Αποτυχαίνοντας στη Ρώμη

Κράτησες τους τύπους για χρόνια
φυσούσα τον καπνό του τσιγάρου μου καταμεσής του κόσμου σου.
Έμενες ακίνητος, αμετάβλητος στην πρόκληση.
Φερόσουν στέρεα, εγώ μάνιαζα. Πάντα θα μανιάζω.
Ήμουν, ξέρεις, τόσο ευπαθής, τόσο εγωκεντρικά ευάλωτη
και κάπου εκεί, την ώρα που περνούσαν οι άλλοι άνθρωποι
έγειρα στο λαιμό σου.
Ήσουν σωστός στις γωνίες και στα γινόμενα
όμως ευτυχής
ας έκρυβες το αδύναμο βλέμμα
στο σχήμα ενός θηρίου που αντέχει το κλουβί
Το βράδυ έφερε μαζί του τα όχι μου και κανένα ναι.
Θύμωνες στην κακία μου μα τη γυναίκα, αχ εμένα, συνέχιζες...
Κρατήθηκα στην ξηρά.
Επέζησες στο νερό.
Ώσπου εκείνη την απρόσμενη στιγμή
σχεδόν τυχαία
οι ήχοι της Ρώμης αποτραβήχτηκαν
και όπως κοιταχτήκαμε στα μάτια
είχαμε αποτύχει σιωπηλά κι αθόρυβα
σαν το μεγάλο ποτάμι
σαν όλους τους βαθιά ερωτευμένους από πάντα.

Αυγή Βυθούλκα, 1/4/2015

Σινεμά με την Βίκυ: Calvary, μια μαύρη καθολική κωμωδία

σκηνοθεσία: John Michael McDonagh

Ο James Lavelle, μετά το χαμό της γυναίκας του, αποφασίζει να εγκαταλείψει το Δουβλίνο και να γίνει ιερέας. Σε μία εξομολόγηση, ένας ενορίτης του εξομολογείται ότι την Κυριακή θα τον σκοτώσει, χωρίς να φταίει, απλώς γιατί κάποτε κακοποιήθηκε από ιερέα.
Ένας ιερέας και το έργο του, το οποίο είναι περισσότερο ανθρώπινο και φιλικό παρά ''εκκλησιαστικό''. Έχει αδυναμίες, πάθη, ήταν κάποτε ένας άνθρωπος σαν όλους τους άλλους και τώρα λειτουργεί πότε ως σωτήρας, πότε ως διαιτητής και πότε ως στόχος χλευασμού από τους ''άπιστους'' συντοπίτες, που παρ' όλα αυτά τον αντιμετωπίζουν σαν φίλο κι αδερφό. Calvary σημαίνει Γολγοθάς και ο James, σαν νέος Χριστός, καλείται να πληρώσει για τις αμαρτίες άλλων.
Ένα ιδιαίτερο κοινωνικό δράμα με ψήγματα μαύρης κωμωδίας, εμπνευσμένο από πραγματικά γεγονότα (περισσότεροι από 800 ιερείς, κακοποιούσαν παιδιά σε 200 ιδρύματα της Καθολικής εκκλησίας, σε μια περίοδο 35 χρόνων), κλασσικό δείγμα Ιρλανδικού σινεμά, αργό νωχελικό, πνευματώδες, έξυπνο, με φιλοσοφικές αναζητήσεις για τη ζωή και την ύπαρξη, περνά βαθιά κοινωνικά μηνύματα, προσεγγίζοντας το θέμα της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης διαφορετικά, όχι μελοδραματικά κυρίως.
Σκηνοθετικά αξιοπρεπές με πανέμορφα μουντή φωτογραφία από τα απίστευτα τοπία της Ιρλανδικής επαρχίας, καλές ερμηνείες από όλους τους πρωταγωνιστές, ειδικά από τον κεντρικό ήρωα, Brendan Gleeson, αλλά χωρίς το σενάριο να έχει κάποια κενά ή κάποια ιδιαίτερα λάθη, σου αφήνει μία γεύση ανολοκλήρωσης και μία αίσθηση ότι θα ήθελες να εξελιχθεί διαφορετικά η ιστορία. Για μένα τουλάχιστον, το 7,8 του IMDb, είναι υπερβολικό, αξίζει όμως μία προβολή σίγουρα.
Trivia: Ο σκηνοθέτης είναι αδερφός του Martin McDonagh (In Bruges, Seven psychopaths)

Βίκυ Ελευθερίου

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς Mad men

Ο δημιουργός των "Sopranos" Matthew Weiner υπογράφει το μοναδικό ίσως δράμα που δεν ανήκει στο HBO και το μόνο σίγουρο είναι ότι ξέρει να κάνει καλά τη δουλειά του. Πρωταγωνιστής της σειράς είναι ο Ντον Ντρέιπερ (Jon Hamm) ένας γοητευτικός,δυναμικός και ταλαντούχος 35άρης που αποτελεί το δυνατό χαρτί της εταιρείας με τις πετυχημένες ιδέες του για διαφημίσεις. Ζει το δικό του american dream: πλούσιος, με ακριβό αυτοκίνητο, μεγάλο σπίτι, μία πανέμορφη σύζυγο την Μπέτυ (January Jones) και 2 αξιολάτρευτα παιδιά. Ο ίδιος όμως νιώθει μέσα του συνεχώς ανικανοποίητος και αυτό το κενό του σκεπάζεται από ένα μυστικό και σκοτεινό παρελθόν το οποίο ξετυλίγεται αργά μέσα από flashbacks.

Παράλληλα παρακολουθούμε τις ζωές των υπολοίπων πρωταγωνιστών: H Christina Hendricks (Firefly) είναι καταπληκτική στον ρόλο της Τζόαν ως η γοητευτική κοκκινομάλλα «αρχηγός» των γραμματέων, ξέροντας ακριβώς ποια είναι η θέση της σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον, καταπιέζοντας πολλές φορές τα συναισθήματά της. Στην άλλη πλευρά η Πέγκυ (Elisabeth Moss) είναι η νεαρή άπειρη γραμματέας που προσπαθεί με το μυαλό της να εξελιχθεί σε ισάξιο διαφημιστικό στέλεχος. Ο γνωστός από πολλές σειρές John Slattery ως Ρότζερ Στέρλινγκ (ένας από τους 2 κύριους μετόχους της εταιρείας) ακροβατεί ανάμεσα στο αλκοόλ & στις εξωσυζυγικές σχέσεις και ο Vincent Kartheiser ως Πητ Κάμπελ είναι το πλουσιόπαιδο που με την βοήθεια του ονόματος που κουβαλάει τα έχει όλα εύκολα στη ζωή του.

Οι διαφημιστές πουλάνε πόθο, επιθυμία, το στυλιζαρισμένο εγώ τους, την ίδια στιγμή που πίσω απ?όλα αυτά τα ?δήθεν? και την ψεύτικη εικόνα κρύβονται οι κατεστραμμένες οικογενειακές ζωές τους. Το καστ συμπληρώνουν μία ομάδα προσεκτικά διαλεγμένων ηθοποιών και σταδιακά όσο προχωρούν τα επεισόδια βλέπουμε τους χαρακτήρες να αναπτύσσονται. Παράλληλα η σειρά μας ταξιδεύει μέσα από τις ζωές τους σε ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του ?60: εκλογική αναμέτρηση Κέννεντυ-Νίξον, την δολοφονία του Κέννεντυ, πόλεμος στο Βιετνάμ κ.α. Επίσης πραγματεύεται θέματα όπως το κάπνισμα,ο ρατσισμός, η θέση των γυναικών στην προ-φεμινισμού εποχή όπου η κύρια ασχολία τους ήταν να είναι γραμματείς ή τηλεφωνήτριες και το όνειρό τους ήταν να παντρευτούν.

Το αψεγάδιαστο στυλ, τα κουστούμια, η αισθητική, το ντεκόρ, τα χρώματα , η λεπτομερής ρετρό ατμόσφαιρα των sixties όλα είναι αριστοτεχνικά δεμένα, μεταφέροντας μας το άρωμα της Νέας Υόρκης εκείνης της εποχής. Όλα αυτά είναι που έχουν κάνει το Mad Men σημείο αναφοράς της ποιοτικής τηλεόρασης. Η σειρά έχει πάρει πάνω από 50 βραβεία μεταξύ αυτών 15 emmy και 4 χρυσές σφαίρες.Το Mad Men δεν δείχνει απλώς τον ρόλο της διαφήμισης στην αμερικανική κουλτούρα, είναι μία σειρά που γελάει κρυφά και ψιθυρίζει πίσω από τις πλάτες ενός μεγάλου μέρους της συντηρητικής αμερικανικής κοινωνίας.

Cinegirl

πηγή: abouttvseries.gr

Η ιστορία μιας αριστούχου

Έπαιρνα αριστεία ακατάπαυστα σε όλες τις τάξεις της μαθητικής μου καριέρας. Ήμουν απουσιολόγος σε όλη μου τη σχολική καριέρα, είχα απουσιάσει συνολικά είκοσι μέρες από το σχολείο και αυτό για να διαβάσω για τις πανελλήνιες και φορούσα μυωπικά γυαλιά. Ήμουν ένα τυπικό δείγμα “φυτού”, όπως με φώναζαν οι συμμαθητές μου και το είχα τιμή και καμάρι και κορώνα και διαχωριστική γραμμή από τις κοπάνες από επιλογή.

Έπαιρνα αριστεία όχι γιατί ήμουν διάνοια, απλώς κατέβαλα την ελάχιστη προσπάθεια που χρειάζεται να καταβάλλει ένας μαθητής δημοσίου σχολείου μιας φτωχογειτονιάς. Π.χ. έφερνα τσάντα κάθε μέρα στο σχολείο, είχα τετράδια για όσα μαθήματα απαιτούσαν τετράδιο και φυσικά φορούσα μυωπικά γυαλιά. Μάλιστα, δε φορούσα μυωπικά γυαλιά έτσι απλώς για να τα φοράω, αλλά ήμουν πρώτη ανάμεσα στις γκαβές του σχολείου με πέντε βαθμούς μυωπίας ήδη στα δεκατέσσερα μου χρόνια.

Ήμουν κατά βάθος αεριτζού. Είχα κάποιες βάσεις και μετά αυτοσχεδίαζα. Βασική πρακτική και αλάνθαστη ήταν να σηκώνω το χέρι μου πάντα πρώτη με φόρα και πυγμή, πριν καλά καλά διατυπωθεί η ερώτηση. Έτσι, έπειθα ακόμη και τους καθηγητές των θετικών μαθημάτων, αν και οι γνώσεις μου σε αυτό το πεδίο άρχιζαν και τελείωναν στις προσθαφαιρέσεις.

Περνούσα ζωή χαρισάμενη και ήμουν ο Ρουβάς των επιτυχιών μέχρι που κάποιες συμμαθήτριες συνειδητοποίησαν πως “είμαστε δεκαεφτά και πρέπει να διαβάσουμε σοβαρά, αν θέλουμε να περάσουμε στη Φιλοσοφική και να έχουμε αυτό το πτυχίο που μπορεί να μας εξασφαλίσει με σχεδόν εκατό τοις εκατό επιτυχία μια θέση στον ΟΑΕΔ, μα έναν καλό γαμπρό θα τον βρούμε”. Παρόλο που έχασα τα πρωτεία, μέχρι και τις τελευταίες μέρες της ζωής μου στο λύκειο ήμουν αξιοσέβαστη και φίρμα και όλα έβαιναν καλώς.

Τα αριστεία κρεμόντουσαν μέχρι πρότινος στον τοίχο του παιδικού μου δωματιού. Μάλιστα, είχα ένα υπογεγραμμένο από τον Αρσένη και μια καταπληκτική φωτογραφία από μια απονομή αριστείων αλα μπρατσέτα με την Γιαννάκου. Ωραίες εποχές…

Δε δαιμονοποίησα ποτέ αυτά τα υβρίδια διάκρισης, μα καθρέφτιζαν τις προσδοκίες τις δικές μου και των γονιών μου. Κάτι τόσο ασήμαντο όσο η βαθμολογία που βρισκόταν στην διακριτική ευχέρεια κάποιου καθηγητή, λειτουργούσε σαν γνώμονας ολόκληρης της σταδιοδρομίας μου, που φαινόταν να μην επιτρέπει αποτυχίες. Δεν ήταν η εμμονή η απόκτησή τους, μα εκείνη τη μοναδική χρονιά που το έχασα είχα πραγματικά στεναχωρηθεί όπως πικραίνονται οι έφηβοι και έπειτα το ξεχνούν, γιατί κάποιο άλλο πρόβλημα θα προκύψει.

Ένα σχολείο χωρίς βαθμολογία φαντάζει ιδανικό. Ένα σχολείο χωρίς άγχος μα μονάχα ατόφια γνώση θα ήταν βάλσαμο για τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας. Δε γνωρίζω αν τα παιδιά θα χαλαρώσουν έως σημείου πολτοποίησης και δε θα ανοίγουν ούτε εξώφυλλο σχολικού βιβλίου, μα έστω σαν πείραμα χρειάζεται να το πράξουμε. Να δώσουμε πραγματικά στην ισότητα μια ευκαιρία. Ήρθε ο καιρός να ζήσουν τα παιδιά χωρίς βάθρα και ενέσιμα εικοσάρια. Να δημιουργηθεί άμιλλα για την ικανοποίηση του μαθητή, την ποιότητα της παιδείας, μα σφίγγεται η καρδιά πολλών καθηγητών για τους αδύναμους. Να υπάρχει ελπίδα όχι διαχωρισμός.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

6 ασκήσεις για να γράφεις καλύτερα σενάρια

Είτε επειδή δεν έχει πείρα, είτε επειδή το writer’s block καραδοκεί, ο νέος σεναριογράφος/filmmaker είναι επιρρεπής στα λάθη και τις εύκολες λύσεις στο στήσιμο της ιστορίας του. Παρακάτω συγκεντρώνουμε μερικές ενδεικτικές ασκήσεις όπως τις κατέγραψαν οι συγγραφείς Basile Shadid και Billie Rain στο βιβλίο τους Screenwriter’s Toolkit, για να βοηθήσουν τον κάθε σεναριογράφο να αποφύγει τις παγίδες των μονοδιάστατων χαρακτήρων, των αδιάφορων σκηνών και της έλλειψης έμπνευσης.

Άσκηση 1: Στο υποσυνείδητο του ήρωά σου
Ξέρεις τι συμβαίνει στο υποσυνείδητο του ήρωά σου; Θα έπρεπε. Για να διαθέτει η ταινία αυθεντικούς χαρακτήρες, θα πρέπει ο δημιουργός τους να έχει κατανοήσει πλήρως τον τρόπο σκέψης τους και πώς αυτός διαμορφώθηκε.
Ας πάρουμε την εξής περίπτωση: Ο ήρωάς σου κατηγορείται ότι λέει ψέματα. Σε μια σελίδα, γράψε τις συνειδητές και τις υποσυνείδητες σκέψεις του ήρωα.

Άσκηση 2: Πολυδιάστατοι χαρακτήρες
Ένας ήρωας σε μια κωμωδία δεν είναι μόνο κωμικός και ένας πρωταγωνιστής σε δράμα δεν σημαίνει πως δεν έχει τις αστείες πλευρές του. Οι παρακάτω ασκήσεις θα σε βοηθήσουν να βρεις τις μη προβλέψιμες πλευρές των χαρακτήρων σου.
-Γράψε σε έκθεση μιας σελίδας για την συναισθηματική ζωή και τον εσωτερικό κόσμο ενός χαρακτήρα από μία κωμωδία που έχεις δει. Να είσαι ειλικρινής.
-Φτιάξε μια λίστα με 10 πράγματα που κάνει για να διασκεδάσει ένας χαρακτήρας του σεναρίου σου, αν πρόκειται για δραματική ταινία. Απόφυγε τον σαρκασμό.

Άσκηση 3: Ο ήρωας σε κρίση
Ο καλύτερος τρόπος να αναδειχθεί ο χαρακτήρας ενός ήρωα είναι να βρεθεί σε δύσκολες καταστάσεις, όπου καλείται να πάρει αποφάσεις και να δείξει το πραγματικό ποιόν του. Η άσκηση είναι η εξής: Στήσε 10 προβλήματα που μπορεί να συναντήσει ένας από τους ήρωες του σεναρίου σου, που ωστόσο να μην έχουν καμία σχέση με την πλοκή της ταινίας σου. Μπορούν να είναι από μικρά προβληματάκια, όπως το να μείνει από λάστιχο στον δρόμο, μέχρι σοβαρότερα, όπως το να χτυπήσει με το αυτοκίνητο μία ηλικιωμένη κυρία. Μπες στο μυαλό του ήρωα και γράψε πώς θα επιχειρήσει να λύσει το κάθε πρόβλημα.

Άσκηση 4: Πες το με εικόνες
Εκ των βασικότερων κανόνων του σινεμά: Αν μπορείς να το πεις με εικόνες, μην το λες με λόγια. Αν ένας από τους ήρωες είναι ερωτευμένος με έναν άλλον, δεν πρέπει να το πει με ένα «σ’αγαπώ», αλλά να τον βάλεις να το δείξει στους θεατές με την συμπεριφορά του. Η άσκηση επομένως είναι η εξής: Μεταμόρφωσε τις πέντε παρακάτω φράσεις σε μισή σελίδα δράσης για την καθεμία.
-Σ’ αγαπώ
-Σε μισώ
-Πεινάω
-Φοβάμαι
-Πρέπει να φύγουμε από ‘δω

Άσκηση 5: Ο αφηγηματικός ρυθμός
Μπορεί να είναι γρήγορος, μπορεί αν είναι αργός. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θα πρέπει να γνωρίζεις γιατί είναι το ένα ή το άλλο. Η άσκηση έχει ως εξής: Γράψε μία σκηνή ληστείας έκτασης τριών σελίδων. Στην συνέχεια, ξαναγράψε την ίδια σκηνή, αλλά αυτή τη φορά σε μισή σελίδα. Τέλος, σύγκρινε τις δύο εκδοχές και σημείωσε πώς κατάφερες να μειώσεις την διάρκεια και ποια είναι τα θετικά ή τα αρνητικά σε κάθε περίπτωση. Ποια εκδοχή σου άρεσε περισσότερο;

Άσκηση 6: Το timeline της ταινίας
Όσο πληρέστερη εικόνα της πλοκής της ταινίας έχεις στο μυαλό σου, τόσο καλύτερα. Για να το καταφέρεις, εξασκήσου σε δύο επίπεδα: Πρώτον, φτιάξε ένα timeline για τον κύριο ήρωα της ταινίας σου, που θα περιέχει «τομές» στα σημεία όπου κάτι συμβαίνει σωματικά ή ψυχολογικά σε αυτόν. Σωματικά εννοούμε π.χ. μια συνάντηση, ένα ατύχημα, ένας διάλογος και ψυχολογικά, τις αλλαγές στις σκέψεις, την στάση, τις επιθυμίες, την ψυχολογία του.

Δεύτερον, διάλεξε μία ταινία και δες την δύο φορές. Φτιάξε μια λίστα με όλους τους χαρακτήρες της. Στην συνέχεια, πάρε μία-μία τις σκηνές της ταινίας και σημείωσε την λειτουργία τους. Ποιες είχαν ως στόχο να μας γνωρίσουν καλύτερα τους χαρακτήρες και ποιες να προωθήσουν την πλοκή; Τέλος, προσπάθησε να εντοπίσεις τα «τόξα» κάθε ήρωα, δηλαδή την πορεία και τις διακυμάνσεις του χαρακτήρα και της ψυχοσύνθεσής τους από την αρχή ως το τέλος της ταινίας.

πηγή: reel.gr, moviemaker.com

Σινεμά με την Βίκυ: It Follows, η κατάρα του σεξ

Σκηνοθεσία: David Robert Mitchell (2014)

Μια 19χρονη κοπέλα βγαίνει με έναν τύπο, κάνει σεξ μαζί του και μετά από αυτό της ανακοινώνει ότι της έχει μεταδώσει μια κατάρα. Να βλέπει γνωστούς και αγνώστους νεκρούς να την ακολουθούν συνέχεια.
Αμερικανική ταινία τρόμου, η δεύτερη μεγάλου μήκους ενός νέου σκηνοθέτη και η ταινία που κατάφερε να ανατριχιάσει το κοινό στις Κάννες το περασμένο έτος.
Αρκετά καλές ερμηνείες, κυρίως κινησιολογικά, εξαιρετική σκηνοθεσία, κάθε πλάνο είναι αυστηρά μελετημένο για να σε κάνει να νιώσεις τον τρόμο και την αγωνία, με μία ιδιαίτερα ύπουλη ατμόσφαιρα, γυρισμένη με τέτοιο τρόπο, ώστε να νιώθεις την οθόνη να σε καταπίνει και να ζωντανεύει εφιαλτικά τους μεγαλύτερους σου φόβους (κυρίως αν πάσχεις από παράνοια emoticon tongue ).
Ένα ακόμα συν, η μουσική επένδυση και τα ηχητικά εφέ, που απόκοσμα και ψυχαναγκαστικά, συμπληρώνουν το οπτικό αυτό αριστούργημα.
Κατά τ' άλλα, υπάρχουν σεναριακά κενά, γελοιότητες και αφελείς διάλογοι, που σε συνδυασμό με το δυσνόητο φινάλε, κάνουν την ταινία να χάνει το έδαφος που κέρδισε με τα προαναφερόμενα.
Μην την αντιμετωπίσεις σαν μία ακόμα ταινία τρόμου γιατί δεν θα σε πείσει, αλλά προσπάθησε να κρατήσεις από αυτή, μόνο τα θετικά στοιχεία, τους συμβολισμούς και τα βαθύτερα μηνύματα που ίσως προσπαθεί να σου περάσει για να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.
Θα σου θυμίσει horror movie των 80's.

Βίκυ Ελευθερίου

Ζωγραφίζοντας αστέρια

Σάββατο 16 Μαΐου 12:00 το μεσημέρι, στα ΑΘΗΝΑΙΟΝ με ελεύθερη είσοδο.
Ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του μοναδικού εν ζωή Έλληνα ζωγράφου μεγάλης κλίμακας κινηματογραφικής αφίσας Βασίλη Δημητρίου, του ΑΘΗΝΑΙΟΝ, μέσα από το οποίο ζωντανεύει σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση περισσότερος από μισός αιώνας κινηματογραφικής ιστορίας.
Διάρκεια: 17 λεπτά || Σκηνοθεσία: Γιάννης Χριστοφόρου || Παραγωγή 2015
Αμέσως μετά θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας : WHIPLASH (Χωρίς Μέτρο) με ελεύθερη είσοδο.

Οι δέκα χειρότερες μαμάδες του Σινεμά (σε χρονολογική σειρά)

Με κάτι τέτοιες μανάδες εύχεσαι να ήσουν ορφανό.

Psycho (1960, Alfred Hitchcock)
Εν αρχή ήν ο Hitch. Όλα τά’πε ο μπαγάσας. Η μαμά Bates είναι πεθαμένη αλλά ταλαιπωρεί το γιό της ακόμα κι απ’τον τάφο και δεν τον αφήνει να σταυρώσει γυναίκα. Η Janet Leigh το μαθαίνει από πρώτο χέρι και άμα ήξερε τι θα πάθαινε θα έμενε πιο άλουστη ακόμα κι απ’τον Lemmy! Καλά να πάθει!


Carrie (1976, Brian De Palma)
Θρίαμβος! Η συνεσταλμένη Carrie (Sissy Spacek) τραβάει τον αλίμονο απ’τη θρησκόληπτη μάνα της (η φοβερή Piper Laurie γράφει ιστορία) και όταν η μικρή αποφασίζει να πάει στο χορό του σχολείου, και μάλιστα με γκόμενο, την περιμένει μια εξευτελιστική υποδοχή απ’τους συμμαθητές της που είναι τόσο κωλόπαιδα που αυτά του «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα» μπροστά τους είναι αγγελούδια. Έλα όμως που η Carrie έχει τηλεπαθητικές ικανότητες οπότε τα παίρνει στην κράνα και τα κάνει όλα λίμπα. Αμφότερες έλαβαν υποψηφιότητα για όσκαρ!


Friday the 13th (1980, Sean Cunningham)
Ντάξει είναι spoiler αλλά κάθε σινεφίλ που σέβεται τον εαυτό του το έχει δει οπότε ξέρει ότι ο δολοφόνος που ξεπαστρεύει τους έφηβους εκδρομείς της κατασκήνωσης δεν είναι ο διαβόητος Jason Voorhees αλλά η μάνα του (Betsy Palmer) που θέλει να εκδικηθεί για το θάνατο του γιού της.


Mommie Dearest (1981, Frank Perry)
Η πιο σκύλα μάνα του Hollywood, η Joan Crawford, ενσαρκώνεται στο πανί σ’αυτή την μεταφορά της αυτοβιογραφίας της κόρης της που φανταστείτε τι τράβηξε για να γράψει ολόκληρο βιβλίο με τα άπλυτα της μάνας της. Η ταινία σάρωσε τα βατόμουρα αλλά η Faye Dunaway στο ρόλο της Crawford δίνει ρέστα.


Angustia (1987, Bigas Luna)
Σ’αυτό το κρυφό διαμάντι των 80ς η μουρλή μάνα Zelda Rubinstein πείθει το βλαμμένο γιο της (Michael Lerner) μέσω υπνωτισμού ότι για να γλιτώσει απ’την ολική τύφλωση που τον απειλεί λόγω μιας πάθησης πρέπει να συλλέξει όσο περισσότερα ανθρώπινα μάτια μπορεί για να πάρει δύναμη απ’αυτά. Έτσι αυτός βγαίνει παγανιά και ξεματιάζει (κυριολεκτικά) όποιον βρει μπροστά του.


The Grifters (1990, Stephen Frears)
Η Anjelica Huston σε μεγάλη φόρμα και σε μια σχέση πάθους και αποστροφής με το μικροαπατεώνα γιο της John Cusack σε μια εκπληκτική ταινία με έντονες οιδιπόδειες αναφορές που στιγμάτισε τα 90ς.


Wild at Heart (1990, David Lynch)
Υποψηφιότητα για όσκαρ και για την Diane Ladd που κυνηγάει τον γκόμενο της κόρης της (το ζεύγος Nicolas Cage και Laura Dern δίνει ρέστα) μέχρι τα πέρατα του κόσμου. Και φυσικά ο Lynch στα καλύτερά του χτυπάει το Χρυσό Φοίνικα. Άξιος!


The Heart Is Deceitful Above All Things (2004, Asia Argento)
Στην πρώτη της σκηνοθετική προσπάθεια η λατρεμένη Asia στο ρόλο μιας ναρκομανούς, πόρνης μάνας. Ένα ατέλειωτο road movie με το μικρό της γιο να είναι το μεγαλύτερό της θύμα. Η τύπισσα είναι τόσο βαρεμένη που πριν ο μικρός πάει καλά-καλά σχολείο έχει προλάβει να τον κάνει τελειωμένη drag queen στολίζοντάς τον με κραγιόνια, κομπινεζόν και άλλα τέτοια αξεσουάρ!


Ma Mère (2004, Christophe Honoré)
Η Isabelle Huppert, η πιο ανώμαλη μάνα απ’όλες, αναλαμβάνει να μυήσει το δεκαεφτάχρονο γιο της στα μυστικά του έρωτα μόνο που το παρακάνει σ’αυτή τη μέτρια διασκευή του βιβλίου του George Bataille. Τόση είναι η διαστροφή που πέφτει εδώ μέσα που κάνει τη «Δασκάλα του Πιάνου» να μοιάζει με το Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι.


Precious (2009, Lee Daniels)
Ύστερα από τόσες υποψηφιότητες επιτέλους και ένα κερδισμένο όσκαρ για τη μοναδική σκύλα μάνα που κατάφερε να το πάρει. Η υπέρβαρη Mo'Nique μας δείχνει την αποτρόπαια πλευρά του Χάρλεμ και η κόρη της έχει τραβήξει τόσα πολλά που θα έπρεπε να ανακηρυχθεί Αγία!

Θανάσης Ζελιαναίος

Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου στις Σταγιάτες Μαγνησίας

Για έκτη χρονιά η Ανεξάρτητη Πηλιορείτικη Ομάδα Δράσης - Α.Π.Ο.Δράσης και ο Αιγίλοπας – Δίκτυο για τη Βιοποικιλότητα συνδιοργανώνουν τη Γιορτή Παραδοσιακού Σπόρου και Οικολογικού Κήπου-μπαξέ σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν ό,τι έχει απομείνει από τους παραδοσιακούς σπόρους και να διαδώσουν την ιδέα του οικολογικού κήπου. Το θέμα της φετινής γιορτής, που θα γίνει στις Σταγιάτες 9 και 10 Μαΐου είναι "Παγκόσμιες προκλήσεις και τοπικές δράσεις για τα κοινά αγαθά και την αυτάρκεια".
Θεωρώντας ότι η ποιότητα της ζωής μας είναι αδιαπραγμάτευτη κι έχει άμεση σχέση με την τροφή, το νερό, το περιβάλλον, αγωνιζόμαστε γι' αυτά κι ενώνουμε τη φωνή μας με το κίνημα των σπόρων και της βιοποικιλότητας, το κίνημα ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, το κίνημα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού και με τις φωνές πολλών ακόμη πολιτών σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας ενάντια στον εκφασισμό της καθημερινότητας μας και στη βίαιη αρπαγή των φυσικών αγαθών.

για το αναλυτικό πρόγραμμα της γιορτής πάτησε εδώ. 

Την Κυριακή το απόγευμα, μετά τη γιορτή  θα απογειώσουμε τα αερόστατα που είχαμε κατασκευάσει τις Απόκριες με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Άλλης Μεριάς.

Σινεμά με την Βίκυ: Madeo, μια ωδή στη μητρική στοργή.

Μία μητέρα ζει με με τον 28χρονο γιο της, ο οποίος φαίνεται να έχει νοητική στέρηση. Όταν αυτός κατηγορηθεί για τη δολοφονία μίας νεαρής κοπέλας, εκείνη θα κάνει τα πάντα για να αποδείξει την αθωότητά του.
Δραματικό θρίλερ της Ν. Κορέας, σε σκηνοθεσία του χαρακτηριστικότατου πλέον σε ύφος, Joon-ho Bong (The Host, Memories of Murder, Snowpiercer), η οποία προβλήθηκε εκτός συναγωνισμού στο φεστιβάλ Καννών, το 2009.
Όμορφη κινηματογράφηση και δυνατές ερμηνείες, κυρίως από την Hye-ja Kim στο ρόλο της μητέρας. Βέβαια, όπως και σε άλλες ταινίες του Κορεάτη σκηνοθέτη, είναι έντονο το χιουμοριστικό στοιχείο και η υπερβολή στους χαρακτήρες, κάτι που κάνει αυτόματα την ταινία να μην είναι αρεστή σε όλους.
Δημιουργεί κοινωνικό προβληματισμό, κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο με τις συνεχείς ανατροπές, ειδικά προς το τέλος, και σε βάζει στη διαδικασία να αναρωτηθείς για το τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι καλό και τι κακό και μέχρι που μπορείς να φτάσεις για τους ανθρώπους που αγαπάς.
Μία ιδιαίτερη παραγωγή, αμφιλεγόμενου χαρακτήρα. Ή την εκτιμάς ή τη θεωρείς βαρετή (κάτι που άκουσα, όχι κάτι που πιστεύω). Εγώ επιλέγω το πρώτο.

Βίκυ Ελευθερίου

τον σκύλο μου τον λένε Βαλεντίνο

οι αριθμοί της Άνοιξης είναι όλοι ζυγοί
δυο μάτια που σε ψάχνουν
τέσσερις μέρες καρτερώ
κάτω από το παραθύρι σου
εξάσφαιρη η καρδιά σου
κι όλες οι σφαίρες κόκκινες σαν άνθη όλο μέλι
πυροβολείς το στήθος μου
κι αντί για θάνατο πικρό
παράδεισους γνωρίζω  
Είναι εκείνοι οι έρωτες που κάνουν ο'τι θέλουν
είναι κι άλλοι που κάνουν ο'τι μπορούν
είναι κι αυτοί οι ταπεινοί
που ανακατεύονται στο χαλί
με τις τρίχες του σκύλου.
Ήρθε η Άνοιξη
όλοι οι έρωτες θα ζήσουν.

Γιώργος Τρίκερι

Μικρό ηλιάκι στον ώμο της Αγίας Ειρήνης

(Εκείνο το Πάσχα στη Σαντορίνη)
Ήσουν εξουθενωμένος
δεν το έκρυβες από τα χάδια
αργά τα πάθη κυλούσαν στις σκέψεις σου
το καράβι πλησίαζε με κακό καιρό το λιμάνι
πήγα να πέσω και με κράτησες
κι έτσι για μια τόση δα στιγμούλα
ο ουρανός συγκατάθεσε την παρουσία μας
σε τούτο το πλεούμενο τσόφλι
καταμεσής της Μεγάλης Στιγμής.
Ανεβαίναμε το βράχο σειρά κινητή
εσύ μπροστά
πίσω σου εγώ
ξωπίσω μας χιλιάδες των αγγέλων τα σώματα
τραβούσαν κι αυτά για την άσπρη πλαγιά.
Εκεί μας περίμενε ο θάνατος, η ζωή και κάτι χαρούμενοι φίλοι.
Ήσουν μέσα μου βαθιά
Ήμουν μέσα σου ανομολόγητα
Όσο το μικρό ηλιάκι ψέλλιζε νυσταγμένα
στον ώμο της Αγίας Ειρήνης
είδα τα χείλη σου να σχηματίζουν το όνομά μου
και να τ’ ακούω ξεκάθαρα όπως χιλιάδες αιώνες πριν
όταν ανάψαμε το πρώτο μας κερί
σ’ αυτό το νησί
κάτω από τη θάλασσα.

Αυγή Βυθούλκα, 8/4/2015

Comicdom στην Αθήνα

Στις 24, 25 και 26 Απριλίου 2015, η Comicdom Press και η Ελληνοαμερικανική Ένωση σας προσκαλούν στην επετειακή 10η διοργάνωση του διεθνούς φεστιβάλ που άλλαξε τα δεδομένα στην εγχώρια σκηνή και την σχέση των Ελλήνων με τα comics.
Πλουσιότερο από ποτέ, το πρόγραμμα του φετινού, επετειακού τριημέρου περιλαμβάνει:

Εκθέσεις: Η κεντρική έκθεση του φεστιβάλ, Great American Cοmics, αποτελεί τμήμα της ομώνυμης συλλογής του Cartoon Art Museum του San Francisco, και φιλοξενεί αυθεντικές σελίδες και αναπαραγωγές έργων από σημαντικούς δημιουργούς, όπως οι Milton Caniff, Mort Walker, Jules Feiffer, Patrick McDonell, Mike Mignola, και Sergio Aragones. Παράλληλα θα φιλοξενηθεί η ατομική έκθεση του διεθνούς φήμης Έλληνα δημιουργού Ηλία Κυριαζή (ο οποίος επιμελείται και το επίσημο εικαστικό της φετινής διοργάνωσης), αλλά και φωτογραφική έκθεση Cosplay του Σπυρίδωνος Κακούρη.

Προβολές: Το αμερικανικής παραγωγής ντοκιμαντέρ SHE MAKES COMICS, που ανιχνεύει τη συναρπαστική ιστορία των γυναικών στη βιομηχανία των comics. Επίσης, το ειδικό εκτεταμένο preview του MADE ORDINARY, μιας δραματικής ταινίας υπερηρωικής φαντασίας (παρουσία του σκηνοθέτη της, Christian Kotey), και σε παγκόσμια πρώτη παρουσίαση, το ντοκιμαντέρ για τη 10ετή, παράλληλη και αλληλένδετη πορεία του Comicdom Con Athens με την ελληνική σκηνή comics.

Παρουσιάσεις – Ανοιχτές Συζητήσεις: Παρουσιάσεις νέων τίτλων, αλλά και ανοιχτές συζητήσεις (panels) με θέματα όπως οι καμπάνιες συμμετοχικής χρηματοδότησης, η λογοκρισία στα comics και τη γελοιογραφία, οι υπερηρωικές ταινίες και σειρές, αλλά και οι μεταφορές λογοτεχνικών έργων σε comics.

Workshops για τις τεχνικές του σεναρίου και της εικονογράφησης, από τους διεθνείς προσκεκλημένους μας, τους Έλληνες δημιουργούς Τάσο Ζαφειριάδη, Δημήτρη Κάσδαγλη και Soloup, καθώς και ένα masterclass του βετεράνου Σπύρου Ορνεράκη.

Διαγωνισμός Comicdom Cosplay: Ήρωες από όλο το φάσμα της pop κουλτούρας, ζωντανεύουν επί σκηνής, με τον νικητή να εκπροσωπεί τη χώρα μας στον πανευρωπαϊκό διαγωνισμό EuroCosplay, στο MCM EXPO του Λονδίνου.

Sketch event με τη συμμετοχή των διεθνών και Ελλήνων σχεδιαστών.

Απονομή Ελληνικών Βραβείων Comics: Τα βραβεία στους καλύτερους Έλληνες δημιουργούς comics της προηγούμενης χρονιάς, απονέμει μια Ακαδημία επαγγελματιών του χώρου, αποτελούμενη, μεταξύ άλλων, από δημιουργούς, εκδότες και δημοσιογράφους του χώρου.

Bazaar ελληνικών καταστημάτων comics και εκδοτικών εταιριών και Artists Alley, με πλήθος νέων, αλλά και παλαιότερων εκδόσεων και, φυσικά, αμέτρητα signing events!

Παιδικό Πρόγραμμα: Οι μικροί φίλοι της 9ης Τέχνης θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε σεμινάρια εξοικείωσης με τα comics μέσα από το δημιουργικό παιχνίδι, καθώς και να παρακολουθήσουν ταινίες κινουμένων σχεδίων.

για περισσότερες πληροφορίες πάτησε εδώ. 

Barbara Stok

photo diary: afternoon walk

απλές εικόνες της γειτονιάς μου που μου αποσπούν την προσοχή στη καθημερινή βόλτα με τον σκύλο.

simple images of my neighborhood that catch my attention on the daily walks with the dog.

1. Ντουσιέρες

    Showerheads

2. Εγκατάλειψη
    Abandonment

3. Καθαρίζοντας παράθυρα
    Cleaning windows

4. Οδός χωρίς όνομα, αριθμός 43
    Street with no name, number 43

5. Καφάσι στη φύση
    Produce box in nature

6. Επιστροφή από τη δουλειά
    return from work

7. Φρουρός
    Guard dog

8. Το μονοπάτι της Μακά
    Maka's path

9. Πρώτες παπαρούνες
    first poppies

10. Κάποτε άνθρωποι πατούσαν πάνω μου, χόρευαν πάνω μου. Τώρα λιάζομαι στην ακροθαλασσιά.
      Once upon a time people walked on me, danced on me. Now I sunbathe by the seaside.

11. Βάρκα στο τσιμέντο.
      Row boat on concrete.

12. Παράθυρο ως επίλογος.
      Window as epilogue.



Γιώργος Τρίκερι

Σινεμά με την Βίκυ: Medianeras, βρες τον άνθρωπό σου

Medianeras - Sidewalls - Μεσοτοιχίες (2011)

Η Marianna και ο Martin, μια αρχιτέκτονας που επιμελείται βιτρίνες καταστημάτων κι ένας web designer, είναι δύο νέοι με αδιέξοδη συναισθηματική ζωή που μένουν στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο του Buenos Aires. Συχνάζουν στα ίδια μέρη, ψωνίζουν από τα ίδια μαγαζιά, κολυμπούν στην ίδια πισίνα κι όμως ποτέ δεν πρόσεξε ο ένας τον άλλο. Άραγε θα τους φέρει η μοίρα κοντά;
Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά του Αργεντινού Gustavo Taretto, δεν είναι απλά μία αισθηματική/δραματική ταινία. Βασισμένος στο ομώνυμο φιλμ μικρού μήκους που σκηνοθέτησε το 2005, δημιούργησε μία ταινία-καθρέφτη για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τον έρωτα και την μοναξιά. Ξεκινά κάθε εποχή του έτους με μία εισαγωγή ντοκιμαντερίστικου ύφους, συνεχίζει με τις δύο παράλληλες ιστορίες των ηρώων και τελειώνει με τη συνάντησή τους. Χρησιμοποιώντας την ''τεχνική'' της τραγικής ειρωνείας (ο θεατής γνωρίζει, οι ήρωες όχι), δεν τρώει χρόνο σε στιγμές αγωνίας, εφόσον ξέρεις από την αρχή το τέλος της ιστορίας (αποφεύγοντας έτσι να θεωρηθεί κλισεδιάρικη), αλλά προσεγγίζει το θέμα με ειλικρίνεια και δίνει μεγάλη βαρύτητα στην καθημερινότητα των ανθρώπων, στην παρουσίαση των συναισθημάτων τους, είτε αυτά είναι χαρά, είτε θλίψη, είτε προσωπικές τσαλακωμένες στιγμές, είτε απελπιστική απομόνωση από τον έξω κόσμο. Τελικά, από την Ελλάδα έως την άλλη άκρη του κόσμου, όσο και να αλλάζει η νοοτροπία και η κουλτούρα, η ανάγκη να αγαπηθείς και να μοιραστείς στιγμές και προβλήματα, είναι παντού η ίδια.

Βίκυ Ελευθερίου

Η Τεχνική Του Collage

Lee Krasner, City Verticals

Η λέξη «collage» (κολάζ) προέρχεται από το γαλλικό ρήμα «coller» που σημαίνει κολλάω και περιγράφει την τεχνική που δημιουργείται κολλώντας διαφορετικές φόρμες από διάφορα υλικά δημιουργώντας ένα ενιαίο σύνολο και που χρησιμοποιήθηκε ιδιαίτερα στον χώρο της τέχνης μέσα στον 20ο αιώνα.

Τα υλικά τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν στην τεχνική του collage είναι πολλά και διάφορα με πρωταγωνιστή το χαρτί σε διάφορες ποιότητες, κομμάτια από ύφασμα ή ταπετσαρίες, κομμάτια από ξύλο, φωτογραφίες, σύρματα, κλπ.

Οι ρίζες αυτής της τεχνικής μας μεταφέρουν πίσω αρκετές εκατονταετίες. Για παράδειγμα τεχνικές που έχουν έντονη αναφορά στο collage χρησιμοποιήθηκαν περίπου το 200 π.Χ. στην Κίνα κατά την εποχή της ανακάλυψης του χαρτιού. Ή και πάλι πολύ αργότερα, μετά τον 10ο αιώνα. Ωστόσο, η τεχνική αυτή και ο τρόπος με τον οποίο έγινε γνωστή σε εμάς σήμερα χρονολογείται στις αρχές του 20ου αιώνα και οφείλεται σε μια καλλιτεχνική νεωτεριστική τάση και ανακάλυψη των καλλιτεχνών Georges Braque και Pablo Picasso. Μέσω των πειραματισμών των δύο καλλιτεχνών με το collage, η τεχνική αυτή γνώρισε ιδιαίτερη απήχηση κατακτώντας μια σημαντική θέση στον κόσμο της μοντέρνας τέχνης.

Ανάμεσα στις ιστορικές πηγές που αφορούν την τέχνη, κάποιες χρονολογούν την αρχή της τεχνικής του collage την ίδια περίοδο που ξεκινούν χρονικά τα όρια του καλλιτεχνικού ρεύματος του Μοντερνισμού. Οι πειραματισμοί των δύο καλλιτεχνών έφεραν ως αποτέλεσμα στο προσκήνειο την επαναστατική τεχνική του collage, η οποία έχει ιδιαίτερη σημασία και θέση μέσα στον χώρο της τέχνης αφού αποτελεί μια τεχνική που γεφυρώνει καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη το θεμελιώδες χάσμα ανάμεσα στην τέχνη της ζωγραφικής και της γλυπτικής.

Το collage, προσθέτοντας στοιχεία της ζωγραφικής στη γλυπτική και αντίστροφα, δημιουργώντας όγκους στις δύο διαστάσεις και γραμμικές διατάξεις στα τρισδιάστατα γλυπτά, κατάφερε να συνδέσει τις δύο καλλιτεχνικές αυτές εκφράσεις και να τις τοποθετήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της τέχνης σε έναν άμεσο και ουσιαστικό διάλογο μεταξύ τους. Ένας ακόμη ουσιαστικός λόγος που συνδέεται με την καινοτομία της τεχνικής του collage είναι η ελευθερία του ιδεολογικού πλαισίου στο οποίο κινήθηκαν τα έργα που ακολούθησαν αυτή τη τεχνική μεταφέροντας μηνύματα που σχετίζονταν με την πολιτική και κοινωνική ζωή της εποχής και αφηγούμενα ιστορίες της λαϊκής παράδοσης, πράγμα που δεν είχε συμβεί μέχρι τότε.

Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, η μοντέρνα έκδοση της τεχνικής του collage ξεκίνησε όταν οι δύο Κυβιστές καλλιτέχνες Georges Braque και Pablo Picasso άρχισαν να πειραματίζονται κολλώντας αντικείμενα ή κομμάτια από ύφασμα και χαρτί πάνω στα έργα τους. Κάποιες από τις πηγές αναφέρουν πως ο Braque ξεκίνησε να πειραματίζεται με αυτή τη τεχνική πριν από τον Picasso στα σχέδιά του ενώ ο Picasso ήταν εκείνος που τη χρησιμοποίησε για πρώτη φορά πάνω σε καμβά ζωγραφικής με λάδια. Στη πραγματικότητα, οι δύο καλλιτέχνες δούλευαν για τόσο καιρό μαζί που από ένα σημείο και μετά τα έργα τους είχαν εξαιρετικά πολλές ομοιότητες μεταξύ τους μέχρι και που ο ένας δεν μπορούσε να ξεχωρίσει τα έργα του από τα έργα του άλλου.

Στα 1912 ο Picasso τοποθέτησε ένα κομμάτι από ύφασμα στο έργο του "Still Life with Chair Caning" (Nature-morte à la chaise cannée) δημιουργώντας ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της τέχνης. Άλλοι καλλιτέχνες που χρησιμοποίησαν επίσης την τεχνική του collage ανήκαν στο καλλιτεχνικό ρεύμα του Σουρεαλισμού.

Το Collage, όπως όλες τις τεχνικές, ακολούθησαν και οι παραλλαγές του. Μια χαρακτηριστική περίπτωση ανήκει στην καλλιτέχνιδα Lee Krasner η οποία συχνά κατέστρεφε τους πίνακές της κόβοντάς τους σε κομμάτια μόνο και μόνο για να δημιουργήσει νέα έργα με την τεχνική του collage συναρμολογώντας τα κομμάτια αυτά σε νέα ζωγραφική επιφάνεια.

Το Collage είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα, είναι ένας από τους πιο εύκολους τρόπους δημιουργικής έκφρασης από τεχνικής πλευράς. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι προσεγγίσεις από γνωστούς καλλιτέχνες μέσα στην ιστορία της τέχνης και την άνοδο της τεχνικής μέσα στον χρόνο μέχρι και σήμερα με το collage να πρωταγωνιστεί στα νέα εικαστικά μέσα και να συνδέεται με τη ζωγραφική, τη γλυπτική, αλλά πολύ περισσότερο με τη μεικτή τεχνική και τη σύγχρονη τέχνη.

Αναστασία Βουτσά (Εικαστικός - Μουσειολόγος)



Ενδεικτική Βιβλιογραφία:

Adamowicz, E., Surrealist Collage in Text and Image, Cambridge University Press, 1998
Daix, P., Picasso; Life and Art, Icon Editions, 1994
Herskovic, M., American Abstract and Figurative Expressionism Style Is Timely Art Is Timeless, New York School Press, 2009
Mullins, E., The Art of Georges Braque, Harry N. Abrams Inc, 1968
Shearer, W., The Bullfinch Guide to Art, Bloomsbury Publishing, 1996

πηγή: artmag.gr

Φαινόμαστε μια χαρά, είμαστε όμως?

Για να συμμετάσχεις στις εξετάσεις της εθνικής σχολής δικαστών, ζητείται (ευλόγως) ένα πιστοποιητικό ψυχικής υγείας. Στο πλαίσιο αυτό, προ τριετίας περίπου, πηγαίνω σε δημόσιο νοσοκομείο σκαστή από Ευελπίδων, μπαίνω φουριόζα στο ιατρείο του διευθυντή της ψυχιατρικής, του εξηγώ αδρομερώς τι θέλω, με ακούει προσεκτικά και περιμένω να πιστοποιηθώ.
-Καλά φαίνεσθε, μου λέει.
-Καλά νιώθω, του λέω.
-Και να εξακολουθήσετε, μου λέει.
-Ομοίως, γιατρέ μου, του λέω.
Χαμογελά, σκύβει, σημειώνει, υπογράφει, σφραγίζει, μου δίνει το πιστοποιητικό.
Φεύγω χωρίς πολλά-πολλά, αφενός γεμάτη ευγνωμοσύνη για την ταχύτητα και την αναντίρρητη ακρίβεια της διάγνωσης (…), αφετέρου μ’ έναν κάποιο προβληματισμό για τις εν γένει παρόμοιες χορηγήσεις τέτοιας σοβαρότητας βεβαιώσεων για τέτοιας σοβαρότητας θέσεις. Καλό μεν το ότι δεν ταλαιπωρήθηκα με διεξοδικά τεστ και αναλύσεις, καλό το ότι επέστρεψα έγκαιρα στο ακροατήριο και δεν ερημοδικάστηκα, επικίνδυνο πολύ δε το ότι υπάρχουν αστυνομικοί,καθηγητές, νοσηλευτές και πλείστες άλλες ειδικότητες εκεί έξω οι οποίοι φαίνονται καλά…
Είναι αργά, όταν ανακαλύπτουμε πως δεν είναι.

Μαργαρίτα Θάνου

θάρρος ή θέρος

Παρακολουθείς την κίνηση του σώματος.
Κλέφτης εικόνων γίνεσαι , μόνο και μόνο γιατί μαγνητίζεσαι και δεν μπορείς να αποστρέψεις το βλέμμα σου.
Κοιτάς για να δεις πως κάθεται, πώς σηκώνεται, πως μαζεύει τα πόδια κοντά στον κορμό, πως λυγίζει η μέση κι έρχονται και λυγίζονται μέσα σου οι παραστάσεις της γύμνιας.
Κοιτας για να δεις.
Πως απλώνεται εκεί στην άκρη του νερού, στην ρίζα της απεραντοσύνης, στο ενδιάμεσο του ύπνου και του ξύπνιου.
Απλώνεις το χέρι για να φτάσεις.
Το δέρμα που γυαλίζει από την υγρασία, το φως που αντανακλάναται μέσα από το πράσινο του σκίνου. Και θάμπωνει η επιθυμία τις σκέψεις σου.
Σκύβεις να οσμιστείς. Να μυρίσεις κρυμμένες ανάσες και ατέρμονους πόθους, να αναπνεύσεις τον καπνό από το τσιγάρο που μόλις ξεκόλλησε από το στήθος. Και σωριάζεται ο κόσμος σου σε θρυμματισμένες στιγμές.
Στάζει πάνω σου η θάλασσα κόμπους κόμπους από μια τούφα που ξέφυγε και αιωρείται στο πέρασμα του κορμιού. Τινάζεσαι, αρπάζεσαι, ορμάς με φόρα στον πόθο που ανεξέλεγκτα οργώνει το μυαλό σου.
Είσαι εδώ, κι ομως είσαι εκεί. Στους λαγόνες, στην κοιλιά, στους ώμους, στο  δέρμα. Ο τρύγος και ο πόλεμος του έρωτα. Η γεύση της νίκης και της ήττας στην κρουστή σάρκα ενός σύκου που δαγκώνει το στόμα που εσύ αναζητάς απελπισμένα.
Ν’ αρπάξεις και να φύγεις.
Να πονέσεις και να σε πονέσει.
Να διεκδικήσεις και να παραδοθείς. Στον ήλιο του μεσημεριού, στην άπληστη ηδονή μιας νεότητας που ξέφυγε, στην ζωή που ακόμα δεν πρόλαβες.
Κι όπως κυλάνε οι κόκκινοι χυμοί της καλοκαιρινής ντομάτας από τα ακρόχειλα, έτσι βουτάει χαμηλά ο πόθος και σου πυρώνει τα σωθικά και σου μουδιάζει τα μέλη.
Παρακολουθείς την κίνηση του σώματος.
Βγάζεις τα μαύρα γυαλιά με τις αρμύρες από το πιτσίλισμα, βάζεις την παλάμη απέναντι από το φως, κι αρθρώνεις γράμμα γράμμα τ΄όνομα. Να γίνει λεξη με ήχο και υποσταση, να δραπετεύσει από το στόμα, να φτάσει στα φιλόξενα αυτιά, να γίνει κάλεσμα ερωτικό, απόλυτο, αμετανόητο.
Κοιτάς για δεις αν η λαγνεία σου απλώθηκε και κατέκτησε όλη την παραλία.
Διψάς για να φτάσεις και να γευτείς τους οργασμούς.
Κι ύστερα απλώνεις το χαμόγελο δειλά και λες ψιθυριστά αυτό που πάντα ούρλιαζες.

Μαρίνα Οζόριο

Hermosa juventud, το πορτρέτο ενός μοντέρνου ζευγαριού

Ελληνικός τίτλος: Όμορφη νιότη 

Η Natalia και ο Carlos είναι 20 μόλις χρονών και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στην Ισπανία του σήμερα. Έχουν να αντιμετωπίσουν την ανεργία, μένουν με τους γονείς τους, έχουν όμως μία πολύ όμορφη και στοργική σχέση. Οι δύο νέοι έχουν ανάγκη από χρήματα και ελλείψει δουλειάς θα στραφούν ακόμη και στο γύρισμα ταινίας πορνό. Τα προβλήματα όμως θα μεγαλώσουν δραματικά όταν η Natalia θα μείνει έγκυος και αν και σκέφτεται την έκτρωση τελικά θα κρατήσει το παιδί, για να βρεθεί στην συνέχεια στην δραματική κατάσταση της έλλειψης χρημάτων και στην ανάγκη να συνεχίσει να μένει με την μητέρα της. Η οικονομική ανέχεια θα συνεχίσει με αποτέλεσμα η ηρωίδα να σκέφτεται την μετανάστευση στην Γερμανία.

Η Ισπανική "Όμορφη Νιότη" που απέσπασε Ειδική Μνεία Οικουμενικής Επιτροπής στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ρεαλιστικής απεικόνισης της σύγχρονης κοινωνίας. Η κοινωνική κατάσταση που επικρατεί στην Ισπανία δεν είναι καθόλου μακριά από τη δική μας καθημερινότητα.
Ο σκηνοθέτης με αμέτρητα κοντινά πλάνα, αντιμετωπίζει με ρεαλισμό την κατάσταση των νεαρών πρωταγωνιστών και των γύρω προσώπων τους και δεν μασάει τα λόγια του για ότι έχει να κάνει με τη σκληρή πραγματικότητα. Είναι φανερό ότι στοχεύει στην αποτύπωση της σύγχρονης πραγματικότητας με κάθε δυνατό μέσο. Συνδυάζει υλικό με εικόνες που τράβηξαν οι ηθοποιοί τους εαυτούς τους με τις δικές τους ερασιτεχνικές συσκευές (smartphone/web-cam). Ενδιαφέρουσα και αρκετά έξυπνη η επιλογή του να δείχνει υλικό από αμέτρητες φωτογραφίες μέσω των κινητών τηλεφώνων. Με αυτήν την επιλογή μάλλον θέλει να στηλιτεύσει το γεγονός ότι σήμερα η πλειοψηφία της νεολαίας, ζει και απαθανατίζει κάθε λεπτό σχεδόν της καθημερινότητας της μέσα από τα smartphones και όλα τα συναφή. Και φυσικά βασίζεται αρκετά στις ζωντανές ερμηνείες των νεαρών και στους αυθόρμητους διαλόγους τους. Η πρωτοεμφανιζόμενη Ingrid Garcia Jonsson, είναι καταπληκτική και για αυτό υπήρξε δύο φορές υποψήφια για βραβείο ερμηνείας.

Ο τίτλος "Όμορφη νιότη" είναι ειρωνικός και έχει μια δόση πίκρας αν σκεφτούμε το περιεχόμενο της ταινίας. Με την  ολοκλήρωση της ιστορίας στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα. Όντως η νιότη είναι όμορφη, είναι από τις ομορφότερες περιόδους της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά οι απάνθρωπες κοινωνικές συνθήκες απαγορεύουν αυτήν την ομορφιά να ανθίσει όπως της αρμόζει. Τα χαμένα όνειρα ολοένα και πληθαίνουν..

Παρασκευή Γιουβανάκη

πηγή: film-c.blogspot.gr