το χαϊκού του πονεμένου αλλά όχι απελπισμένου αγωνιστή

Πολυτεχνείο καφέ
μπαρ Ελευθερία
φτου και βγαίνω.

ημερολόγιο ενός performer. Κωμικοί Έρωτες (κανείς δεν θα γελάσει)

αποσπάσματα από την συλλογή διηγημάτων του Μίλαν Κούντερα:

ήμουν πεπεισμένος ότι κανείς δεν ήξερε για μας. Ζούσα σαν αυτούς τους ιδιόρρυθμους που νομίζουν ότι ζουν απαρατήρητοι πίσω από ψηλά τείχη, ενώ τους διαφεύγει μια μικρολεπτομέρεια: ότι τα τείχη αυτά είναι από διάφανο γυαλί.

Αυτό το κομμάτι της αφήγησης μου θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παραβολή για την δύναμη της ομορφιάς. Τη μέρα που ο κ. Ζατούρετσκι είδε σπίτι μου την Κλάρα θαμπώθηκε τόσο πολύ , που εντέλει δεν την είδε. Η ομορφιά έβαλε ένα αδιαπέραστο φίλτρο μπροστά στα μάτια του. Ένα φίλτρο από φως που την έκρυβε σαν πέπλο.

Έρχονται στιγμές στη ζωή που πρέπει να δώσει κανείς τη μάχη του οπισθοχωρώντας που πρέπει να εγκαταλείψει τις ήσσονος σημασίας θέσεις για να περισώσει τις ζωτικής σημασίας. Και η πιο σημαντική μου φάνηκε πως ήταν ο έρωτας μου. Ναι, τις ταραγμένες εκείνες μέρες, άρχισα ξαφνικά να συνειδητοποιώ πως είμαι ερωτευμένος, πραγματικά ερωτευμένος με την μοδιστρούλα μου.

νομίζεις πως όλα τα ψέματα είναι ίδια αλλά δεν έχεις δίκιο. Μπορώ να σκαρφιστώ οτιδήποτε, να κοροϊδεύω τους πάντες, να σκαρώνω φάρσες, να κάνω κάθε λογής αστεία, αλλά δεν έχω την αίσθηση  πως είμαι ψεύτης. Αυτά τα ψέματα, αν θες να τα πούμε ψέματα, είμαι εγώ, έτσι όπως είμαι στη πραγματικότητα. Με τα ψέματα αυτά δεν κρύβω τίποτα, με τα ψέματα αυτά λέω εντέλει την αλήθεια.
Για μερικά όμως πράγματα δεν μπορώ να πω ψέματα. Για μερικά πράγματα που τα γνωρίζω σε βάθος, που έχω συλλάβει το νόημα τους, που τα αγαπώ. 
Μ' αυτά τα πράγματα δεν κάνω αστεία. Αν έλεγα ψέματα γι' αυτά θα ξέπεφτα στα ίδια μου τα μάτια κι αυτό δεν γίνεται, μη μου το ζητάς αυτό, δεν θα το κάνω

απ τον παππού στον εγγονό

ανθρώπινες σχέσεις

οι φίλοι μας τα ζώα

Το Τρίτο Μπουκάλι

γυναικεία φύση

του αι γιαννιού

ένα δάκρυ

ένα χαμόγελο

για όλα και για τίποτα

η γλύκα

η αγάπη

αναμνήσεις

ζωή

χαίρομαι

όσο είμαι εδώ

Γιώργος Τρίκερι

home is where the heart is

το σπίτι που ζήσαμε
το σκέπασαν οι πασιφλόρες
ο καφές με κάρδαμο που έφερες από το χωριό
ξεχασμένος στο μοβ βαζάκι
τον έψηνες αργά και βασανιστικά
άφηνες δυο καρύδια να μουλιάζουν στο νερό αποβραδίς
μου έδινες το καρυδόνερο να πιώ
πριν ανάψω τσιγάρο το πρωί  
ήθελες να με φροντίζεις  
σου άρεσε να διαβάζεις δυνατά 
σαν να είναι η ζωή θέατρο 
τώρα ο έρωτας που έζησε σ αυτό το σπίτι
είναι μια δωρική ανάμνηση
ένα σπασμένο κεραμίδι
μια απαλή μυρωδιά
η γειτόνισσα ρίχνει δενδρολίβανο 
στη κατσαρόλα
σκύβω να πιω νερό στη βρύση της αυλής
νίψονπάθηκαιπαθήματα ...
θα αφήσω την εξώπορτα 
ακλείδωτη

Γιώργος Τρίκερι

photo: Ιωάννα Τζίμα

food porn

ημερολόγιο ενός performer 2

19:37

μην γελιέσαι πως με καταλαβαίνεις. Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.
Η μάνα μου έλεγε πως για να κατανοήσεις πλήρως έναν άνθρωπο πρέπει να είσαι δίπλα του τη στιγμή που θα γεννηθεί, να παραμείνεις συνέχεια δίπλα του για όλη του τη ζωή ώστε να είσαι μάρτυρας σε όλα που θα του συμβούν και να είσαι δίπλα του όταν θα ξεψυχήσει.
χα,χα,χα
ας γελάσω
 γέλασα ήδη
Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.
Κανείς δεν ξέρει τι τραβάω.
είχα στεναχωρηθεί όταν συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει ελληνική λέξη για το χιούμορ.
Ναι, η ελληνική λέξη για το χιούμορ είναι η αίσθηση του χιούμορ
sense of humor.
μετά έμαθα πως η λέξη από μόνη της είναι ελληνική. προέρχεται από την λέξη "χυμός"
Ο θεός ο ίδιος είναι ένας κωμικός που κάνει black humor.
το γέλιο μπορεί να μας απελευθερώσει από τον φόβο του διαβόλου κι απελευθέρωση από τον φόβο είναι η αρχή της σοφίας.
κι εμείς φοβόμαστε να γελάσουμε.  
Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.
κανείς δεν τολμάει να γελάσει. 


απόσπασμα από το θεατρικό που έχω γράψει. έχουμε αρχίσει τις πρόβες. ευελπιστώ να το ανεβάσουμε αρχές Μαρτίου. Να έρθετε να το δείτε.

ημερολόγιο ενός performer 1

10:22

μου αρέσει να ακούω ανθρώπους να μιλούν ξένες γλώσσες. απολαμβάνω τη μουσικότητα κάθε γλώσσας.
οι άνθρωποι συνήθως μιλούν για κοινότοπα πράγματα. μιλούν στο τηλέφωνο για το αυτοκίνητο τους που ανέβασε θερμοκρασία γιατί πήρε ο κινητήρας νερά με τις πλημμύρες και πόσο θα κοστίσει. Αλλά μια ξένη γλώσσα στα αυτιά μου ακούγεται σαν έργο λογοτεχνίας.
Ο ήρωας είναι πληγωμένος γιατί ο έρωτας του πρέπει να επιστρέψει στο Κιργιστάν.
Φοβάται πως δεν θα την δει ξανά. πως εκεί που θα πάει θα τον ξεχάσει. Τι αξία, τι νόημα θα έχει η ζωή του από δω και μπρός;

Θα δείξει!!!

μην κάνετε άλλα σχέδια για το Σάββατο που μας έρχεται. Ελάτε να δείτε τον πιο τυχερό άνθρωπο του κόσμου (εμένα δηλαδή) να προσπαθώ να χωρέσω όλη μου τη ζωή και όλη μου τη τύχη στη σκηνή του ΕύΠολις. Ως έξτρα μπόνους θα σας δοθεί η ευκαιρία να είστε παρόντες στην πρώτη παγκόσμια εμφάνιση του ταλαντούχου κύριου Κωνσταντίνου Καρούση.

mountain man

όνειρα

Δε θα τα κάνω πουλιά γιατί θα πετάξουν 
Θα τα κάνω δέντρα να χουν ρίζες 
Να μου θυμίζουν την ύπαρξη τους κάθε μέρα
Συνεχώς μια νέα επιθυμία 
Ναι θέλω πολλά 
Γιατί τα λίγα είναι πιο εφικτά 
ενώ τα πολλά παραμένουν όνειρα 
Ακόμα όμως κι αν γίνουν πουλιά 
θα ανεβώ πάνω τους 
και θα πετάξω κι εγώ μαζί τους

Θάλασσα

λευκή σελίδα

Christian Schloe 

Σε λευκό χαρτί αρχίζω
Όπως λευκά είναι όλα όταν γεννιόμαστε
Όπως λευκή νιώθω τη ζωή μου
Δεν έχω ζήσει τίποτα 
Νιώθω τα χρόνια να περνούν στους γύρω  
σε μένα όχι
Τα όνειρα μου απείραχτα με περιμένουν
Για πόσο;
Το μυαλό μου κάνει μια ανεξέλεγκτη ζωή
Κι εγώ μια ήσυχη

Θάλασσα

Πατήρ, κόρες κι ένα πνεύμα. Έρχεται!!!

Τι ήχο κάνει η καρδιά όταν σπάει;
Που βρίσκεται το Παραμαρίμπο;
Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα θα απαντηθούν τον Δεκέμβριο με την κυκλοφορία στο διαδίκτυο της κωμικής σειράς "Πατήρ, κόρες κι ένα πνεύμα", μια συμπαραγωγή του soulpie.gr και της avant-garde κινηματογραφικής ομάδας Dirty Laundry Band. 
η συνέχεια στις οθόνες σας.

Διεύθυνση παραγωγής:
Σοφία Ι. Τσεσμελάκη

Διεύθυνση Φωτογραφίας:
Πάνος Μακρής
Άγγελος Μελέτης

soulpie cinema presents ... Πηλιορείτικη χλωρίδα

Jazzmine says...........Mικρές χαρές!

Ζω σ' ένα δύσκολο κόσμο, αφάνταστα σκληρό και ερμητικά κλειστό.

Δεν μπορούμε να μοιραστούμε τις ζωές μας, δεν χαρίζουμε, δεν χαριζόμαστε..

Είμαστε μόνοι, στο μικροκοσμό μας και όλοι οι άλλοι γύρω μας μόνοι κι αυτοί.

Και διάγουμε τις ζωές μας ,παράλληλα, ανάπηροι και τυφλοί και χωρίς ελπίδα..

Πριν από λίγες μέρες άνοιξα την πόρτα στον delivery boy και του είπα - Καλώστον!

Μπερδεμένος με κοίταξε και με ρώτησε δειλά - Άργησα τόσο πολύ?

Εξίσου μπερδεμένη του χάρισα το πιο θερμό μου χαμόγελο: - Mα όχι κάθε άλλο!

Πέντε άνθρωποι μέσα, συζητήσαμε το ζήτημα εκτενώς, ώσπου ο αγαπημένος φιλόσοφος Τρίκερι έκλεισε το θέμα λέγοντας - μα πόσοι άνθρωποι φαντάζεσαι ότι καλωσορίζουν αυτόν τον έρμο άνθρωπο που έρχεται στην πόρτα τους με κάθε καιρό, που τρέχει για να τους φέρει το φαγητό τους κι όχι μόνο αυτόν, τη σερβιτόρα, τον κούριερ, την καθαρίστρια, τον περιπτερά?

Πόσοι από μας τους βλέπουμε καν, μπαίνουν στο οπτικοσυναισθηματικό μας πεδίο και τους αντιλαμβανόμαστε σαν ανθρώπινες οντότητες, ολόιδιες με μας?

Η επανάσταση ξεκινάει από σένα, απ' το σπίτι σου, απ΄τη διαδρομή στο γραφείο, απ' τη δουλειά, απ' το μπαράκι, απ' το τράμ κι έπειτα έρχεται η αλλαγή στη δική σου ζωή πρώτα κι έπειτα στην πόλη σου κι έπειτα στη χώρα σου.

Έτσι πάει κι όχι ανάποδα.

Δεν θα ισχυριστώ ότι το νοιάξιμο δεν κοστίζει. Ότι η αγάπη είναι δωρεάν.

Απλά θα πω ότι το τίμημα είναι μικρό και το κέρδος άμεσο και πολύτιμο.

Θα τολμήσω να προσθέσω πολύτιμο όσο τίποτ' άλλο.

Μπορώ να ορκιστώ οτι ο κόσμος γίνεται μαγικός και θαύματα συμβαίνουν κάθε μέρα.. Ότι η ζωή γίνεται ένα καλειδοσκόπιο που απ' όπου κι αν το γυρίσεις σκορπάει φως..

Πριν καιρό σ' ένα ταξί μέσα βρήκα ένα μικρό ασημένιο σταυρό..

Δυό νύχτες μετά, μπαίνω σ' ένα άλλο ταξί για μια σχετικά σύντομη βραδινή διαδρομή..

Πιάνω σχεδόν πάντα την κουβέντα με τους οδηγούς

- μια φορά θυμάμαι είχαμε σταματήσει μ' έναν παππού οδηγό σε μια καντίνα στο κέντρο και μου μιλούσε με πάθος για τα παιδικά του χρόνια στο χωριό του, καλή σου ώρα, τι ξημέρωμα, τι ταξίδι! -

κι έτσι και τώρα έμαθα την ιστορία αυτού του ανθρώπου που είχε χάσει την πίστη του στο Θεό και στη ζωή κι έτσι του βαλα τον μικρό σταυρό στο χέρι - που είμαι σίγουρη πως δε χάθηκε μα τον έστειλαν σε κείνον - και του το είπα και τον ξεπροβόδισα στην επόμενη μέρα με αγάπη, μου κράτησε τα χέρια και με κοίταξε μ΄ένα βλέμμα..που το κρατάω μέσα μου σα φυλαχτό.. καλή σου ώρα, τι ανταλλαγή..!

Μικρές χαρές..

Αν νοιαστείς για τον άγνωστο διπλανό, αν τύχει και το ζεστό σου χαμόγελο να φτιάξει το κέφι του, να καλμάρει την ταραγμένη του μέρα κι έπειτα να απλώσει το χέρι να βοηθήσει έναν εξίσου άγνωστο που κι εκείνος με τη σειρά του δεν θα κορνάρει στον άγνωστο μπροστινό του που ετοιμαζόταν να βρίσει έναν πεζό μα δεν θα το κάνει, δεν θα μασταν όλοι λίγο συνένοχοι στην ανεξήγητη χαρά, αν είχαμε απαίτηση στην κατανόηση, στη στοργή, δεν θα τη δίναμε λίγο πιο εύκολα?

Αύριο περιμένω τη μέρα με ανυπομονησία..

Ο φύλακας στην είσοδο θα πήγε τα χαρτιά που του φτιαξα σήμερα στην εφορία και θα ξεμπέρδεψε επιτέλους, της κας Αλεξάνδρας μας, που μας καθαρίζει τα γραφεία, έρχεται επιτέλους ο άντρας της απ' το νησί μαζί με το παιδί και θα ξανασμίξουνε μετά απο τόσο καιρό, ο τεχνικός μας απ' το ίντερνετ έκανε κόρη (!) φυλάω το δώρο της σε μια ασημί σακουλίτσα..

Θα πάω το μεσημέρι, θα πάρω τον ωραιότερο καφέ του κόσμου απ' τα χεράκια της πιο αγαπημένης Ρεββέκας που είχατε ποτέ την τύχη να συναντήσετε, μαζί με μια σφιχτή μητρική αγκαλιά απ' την Ταμάρα - απαραίτητα σύνεργα για να ξεκινήσει καλά η μέρα!

Κι έπειτα θα κατέβω να σου στείλω ένα χαμόγελο που στο χω στερήσει τόσο καιρό,

γιατί νόμιζα πως επειδή είσαι ο τόπος της καρδιάς μου, εσύ δεν θα το χρειαζόσουν..

Τι ανόητη...

Jazzmine every day

γουρούνια-πουτάνες, λευκή ισοπαλία

όταν η πρώτη Ελληνίδα μάνα πει στον γιο της

-πάρε αγόρι μου, να πλύνεις τα σώβρακα σου, μετά να τα απλώσεις κι επί τη ευκαιρία πλύνε και τα δικά μου, γιατί είμαι κουρασμένη.

κι όταν η πρώτη Ελληνίδα μάνα πει στη κόρη της

-κορίτσι μου, μην κάνεις τα ίδια λάθη με μένα, αντί να ψάχνεις έναν κακομοίρη που ποτέ στη ζωή του δεν έχει πλύνει ούτε σώβρακο να παντρευτείς, προσπάθησε να γίνεις ένα αύταρκες, ανεξάρτητο, δυναμικό άτομο που να μπορεί να σταθεί όρθια σ' αυτή τη κοινωνία.
ώσπου να έρθει αυτή η μέρα, οι γυναίκες θα κάθονται στα σαλονάκια και περιμένοντας να στεγνώσει το μανό θα μουρμουράνε πόσο άχρηστα γουρούνια είναι οι άντρες.
οι άντρες στα καφενεία θα περιμένουν το ημίχρονο να πάνε για κατούρημα και θα σιχτιρίζουν τις πουτάνες που τους χαντάκωσαν μια ολάκερη ζωή.
το "διαίρει και βασίλευε" έχει πολλά ποδάρια. δι εντ.

Γιώργος Τρίκερι