πενήντα αποχρώσεις του Μπουσέμι. Δείτε το τρέιλερ!!!!!

Ανοιχτή επιστολή στον παραγωγό της ταινίας

Παίρνεις το μπεστ σέλερ της χρονιάς, τη τριλογία βιβλίων που είναι υπεύθυνη για την απογείωση του κινήματος «mommy porn» στη Αμερική. Παίρνεις για πρωταγωνίστρια ένα τοπ μόντελ που έκανε το ντεμπούτο της σε ταινία του πατριού της Αντόνιο Μπαντέρας, αλλά δεν πειράζει γιατί διαφήμισε και τα Mango τζινς και είναι αντικειμενικά πανέμορφη, άρα κατάλληλη για τον ρόλο της υποτακτικής σε σαχλές σαδομαζοχιστικές σκηνές. Κανονίζεις τη πρεμιέρα της ταινίας ανήμερα τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου ώστε οι περίχαρες κυριούλες να χρειαστεί να θυσιάσουν το δείπνο σε ακριβό εστιατόριο με τα απαραίτητα αφροδισιακά οστρακοειδή για μια επίσκεψη στο σινεμά.
Φρόντισες να κυκλοφορήσουν από κοσμήματα μέχρι εσώρουχα, σεξουαλικά βοηθήματα και μπουκάλια κρασιού με την επωνυμία της ταινίας
Το μόνο που απέμεινε ήταν να βρεις τον κατάλληλο πρωταγωνιστή που θα  συγκινούσε  τις γυναικείες καρδιές και θα μούσκευε τα εσώρουχα που τους πούλησες.
Όταν λες καυτός, σέξι και δισεκατομμυριούχος με έφεση σε ερωτικά παιχνίδια με μεταξωτές γκρι γραβάτες, ποιος είναι ο πρώτος σταρ του Χόλιγουντ που σου έρχεται στο μυαλό;. Ντάνι ντε Βίτο, αλλά εντάξει ο Ντάνι  είναι λίγο μεγαλούτσικος για να παίξει έναν εικοσιεφτάχρονο αρά ποια είναι η επόμενη φυσική επιλογή. 
Στιβ Μπουσέμι. Μα όλα εγώ πια;
Τι πήγες και έκανες όμως; Βρήκες έναν άχρωμο, άοσμο ο οποίος o οποίος έχει λιγότερη προσωπικότητα κι από τις γκρι γραβάτες του. Τώρα αν πατώσει η ταινία, ποιος θα φταίει;
Μόνο ρίξε μια ματιά να δεις πόσο καυτή θα ήταν η ταινιούλα σου αν είχες κάνει την σωστή επιλογή.

Γιώργος Τρίκερι

Vera whiplashed

Μεγάλος μπαγαπόντης αυτός ο Damien Chazelle. Μου στέρησε την κάθαρση του χειροκροτήματος στο τέλος και τρώγομαι ακόμη. Ήθελα το κλισέ μου, ήθελα να δω την αναγνώριση, τους όρθιους θεατές, την αμερικανιά μου.
Αλλά αφιονίζομαι και με την πρακτική του δασκάλου. Πικρόχολος, βίαιος, προσβλητικός,τεράστιο αρχίδι. 
Οι άνθρωποι μόνο κάτω από υπερβολική πίεση λειτουργούν; Αυτός είναι ο τρόπος για να βρεις το κίνητρο σου και να αποβάλεις το ανθρώπινο στοιχείο, τον σωματικό και ψυχικό πόνο για να επιτύχεις; 
Και η μοναδική σύμβαση που θα κάνεις θα είναι με τη φιλοδοξία;
Προβληματίζομαι με εμάς.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Δύσκολοι καιροί για πειρατές

Ο πόλεμος στο μέτωπό του πειρατικού πολέμου κορυφώνεται. ενώ το Pirate Bay επανήλθε πριν από λίγες ημέρες σύμφωνα με άρθρο του pestaola.gr ενδέχεται το καινούργιο site να είναι παγίδα του FBI. αναλυτικά το άρθρο αναφέρει:

"Μέλη της ομάδας hacktivists των Anonymous ισχυρίζονται ότι πίσω από την επιστροφή του Pirate Bay κρύβονται οι αμερικανικές αρχές και συγκεκριμένα το FBI. Ο ισχυρισμός αυτός βασίζεται σε μία φήμη που λέει ότι η επαναφορά του Pirate Bay έχει ως σκοπό της να πιάσει όσους κατεβάζουν παράνομα υλικό online, ενώ μέσω του Twitter μέλη της ομάδας των Anonymous προειδοποιούν ότι το νέο Pirate Bay είναι μία παγίδα για όσους κάνουν παράνομα downloads.

Οι χρήστες του Pirate Bay εμφανίστηκαν ανήσυχοι για το ενδεχόμενο μία τέτοια πληροφορία να είναι αληθής, ενώ δεν είναι εφικτό κανείς να πει με βεβαιότητα εάν κάτι τέτοιο ισχύει ή όχι.

Ένα από τα θέματα που έχουν απασχολήσει τους χρήστες του νέου Pirate Bay είναι το γεγονός ότι το νέο δίκτυο Torrents χρησιμοποιεί το CloudFlare CDN και την υπηρεσία SSL αυτού, τα οποία μπορούν να κάνουν εύκολο για τις αμερικανικές αρχές, ακόμα και αν δεν κρύβονται πίσω από το Pirate Bay, το να μπορέσουν να παρακολουθήσουν το τι γίνεται μέσα στο δίκτυο ανταλλαγής torrents.

To Pirate Bay απαντά στις ανησυχίες αυτές, λέγοντας ότι χρησιμοποιεί προσωρινά μόνο το CloudFlare CDN, ενώ αρνείται κατηγορηματικά ότι υπάρχει κάποια πιθανότητα επέμβασης του FBI σε αυτό. Μάλιστα, ζητά από τους χρήστες του να φωτίσουν το ποια torrents είναι πλαστά."

Στο άλλο μέτωπο το δεύτερο πιο δημοφιλές site κατεβάσματος το kickass torrents τέθηκε κι αυτό εκτός λειτουργίας λόγω απώλειας του Kickass.so domain ονόματος.

δύσκολοι καιροί για πειρατές, indeed.

Το πιο ακριβό μανιτάρι του κόσμου

Μετά τους ζωγράφους τώρα και οι δημιουργοί κόμικς μπαίνουν για τα καλά στον χορό των εκατομμυρίων.
Την περασμένη εβδομάδα το σκίτσο του Ερζέ (Hergé, πραγματικό όνομα Ζωρζ Ρεμί) με τίτλο Tintin et L'étoile Mysterieuse, πουλήθηκε σε ανώνυμο επενδυτή για το αστρονομικό ποσό των 2.5 εκατομμυρίων ευρώ. 
Το ασπρόμαυρο σκίτσο στο οποίο εικονίζονται ο ήρωας μαζί με τον Μιλού να στέκονται σε έναν μετεωρίτη  και να κοιτούν ένα τεράστιο μανιτάρι, χρησιμοποιήθηκε ως βάση για το εξώφυλλό του ομώνυμου τεύχους που κυκλοφόρησε το 1942. Είναι το δέκατο επεισόδιο από της περιπέτειες του δημοφιλή Βέλγου ήρωα και στην Ελλάδα κυκλοφόρησε με τον τίτλο Το μυστηριώδες άστρο.
Αυτή η πώληση έσπασε το προηγούμενο ρεκόρ του Ερζέ που ήταν 1.3 εκατομμύρια ευρώ για το σκίτσο από το τρίτο τεύχος Ο Τεντέν στην Αμερική.
Πάντως αν είχα να διαλέξω ή αν κάποιος επιθυμεί να μου κάνει δώρο η προσωπική μου προτίμηση είναι το εξώφυλλό του τεύχους  Ο μπλε λωτός.

Γιώργος Τρίκερι

πηγή: news.artnet.com

Διαγωνισμός #fila_me

Από το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου μέχρι και την Κυριακή 15 Φεβρουαρίου απαθανατίστε τη μεγαλειώδη στιγμή του φιλιού σας είτε με φόντο Το Φιλί του Ροντέν στη Στέγη Τέχνης και Γραμμάτων* είτε σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της Αθήνας σας εμπνεύσει, και ανεβάστε την ξεδιάντροπα στο Instagram με #fila_me #stegi #lifo και tag @stegi_occ. Μην ξεχάσετε να κάνετε follow και το λογαριασμό της Στέγης @stegi_occ και να έχετε δημόσιο λογαριασμό! 

Τα ομορφότερα, πιο παθιάρικα, πιο ερωτικά, πιο παράξενα, πιο γλυκά, πιο υπέροχα φιλιά θα κερδίσουν στους ιδιοκτήτες των χειλιών τους ένα ταξίδι για 2 άτομα στο Παρίσι!

Πάρτε το κινητό σας, τον καλό σας ή την καλή σας, φιληθείτε και ευχηθείτε η τριμελής επιτροπή να αναδείξει στις 19 Φεβρουαρίου τη δική σας φωτογραφία ως την καλύτερη.

Αν τελικά το φιλί σας πείσει και κερδίσει, τότε πάτε Παρίσι! Το μεγάλο δώρο του διαγωνισμού είναι δύο αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής από Αθήνα για Παρίσι με αναχώρηση την Παρασκευή 13 Μαρτίου και επιστροφή την Κυριακή 15 Μαρτίου 2015, ταξιδιωτική ασφάλιση, δύο νύχτες σε ξενοδοχείο 4 αστέρων με πρωινό και 2 εισιτήρια για επίσκεψη στο μουσείο Rodin.

 Σμουτς, Γραμμάτων και Τεχνών!

#fila_me
#stegi
#lifo

*Οι εργαζόμενοι της Στέγης είναι εκπαιδευμένοι να σφυρίζουν αδιάφορα χαμογελώντας διακριτικά καθ΄ όλη τη διάρκεια του διαγωνισμού.

Δείτε τους αναλυτικούς όρους συμμετοχής εδώ.

πηγή: www.sgt.gr

Χρησιμοποιώντας την αυτόματη γραφή στο σενάριο

Ο σουρεαλισμός είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα κινήματα στη μοντέρνα τέχνη. Το 1924 ο André Breton δημοσίευσε ένα μανιφέστο για να ανακοινωθεί το νέο κίνημα· ο ορισμός του σουρεαλισμού, όπως γράφηκε τότε, είναι «ο ψυχικός αυτοματισμός σε καθαρή μορφή», που «υπαγορεύεται από τη σκέψη, χωρίς την άσκηση οποιουδήποτε ελέγχου από τη λογική» και «είναι απαλλαγμένος από κάθε αισθητικό ή ηθικό προβληματισμό». Θέτοντας ως βάση την αυτόματη γραφή, που ήδη είχε εξερευνήσει σε προηγούμενα έργα του, και τον παραλογισμό των ονείρων, ο Breton θέσπισε τους όρους του σουρεαλισμού ιδρύοντας το περιοδικό La Révolution surréaliste.

Αν και ο σουρεαλισμός πολεμήθηκε από τους συγχρόνους του, έχει αφήσει πίσω του σημαντικά έργα τέχνης, όπως τον πασίγνωστο πίνακα «Η εμμονή της μνήμης» του Salvador Dalí, τα έργα του Miró και τις φωτογραφίες του Man Ray. Αποτέλεσε μία από τις πιο ελεύθερες μορφές έκφρασης, και εξ ορισμού, αλλά και στην πράξη.

Ο σουρεαλισμός επηρέασε και τον κινηματογράφο, με τον Ανδαλουσιανό Σκύλο (1929) των Buñuel και Dalí να χαρακτηρίζεται ως η πιο σημαντική ταινία του κινήματος και μία από τις σημαντικότερες της ιστορίας του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Ο αυτοματισμός ως τεχνική δεν γεννήθηκε με το σουρεαλισμό. Ωστόσο το κίνημα αυτό ήταν που του έδωσε τη δέουσα προσοχή. Παρ' όλη την ανομοιομορφία μεταξύ των έργων του κινήματος, ο σουρεαλισμός έδειξε τι μπορεί να δημιουργηθεί αποβάλλοντας κάθε λογοκρισία του υποσυνείδητου.

Η αυτόματη γραφή στο σενάριο

Στο σενάριο, η αυτόματη γραφή είναι μία μέθοδος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Η καταγραφή κάθε σκέψης χωρίς καμία λογοκρισία μπορεί να οδηγήσει μεν στη δημιουργία μιας ταινίας με πολλά υπερρεαλιστικά ή αφηρημένα στοιχεία, αλλλα μπορεί και να συνθέσει έναν χρήσιμο «αποθηκευτικό χώρο ιδεών», από τον οποίο ο σεναριογράφος θα αντλήσει συνειδητά ένα μέρος μόνο, ώστε να χτίσει μια ιστορία.

Μην σκεφτείς λοιπόν ότι με την αυτόματη γραφή το σενάριό σου θα καταλήξει απαραιτήτως να μοιάζει με σενάριο του David Lynch. Ανάλογα με το θέμα της ιστορίας, ο αυτοματισμός μπορεί να βοηθήσει στην καταγραφή λεπτομερειών που αλλιώς θα είχαν χαθεί μέσα στις τόσες σκέψεις, ή στην ανακάλυψη νέων σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων ή των συμβάντων στο σενάριό σου. Είναι επίσης ένας πολύ αποδοτικός τρόπος να κατανοήσεις γιατί γράφεις αυτή τη συγκεκριμένη ιστορία, τι είναι αυτό που σε παρακινεί, καθώς και τι νιώθεις για τους χαρακτήρες σου και τις πράξεις τους.

Η ίδια η μέθοδος είναι αρκετά απλή στην εφαρμογή της, αρκεί να υπάρχει συγκέντρωση. Σε μια λευκή κόλλα (που μπορεί να είναι είτε σε χαρτί είτε σε ένα άδειο αρχείο Word, δεν έχει σημασία προφανώς) αρχίζεις να γράφεις ό,τι σκέφτεσαι για την ιστορία. Ακόμη και αν υπάρχει μια ιδέα που δεν ξέρεις αν συμβαδίζει με τις υπόλοιπες, μη διστάσεις να την καταγράψεις γραμμικά, την ώρα που σου έρχεται. Η βασική ιδέα είναι πως τίποτα δεν μένει εκτός, ακόμη και αν αυτό είναι μια σημείωση του τύπου «αλλά δεν είμαι σίγουρος αν κολλάει».

Στο τέλος της διαδικασίας, θα έχεις μπροστά σου έναν μονόλογο που περιέχει τις σκέψεις σου. Αναλόγως με το τι έχεις γράψει και με το αποτέλεσμα που θες να έχεις, μπορείς να πάρεις αυτούσιο τον μονόλογο και να τον επεξεργαστείς ώστε να πάρει τη μορφή σεναρίου, ή να ανοίξεις έναν διάλογο με τον εαυτό σου (!) ώστε να καταλάβεις τι από όλα αυτά που σκέφτεσαι αξίζει να συμπεριληφθεί στην ιστορία σου. Όπως και να έχει, είναι σίγουρο πως αυτός ο καταιγισμός ιδεών θα χρειάζεται μια μορφοποίηση, ένα «μάζεμα», ώστε να μεταμορφωθεί σε σενάριο.

Γιώργος Τσιρογιάννης


Σκηνοθέτης στα πρώτα του βήματα και δημιουργός του FramesPerSecond. Έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες μικρού μήκους και πολλές άλλες ακόμα μικρότερου, καθώς και δύο μουσικά videos. Καλό παιδί.

play with fire

Fran Duncan

πήρα μια σπίθα από τα μάτια σου
κι έφτιαξα 
τις πιο όμορφες φωτιές
ποτέ κανείς δεν θα το μάθει
τις έκαψα.

Γιώργος Τρίκερι.

η θαυματουργή Αλόη Βέρα

Η ιστορία του φυτού της Αloe Vera, ανάγεται σε μερικές χιλιάδες χρόνια και είναι συναρπαστική όσο και ένας μύθος της αρχαιότητας. Σε πολλούς από τους αρχαίους πολιτισμούς η Αloe Vera, ήταν μέρος των θρησκευτικών τελετών και
δοξασιών. Η πρώτη ιστορική αναφορά στις θεραπευτικές ιδιότητες της Αloe Vera, βρίσκεται σε εικόνες αγγείων της εποχής του Σουμέριου βασιλιά Akkad.
Η Αloe Vera, ήταν το φυτό που το «αίμα» τού έδινε ομορφιά, υγεία και αιωνιότητα. Οι Φαραώ τη θεωρούσαν ελιξίριο μακροβιότητας και κατά την ταφή των νεκρών προσφερόταν φύλλο Αλόης σαν σύμβολο αιώνιας ζωής. Η «Κοιλάδα των
Βασιλέων» και η περιοχή γύρω από τις πυραμίδες ήταν φυτεμένες με Αloe Vera, για να συνοδεύει τους Φαραώ στο υπερπέραν. Είναι δε γνωστό ότι οι Αιγύπτιοι ιερείς
χρησιμοποιούσαν την Αλόη σαν ένα από τα υλικά για το βαλσάμωμα των Φαραώ.
Οι Αιγύπτιοι όμως είχαν ανακαλύψει και τις καλλυντικές ιδιότητες της Αloe Vera,Ο μύθος λέει ότι η Κλεοπάτρα χρωστούσε το υπέροχο, λείο δέρμα της στη χρήση μιας λοσιόν που κατασκεύαζε μια Νουβία σκλάβα της με βάση την Αλόη.
Η Αloe Vera, συμβόλιζε την ομορφιά, την υπομονή, την τύχη και την υγεία. Ο Ιπποκράτης περιγράφει μερικές από τις θεραπευτικές ιδιότητες της , επούλωση τραυμάτων, ανακούφιση από εντερικές διαταραχές και το γαστρικό άλγος.
Ο μύθος λέει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος κατά την πορεία του προς την Αίγυπτο τραυματίστηκε από βέλος, σε μια μάχη στην περιοχή της Γάζας, της σημερινής Παλαιστίνης. Ενώ είχε ήδη φτάσει στην έρημο της Τρίπολης, το τραύμα όχι μόνο δεν είχε επουλωθεί, αλλά και επιμολύνθηκε επικίνδυνα. Όταν στρατοπέδευσε στην όαση Άμμων, όπου και ανακηρύχτηκε ως «Υιός του Διός», ο δάσκαλός του Αριστοτέλης, που είχε εν τω μεταξύ πληροφορηθεί το γεγονός, έστειλε έναν ιερέα με λάδι από Αλόη, που εφύετο άφθονη στη νήσο Socotra της Αραβικής θάλασσας. Ο ιερέας
περιποιήθηκε το τραύμα, το οποίο σύντομα θεραπεύτηκε. Λέγεται επίσης ότι ο Αριστοτέλης έπεισε τον Αλέξανδρο να στείλει ναυτική αποστολή για την κατάκτηση της νήσου , ώστε να εξασφαλίσει το«πολύτιμο φάρμακο» για τη θεραπεία των τραυμάτων των στρατιωτών του. 
Για τους Ινδιάνους της Αμερικής, η Αλόη ήταν ένα από τα 16 φυτά που ονομάζονταν «θεϊκά φυτά». Χρησιμοποιούν παραδοσιακά την Αλόη για να θεραπεύουν τσιμπήματα εντόμων, εγκαύματα, έλκη, δυσεντερία, δαγκώματα φιδιών,
αλλά και για να βελτιώνουν τη σεξουαλική λειτουργία. 
Η λέξη Αλόη προέρχεται από την αραβική alloeh ή την αραμαϊκή hatal, που σημαίνει «πικρή γυαλιστερή ουσία». 
Εξωτερικά το φυτό αυτό μοιάζει με κάκτο, αλλά ανήκει στην οικογένεια των κρινοειδών (Liliacaeae). Είναι δηλαδή πολύ-cactus. 
Το παρέγχυμα των φύλλων είναι σπογγώδες και έχει την ικανότητα να κρατάει νερό, το οποίο φιλτράρεται από τις ρίζες αλλά και από τα ίδια τα φύλλα. Με κάποιο πολύπλοκο μεταβολισμό το νερό μετασχηματίζεται σε ένα διαφανές υγρό με ζελατινώδη υφή, που είναι άλλωστε και το χαρακτηριστικό όλων των ιαματικών ιδιοτήτων του φυτού της Αλόης.
Ο χυμός της αλόης αποτελεί ένα καλάθι με πολύτιμα θρεπτικά και θεραπευτικά συστατικά. Σήμερα έχουν αναγνωριστεί από τους επιστήμονες περισσότερα από 150 και ο αριθμός αυτός έχει αυξητικές τάσεις, καθώς οι έρευνες
συνεχίζονται για να αποκαλυφθούν όλα τα μυστικά του φυτού. Ανεξάρτητα όμως από τις επιμέρους ουσίες που περιέχονται στο χυμό, οι πραγματικοί γνώστες της αλόης
πιστεύουν ότι δεν υπάρχει μια και μόνη συγκεκριμένη μαγική ουσία. Είναι ο συνδυασμός και η συνεργική δράση όλων των επιμέρους παραγόντων που προσφέρουν τις μοναδικές θεραπευτικές και θρεπτικές ιδιότητες της αλόης.
Οι δράσεις της Αλόης μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
Δρα ως ισχυρός αντιφλεγμονώδης παράγοντας.
Διεγείρει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος.
Βοηθάει στην εξόντωση βακτηριδίων, ιών, μυκήτων και παρασίτων.
Βοηθάει στην απορρόφηση ύδατος.
Βελτιώνει το συνολικό μεταβολισμό και τη λειτουργία του κυττάρου.
Διεγείρει τη δραστηριότητα του μυελού των οστών.
Βελτιώνει την αλλεργική συμπεριφορά του οργανισμού.
Διεγείρει την παραγωγή ινοβλαστών για την απελευθέρωση κολλαγόνου.
Προκαλεί λιπαντική δράση στις αρθρώσεις. 
Η Αλόη επίσης έχει αντιοξειδωτική δράση λόγω της περιεκτικότητας της σε βιταμίνες E,A,C και β-καροτίνη. Είναι επομένως βασική υποχρέωσή μας να
εμπλουτίζουμε το καθημερινό μας διαιτολόγιο με αντιοξειδωτικές ουσίες, που είναι διαθέσιμες γύρω μας, αρκεί να γνωρίζουμε και να ευαισθητοποιούμαστε προς αυτή
την κατεύθυνση .

μια περίληψη από την πολύ ενδιαφέρουσα πτυχιακή εργασία της Θάλειας Παπαδάκη. Για να διαβάσεις ολόκληρη την εργασία ή να την κατεβάσεις σε μορφή pdf και να μάθεις πως μπορείς να χρησιμοποιήσεις το πολύτιμο αυτό φυτό πάτησε εδώ. 

πενήντα αποχρώσεις της πικρής αλήθειας

Την οραματίζομαι τη σκηνή… την έχω μπροστά στα μάτια μου… μια ατέλειωτη ουρά από μικρές διαβαστερές πιστές θαυμάστριες του βασικού ήρωα του “Πενήντα αποχρώσεων του γκρι¨. Ήταν αυτές που είχαν για ρίνγκτοουν το “Άι Φόλλοου Ρίβερς¨, αυτές που είχαν κόβερ φώτο από το “Ημερολόγιο¨ (κατά προτίμηση τη σκηνή με το φιλί στην παραλία),αυτές που διάβαζαν “Τα πέντε κλειδιά” της Μαντά το καλοκαίρι κάτω από μια φραγκοσυκιά και λούζονται με σαμπουάν με εκχύλισμα μύρτιλου.
Αφού βρέξουν καλά καλά τα βρακάκια τους παρακολουθώντας την ταινία, θα περιμένουν την ημέρα του Αγίου-Βαλεντίνου να κάνουν αυτά τα ladies night και να λένε “όλοι οι άντρες ίδιοι¨και θα μετράνε στο κομποσκοίνι τους, ρόζο-ρόζο ένα ακόμη χρόνο χωρίς σεξ.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Μια βόλτα σε ελληνάδικο

Τράβηξα την πόρτα πίσω μου, ένας ήχος κι ένα αεράκι διέτρεξαν τους σπόνδυλους, ακίνητος ο εαυτός μου στο ταβάνι να με κοιτάζει, εκείνος ο κύκλος στο πάτωμα γραμμένος με την κιμωλία άρχισε να στάζει αίμα, το πήρα στις χούφτες μου και το ήπια σαν νερό, εδώ κοιμάται η ησυχία, εδώ περπατάει το όνειρο, εδώ σε άφησα μια νευρική ημέρα πένθιμο και μόνο να ψιθυρίζεις στις σκιές, βγήκα στον δρόμο ενώ το φεγγάρι πια τραβούσε έναν κόκκινο δρόμο, σαν το αίμα που έσταζε από το στόμα μου, σαν το κραγιόν μου που ήταν ανυπόφορο, μπήκα σε ένα ελληνάδικο, τράβηξα ένα ζεϊμπέκικο στο πάτωμα ενώ γύρω μου τα ηχεία βόγκαγαν από τον πόνο μου, έδινα αίμα να πιουν οι άντρες, να δουν πως είναι όταν υποφέρει μια γυναίκα από όσα έμαθε πια και ξέρει, με κούραζε η μονοτονία των λέξεων τους, είπα έχετε κάτι άλλο να επιδείξετε εκτός από έναν σφιχτό καβάλο, έχετε αίμα, καρδιά, συκώτι, μάτια, έχετε κουράγια, να με πάρετε στην αγκαλιά σας να με χαϊδέψετε σαν να μουν ένα γατί πεταμένο στον δρόμο, ένα βρέφος έξω από μια πόρτα κλειστή, έτσι , έτσι να με θωπεύσετε, μπορείτε άραγε, έπειτα ήρθε μια άγρια γκόμενα με ένα κόκκινο φουστάνι, χόρεψε μπροστά μου  έναν χορό της κοιλιάς, χαμογέλασα με την  περιφορά του κορμιού της, πήγα στο παιδί που έβαζε μουσική και παρήγγειλα κι άλλο ζεϊμπέκικο, θυμήθηκα την Ανατολή και τους δερβίσηδες, μύριζα το ουίσκι στα στόματα, κόσμος υπό διάλυση σκεφτόμουνα, δεν τρέχει τίποτε, δεν δίνει κανείς δεκάρα, έπειτα τράβηξα έξω τα σπλάχνα μου, φάτε μαλάκες τους είπα, φάτε, όσο και να φάτε όμως πάντα θα έχω, πάντα θα έχω, μαλάκες, φτηνοί προβοκάτορες της μιζέριας, πάντα θα έχω , ακούτε; πάντα θα έχω..

υγ. στο μεταξύ άνοιξε το τριώδιο, ας ντυθούμε άνθρωποι..

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

σε βαθιά νερά

Βυθιζόμουν. Κι έχανα γλυκά-γλυκά την αίσθηση του φωτός. Κι ίσως μου άρεσε να βυθίζομαι στο χάος. Να χάνομαι για να δω ποιος θα με γυρέψει, να κινδυνεύω για να δω ποιος θα είναι ο από μηχανής θεός που θα τρέξει για να με προλάβει. Αιώνια λάτρης του ρομαντικού θανάτου. Πνιγόμουν από εκείνα τα τροπικά φυτά που η ίδια έτρεφα με εκείνη την σπαρακτική τάση της αυτοκαταστροφής μου. Λίγο, λίγο χανόμουν.
Μα δεν υπήρξε τίποτα πιο γυναικοτραβηχτικό από εκείνη τη μελαγχολία. Να ατροφείς και να προσπαθούν να σε συντηρήσουν. Να σέρνεσαι και ο καθένας να ταυτίζεται με τη δική σου ήττα. Να αποτελειώνεις τη μέρα σου με δυο, τρια χάπια κι οι άλλοι να πλάθουν ευφάνταστα σενάρια για τον συνθέτη του επικήδειου σου. Να πεθαίνεις και να σε διευκολύνουν, σφραγίζοντας σου τα δυο μάτια.. Κι έπειτα οι συντετριμμένοι φίλοι σου, που μέχρι πριν ολόλυζαν, να σε ρωτούν με εκείνη την ελαιώδη διαύγεια των βαλτολιμνών '' πως είσαι; τι κάνεις;..'' αναμένοντας με εκείνη την αδυσώπητη λαχτάρα τα χειρότερα.
Κι εσύ να γράφεις, να θερμομετρείς. Να γράφεις, μπας και γλιτώσεις από το κυνηγητό που παίζεις με τον εαυτό σου. Να ξαναγράφεις και να διαβάζεις μέχρι τα μάτια σου να λειαίνουν το σχήμα των πραγμάτων. Κι έπειτα η χαρά του μοιράζομαι να γίνεται ευχή, ευχή να με λυπούνται με εκείνη την αναίσθητη παγωμένη λύπη που ισοδυναμεί με γνώση. Σπουδαίο το έργο των ελεγκτών της ψυχοσύνθεσης μου, πολύ ευγενική παρακολούθηση.
Μνημονεύω ώρες ωρών που πέταξα η αφελής, γεμάτη ακόμη περηφάνια. Δικά μας τα λάθη... Καλημέρα, πάει καιρός που ξύπνησα.

Μαρίνα Οζόριο

Περί "χρέους"

Ας μιλήσουμε λοιπόν για το χρέος.
Και όχι, δεν είναι αυτό που νομίζετε.
Ας μιλήσουμε για ένα άλλο χρέος που οι άνθρωποι είτε αναγκαστικά είτε οικειοθελώς, είτε από απελπισία είτε με ικανοποίηση αναλαμβάνουν.
Άλλοτε απέναντι στον εαυτό τους και άλλοτε απέναντι στους άλλους.
Ας μιλήσουμε για το χρέος που αναλαμβάνει το παιδί για λογαριασμό του γονιού του.

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΝΑRAYAMA
ή αλλιώς "το δικαίωμα στην αποχώρηση"

Η Μπαλάντα του Ναραγιάμα (Narayama bushikô) σκηνοθετήθηκε αρχικά το 1958 από τον Keisuke Kinoshita και το remake της γυρίστηκε το 1983 από τον Shōhei Imamura. Το τελευταίο βραβεύθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών το 1983. 
Η ταινία του 1958 αφηγείται, με την τεχνική Kabuki, την ιστορία μιας ηλικιωμένης μητέρας. Σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό της απολυταρχικής φεουδαρχικής Ιαπωνίας του 17ου αιώνα, η έλλειψη τροφίμων οδηγεί τους ανθρώπους σε εθελοντική "απομάκρυνση" από τη ζωή, όταν φθάνουν τα 70 τους χρόνια. Οι περισσότεροι ηλικιωμένοι, με τη θέλησή τους και θεωρώντας το μεγάλη τιμή και υποχρέωση, ζητούν τη μεταφορά τους μέχρι το βουνό Narayama για να πεθάνουν παρέα με τους θεούς τους. Τη μεταφορά αναλαμβάνουν τα παιδιά τους ή άλλα μέλη της οικογένειας. Και παρά τον σπαραγμό των παιδιών όταν εγκαταλείπουν στο αφιλόξενο βουνό το γονιό τους, θεωρούν αυτή τη "διαδικασία"/ιεροτελεστία/θυσία ως χρέος τους απέναντι σε αυτόν προετοιμαζόμενοι και οι ίδιοι γι' αυτό το ταξίδι όταν έρθει η ώρα. Η ταινία του 1958 είναι αριστουργηματικά σκηνοθετημένη και η ιστορία μοναδικά αφηγημένη με παραδοσιακό τρόπο και μουσική υπόκρουση.
Το remake είναι εξίσου αριστουργηματικό και ως πιο σύγχρονα αποτυπωμένο, κατά τη γνώμη μου, μας βάζει περισσότερο στο κλίμα καθώς η αληθοφάνεια της ταινίας είναι εκπληκτική.
Η ταινία (και οι δύο εκδοχές της) είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα/μπαλλάντα του Shichirō Fukazawa (1956) που αφηγείται το έθιμο ubasute ή oyasute. Αυτό το έθιμο, που φέρεται να υπήρχε στην Ιαπωνία στο μακρινό παρελθόν και σύμφωνα με το οποίο ένας ασθενικός ή ηλικιωμένος συγγενής μεταφέρονταν σε ένα βουνό, ή κάποια άλλη ερημική περιοχή, για να πεθάνει, είτε από αφυδάτωση, πείνα, ή έκθεση στη φύση. Η πρακτική φέρεται να ήταν πιο συνηθισμένη σε περιόδους ξηρασίας και λιμού, και μερικές φορές επιβάλλονταν από αξιωματούχους των τοπικών φεουδαρχών. Μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια της επιβίωσης, αφότου οι χωρικοί πλήρωναν ως φόρο τεράστιες ποσότητες αγαθών και προϊόντων τους, δεν έμεναν επαρκή αγαθά γι' αυτούς και τις οικογένειές τους άρα δεν είχαν άλλη επιλογή πλην της "φυσικής", αναγκαστικής όμως, επιλογής.
Πέρα από τη σημειολογία και τα μηνύματα της ταινίας κατανοούμε - ανάμεσα σε άλλα - δύο πράγματα:
Το ένα στοιχείο που μας δίνει η ταινία είναι το πώς αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι το χρέος τους απέναντι στην κοινότητα και πώς αναλαμβάνουν οι απόγονοι - εφόσον υπάρχουν - να "αποπληρώσουν" για λογαριασμό του γονιού αυτό το χρέος.
Το δεύτερο στοιχείο που αποκομίζουμε είναι η συνειδητοποίηση της "θρησκευτικοποίησης" μιας επώδυνης επιλογής - αυτήν του οικειοθελούς αργού θανάτου παρέα με τα στοιχειά της φύσης - που προκύπτει από την ανάγκη για "ένα στόμα λιγότερο". Η πρακτική ανάγκη που έγινε εσωτερική ανάγκη, "πεποίθηση" και ιερό χρέος και καθήκον του ηλικιωμένου να "αποχωρήσει" από τον κόσμο των θνητών και να ανέβει στο ιερό βουνό όπου θα συναντήσει τους θεούς και θα περάσει στον δικό τους κόσμο. Ενώ στην ουσία η μόνη ανάγκη ήταν να φύγει για να αφήσει χώρο στους νεώτερους και να μην τους επιβαρύνει με την παρουσία του.

Αυτή η ταινία, πέρα από τους συμβολισμούς της, αποτελεί ένα αριστοτεχνικό κέντημα της αμφίδρομης σχέσης ατόμου - κοινότητας, παιδιού - γονέα, χρέους και καθήκοντος απέναντι στην ίδια τη συνέχιση της ζωής μέσω του θανάτου.

Νάση Αναγνωστοπούλου

στην ενότητα Περί "χρέους" περιλαμβάνεται και το κείμενο της Νάσης Nebraska ή αλλιώς "το δικαίωμα στο όνειρο"


για να επισκεφτείς το blog της Νάσης πάτησε εδώ. 

Θεία Βάγια - Ο Μέντορας

photo by GallyKaru

Εντάξει, ο γονότυπός μου κλείνει μέσα του το συνονθύλευμα του κάθε μέσου έλληνα (αντάρτικο, εξορίες, ξενιτιές και τάση παχυσαρκίας), ο φαινότυπός μου όμως διαμορφώθηκε σ’ ένα σπάνιο από οικολογικής και πολιτιστικής άποψης και αξίας περιβάλλον. Μεγάλωσα στο φαρμακείο της θείας Βάγιας!!! Με πάρκαραν εκεί για την ακρίβεια οι γονείς μου, δίχως να σκέφτονται τους κινδύνους της έκθεσής μου στην απόλυτη ελευθερία του πνεύματος και του σώματος. Η θεία Βάγια είχε το ομορφότερο φαρμακείο – βιβλιοπωλείο – καφέ – πλατεία που έχω δει στη ζωή μου και ουκ ολίγο έχω σουλατσάρει στον πλανήτη. Άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι έμπαιναν από την πόρτα και ίσως να μην έβγαιναν ποτέ από εκεί μέσα. Δίπλα στο χημείο έτρωγα μεσημεριανό, διάβαζα, κοιμόμουν και γενικότερα τράκαρα με βία πάνω στον τοίχο της πραγματικότητας.
Ο Μαίρη είχε μείνει έγκυος απ’ τον περιπτερά – η θεία Βάγια το κανόνισε. Ο Σωτήρης ήθελε να ήταν γυναίκα – το ήθελε πολύ – η θεία Βάγια τον στήριξε. Ο Αποστόλης δεν μπορούσε να κατουρήσει – η θεία Βάγια επιμελήθηκε των υδραυλικών. H Ζέτα θα έβγαινε ραντεβού και δεν ήθελε να φαίνεται το ξεσαλωμένο σπυρί στο πηγούνι της – η θεία Βάγια το εξαφάνισε. Πλήθος περιστατικών, σοβαρών και ασόβαρων, νύχτα και μέρα, με εντρύφησαν από μικρή ηλικία στην ιατρική, στην ανθρώπινη ανοησία και ματαιότητα, στον αμείωτο καημό του ανθρώπινου είδους για ευτυχία και αναγνώριση.
Το οικονομικό σύστημα της Βάγιας δεν το κατάλαβα ποτέ. Είχε ένα από τα μεγαλύτερα φαρμακεία της πόλης, δεν ξέμεινε ποτέ από λεφτά, έδινε τζάμπα φάρμακα συνέχεια και ήταν λάτρης της άμεσης οικονομίας. Πάρε μια ασπιρίνη – κάνε με μια αγκαλιά. Πάρε μια αντιβίωση – δώσε ένα φιλί. Να τραβάς τα μαλλιά σου, είναι αυτή η γυναίκα, έλεγε ο παππούς μου. Μουρλέγκο, θέατρο, τσαλαφή και άλλα γοητευτικά επίθετα στόλιζαν το μνημείο της θείας Βάγιας. Καλά, καλά, αυτό σας συμφέρει και αυτό κάνετε απαντούσε αυτή. Όποτε δεν έχετε τι να πείτε σας βολεύει να με λέτε αναρχική, αιρετική και καρνάβαλο … Μια φορά ερωτεύτηκε έναν βραζιλιάνο, έκλεισε το φαρμακείο για 15 ημέρες και γύρισε από τη Βραζιλία μετά από 4 μήνες… νεότερη, δροσερότερη και χωρίς αυτόν. Όταν οι φίλες μου ερωτεύονταν πήγαιναν στη θεία Βάγια, το ίδιο και όταν χώριζαν ή έλεγαν να παντρευτούν. Φορέστε ένα σκουλαρίκι, βρε κορίτσια μας έλεγε, χωρίς να δίνει σημασία ποτέ στους καημούς και στις χαρές των ερώτων που εξιστορούσαμε. Το σκουλαρίκι, ειδικά το μακρύ, δίνει κίνηση και η γυναίκα είναι κίνηση. Έτσι ήρθαν γάμοι και βαφτίσια και η θεία Βάγια πρώτη στην πίστα με τα τεκνά, μετά αρχίσανε τα κέρατα και οι χωρισμοί, η ζωή τελοσπάντων και τα γνωστά. Και δώσε καβγάδες οι φίλες μου, και δώσε δικηγόρους και πέρα δώθε. Η θεία Βάγια κοντινό σώμα σε όλους μα με εκείνο το διαβολεμένο βλέμμα που έμενε ασυγκίνητο από καθετί που είχε να κάνει με τις ανθρώπινες ανακατωσούρες – απόμακρη κάθε δράματος μα τόσο γεμάτη θάλασσα. Μια μέρα στο φαρμακείο η Στέλλα η φιλενάδα μου ωρύεται για τον άντρα της. Η θεία Βάγια τοποθετεί κάτι χάπια στα ράφια και σχεδόν γελάει.
Θα χωρίσω, λέει η Στέλλα, τέρμα. Θα πάω στο δικηγόρο. Βάγια τι λες;
Ότι ο Σταύρος είναι ήδη 35 και μην περιμένεις τίποτα από έναν γέρο άντρα.
Γέρος ρε Βάγια 35;
Βέβαια. Επίσης, λέω ότι μπλέκετε πολύ την εκκλησία, το δήμο και το κράτος στις ζωές σας, τους έχετε ανάγκη να σμίξετε, να χωρίσετε, να μιλήσετε, να γαμηθείτε. Με έχετε κουράσει με τους νόμους, λοιπόν, θα βάψω μωβ έναν τοίχο και θα κρεμάσω έναν καθρέφτη να βλέπει ο κόσμος τα ίδια του…

Αυγή Βυθούλκα, 3/2/2015

Τάδε έφη Αντρέι

Η γέννηση και ανάπτυξη τής σκέψης έχει δικούς της νόμους, και ορισμένες φορές απαιτεί μορφές έκφρασης διαφορετικές από τα πρότυπα τής λογικής . Ο ποιητικός συλλογισμός είναι πιο κοντά στους νόμους με τους οποίους αναπτύσσεται η σκέψη, επομένως πιο κοντά στην ίδια τη ζωή. Όταν λέω ποίηση δεν εννοώ κάποιο λογοτεχνικό είδος. Ποίηση είναι ένας ξεχωριστός τρόπος να συνειδητοποιείς τον κόσμο, να συνδέεσαι με την πραγματικότητα. Η ποίηση λοιπόν γίνεται φιλοσοφία που καθοδηγεί τον άνθρωπο όλη του τη ζωή.

Όταν μας συγκινήσει ένα αριστούργημα, αρχίζουμε να ακούμε το ίδιο κάλεσμα τής αλήθειας που ώθησε και τον καλλιτέχνη στη δημιουργική του πράξη. Ο δέκτης ενός καλλιτεχνικού έργου, δέχεται ένα μοναδικό, καθαρτήριο τραύμα, όταν δημιουργηθεί δεσμός ανάμεσα σ’ αυτόν και το έργο. Μέσα σ’ αυτό το φέγγος που ενώνει αριστουργήματα και κοινό γνωρίζουμε τις καλύτερες πλευρές τής ψυχής μας και ποθούμε να τις ελευθερώσουμε. Τέτοιες στιγμές αναγνωρίζουμε και ανακαλύπτουμε τον εαυτό μας, το απροσμέτρητο βάθος τού δυναμικού μας και την τελική έκταση των αισθημάτων μας.

Η λειτουργία τής εικόνας, όπως είπε ο Γκόγκολ, είναι να εκφράσει την ίδια τη ζωή, όχι ιδέες ούτε απόψεις. Δεν σηματοδοτεί τη ζωή, δεν τη συμβολίζει, παρά τής δίνει σάρκα και οστά, εκφράζοντας τη μοναδικότητά της.

Ο καλλιτέχνης θέλει να κλονίσει εκ βάθρων τη σταθερότητα τής κοινωνίας για να πλησιάσει περισσότερο το ιδεώδες. Η κοινωνία αποζητά τη σταθερότητα, ο καλλιτέχνης το άπειρο. Τον καλλιτέχνη τον ενδιαφέρει η απόλυτη αλήθεια, γι αυτό κοιτάζει μπροστά και βλέπει τα πράγματα πιο γρήγορα από τους άλλους.

Τελικά, θα ‘θελα να εκμυστηρευτώ στον αναγνώστη ότι το μόνο που δημιούργησε ποτέ η ανθρωπότητα με πνεύμα αυταπάρνησης είναι η καλλιτεχνική εικόνα – και θέλω να με πιστέψει. Ίσως το νόημα κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας να βρίσκεται στην καλλιτεχνική συνείδηση, στην άσκοπη και ανιδιοτελή καλλιτεχνική πράξη.

αποσπάσματα από το βιβλίο του Αντρέι Ταρκόφσκι Σμιλεύοντας τον χρόνο.
Μετάφραση: Σεραφείμ Βελέντζας

Κουβάδες με πέτρες

Cecilia Paredes

Η Ελένη έχει κοφτά χέρια και κοφτά μάτια. Τις λέξεις δεν τις λέει με την σωστή τους σειρά, ό, τι κατάλαβες, κατάλαβες. Καμιά φορά, απροειδοποίητα, τις βάζει στη σειρά. Υποκείμενο, ρήμα, αντικείμενο, μέχρι κι επιρρήματα για μεταβάσεις. Η μία λέξη ακουμπάει την άλλη, δίπλα δίπλα, σαν κουταλάκια στο συρτάρι, μέχρι που το τραβάει με δύναμη έξω και το αδειάζει στο πάτωμα. Τις λέξεις δεν μπορείς να τις πλύνεις όπως τα κουτάλια.
Της πέφτουν τα νύχια. Την βλέπω να τα χτυπάει ρυθμικά στο τραπέζι. Της έχουν τελειώσει τα τσιγάρα, πάντα έχει ένα πακέτο κάπου κρυμμένο στην βιβλιοθήκη, πίσω από ένα βιβλίο, δεν θυμάται ποιο, πρέπει να τα ξαναδιαβάσει όλα από την αρχή. 
Της πέφτουν τα νύχια και κάτω από κάθε νύχι κρύβεται ένα άλλο, βαμμένο στο ίδιο χρώμα, σαν πέταλα. Κι αν ξεμείνει από τσιγάρα, δεν θα ξεμείνει από νύχια. Τα μαζεύω ένα ένα, σε ένα πλαστικό, διαφανές σακουλάκι. Αυτή είναι η δουλειά μου. Συλλέκτης των νυχιών της. Είναι πιο δύσκολο από ό, τι ακούγεται. Δεν μπορείς να φανταστείς που τα αφήνει. Σηκώνω μαξιλάρια, μετακινώ έπιπλα, τινάζω τα ρούχα της, μην μου ξεφύγει κανένα. Θέλει να πλύνει τα πιάτα.
Μα αφού δεν έφαγες τίποτα σήμερα, Ελένη.
 Έγραψα.
Πού; Πάνω στα πιάτα; 
Ναι, πάνω στα πιάτα.
Πρέπει να μαζέψω τα νύχια και να προστατεύσω τα πιάτα. Είναι γρήγορη, δεν την προλαβαίνεις. Θα ξαμολήσω τους ιπτάμενους σκίουρους από το κλουβί. Πάντα τσακώνεται με τους σκίουρους. 
Μου σκάβουν τις γλάστρες, οι βρωμοσκίουροι.
Ελένη, δεν έχεις γλάστρες.
Πως δεν έχω, δεν τις βλέπεις στην βεράντα;
Αυτοί είναι κουβάδες, κουβάδες με πέτρες.

Όταν η Ελένη δεν έχει τι να πει, τυλίγεται στην μάλλινη εσάρπα της. Κι έχει μια κίνηση σαν στο σώμα της να συνδυάζει ταύρο και ταυρομάχο, σαν να τυλίγει και να τυλίγεται, να εξαπατά και να εξαπατάται. Η εσάρπα δεν είναι ποτέ κόκκινη. Έχει το χρώμα ελιάς, το χρώμα της πράσινης ελιάς, με αυτές τρέφεται η Ελένη. Τις της πηγαίνουμε με τους τενεκέδες. 

«Εδώ Τενεκεδούπολη! Εδώ Τενεκεδούπολη!» φωνάζει και μετά κάνει ήχους σαν Ινδιάνα με το χέρι να χτυπάει το στόμα της.

Τρέχω από πίσω να της βγάλω ένα νύχι από την πλάτη, όλο ξύνεται, το σακουλάκι έχει σχεδόν γεμίσει. Κοντά στον ώμο έχει ένα σημάδι, μοιάζει με νούφαρο ή με αχινό, δεν είμαι σίγουρη. Πάει στο ψυγείο και παίρνει την καρτέλα με τα αυγά. Ένα ένα τα βάζει μέσα σε κάλτσες. 

Τι περιμένεις, Ελένη; Να ζεσταθούν και να βγούνε κοτόπουλα;

Μην είσαι χαζή. Τα αυγά δεν κάνουν κοτόπουλα. Έχουν κουκούτσι μέσα.

Και τα κοτόπουλα από πού βγαίνουν τότε;

Από τις κότες, βέβαια. Δεν έχεις δει κότα να γεννάει;

Η αλήθεια είναι πως δεν είχα δει, οπότε τι να της απαντήσω; Μου δίνει ένα ζευγάρι κάλτσες με τα αυγά τους μέσα. «Είναι για να πολεμήσουμε τους σκίουρους» μου λέει. Τους σημαδεύεις στο κεφάλι και τους εκσφενδονίζεις την κάλτσα. Αυτό είναι το σχέδιό της. «Διαφορετικά, θα μεγαλώσουν και θα γίνουν νυχτερίδες. Κι εγώ πως θα κοιμάμαι με τις νυχτερίδες πάνω από το κεφάλι μου, μου λες; Ελπίζω να είσαι καλή στο σημάδι». Μου πέφτει η μια κάλτσα από το χέρι, το αυγό σπάει, η Ελένη την ψαχουλεύει για να βρει το κουκούτσι. Δεν βρίσκει τίποτα εκτός από τσόφλια. Τρέχει στο μπαλκόνι. Σηκώνει τους κουβάδες κι ετοιμάζεται να τους πετάξει κάτω στο δρόμο.

Ελένη, τι κάνεις εκεί;

Πρέπει να ξεφορτωθώ τα αυγά. Είναι δηλητηριώδη.

Δεν είναι αυγά αυτά στους κουβάδες, είναι πέτρες. Κουβάδες με πέτρες.

Δεν με ακούει. Θα έχουμε θύματα, σκέφτομαι. Ούτε ιπτάμενοι σκίουροι, ούτε νυχτερίδες, ούτε καν ο Batman θα μας σώσει. Η Ελένη αδειάζει τον πρώτο κουβά. Με τα κοφτά της χέρια και τα κοφτά της μάτια θρυμματίζει τις πέτρες στον αέρα σαν να ψαλιδίζει ένα θάμνο. Από κάτω, οι περαστικοί νιώθουν απλώς μια βροχή από σκόνη.

Είναι κουρασμένη και θέλει να κοιμηθεί. Όταν κοιμάται, δεν της πέφτουν τα νύχια, αλλά τρίζει τα δόντια της. Καμιά φορά ξυπνάει απότομα και φωνάζει: «Πέτρες με κουβάδες». Μια φορά και ξανακοιμάται. Δεν την διορθώνω ποτέ.

Όλγα Αικατερίνη Φουντέα

photo:Eua Mpoumpalou

Χαϊκού μιας ατίθασης

Έπαιξα call of duty,σκότωσα καμία δεκαριά.
Καθάρισα τη σκάφη του γάτου. 
Έκανα τη μπαλαρίνα ακούγοντας Μότσαρτ.
Fuck yeah! Αυτή είναι ημέρα! 

Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Δανειστική βιβλιοθήκη comics στην Αθήνα

Την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου στις 8 μ.μ., η πρώτη δανειστική βιβλιοθήκη διεθνών και ελληνικών comics στην Αθήνα υποδέχεται το κοινό στα επίσημα εγκαίνιά της, στο Impact Hub Athens (Καραϊσκάκη 28, Ψυρρή). Με τη φιλοδοξία να αποτελέσει σημείο συνάντησης, ενημέρωσης, και επιμόρφωσης, η Athens Comics Library θα προσφέρει στους συνδρομητές της (ερευνητές, φανατικούς, αλλά και περιστασιακούς φίλους της 9ης Τέχνης), πρόσβαση σε περισσότερους από 2.000 διεθνείς και εγχώριους τίτλους comics και graphic novels. Η συλλογή της περιλαμβάνει comics όλων των ειδών, από όλες τις δημιουργικές «σχολές» (αμερικανικά, ευρωπαϊκά, manga κ.ά.) και για όλες τις ηλικίες. Παράλληλα, στους χώρους της θα διενεργούνται εκθέσεις, ομιλίες, παρουσιάσεις και σεμινάρια απευθυνόμενα σε εκπαιδευτικούς και κοινό, με στόχο την ενημέρωση, τη δημιουργική αλληλεπίδραση και την εξοικείωση των ενδιαφερομένων, αποτελώντας παράλληλα χώρο συνάντησης για την εγχώρια κοινότητα δημιουργών comics. 
Η Athens Comics Library είναι το αποτέλεσμα της σύμπραξης δύο δημιουργικών πολιτιστικών ομάδων, της Comicdom Press (διοργανώτριας του διεθνούς φεστιβάλ Comicdom Con Athens) και του δικτύου κοινωνικής επιχειρηματικότητας Impact Hub Athens. Σύντομα θα είναι εφικτή και η διαδικτυακή πρόσβαση στη συλλογή της Βιβλιοθήκης, στην επίσημη ιστοσελίδα της, athenscomicslibrary.gr.

via Katerina Papa

O Μάρτιν Σκορσέζε για το μέλλον του κινηματογράφου

Ο Μάρτιν Σκορσέζε έγραψε πρόσφατα ένα γράμμα στην κόρη του σχετικά με τις αλλαγές που συμβαίνουν στον κινηματογράφο, το οποίο δημοσίευσε στην ιταλική εφημερίδα l’Espresso. Χωρίς επιπλέον προλόγους, το μεταφράζουμε και σας το παραδίδουμε!

Αγαπητή Φρανσέσκα,

σου γράφω αυτό το γράμμα για το μέλλον. Το κοιτάζω μέσα από τον φακό του κόσμου μου. Μέσα από τον φακό του κινηματογράφου, που έχει υπάρξει το κέντρο αυτού του κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια, έχω συνειδητοποιήσει ότι η ιδέα του σινεμά με την οποία μεγάλωσα, που υπάρχει στις ταινίες που σου έδειχνα από τότε που ήσουν παιδί, και που ήκμαζε όταν ξεκίνησα να κάνω ταινίες, τελειώνει. Δεν αναφέρομαι στις ταινίες που έχουν ήδη γίνει. Αναφέρομαι σε αυτές που έρχονται.

Δεν θέλω να φαίνομαι απεγνωσμένος. Δεν γράφω αυτές τις λέξεις σε πνεύμα ήττας. Αντίθετα, νομίζω πως το μέλλον είναι λαμπρό.

Ξέραμε πάντα ότι οι ταινίες είναι μια βιομηχανία, και ότι η τέχνη του κινηματογράφου υπήρχε επειδή ευθυγραμμιζόταν με τις προϋποθέσεις της βιομηχανίας. Κανένας από εμάς που ξεκινήσαμε τις δεκατίες του ’60 και του ’70 δεν είχαμε αυταπάτες γι” αυτό. Ξέραμε ότι έπρεπε να δουλέψουμε σκληρά για να προστατέψουμε αυτό που αγαπούσαμε. Επίσης ξέραμε ότι θα μπορεί να περνούσαμε και δόσκολες περιόδους. Και φαντάζομαι πως καταλάβαμε, σε κάποιο επίπεδο, ότι μπορεί να αντικρίζαμε ένα σημείο στο χρόνο, όπου κάθε απρόσφορο ή απρόβλεπτο στοιχείο στην κινηματογραφική διαδικασία θα ελαχιστοποιούνταν, ακόμα και θα απαλοιφόταν. Το πιο απρόβλεπτο στοιχείο από όλα; Το σινεμά. Και οι άνθρωποι που το δημιουργούν.

Δεν θέλω να επαναλάβω αυτά που έχουν ειπωθεί και γραφτεί από τόσους πολλούς πριν από εμένα, σχετικά με όλες τις αλλαγές στη βιομηχανία, και παίρνω θάρρος από τις εξαιρέσεις στην γενική τάση στον κινηματογράφο – ο Ουές Άντερσον, o Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, ο Ντέιβιντ Φίντσερ, ο Αλεξάντερ Πέιν, οι Αδερφοί Κοέν, ο Τζέιμς Γκρέι και ο Πολ Τόμας Άντερσον, όλοι καταφέρνουν να τελειώσουν τις ταινίες τους, και ο Πολ όχι μόνο γύρισε το The Master σε φιλμ 70mm, αλλά και το πρόβαλε έτσι σε μερικές πόλεις. Όποιος νοιάζεται το σινεμά πρέπει να είναι ευγνώμων.

Και συγκινούμαι, επίσης, από τους καλλιτέχνες που συνεχίζουν να φτιάχνουν τις ταινίες τους σε όλο τον κόσμο, στη Γαλλία, τη Νότιο Κορέα, την Αγγλία, την Ιαπωνία, την Αφρική. Γίνεται συνεχώς δυσκολότερο, αλλά καταφέρνουν να τελειώνουν τις ταινίες.

Αλλά δεν νομίζω πως είμαι απαισιόδοξος όταν λέω πως η τέχνη του σινεμά και η κινηματογραφική βιομηχανία τώρα διαχωρίζονται. Η οπτικοακουστική ψυχαγωγία και αυτό που ξέρουμε ως κινηματογράφο – κινούμενες εικόνες που δημιουργούνται από άτομα – φαίνεται πως οδηγούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Στο μέλλον, πιθανόν θα βλέπεις όλο και λιγότερο αυτό που αναγνωρίζουμε ως σινεμά σε μεγάλες multiplex οθόνες, και όλο και περισσότερο σε μικρούς κινηματογράφους, στο Ίντερνετ, και φαντάζομαι, σε μέρη και καταστάσεις που δεν μπορώ να προβλέψω.

Άρα γιατί είναι το μέλλον τόσο φωτεινό; Επειδή για πρώτη φορά στην ιστορία αυτής της μορφής τέχνης, οι ταινίες μπορούν να γίνουν με πολύ λίγα χρήματα. Αυτό ήταν ανήκουστο όταν εγώ μεγάλωνα, και οι ταινίες υπερβολικά χαμηλού προϋπολογισμού ήταν πάντα η εξαίρεση αντί ο κανόνας. Τώρα γίνεται το ανάποδο. Μπορείς να έχεις όμορφες εικόνες με οικονομικές κάμερες. Μπορείς να γράψεις ήχο. Μπορείς να μοντάρεις, να μιξάρεις και να κάνεις color correction στο σπίτι σου. Όλο αυτό συμβαίνει.

Αλλά με την προσοχή που δίνεται στα μηχανήματα του κινηματογράφου και στην πρόοδο της τεχνολογίας που έχουν οδηγήσει σε αυτή την επανάσταση στην κινηματογραφική δημιουργία, υπάρχει ένα σημαντικό πράγμα να θυμάσαι: τα εργαλεία δεν κάνουν την ταινία, εσύ την κάνεις. Σε απελευθερώνει το να παίρνεις μια κάμερα και να αρχίζεις να τραβάς, και μετά να συνδέεις τα πλάνα σου στο Final Cut Pro. Το να κάνεις μια ταινία – αυτή που έχεις ανάγκη να κάνεις – είναι κάτι άλλο. Δεν υπάρχουν συντομεύσεις.

Αν ο Τζον Κασσαβέτης, ο φίλος και μέντοράς μου, ζούσε σήμερα, θα χρησιμοποιούσε σίγουρα όλο τον εξοπλισμό που υπάρχει. Αλλά θα έλεγε τα ίδια πράγματα που πάντα έλεγε – πρέπει να είσαι απόλυτα προσηλωμένος στο έργο, πρέπει να δίνεις όλο σου τον εαυτό, και πρέπει να προστατεύεις την αρχική σπίθα που σε οδήγησε να κάνεις την ταινία. Πρέπει να την προστατέψεις με τη ζωή σου. Στο παρελθόν, επειδή η παραγωγή μιας ταινίας στοίχιζε τόσο πολύ, έπρεπε να προστατευθούμε ενάντια στην εξουθένωση και στον συμβιβασμό. Στο μέλλον, θα πρέπει να προστατεύεις τον εαυτό σου από κάτι άλλο: τον πειρασμό να πας με το ρεύμα, και να αφήσεις την ταινία να ξεφύγει και να παρασυρθεί από αυτό.

Δεν είναι κάτι που απασχολεί μόνο το σινεμά. Δεν υπάρχουν συντομεύσεις για τίποτα. Δεν λέω ότι όλα πρέπει να είναι δύσκολα. Λέω ότι η φωνή που σε κινεί είναι η δική σου φωνή – αυτό είναι το εσωτερικό φως, όπως το εννοούν οι Κουάκεροι.
Αυτό είσαι εσύ. Αυτό είναι η αλήθεια.
Με όλη μου την αγάπη,
ο Μπαμπάς


μετάφραση, επιμέλεια Γιώργος Τσιρογιάννης

πηγή: framespersecond

για να επισκεφτείς τη σελίδα Frames Per Second στο Facebook πάτησε εδώ.

My b.f Mitsos (all about miracles)

Εγώ με τον Μήτσο, γιατί πήγαινα σινεμά;
Αυτό το ερώτημα με ταλανίζει μέρες τώρα, βλέποντας καθετί το τρυφερό, αμυντικό και κοριτσίστικο να ρημάζει πάνω μου. Πάνε εκατοντάδες χρόνια από τότε που δεν ερωτεύτηκα ποτέ και ο ίδιος ακριβώς χρόνος ισχύει από τότε που απομυθοποίησα κάθε γλυκανάλατη ερωτική συναναστροφή και βλέψη. Ίσως να είναι, αυτό που λένε ο χαρακτήρας μου ή προσωπικότητά μου, ίσως έτσι να μεγάλωσα τρελό αγοροκόριτσο ανάμεσα στους αγριεμένους φίλους μου, ίσως πάλι έτσι να με βολεύει. Βέβαια, για να έχει κάποιος μια σχετικά γεωμετρική άποψη του τι λέω θα πρέπει πρώτα να ξέρει ή να έχει την ατυχία να ξέρει τον Μήτσο Λ.
Λοιπόν, Μήτσος σημαίνει ποτό, μπουκάλι, πιάτο, τσάμπα, τράκα και διπλό κρεβάτι μόνος του. Μήτσος σημαίνει ατέλειωτες συνουσιάσεις, σκουπίδια και καπότες κάτω απ’ τον καναπέ. Μήτσος σημαίνει γυναίκες απορημένες χωρίς βρακί, χωρίς σουτιέν, και μικρές ερωτήσεις του τύπου: Να φύγω; Δηλαδή να φύγω τώρα; Θα με πάρεις τηλέφωνο; Με εκμεταλλεύτηκες; Καλά, πόσο μαλάκας μπορείς να είσαι; Μήτσος σημαίνει τρεις η ώρα τα ξημερώματα να χτυπάει το τηλέφωνο και να σου λέει: τηγάνισε μου δύο αυγά έρχομαι. Μήτσος σημαίνει να ανοίγει η πόρτα του σπιτιού σου, του δικού σου σπιτιού, και να μπουκάρει μέσα, να ξαπλώνει στον καναπέ σου, στον δικό σου καναπέ, και να σου λέει θέλω ησυχία απόλυτη α-πο-λυ-τη μην αρχίσω τις Παναγίες. Μήτσος σημαίνει να έχεις λεφτά να σου τα τρώει, αυτοκίνητο να στο τρακάρει, ρούχα να τα κάνει δώρο σε γκόμενες. Μήτσος σημαίνει εκμετάλλευση που είναι η μάνα του κέρδους, του καθαρού κέρδους. Μήτσος σημαίνει μια πόρτα ανοιχτεί να μπαινοβγαίνει στη ζωή σου ένας τρομοκράτης, ένα σπασμένο παράθυρο να σου γαμάει τα βράδια ο αέρας ότι σχεδίασες. Μήτσος σημαίνει να έχεις παιδί, να μην έχεις τίποτα και να βουτάς σε ένα ασύλληπτο υπερ-ρεαλισμό που σαρκάζει τα πάντα και μαχαιρώνει το στομάχι σου καθώς η ωμή πραγματικότητα χύνει τα υγρά της στα μπούτια σου.
Εγώ με τον Μήτσο, γιατί πήγαινα σινεμά;
Ίσως γιατί είμαστε φίλοι πλέον είκοσι τρία ολόκληρα χρόνια. Ίσως γιατί δεν έχει βαρεθεί ακόμα να διερωτάται πότε θα πηδηχτούμε τα δύο μας, να παίρνει πάντα την ίδια απάντηση «ότι δεν είσαι ο τύπος μου» και να απαντάει απαράλλαχτα «τι να κάνω για να γίνω ο τύπος σου. Λέγε». Ίσως γιατί ο Μήτσος είναι δίπλα μου, κάθε φορά που τα παραμύθια με κάνουν σκόνη και φυσάει δυνατά ξεδιαλύνοντας κάθε απορία. Όλα γαμήσι και λεφτά είναι Αυγή μου. Όλα γαμήσι και λεφτά και μιας που λέμε για γαμήσια και λεφτά ποτέ θα σε πληρώσω να πηδηχτούμε τα δυό μας;
Εγώ με τον Μήτσο, γιατί πήγαινα σινεμά;
Ίσως γιατί του πλήρωνα το εισιτήριο και την μπουκάλα το ουίσκι οπότε ήταν πρόθυμος μαζί μου και στο τέλος του κόσμου να έρθει. Ίσως γιατί ποτέ δεν μιλάω πολύ και αυτό για το Μήτσο αποτελεί νόμο. Όπως και να έχει …
Γιατί όταν όλα τα κορίτσια έκλαιγαν με τον Τιτανικό εγώ είχα ένα Μήτσο δίπλα μου να λέει: πω τρόμπα, έχει το καράβι ακόμα ρεύμα; Ρε, σας κοροϊδεύουν. Γιατί όταν όλα τα κορίτσια κρύβονταν σε αγκαλιές με τον Εξορκιστή εγώ είχα ένα Μήτσο δίπλα μου να λέει: καλά, αν ήμουν Σατανάς θα έμπαινε σε μια μουνάρα και όχι σε αυτό το μυξιάρικο. Σας κοροϊδεύουν ρεεε.
Με ετούτα κι εκείνα αστείοι μου φαίνονται πλέον οι άνθρωποι και αυτά τα σούρτα φέρτα με το Μήτσο στο σινεμά είναι η αιτία για το κορίτσι που πιο πολύ αγόρι δεν μπορεί να είναι, δηλαδή εγώ. 

Αυγή Βυθούλκα, 6/2/2015