Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Ο Δράκος





"Όλες οι αγιογραφίες δείχνουν ότι θα με σκοτώσεις.


Είναι απόγευμα,τα λέπια μου λάμπουν.
Τρώω μόνο χορτάρι του φεγγαριού.
Αίμα δεν είδα ποτέ.


Ζεσταίνω τα αυγά της πολιτείας, βλέπουν οι κάτοικοι μερικούς εφιάλτες.
Αυτά είναι όλα που κάνω -τα άλλα είναι ψέματα.
Όσο για την κοπέλα και τα νερά που έχω φυλακισμένα, δες και μόνος σου΄εδώ είναι κήπος με κοντές μηλιές και φράουλες που δε δοκίμασα.


Τώρα μόνοι και αντικριστά.


Είναι Παρασκευή, οι πορσελάνες των προσώπων μας νυχτώνουν απότομα.
Βλέπω τη σκέψη σου αγκάθι στον ουρανό.
Βλέπω ακόμα τη μαύρη μπέρτα σου να ανοίγει και να με σκεπάζει, όπως σηκώνεις το χέρι με το κοντάρι.


Αν ήτανε διαφορετικά τα πράγματα, μπορεί να ήμουνα σκύλος στην αυλή σου.
Στις ζωγραφιές έχω φτερά με πράσινες μεμβράνες.
Δεν πέταξα πότε.
Σέρνομαι με πρησμένη κοιλιά στο χώμα μετατοπίζοντας τη θάλασσα προς το βουνό.


Εκείνη τη στιγμή έσπασε στο τζάμι της φωνής σου μπήγοντας το κοντάρι στα πλεμόνια μου, φτάνοντας μέχρι την καρδιά.
Πηχτό αίμα τινάχτηκε, έβαψε τα ασημένια παπούτσια των αγγέλων που στέκονταν πίσω από σένα σε δυο σειρές και γέλαγαν.


Έβγαλα το τελευταίο σφύριγμα-σύρμα νίκελ του τρόμου.
Ωρίμασαν τα μήλα του κήπου και έπεσαν στα πόδια σου.


Σήκωσες τα μάτια στον ουρανό κι έγινες άγιος.
Τα νύχια μου γαντζωμένα στο χώμα αναδίδουν μουσική και μύρο.


Έκλεισα τα μάτια και είδα."



Γ.Κοντος