είναι πλούσιοι σε αντιοξειδωτικές ουσίες όπως Βιταμίνη Ε, μαγνήσιο, σελήνιο, θειαμίνη (Β1), φυλλικό οξύ, χαλκό φυτοστερόλες και πολυακόρεστα και μονοακόρεστα λιπαρά οξέα. Η Βιταμίνη Ε έχει αντιοξειδωτική δράση και προστατεύει τα κύτταρα από τις ελεύθερες ρίζες. Η θειαμίνη (Βιταμίνη Β1) βοηθάει στην παραγωγή νουκλεϊκών οξέων που είναι δομικά στοιχεία του DNA. Ακόμα ο χαλκός φαίνεται πως βοηθάει στην βελτιώση του δέρματος και των μαλλιών. Τα μονοακόρεστα και πολυακόρετσα λιπαρά οξέα προστατεύουν από καρδιαγγειακά νοσήματα. Η μερίδα των ηλιόσπορων καθορίζεται στις 2 κουταλιές της σούπας.


Κολοκυθόσπορος

Οι κολοκυθόσποροι είναι γνωστοί και ως πασατέμπος. Τρώγονται ψημένοι και αλατισμένοι ή ακόμα και ωμοί. Θεωρούνται ένα εξαιρετικό σνακ, πολύ δημοφιλές στην Ελλάδα, την Τουρκία, τα υπόλοιπα Βαλκάνια, την Ισπανία, την Ιταλία και τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Οι κολοκυθόσποροι αποφλοιωμένοι μπορούν επιπλέον να χρησιμοποιηθούν και σε αρτοσκευάσματα, σε δημητριακά, σε σαλάτες, ακόμα και σε γλυκά. Από τον κολοκυθόσπορο εξάγεται και το αντίστοιχο έλαιο. Οι κολοκυθόσποροι έχουν υψηλές ποσότητες πολυακόρεστων λιπαρών οξέων αλλά και μαγνησίου, φωσφόρου, Βιταμίνης Ε και Βιταμίνης Κ, σιδήρου και φυτοστερόλες. ‘Ετσι, εκτός από την καρδιοπροστατευτική δράση λόγω των πολυακόρεστων λιπαρών οξέων, οι κολοκυθόσποροι έχουν αντιοξειδωτική δράση λόγω της Βιταμίνης Ε. Ακόμα η βιταμίνη Κ είναι σημαντική για την πήξη του αίματος και τα οστά. Ο σίδηρος έχει σημαντικό ρόλο στο μεταβολισμό και είναι απαραίτητα προσθετική ομάδα για εκατοντάδες ένζυμα και πρωτεΐνες, όπως οι πρωτεΐνες που μεταφέρουν οξυγόνο. Συστήνεται η κατανάλωση έως 2 κουταλιών της σούπας.

Δήμητρα Δημητρίου, Διαιτολόγος-Διατροφολόγος (M.Sc.)

πηγή: huffingtonpost.gr

πολιτικά όντα και πολιτικοί όνοι

Ο φιλόσοφος Αντισθένης προέτρεψε τους Αθηναίους να ανακηρύξουν με την ψήφο τους τα γαϊδούρια σε άλογα. Και όταν του είπαν ότι κάτι τέτοιο είναι έξω από κάθε λογική, ο Αντισθένης παρατήρησε
-και παρ'ολα αυτά πιστεύετε πως ψηφίζοντας κάποιους ανθρώπους αυτοί αυτομάτως θα μεταμορφωθούν σε σώφρονες και δίκαιους άρχοντες.
Ευτυχώς ο Αντισθένης ζούσε σε μακρινή μια εποχή που οι πολίτες και ακόμα πιο σημαντικό, οι πολιτικοί δεν ήταν τόσο ώριμοι και ευσυνείδητοι όσο εμείς σήμερα.

οποιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα ή γεγονότα της επικαιρότητας είναι τυχαία και εντελώς συμπτωματική.

Alva Bernadine: ερωτικά είδωλα

Χρησιμοποιώντας μικρούς στρογγυλούς καθρέφτες και τις φίλες της ως φωτομοντέλα η Αγγλίδα φωτογράφος Alva Bernadine δημιούργησε μια σειρά ερωτικών σουρεαλιστικών φωτογραφιών. 
"Μπήκα σε ένα κατάστημα και οι καθρέφτες μου τράβηξαν την προσοχή, τους αγόρασα χωρίς να ξέρω τι θα τους κάνω. Είχα χρησιμοποιήσει ξανά καθρέφτες στις φωτογραφίες μου αλλά ήθελα μια διαφορετική οπτική αυτή τη φορά.  Κάποια στιγμή αποφάσισα να φτιάξω αυτή τη σειρά με θέμα την ερωτική επιθυμία και τους προβληματισμούς που την περιβάλλουν. Ήθελα να φαίνονται σαν καρέ μιας ταινίας για να αναρωτιέται ο θεατής τι διαδραματίζεται πριν και μετά την στιγμή που τραβήχτηκε η φωτογραφία"
Η αυτοδίδακτη φωτογράφος έχει κερδίσει το βραβείο Vogue Sotheby’s Cecil Beaton, για μια σειρά φωτογραφιών με πρωταγωνιστές γυναικείες γόβες με τίτλο The Fetish. Επίσης κέρδισε τον τίτλο  Erotic Photographer of the year το 2001 στην Μεγάλη Βρετανία (όπου προφανώς υπάρχει τέτοιος τίτλος).
Όπως δηλώνει η ίδια "Ήρθα σε αυτή τη Γη και τώρα περιμένω να πεθάνω, για να περνάει ευχάριστα η ώρα βγάζω φωτογραφίες"

για να επισκεφτείς την ιστοσελίδα της πάτησε εδώ. 

love me to death

«Έριξα πίσω το κεφάλι της Γκαλά τραβώντας την απ΄ τα μαλλιά και την διάταξα υστερικά:
- Πείτε μου τώρα τι θέλετε να σας κάνω. Πείτε το μου όμως αργά, κοιτάζοντάς με στα μάτια, με τις πιο βίαιες, τις πιο άγρια άσεμνες λέξεις, που θα μας κάνουν και τους δυο να ντραπούμε αφόρητα! Ετοιμαζόμουν να επωφεληθώ απ΄ όλες τις λεπτομέρειες αυτής της αποκάλυψης, να τρίψω τα μάτια μου για να δω καλύτερα, για να νιώσω καλύτερα πως πεθαίνω από πόθο. Τότε η Γκαλά, που το πρόσωπό της είχε πάρει την ομορφότερη έκφραση που μπόρεσε ποτέ να έχει ανθρώπινο πρόσωπο, μου έδωσε να καταλάβω πως δεν θα αφήναμε τίποτα που να μην κάνουμε. Τη στιγμή εκείνη, το ερωτικό μου πάθος έφτασε στα όρια της μανίας κι επανέλαβα για μια ακόμη φορά:
- Τι θέ-λε-τε να σας κά-νω;
Η έκφραση του προσώπου της άλλαξε κι έγινε σκληρή και τυραννική.
- Θέλω να με πεθάνετε!»

Σαλβαντόρ Νταλί, Η απόκρυφη ζωή μου

Η βραδύτητα της μεταμόρφωσης

Ο Ναγκίσα και η Γιοσίρο , ήταν μέσα σε ένα άδειο βαγόνι, το τρένο τσουλούσε αργά επάνω στις γραμμές του ,ενώ χιονιένιες νιφάδες έπεφταν έξω από το παράθυρο.
Είχαν μια ένταση μεταξύ τους, η Γιοσίρο ξέχναγε συχνά τον εγωισμό του και την ξεροκεφαλιά του και του μίλαγε ανοιχτά για τους επίδοξους κοκόρους που περνούσαν έξω από το σπίτι της, είχε ανάγκη να το κάνει αυτό για να τον φέρει μέσα στην πραγματικότητα της καθημερινότητας της, όμως εκείνος, εκείνος τα έπαιρνε αλλιώς.
Δεν μιλούσαν, υπήρχε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα όταν έσπασε εκείνη την σιωπή.
"Ψάχνω την ομορφιά και την μαγεία, νόμιζα πως ήθελες να είσαι μέρος της", του είπε και μια λύπη φώλιασε στα μάτια της.
"Όταν μου μιλάς για άλλους είναι σαν να με συγκρίνεις μαζί τους, έτσι μου αφαιρείς τα κομμάτια της μαγείας και της ομορφιάς που με συνδέουν μαζί σου, πίστευα πως θα το καταλάβαινες", της απάντησε και κοίταξε επίτηδες έξω από το παράθυρο.
Η Γιοσίρο ήρθε κοντά του, μια ένταση άρχισε να απλώνεται παντού.
Καθώς τον ακούμπησε, καθισμένη δίπλα του, ένα μικρό ζεστό κύμα φώλιασε χαμηλά στην κοιλιά της, το δέρμα της άρχισε να ανοίγει σαν λουλούδι που ανοίγει τα πέταλα του, εκείνος το ένιωσε , άρχισε να διψάει για το σώμα της, άρχισε να πονάει από την επιθυμία.
"Άγγιξε με", της είπε και πήρε το μικρό της χέρι, πρώτα το ακούμπησε στην καρδιά του κι ύστερα στον καβάλο του.
"Οι λέξεις, κάποιες φορές είναι σαν παραστράτημα σε έναν γλιστερό δρόμο, μας μπερδεύουν και μας πληγώνουν", του είπε και έπιασε το χέρι του και το έκλεισε μέσα στο δικό της.
Τώρα άρχισαν να νιώθουν σαν δυο άλογα που το είχαν σκάσει από έναν σκληρό ιππόδρομο και έτρεχαν σε μια ηλιόφωτη κοιλάδα.
Άνοιξε την τσάντα της και φόρεσε το κόκκινο κιμονό της, εκείνος γδύθηκε και τυλίχτηκαν μέσα σε μια κουβέρτα.
Μυρίστηκαν σαν σκύλοι που έκαναν γνωριμία λίγης ώρας.
Έπεσαν επάνω ο ένας στον άλλον και η λαγνεία άρχισε το παιχνίδι της μέθης.
"Δεν μπορώ να ξεχάσω πως είσαι γκέισα", της ψιθύρισε μέσα στα μαλλιά της.
"Ναι, αλλά είμαι μια λευκή γκέισα και είμαι δική σου",
του είπε και αφέθηκε επάνω του και μέσα του.
Ο πυρετός διέτρεξε την σπονδυλική στήλη ,
κόκκινα φιλιά υπνώτιζαν το βαγόνι και σιγά σιγά άρχιζαν να βγαίνουν από το σώμα τους..
Οι πτήσεις ήταν αργές και ηδονικές..
Ίσως την ίδια ηδονή που κουβαλάει ένα φίδι σαν αλλάζει το δέρμα του.
Ο έρωτας είναι το να φοράς ένα άλλο δέρμα, αυτό το ήξεραν κι οι δυό.
Επιπλέον ήταν τίμιοι παίχτες.
Και βάθαιναν την μεταμόρφωση τους ακόμη περισσότερο αλλά με αργόσυρτους ρυθμούς..
Σαν το μυρμήγκι που κουβαλάει το σπίτι στην πλάτη του, το ίδιο αργά και σταθερά..

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

The Grand Budapest Hotel, οι πολύχρωμες περιπέτειες ενός θυρωρού

-Ξέρεις, υπάρχουν ακόμα αμυδρά ίχνη πολιτισμού που απέμειναν σε αυτό το βάρβαρο σφαγείο που κάποτε ήταν γνωστό ως ανθρωπότητα. Στην πραγματικότητα, αυτό είναι που προσφέρουμε κι εμείς με το δικό μας μετριοπαθή, ταπεινό κι ασήμαντο....Ωχ, χέσ' τα!
Υπόθεση: Σε μια φανταστική χώρα, με στοιχεία παρμένα από πραγματικές χώρες (Κροατία, Τσεχοσλοβακία), ο εθνικός της συγγραφέας έγραψε ένα βιβλίο-εθνικό κειμήλιο με τίτλο "Το Ξενοδοχείο Γκραντ Μπούνταπεστ". Σε συνέντευξη που είχε δώσει ενώ ζούσε, ο συγγραφέας απέδωσε την έμπνευσή του σε μια μακρά συνέντευξη που είχε με τον ιδιοκτήτη του ομώνυμου ξενοδοχείου με το βιβλίο του, πριν από χρόνια όταν ήταν νέος. Αυτά που είχε να διηγηθεί (ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου) ήταν πράγματι ενδιαφέροντα και περιπετειώδη, αλλά το σημαντικότερο γεμάτα μελαγχολία, στυλ, και ευγένεια.
O συγγραφέας Στέφαν Τσβάιχ αυτοκτόνησε το 1942 απελπισμένος για το μέλλον της Ευρώπης και του πολιτισμού της. Έγραψε "Νομίζω ότι είναι καλύτερα να αποσυρθείς σε μια καλή περίοδο, ζώντας μια ζωή στην οποία η πνευματική εργασία σήμαινε την αγνότερη χαρά κι η προσωπική ελευθερία το ύψιστο αγαθό επί Γης.''
Η ταινία "The Grand Budapest Hotel" είναι βασισμένη σε μερικά από τα γραπτά του. Όπως και δύο χαρακτήρες είναι βασισμένοι στη φυσιογνωμία του. Ο κεντρικός χαρακτήρας του θυρωρού στο ομώνυμο με την ταινία ξενοδοχείο Γκουστάβ που τον υποδύεται ο συμπαθής Ρέηφ Φάινς κι ο χαρακτήρας του συγγραφέα που τον υποδύονται σε διαφορετικές ηλικίες ο Τζουντ Λο κι ο Τομ Γουίλκινσον.
Η ταινία εκτυλίσσεται σε μια φανταστική χώρα που φέρει στοιχεία Αυστροουγγαρίας, Τσεχοσλοβακίας και Κροατίας. Κατά την περίοδο της ανόδου ενός απολυταρχικού καθεστώτος που μοιάζει πολύ του ναζιστικού. Άρα, η ταινία έχει και πολιτικό μήνυμα εναντίον των τυραννικών καθεστώτων που στερούν την ελευθερία και τη ζωή από όποιον θέλουν.
Όμως η ταινία αυτή είναι κάτι άλλο πέρα από το σενάριο της. Είναι καλοδουλεμένη. Ο Γουές Άντερσον είναι ο μαέστρος (Δυο από τους καλύτερους σκηνοθέτες της εποχής μας έχουν επώνυμο Άντερσον, ο Γουές κι ο Πολ Τόμας) κι οι ηθοποιοί είναι τα κατάλληλα όργανα. Ένα καστ-σωρός από γνωστούς ηθοποιούς σε μικρούς ή μεγάλους ρόλους. Συμμετέχουν οι γνωστοί της παρέας Γουές Άντερσον (Νόρτον, Γουίλσον, Σβάρτζμαν, Μπρόντυ) αλλά και πολλοί καινούριοι όπως ο Καιτέλ, ο Νταφόε, ο Τζουντ Λο, η Ρονάν, η Σουίντον, η Σευντού (από τη ζωή της Αντέλ, σε ρόλο υπηρέτριας), ο Γκόλντμπλουμ κ.α. Σύνηθως η μάζωξη από καλούς ηθοποιούς δεν οδηγεί σε καλά κινηματογραφικά αποτελέσματα, αλλά εδώ πέρα το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό, ακριβώς γιατί κανείς από τους παραπάνω δεν παίζει τον εαυτό του ή τους ρόλους στους οποίους τους έχουμε συνηθίσει.
O Γουές Άντερσον συνεχίζει και σε αυτό το φιλμ να χρησιμοποιεί τις τεχνικές που τον έχουν καθιερώσει σαν χειριστή μιας ιδιαίτερης τεχνοτροπίας κινηματογραφικής αφήγησης. Τα στημένα πλάνα πορτραίτου των χαρακτήρων του, οι συνεχόμενες μακριές σκηνές πάνω σε τρέιλερ στυλ Σκορσέζε αλλά πιο νευρικά και στυλιζαρισμένα ακόμα, τα έντονα χρώματα και χαριτωμένα μοτίβα, η απότομη αλλαγή κατεύθυνσης της κάμερας, η εστίαση της κάμερας που μοιάζει σαν να βλέπεις τους ηθοποιούς μέσα από ένα τεράστιο μικροσκόπιο, η χρήση μακετών και καρτελών για την εξιστόρηση της πλοκής, τα ζουμ σε έγγραφα και αντικείμενα κ.α. Και ένα εκπληκτικά καλό σάουντρακ από τον Αλεξάντρ Ντεσπλά. Θυμίζει έντονα Δόκτωρ Ζιβαγκό.

Γεωργία Καλδάνη

Y.Γ. Το εσωτερικό του ξενοδοχείου δεν θυμίζει και ένα άλλο ξενοδοχείο από μια άλλη ταινία;Τα κρυφά μηνύματα είναι τα πιο γοητευτικά και κατά συνέπεια και τα πιο αποτελεσματικά.

Τίου-Το γεροκέρασο

Ο Τίου είναι προσεχώς σοφός. Μελετάει τη χρησιμότητα σπάνιων ή συνηθισμένων πραγμάτων/καταστάσεων/ιδεών και ως εκ τούτου σκέφτεται 365 μέρες το χρόνο. Τα δίσεκτα έτη του περισσεύει μια ημέρα την οποία και αφιερώνει στις προμήθειες τεράστιων ποσοτήτων στραγαλιών και βραστού ρυζιού που καταναλώνει μανιωδώς. Σήμερα ο Τίου περπατάει με τα χέρια στις τσέπες και σκέπτεται τη χρησιμότητα της γροθιάς. Γροθιά: καβγάς, μαύρο μάτι – βγαλμένο δόντι, αντικαθιστά μακιγιάζ – οδοντίατρο, λιγότερα έξοδα, πρόληψη - οικονομία. Γροθιά: βία – πάθος – ένωση – επίτευξη – σύμβολο – απλά ένα χέρι - αγκύλωση. Χαμένος στο λαβύρινθο της σκέψης και της φιλοσοφίας τον κόσμο έχει φέρει βόλτα τρεις φορές όταν ένας οξύς πόνος στο αριστερό δάχτυλο του ποδιού του, τον αναγκάζει να καθίσει στον ίσκιο μιας πανωραίας κερασιάς. Ο Τίου ανακουφισμένος τρώει στραγάλια και βραστό ρύζι αφήνοντας το βλέμμα του να χαθεί στον κατάλευκο ανθισμένο κάμπο.
- Πολύ το λευκό μικρέ, έρχεται μια φωνή από ψηλά.
Ο Τίου σηκώνει το κεφάλι του και βλέπει ένα γέρο να κάθεται, ισορροπώντας, σ’ ένα μικροσκοπικό κλαδί. Ο Τίου βαριέται τις ερωτήσεις, τις γνωριμίες, τις συγκινήσεις και τις παρεμβολές. Σχεδόν ενοχλημένος γνέφει θετικά. Ο γέρος κατεβαίνει από το δέντρο και στρογγυλοκάθεται σιμά του. Δεν είναι ευοίωνες οι κινήσεις σου και οι πρωτοβουλίες σου γέροντα, σκέφτεται ο Τίου.
- Τι κάνεις σε τούτα τα έρημα μέρη μικρέ, ρωτάει ο γέρος
- Εργάζομαι, απαντάει κοφτά ο Τίου.
- Α, εργάζεσαι, δηλαδή είσαι εργάτης, δηλαδή θα εργαστείς, θα εργαστείς και κάποια στιγμή θα αντιδράσεις ή θα επαναστατήσεις, λέει ειρωνικά ο γέρος και τα μάτια του καίνε.
Ο Τίου καταπίνει το στραγάλι που μασάει και σηκώνεται όρθιος. Είναι έτοιμος να ξεκινήσει και πάλι το ταξίδι στη σκέψη και να ξεφορτωθεί μια για πάντα τον φλύαρο γέρο.
- Λοιπόν, δεν μου είπες μικρέ, θα εργαστείς και κάποια στιγμή θα αντιδράσεις;
- Μπορεί, απαντάει ο Τίου.
Ο γέρος αιωρείται, η μακριά γενειάδα του ανεμίζει κι αυτή και τόσο πολύ προς στιγμή ταιριάζει με την πανωραία κερασιά που ο Τίου νιώθει ότι μόλις τώρα τον είδε.
- Μικρέ φρόντισε να κάνεις τη δουλειά που αγαπάς, έτσι δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις ούτε μια μέρα, λέει ο γέρος και γίνεται κεράσι.
Ο Τίου αδειάζει τα στραγάλια από τις τσέπες του, χύνει το βραστό ρύζι στη ρίζα της κερασιάς και τρώει το κεράσι που ήταν κάποτε γέρος. Ο Τίου είναι προσεχώς σοφός. Μέχρι τότε εργάζεται …

Αυγή Βυθούλκα, 12/2/2015

Ida, το οδοιπορικό μιας αλήθειας

Ο πολωνικής καταγωγής σκηνοθέτης Πάβελ Παβλικόφσκι - ζει στην Αγγλία από τα 14 του - επιστρέφει στην πατρίδα του για να γυρίσει την "Ίντα" [Ida, 2013]. Τα υπέροχα καδραρίσματα, η ποιητική και μελαγχολική ασπρόμαυρη φωτογραφία, η εκφραστικότητα των προσώπων, η γυμνή ομορφιά του πολωνικού τοπίου - υπαίθριου και αστικού - καθιστούν την ταινία μια εξαιρετική εικαστική εμπειρία. Παρά τον κάποιο εξωραϊσμό του πολωνικού καθολικισμού, η "Ίντα" είναι ένα συγκλονιστικό οδοιπορικό στην Πολωνία του '60, αλλά και μια υπαρξιακή αναζήτηση της ομώνυμης ηρωίδας, που διχάζεται ανάμεσα στην καθολική της πίστη και σε όλα όσα συμβολίζει η θεία Βάντα - Εβραία, κομουνίστρια, κυνική, αλκοολική, φιλήδονη. Μαζί θα αναζητήσουν τις απαντήσεις στα μυστικά του παρελθόντος και θα αφήσουν η κάθε μια ανεξίτηλο ίχνος πάνω στη ζωή της άλλης.

Παναγιώτης Αλεξανδρίδης

για σινεφίλ αναγνώσεις επισκεφτείτε το blog του Παναγιώτη, dromonas1.blogspot.gr.

Travolti da un insolito destino nell'azzurro mare d'agosto

σου ζήτησα νερό

μου έφερες καταρράκτη

μα διψώ ακόμα

θέλω να σε δω

πάντα

             θέλω

             θέλω

             θέλω

φταίει το ζώδιο

οι παρθένοι είναι εγωιστές

αιδωθραύστες

αιδοιολάτρεις

προστυχολόγοι

λαγνόθηροι

ερωτοβόροι

ηδονομανείς

καβλόφιλοι

και γλωσσοπλάστες. 

Γιώργος Τρίκερι