το επόμενο πρωινό σε ένα παράλληλο σύμπαν, σε μια χώρα μακριά από εμάς κανείς δεν βγήκε από το σπίτι του. έμειναν κλειδαμπαρωμένοι στα κλουβιά που είχαν πάρει με αντιπαροχή, ποτέ δεν μαθεύτηκε τι είχαν αντιπαράσχει. έμειναν εκεί με τα βλέμματα καρφωμένα στις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις, καθισμένοι στους άβολους, φτωχικούς καναπέδες περιμένοντας τον κατά συρροήν εθνάρχη που θα τους έσωζε για άλλη μια φορά. άργησε να έρθει γιατί ζούσε στο μακρινό Παρίσι. μόλις έφτασε ξεχύθηκαν στους δρόμους εκστασιασμένοι. έστησαν τεράστιους ανεμιστήρες στις πλατείες για να πνέει ο άνεμος της ελευθερίας, να κρύβει τη μυρωδιά της ναφθαλίνης και της ρετσίνας στις ανάσες τους. μικρά γελοία ανθρωπάκια μάζεψαν τα κάγκελα που είχε ρίξει το τανκ. έφτιαξαν σταυρουδάκια για το λαιμό και γυαλιστερά μανικετόκουμπα. αλληλοχρίστηκαν υπουργοί και βουλευτάδες. επίδοξοι σωτήρες ενός τόπου που δεν σώζεται με τίποτα. τελικώς έγιναν τρανοί ευεργέτες της τσέπης τους. το ευτύχημα ήτο πως οι εχθροί όλοι εξαφανίστηκαν. πρέπει να επέστρεψαν στους πλανήτες τους. οι αξιωματικοί που τριγυρνούσαν στους δρόμους με το περίστροφο στο χέρι, πήραν σύνταξη. έγιναν συμπαθητικοί παπούληδες. κανείς δεν έδινε σημασία που τα ρούχα τους μύριζαν μπαρούτι και είχαν λεκέδες από αίμα στα μανίκια. μετά γίναμε όλοι Ευρωπαίοι με πλαστικές κάρτες, ανακατέψαμε τον πατσά με το σούσι, πήραμε επιτέλους άνετους καναπέδες. δικαιώθηκε ο αγώνας μας. καλά τα έλεγε ο πατέρας μου, είμαστε λαός με μικροτσούτσουνη μνήμη και άσχημους κώλους. κάνεις δεν θυμάται τη μαυροφορεμένη γριά στο πεζοδρόμιο στη Πατησίων με τη σκούπα στο χέρι. έψαχνε χαλί να σκουπίσει τις ντροπές μας από κάτω και δεν έβρισκε. Γιώργος Τρίκερι
Έχω και εγώ το iq των ανθρώπων που προσπαθούσαν με όρους φιλοσοφικούς μα και με δεδομένα,νόμους,στοιχεία, θεωρίες που βρίσκονται σε απόλυτη εγκυρότητα με τη φυσική, τη χημεία, την αστροφυσική και τις αντίστοιχες επιστήμες, που εγώ σταμάτησα να παρακολουθώ στη τρίτη δημοτικού, όταν τα κλάσματα μου φάνηκαν ότι πιο δύσκολο θα μπορούσε να μάθει άνθρωπος σε άνθρωπος και έκτοτε απέκτησα μια αίσθηση ότι ζω τη μέρα της μαρμότας σε ανάλογου περιεχομένου μαθήματα στην μετέπειτα μαθητική μου ζωή. Λοιπόν, πρώτον πως ένα παιδί διάνοια δεν είχε λυμένο το κύβο του ρούμπικ στο κομοδίνο του; Δεύτερον, μόνο μια γυναίκα σαν την Αν Χαθαγούει θα μπορούσε να είχε επανδρώσει μια τέτοια αποστολή για να μην εξιτάρει τους ενενήντα χρόνια μη εκτονωμένους σεξουαλικά επιστήμονες. Τρίτον,δε χρειαζόταν ολόκληρη ταινία για να μάθει η Μαντόνα τις δυνατότητες της κρυογεννητικής και να την φάει στη μάπα με την ίδια αντιπαθητική τριγωνική ποντιμούρη η επόμενη γενιά. Δε ξέρω πως αντιδρούν τα ακριλικά νύχια, όμως, καθώς και τα εξτέσιον. Τέταρτον, η ποιότητα τον έφαγε τον Μάθιου Μακόναχι… και αυτόν και το στιλ του γοητευτικού εργένη. Πέμπτον, ο Μάθιου τραγούδησε σε κάτι τρομερά σεκλέτια “Philae, έλα απόψε που πονάω..” Έκτον, ανέκαθεν… ευτυχώς που υπάρχουν οι Αμερικάνοι. (Όσον αφορά το πλάσιμο της εισαγωγής ήταν αποσματική. Ο Νολαν δε μπόρεσε να ξεφύγει από τις αμερικανικές ιδεοληψίες. Μα και τρομερά απλοϊκή προσέγγιση του επιστήμονα που είναι ορκισμένος στο αντικείμενό του που ταυτίστηκε καταθλιπτικά με την ασημαντότητα του ανθρώπου ως μονάδα. Επίσης, είναι το κλασικό δείγμα τανίας που η μυθιστοριοποίηση τους θα γεννούσε ένα κακό αλά Στίβεν Κινγκ ανάγνωσμα. Οι τέχνες δεν αλληλεπιδρούν πάντα. Ευτυχώς , που είδα και το boyhood και αναπτέρωσα λίγο το ηθικό μου.) Βέρα J. Φραντζή για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.
Ας καταθέσω λοιπόν κι εγώ μερικές σκέψεις κι απόψεις για το Interstellar. Υπάρχουν πράγματα που κανείς κατανοεί καλά κι άλλα λιγότερο καλά. Αν κάποια περιοχή στον κινηματογράφο νομίζω ότι κατανοώ καλά και μπορώ να εκφέρω και άποψη, είναι αυτή των ταινιών επιστημονικής φαντασίας και δη των δυστοπιών. Ναι, το Interstellar είναι μία δυστοπία. Μία οικολογική δυστοπία για να είμαστε ακριβείς. Πώς πήγα να τη δω; Με ένα χτυπημένο από ελιά μάτι (κανονική ελιά, από αυτές που τρώμε-αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που θα σας πω άλλη φορά). Όμως, έστω τραυματίας, ως sci-fi buff επεβάλλετο να τη δω τη συγκεκριμένη νύκτα για δύο λόγους: Πρώτον, επειδή ακριβώς εκείνη τη νύκτα το Φίλαι προσεδαφίστηκε στον Churyumov–Gerasimenko κι αν δεν ξέρετε τι μόλις είπα, αυτοδιαγραφείτε από φίλοι, ούτε να σας ξέρω δε θέλω και δεύτερον και σημαντικότερον επειδή κάθε Τετάρτη το εισιτήριο φωτιά των 10,5 € στα Village δίνει ένα ακόμη δώρο με έναν κωδικό της Cosmote. Η ταινία λοιπόν απαρτίζεται από δύο μέρη. Εμβόλιμα επίσης θα δείτε ορισμένα flashbacks ή ακριβέστερα flashforwards (prolepses) στο ύφος και με την ίδια σκηνοθετική λειτουργία του Europa Report (ένα υποτιμημένο Ευρωπαϊκό διαμαντάκι-θα σας μιλήσω γι ‘ αυτό άλλη φορά) με πιο λελογισμένη χρήση ωστόσο, ώστε να μην χαλάει τον ειρμό και το βύθισμα του θεατή στην ταινία (κάτι που για μένα, όταν το πετυχαίνει μία ταινία είναι κεφαλαιώδες). Στο πρώτο μέρος λοιπόν, έχουμε μία Γη φλεγμαίνουσα. Υπερπληθυσμός, κλιματική αλλαγή κτλ., έχουν πραγματικές και σοβαρές επιπτώσεις στην καθημερινότητα των ανθρώπων του πρώτου κόσμου πλέον. Μία Αμερική που καταρρέει με πινελιές ρεαλισμού από αφηγήσεις στα flashforwards. Ο Νόλαν θέλει να καταγγείλει κι αυτό γίνεται ολοφάνερο. Κι όχι μόνο ένα πράγμα αλλά πολλά. Ας γυρίσουμε όμως στο στόρι. Αγροτική Αμερική. Καταστροφές καλλιεργειών που είναι πλέον μονοκαλλιέργειες ενός μοναδικού υβριδίου των ελάχιστων ειδών που καταφέρνουν πλέον να επιβιώσουν. Καταγγέλλει πάλι ο Νόλαν την πρακτική αυτή, τις μεγάλες εταιρείες που παράγουν ΓΤΟ και τις πρακτικές εγκατάλειψης των παλαιών ποικιλιών. Σοδειές καίγονται για να καταστρέψουν τον (μάλλον μεταλλαγμένο άγρια) περονόσπορο που τρώει τα πάντα (ο Νόλαν θέλει να διευκολύνει τους γνώστες εξ ημών που ξέρουν για την Ιρλανδία και την πατάτα και τον λιμό, αλλά μετά το κάνει ακόμη πιο εύκολο βάζοντάς το στην αφήγηση). Ο πρωταγωνιστής Μακόνεχι είναι ένας νυν αγρότης πρώην πιλότος-μηχανικός, η πάστα από την οποία φτιάχνονται οι αστροναύτες. Και είναι νυν αγρότης, διότι, όπως καταγγέλει πάλι ο Νόλαν, έχουμε ως είδος εγκαταλείψει την καινοτομία χάριν της παραγωγής και απλής επιβίωσης. Έχουμε κόψει τις επενδύσεις στο διάστημα, την έρευνα, την τεχνολογία αιχμής, χάριν πιο ταπεινών κι επίγειων πραγμάτων που όμως είναι θνησιγενή εγγενώς χωρίς το ζωογόνο αέρα του καινούργιου. Αναφέρεται προφανέστατα στην εγκατάλειψη των περιπετειών στο διάστημα της δεκαετίας του ’60 που μας έκαναν περήφανο ως είδος (και τους Αμερικανούς ακόμη περισσότερο). Μάλιστα, η αναφορά σε όλα αυτά πλέον διώκεται (υπερβολικούλης, αλλά δεν είναι δα και το χειρότερο της ταινίας αυτό, μην τρομάζετε όμως, δεν έχει πολλά μεμπτά). Ο Μακόνεχι έχει επίσης μία πανέξυπνη κόρη που τελευταίως έχει ένα «φάντασμα» στο δωμάτιό της. Αυτό πετάει βιβλία από τη βιβλιοθήκη. ***SPOILER ALERT*** (ψυλλιάζεσαι κατευθείαν ότι το φάντασμα είναι ο πατέρας της από το μέλλον, άλλη διάσταση κτλ. που θέλει να επικοινωνήσει μαζί της, και σκέφτεσαι «σιγά ρε Νόλαν, δεν μπορούσες να σταθείς λίγο καλύτερα εδώ;» αλλά τέλος πάντων ***END OF ALERT*** Να μην τα πολυλογώ, κάπως αποκωδικοποιούν τα «μυστηριώδη μηνύματα» ***SPOILER ALERT*** και βρίσκουν συντεταγμένες μίας μυστικής τοποθεσίας που η καταργηθείσα στο μέλλον NASA (οι γνωστές καταγγελίες…) κατασκευάζει ένα διαστημόπλοιο για να στείλει αστροναύτες προς αναζήτηση πλανητών προς αποικισμό. Για την ακρίβεια, αυτό είναι το δεύτερο μέρος της αποστολής, καθώς μία δωδεκάδα αστροναύτες έχει ήδη εντοπίσει τρεις υποψήφιους πλανήτες. Εδώ εμφανίζεται, πάντα με το μαγικό του τρόπο και υποβλητικός Μάικλ Κέιν ως ο εγκέφαλος της όλης επιχείρησης ***END OF ALERT***. Και περνάμε στο δεύτερο μέρος της ταινίας μετά το μακρό κι απαραίτητο πρώτο μέρος. Ξέχασα να πω πως ήδη έχει εμφανιστεί κι ένα στρατιωτικό ρομπότ-βοηθός (εγώ θα μιλήσω για αναφορά στην Οδύσσεια του Διαστήματος, καθώς πολύ μου έκανε για τον μονόλιθο και μάλιστα τρία τέτοια εμφανίζονται και στην ταινία μας). Το ταξίδι ξεκινά με τέσσερις αστροναύτες, μεταξύ των οποίων και η Χάθαγουέι, που, ειρήσθω εν παρόδω, δεν την έχω και πολύ σε υπόληψη, αλλά τέλος πάντων, εν προκειμένω, εδώ δεν είναι και αποτυχία. Γενικώς, το κάστινγκ είναι καλό και τα πρόσωπα δένουν με το στόρι, όχι σαν τη μόδα που έχει πιάσει το Χόλυγουντ τελευταία, ντε και καλά να μας πείσουν με κάτι μπέιμπι φέις παιδάκια και κοπελίτσες για βαριούς ρόλους, ουστ! ***ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΦΟΥΛ SPOILER ALERTS ΠΑΤΕ ΜΕΤΑ ΤΑ ΑΣΤΕΡΑΚΙΑ ΓΙΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ-ΒΑΘΜΟ*** Το διαστημόπλοιο ξεκινά να επισκέπτεται τους πλανήτες έναν έναν. Εδώ φυσικά έχουμε ένα μεγάλο φάουλ του Νόλαν, που αποχαλινώνεται σταδιακά και συμπιέζει το χρόνο εξωφρενικά, σε σημείο που ούτε κρυοΰπνος δεν χρειάζεται για να πάνε οι ήρωες (ή όσοι μένουν-σιγά μη δεν το περιμένατε κι αυτό) από τον έναν στον άλλον. Φυσικά, χρησιμοποιούν την πιο ισχυρή βαρυτική σφεντόνα που υπάρχει στη φύση, μία μαύρη τρύπα, αλλά όχι κι έτσι ρε Νόλαν. Μία ακόμη εξωφρενική σύμβαση είναι ότι πλησιάζοντας σημεία που αλλοιώνεται ο χρόνος λόγω βαρύτητας οτιδήποτε θα καταστρεφόταν. Σκεφτείτε έναν αστροναύτη που τα πόδια του τραβιούνται σε μία τεράστια βαρυτική προκρούστεια κλίνη με παλιρροϊκή δύναμη τόνων σε σχέση με το κεφάλι του ή ένα διαστημόπλοιο που υπόκειται σε ανάλογες τεράστιες δυνάμεις. Αφού καλέ μου σκηνοθέτα ταινία φτιάχνεις, γιατί δεν βάζεις και μία εφεύρεση (λ.χ. ένα βαρυτικό φακό κτλ.) να το μπαλώσεις κάπως; Τέσπα, συνεχίζω. Καλοί οι πλανήτες, ενδιαφέρον το κάθε μικροστόρι-περιπέτεια που εξελίσσεται πάνω τους και πάμε για τη μεγάλη προ του φινάλε σκηνή, όπου ο Μακόνεχι εισέρχεται στη μαύρη τρύπα (καμία σχέση με εκείνη την σαχλούτσικη έστω κλασική ταινιούλα του Ντίσνεϋ του ’79) και εισέρχεται… στη βιβλιοθήκη της κόρης. Και της σπρώχνει βιβλία προσπαθώντας να επικοινωνήσει μαζί της με μορς. Να της πει πράματα. Γιατί όχι άλλο τρόπο; Ο Νόλαν μας λέει ότι μόνο η βαρύτης ταξιδεύει στο χρόνο. Γιατί στη βιβλιοθήκη; Ο Νόλαν δε μας λέει. Φτου σου! Πώς βρέθηκε κείθε; Εγώ θα περίμενα άλλα όντα, ο Νόλαν μας λέει «εμείς» εξελιγμένοι σε πενταδιάστατοι την κάναμε τη δουλειά. Τώρα, γιατί τόσο εξελιγμένοι περιμέναμε το ανθυποόν αστροναύτη να σώσει τους προγόνους μας, μου θυμίζει χριστιανικές αφηγήσεις περί σωτηρίας του είδους και εδώ πάσχει πολύ το σενάριο. Πες ρε Νόλαν ότι είναι άλλοι που δεν θέλουν να πολυπαρέμβουν, βάλτους έστω να πουν κι αυτοί μια κουβέντα. Όοοοχι, εμείς. Όλο εμείς. Τέσπα. Τελικά, ο Μακόνεχι βγαίνει από την τρούπα, πάει σε ένα διαστημικό σταθμό που έχει μετακομίσει μέρος της ανθρωπότητας (όπως σε εκείνη τη φόλα, το Ελύζιουμ ντε!) και βρίσκει την κόρη γριά και χαιρετιένται και πάει για την μπιρμπιλομάτα τη Χάθαγουέι που έχει πάει να αποχαιρετίσει-θάψει τον αγαπητικό της στον τρίτο πλανήτη και κλέβει ένα διαστημόπλοιο από τον διαστημικό σταθμό σαν καουμπόι (που είναι, αλλά το γάμησες Νόλαν, το γάμησες ντιπ). ***END OF SPOILER ALERTS*** Συνολικά ο Νόλαν έπιασε κάτι δύσκολο: Ήθελε να καταγγείλει πολλά, να πει πολλά, να ανακατέψει πολλά. Να έχει βάθος και πλάτος στην ιστορία που μας αφηγείται. Κατά τη γνώμη μου το καταφέρνει αρκετά ισορροπημένα. Δεν πλάθει εξίσου όμορφα όλους τους χαρακτήρες-είναι και πολλοί πανάθεμά τους-αλλά ασχολείται επισταμένως. Στο κάτω κάτω τον βοηθάει και το καλό κάστινγκ. Είναι στις σημαντικότερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έχω δει; Ναι, αναμφίβολα μέσα στις 10-20 πρώτες. Έχει ανακρίβειες; Όχι πολλές, αλλά έχει. Προσπαθεί όμως πολύ. Είναι πειστικό το δυστοπικό μέλλον της; Αρκετά, με μερικές παρατηρήσεις. Πάντως, είναι καλογυρισμένη, έχει ωραία εφέ, διαστημόπλοια, ωραίο διάστημα, πλανήτες, λεπτομέρεια στα τεχνολογικά στοιχεία, τι άλλο θέλουμε εμείς τα βλαμμένα με την επιστημονική φαντασία για να περάσουμε καλά δυο ώρες και να συζητάμε άλλες δέκα και βάλε; Δεν ανέφερα επίσης τη μουσική αλλά και τους υποβλητικούς ήχους, τα υπόκωφα και σχεδόν αδιόρατα μπάσα πχ που τόνιζαν σκηνές. Το Τάδε έφη Ζαρατούστρα και ο Γαλάζιος Δούναβης είναι επίσης αναφορές στην Οδύσσεια, για να μην πούμε για τη σκηνή με το λευκό φως παντού, γυρνώντας το πάλι στην εικόνα. Γενικά, η παρακολούθησή της θέλει στάθμες υψηλές και καλό σύστημα, όπως των καλών σινεμά ή ενός καλού home cinema, με subwoofer, dolby surround κτλ., που όμως θα πρέπει να ακούγεται κάπως δυνατά για τα κλουβάκια μας. Αργύρης Μπίρης
Γεια χαρά! Τι κάνετε; Βλέπετε ταινίες ή να σας μαλώσω; Ο Κρίστοφ Βαλτς θα είναι ο νέος κακός του νέου Μπόντ; Μάλιστα! Κοίτα εξέλιξη αυτό το παιδί! Θυμάμαι όταν τον είχα πρωτοδεί στην σειρά ''Rex'' που έβαζε κάποτε το Alter θυμάστε; Η Ταινία ''Selma'' τελικά θα είναι υποψήφια για τα όσκαρς. Ένα trailer που ανέτρεψε τα πάντα. Ο Ταραντίνο αποσύρεται λέει! Τα έχουμε ξανακούσει Κουέντιν....!Ο Τζόντι Ντέπ εμφανίστηκε ''λιώμα'' στη σκηνή των Hollywood Film Awards: Αμηχανία η ροκ; Ο Πλούταρχος ( ο τραγουδιστής ο.. κλαψο&*%$#$νιας) ζήτησε 1 μύριο ευρώ για να κάνει ντοκιμαντέρ; Για να δούμε ποιες ταινίες θα μας απασχολήσουν στις 20/11. ''The Hunger Games: Η Επανάσταση – Μέρος 1 πρώτο'', η γνωστή σειρά ταινιών που έχει πιστούς φίλους. Το '' Fury'' η αναμενόμενη ταινία του σεναριογράφου Ντέιβιντ Άγιερ (Ημέρα Εκπαίδευσης, Περιπολία, Sabotage) με πρωταγωνιστή τον Μπράντ Πιτ. ''Party Girl'', ''H Άλλη Μποβαρί'', ''Belle'', ''Διπλή Ζωή'' και το ''Master of the Universe'' συμπληρώνουν το παζλ. Καλή προβολή! Σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα του φυλακισμένου συγγραφέα! Η πρωτοβουλία ανήκει για την καθιέρωση της ημέρας αυτής ανήκει στην Διεθνή Ποιητών, Δοκιμιογράφων και Μυθιστοριογράφων, για να υποστηρίξει συγγραφείς, που αντίστέκονται στη παραβίαση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του δικαιώματος στην έκφραση συμπεριλαμβανομένου. Η τηλεόραση σήμερα δεν έχει κάτι ιδιαίτερο (όπως πάντα) ΟΜΩΣ στην Νεριτ 22.15 θα προβληθεί η ταινία ''Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο'' που σας προτείνω να δείτε διότι αξίζει τον κόπο. Στην παράγραφο cult & classic έχω πολλές επιλογές να σας προτείνω! Δεν ξέρω, θα καταλήξω στην ταινία ''Σλουθ'' του 1972 (έχει υπάρξει και ριμέικ, σας λέω την πρώτη κόπια) με τους Λόρενς Ολίβιε και Μάικλ Κέιν. Η μεταφορά του σαρδόνιου θεατρικού έργου του Άντονι Σέφερ σε μια κινηματογραφική μεταχείριση που αξίζει να δείτε! Δεν θα πω πολλά ούτε θα αποκαλύψω πολλά πολύ απλά γιατί πρέπει εσείς να τα ανακαλύψετε από μόνοι σας! Θα εγκαινιάσω μια νέα παράγραφο ''Το ήξερες ότι...''. Το γνωρίζατε λοιπόν ότι στο μυθιστόρημα της Μαίρη Σέλει, ο Βίκτωρ Φρανκενστάιν είναι ένας νεαρός φοιτητής που αποφασίζει να φτιάξει ένα ον! Δεν ονομάζεται όμως ''Φρανκεστάιν'' απλά το ''τέρας''! Αθηναϊκοί ''μύθοι'' επιστρέφουν! Η ''Αλκυονίδα'' λειτούργησε πάλι! Φαντάζομαι το γνωρίζεται! Όπως και το ''Στούντιο'', το θέατρο ''Βέμπο'' επιστρέφουν έτοιμα να μας χαρίσουν νέες συγκινήσεις! Ατάκα της εβδομάδας που πέρασε: ''Μόνο όταν ονειρεύεσαι είσαι απολύτως ελεύθερος''! Τάδε έφη Ρόι Άντερσον, Σουηδός σκηνοθέτης που βραβεύτηκε πρόσφατα με χρυσό φοίνικα στο φεστιβάλ της Βενετίας για την τριλογία του ''Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξη του'' Νομίζετε ότι σας κάνω πλάκα ε; Αυτός είναι ο τίτλος............ Π. Πόντικας.
Αναρωτιέμαι από το βράδυ: πόσα μπορεί να πει ένα τραγούδι με στίχους και με υποβλητικότητα? Πόσο μέσα μπορεί να πέσει μια ταινία σχετικά με την αναζήτηση και την αργοπορία? Και βρέθηκε τώρα μπροστά μου, ένα βίντεο που τα συνδυάζει και τα δύο -τέλειο, να ναι καλά όποιος το ανέβασε. Για άλλη μια φορά εγώ κι ο χρόνος, δεν τα πάμε καλά Είτε είναι λίγος, είτε είναι πολύς για μένα. Είτε είναι εδώ είτε είναι εκεί, πάντως το χατήρι δεν θα μου το κάνει ποτέ, κι ας μου το χρωστάει από τότε που γεννήθηκα. Είναι που ήθελα να τον σκοτώσω, τότε που έδινα πανελλάδικες, και είχα ευχηθεί να είχα μαγικές δυνάμεις για να μπορέσω να τον σταματάω και να τον ξεκινάω όποτε μου γουστάρει. Σκέφτηκα ακόμη και να τον καταργήσω, στην τελική ο χρόνος δεν είναι τίποτε άλλο από μια σύμβαση μεταξύ ανθρώπων κι εγώ δεν κατανόησα και δεν συμφώνησα ποτέ με την ανθρώπινη κοινωνία. Έλα όμως, που τα περισσότερα πράγματα είναι θέμα χρόνου. Χρειάζεται να ξέρεις πόσο διαρκεί το οκτάωρο, πρέπει να ξέρεις πόσο διαρκεί το τώρα, το σήμερα, πόσο διαρκεί μια αγκαλιά (35") κι όλα αυτά εμπειρικά. Εμπειρικά επίσης, ο έρωτας είναι θέμα χρόνου, όπως και οι συμπτώσεις, άρα θα μπορούσαμε να πούμε σ'αυτό το σημείο πως ακόμη κι ο έρωτας είναι μια σύμπτωση. Και φυσικά δεν πιστεύω στις συμπτώσεις, οι συμπτώσεις είναι ένα τεράστιο χωνί, μια μαύρη τρύπα που δεν μπορείς να αντισταθείς, σε ρουφάνε γιατί ξέρουνε οι καριόλες ότι θα πίστευες τα πάντα. Κι εμείς, που είμαστε αυτοί που είμαστε, και πιστεύουμε μόνο στους ανθρώπους...Ε να λοιπόν που την πατάμε κάθε λίγο και λιγάκι από αυτούς τους ίδιους που εμπιστευόμαστε περισσότερο. Γιατί στο κάτω κάτω, τι είναι η εμπιστοσύνη, αν όχι κι αυτή μια σειρά από συμπτώσεις? Αλλά ξεκίνησα να μιλάω για ένα τραγούδι και μια ταινία. http://www.youtube.com/watch?v=jov-O5A7NyU
Θα αρκούσε μόνο να σε δω. Από μακριά έστω. Να καταλάβω ακόμη μια φορά πως είσαι αληθινή. Να σε δω αμυδρά ανάμεσα από τις σταγόνες τις βροχής κι ύστερα να φύγω. Ίσα ίσα να επαληθεύσω την ανάγκη μου να σε ερωτεύομαι. Και περπατώντας προς τα πίσω με την ομπρέλα μου ανοιχτή,να χαμογελάω,με ενα χαμόγελο νίκης για κάτι που ποτέ δεν αποκτήθηκε. Όπως θα βρέχομαι στα μισά και στα υπόλοιπα θα είμαι στεγνή,θα σταματήσω. Η βροχή θα δυναμώσει κι εγώ θα κλείσω την ομπρέλα. Θα την πετάξω ίσως. Το χαμόγελό μου θα σβήσει. Θα φωνάξω "Που πάω Θεέ;;;" Θα γυρίσω το σώμα μου 180 μοίρες και θα τρέξω. Θα τρέξω τόσο γρήγορα που θα τρυπήσω τα ρούχα που φορούν τα φαντάσματα και μόλις σε δω εκεί που σε άφησα, θα πέσω επάνω σου σφίγγοντάς σε στην αγκαλιά μου. Μόλις συνέλθω, θα καταλάβω πως χτυπάω τον αέρα. Δεν θα είσαι εκεί. Δεν με περίμενες. Έχω στα χέρια μου ένα τρύπιο κασκόλ... Δ. Π. Β.
Ήταν από αυτά τα ραντεβού που κατά τη διάρκειά τους όλα πάνε όπως θα’ θελε ο σκηνοθέτης της διαφήμισης της βονταφον “για πάντα μαζί”. Διήρκησε 2,5 ώρες, το οποίο πρέπει να σημειωθεί και να υπογραμμισθεί, γιατί θα χρησιμοποιηθεί προς υπεράσπισή μου. Χαιρετηθήκαμε, λοιπόν, και δώσαμε όρκους πως θα ξανασυναντηθούμε. Όσον αφορά τους όρκους των πρώτων ραντεβού, θα πρέπει όλοι να συμφωνήσουμε πως ακόμη και αν δεν υπάρχει ούτε το παραμικρό ψήγμα αλήθειας, δίνονται με θεατρική ζέση και κοσμοϊστορική αληθοφάνεια, που θα έκανε τους περίπου 2.812 βραβευμένους με όσκαρ ηθοποιούς να επαναπροσδιορίσουν την σχέση τους με την τέχνη. Τους έχουμε δώσει όλοι. Και εγώ φυσικά. Ωστόσο, με την οίηση της εμπειρίας νόμιζα πως όντως είχα διαγνώσει καλά και θα έπιαναν τόπο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Το δεύτερο ραντεβού δε πραγματοποιήθηκε ποτέ, αλλά όποιος ξέρει να πεταλώνει τη μύγα, ξέρει πως όλοι επιστρέφουν. Όταν συνέβη αυτό για τελείως εγκυκλοπαιδικούς λόγους και για την έρευνα που κάνω για εσάς, τον ρώτησα γιατί δε με πήρε τότε για να πάρω την απάντηση πως του φάνηκα αρκετά δεσποτική. Αν θυμάμαι καλά, τη στολή δεσμοφύλακα του στρατοπέδου Ράβενσμπρικ την είχα αφήσει στο καθαριστήριο, είχα αλλάξει το ρινγκοτόουν μου από το “Υπάρχω” του Καζαντζίδη στο ¨Εγώ θα είμαι εδώ¨ της Σαμπρίνα και δήλωσα ένθερμο μέλος των Αντίφα. Βέρα J. Φραντζή για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.
Γεια σας, τι κάνετε; Σας έλειψα; Κάηκε το modem μου, είμαι και κρυωμένος...ταινίες βλέπετε η να σας μαλώσω;;; H καρδιά του cinema χτυπάει στη Θεσσαλονίκη. Βεβαίως! Το 55ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου σηκώνει αυλαία, μέχρι τις 9 Νοεμβρίου. Ο Μάικλ Λι παράλληλα έδωκε μια συνέντευξη και λίγο πολύ μας είπε για την έλλειψη ταλέντου και φαντασίας του Χόλιγουντ -Να συμφωνήσω;;;;- ενώ μας εξήγησε γιατί πολλοί δημιουργοί δεν αντέχουν να βλέπουν τις ταινίες τους! Ο Ρομάν Πολάνσκι διέφυγε τη σύλληψη στην Πολωνία, πέντε χρόνια μετά την σύλληψη του προς το δρόμο για το Φεστιβάλ της Ζυρίχης! Τι τραβάνε και αυτοί οι δημιουργοί! Για αυτό δεν μπορούν να δουν τις ταινίες τους, άμα όλη μέρα είσαι σπίτι – στούντιο – φυλακή! Για να δούμε την Πέμπτη 06/11 τι θα δούμε στις αίθουσες;;; Μα φυσικά το ''Interstellar'' του Κρίστοφερ Νόλαν, ''Δύο Ημέρες, Μια Νύχτα'' των Βέλγων auteurs, ''We are the best'', του Λούκας Μούντισον, οι ''Υπερέξι'', ''Τα ερείπια είναι πάντα θλιμμένα'', άκου τίτλος τώρα! Να δεις τι μου θυμίζει....''Οι τεμπέληδες της εύφορης κοιλάδας..;'', και κλείνουμε με την συγκάλυψη, ''Drop'', που είναι ουσιαστικά το κύκνειο άσμα του Τζέιμς Γκαντολφίνι... Σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα ''Αυστηράς'' χορτοφαγίας παρακαλώ! Γιορτάζει ο Αργύρης, ο Κοσμάς και ο Δαμιανός και τα θηλυκά αυτών! Σαν σήμερα γεννήθηκε και ο Σαλβατόρε Ανταμό, οι παλιότεροι θα τον θυμόσαστε στα parties που κάνατε και χορεύατε...ατιμούτσικα!!! Η Τηλεόραση δεν έχει και τίποτα αξιόλογο, εκτός από μια ταινία που θα σας προτείνω και όσοι δεν την έχετε δει να την παρακολουθήσετε. Στην nova για όσους έχουν στις 23.55 θα δείξει την ταινία ''Δύο Καθάρματα στην ίδια Πόλη'' με τους Κλίντ Ίστγουντ και Μπαρτ Ρέιλοντς. Σατυρική ταινία είναι όπου διακωμωδεί τους ματσό ήρωες. Την λατρεύω και καλή σας προβολή! Στην παράγραφο Cult & Classic θα σας γράψω για την ταινία ''Επάγγελμα: Ρεπόρτερ'' του Αντονιόνι. Πρωταγωνιστούν ο Τζακ Νίκολσον και Μαρία Σνάιντερ. Ένας λοιπόν ρεπόρτερ της τηλεόρασης ανταλλάσσει ταυτότητα με έναν νεκρό, σε μια προσπάθεια να αλλάξει ζωή και προσωπικότητα. ''Ο Ποιητής της Αστικής Αποξένωσης'' Αντονιόνι, μας προσφέρει ένα κινηματογραφικό διαμάντι που όλοι πρέπει να δείτε! Η Αθήνα των sixties σε μια έκθεση στην Ελληνοαμερικάνικη ένωση μας παρουσιάζει την εποχή που η Ελληνική Πρωτεύουσα ήταν ένα Ευρωπαικό διαμάντι! Μασσαλίας 22 στο Κολωνάκι. Πουλήθηκε τελικά το σπίτι του Κωστή Παλαμά, στην οδό Κορίνθου, στην Πάτρα. Το οίκημα θα στεγάσει το Μουσείο Ολυμπισμού, Τεχνών & Γραμμάτων και θα παραχωρηθεί στο σύλλογο Πατρινών Καλλιτεχνών. Π. Πόντικας.
είναι κάποιες φορές που η όρεξή μας τραβάει ένα καλό θριλεράκι. οι ιστορίες τρόμου έχουν υπάρξει οι αγαπημένες των κινηματογραφόφιλων από την εποχή που γεννήθηκε η έβδομη τέχνη. Le Manoir du Diable (1896) του Georges Méliès θεωρείται από τους ιστορικούς ένα από τα πρώτα θρίλερ. εδώ μια διευκρίνηση είναι απαραίτητη, οι ταινίες τρόμου χωρίζονται σε δυο κύριες κατηγορίες. η πρώτη κατηγορία είναι τα θρίλερ που είναι ταινίες με κύρια συστατικά την αγωνία, την ένταση, τα στοιχεία της έκπληξης και της ανατροπής. έχουν έναν ρυθμό, κάποιες στιγμές ιλιγγιώδη που ανεβάζει την αδρεναλίνη του θεατή και κάποιες άλλες υπνωτικά αργό που προκαλεί την προσμονή για κορύφωση. η Οδύσσεια του Ομήρου θεωρείται πρότυπο στο πως διαμορφώνεται η πλοκή και η εξέλιξη μιας ιστορίας θρίλερ. τα θρίλερ χωρίζονται στις υποκατηγορίες: - ψυχολογικά, όπως το Ψυχώ του Χίτσκοκ και το Ακρωτήρι του Τρόμου (Cape Fear 1991) του Σκορτσέζε. - ερωτικά, όπως το Βασικό Ένστικτο (Basic Instict 1992) του Paul Verhoeven - μυστηρίου, όπως το Chinatown (1974) του Πολάνσκι τελευταία υποκατηγορία είναι τα κατασκοπικά θρίλερ όπως ο Επίμονος Κηπουρός (Constant Gardener 2005) σκηνοθετημένο από τον Frenando Meirelles και βασισμένο σε μυθιστόρημα του John le Carré. η δεύτερη κατηγορία είναι οι ταινίες Horror αυτές που στην Ελλάδα αποκαλούμε σπλάτερ. εμπνευσμένες από την λογοτεχνία του Πόε, του Στόκερ και της Μαίρη Σέλλεϋ αλλά και από σύγχρονους συγγραφείς όπως ο Στίβεν Κινγκ και ο Κλάιβ Μπάρκερ. οι ταινίες αυτές παίζουν με τους αρχέγονους ανθρώπινους φόβους και οι συνήθεις πρωταγωνιστές είναι βαμπίρ, λυκάνθρωποι, κατά συρροήν δολοφόνοι, δαίμονες και άλλα στοιχεία υπερφυσικής προέλευσης. οι υποκατηγορίες είναι οι ταινίες: - βιολογικού τρόμου, όπου συνήθως υπάρχει κάποιο μεταλλαγμένο τέρας όπως το Fly του (1958) και το πολύ καλό ριμέικ του 1986 από τον David Cronenberg. - γοτθικού τρόμου, η πρώτη ταινία που έρχεται στο μυαλό είναι ο Δράκουλας του Coppola (1992) αλλά και το κλασικό Nosferatou του Murnau - τρόμου επιστημονική φαντασίας, μια λέξη θα πω Alien. - Slasher, ένας ψυχοπαθής δολοφόνος (Jason, Freddie Krueger κ.α) με τη βοήθεια ενός κοφτερού εργαλείου δολοφονεί μια κουστωδία θυμάτων με τους πιο ευφάνταστους και αιματηρούς τρόπους. - Zombie, συνήθως low budget, όπως και η πλειοψηφία των horror, όπου μολυσμένοι μη-νεκροί (undead) προσπαθούν να κατασπαράξουν τους αθώους και πάντα συμπαθητικούς πρωταγωνιστές. θα αναφερθώ σε δυο ταινίες, το 28 Days Later (2002) του Danny Boyle γιατί το θεωρώ αριστουργηματικό και το Shaun of the Dead (2004) γιατί ενώ είναι παρωδία των ταινιών Zombie αντιμετωπίζει το είδος με απόλυτο σεβασμό.
όπως υποσχέθηκα ακολουθεί μια λίστα των πιο τρομακτικών ταινιών του 21ου αιώνα: Excision 2012 σκην: Richard Bates Jr οι "απροσάρμοστοι" έφηβοι είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ταινιών του είδους αλλά δεν έχεις συναντήσει πιο αντιπαθητικό άτομο από την Πολίν. θα σε κάνει να τρομάξεις αλλά και να γελάσεις αν εκτιμάς το μαύρο χιούμορ.
Inside (αυθεντικός τίτλος À l'intérieur) 2007 σκην: Alexandre Bustillo, Julien Maury η εγκυμονούσα Σάρα έχασε τον άντρα της πριν από τέσσερις μήνες. τώρα μια γυναίκα θέλει το αγέννητο μωρό της.
Kill List 2011 σκην: Ben Whitley
ένας πληρωμένος δολοφόνος αναλαμβάνει μια τελευταία δολοφονία. η τελική σκηνή είναι μια από τις πιο τρομακτικές που έχω δει τώρα τελευταία.
The Orphanage (αυθεντικός τίτλος El orfanato) σκην: J.A. Bayona
μια γυναίκα επιστρέφει στο ορφανοτροφείο που μεγάλωσε και ανακαλύπτει το τρομακτικό μυστικό που κρύβουν οι καινούργιοι φίλοι του γιου της.
Trouble Every Day 2001 σκην: Claire Denis
ένα ζευγάρι αμερικάνων επισκέπτεται το Παρίσι για τον μήνα του μέλιτος. η επιθυμία τους για πάθος και ρομαντισμό θα τους οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια.
The Signal 2007 σκην: David Bruckner, Dan Bush, Jacob Gentry.
μια ιστορία ενός σήματος που εκπέμπεται από τις τηλεοράσεις, τα κινητά και τα ραδιόφωνα και μετατρέπει τους ανθρώπους σε μανιακούς δολοφόνους από τρεις διαφορετικούς σκηνοθέτες που ο καθένας μας προσφέρει τη δική του οπτική γωνία.
Almasy: You're wearing the thimble. Katharine: Of course, you idiot. I always wear it; I've always worn it; I've always loved you.
Στην κατηγορία ''ρομαντικές ταινίες'' τον "Άγγλο Ασθενή'' τον βάζω πρώτο. Ο Άγγλος Ασθενής δεν είναι απλά το χρονικό μιας σχέσης. Είναι ένα μεθυστικό ταξίδι στην ιστορία της ανθρωπότητας, μια ονειρική περιπλάνηση στην εύθραυστη ομορφιά του κόσμου επ' ευκαιρία ενός έρωτα. Οι ιστορικές και καλλιτεχνικές αναφορές που γίνονται είναι συχνές. Οι σκηνές στην περιοχή της Φλωρεντίας είναι ένας φόρος τιμής για μια εποχή της ανθρωπότητας που πέρασε κι άφησε πίσω της έργα τέχνης. Η ευθεία αναφορά στον πατέρα της ιστορίας Ηρόδοτο γίνεται με το βιβλίο του που χρησιμοποιείται σαν ημερολόγιο από τον πρωταγωνιστή Ralph Fiennes. Οι ιστορίες από την πατρίδα του κόμη Αλμάσυ μας μιλάνε για μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί με ευγενείς και τίτλους τιμής. Ακόμα κι οι πρώτες σκηνές με τη δημιουργία πανάρχαιων τοιχογραφιών μέσα στη σπηλιά που δείχνουν ανθρώπους να κολυμπάνε είναι μια μαρτυρία πρωτόγονου προβληματισμού και καλλιτεχνίας. Όλα αυτά θέλουν να εντάξουν την ιστορία μας μέσα στο γενικότερο ρου της ιστορίας. Μιας ιστορίας αγάπης που χάθηκε στον κουρνιαχτό που σήκωσε η έρημος κι η ζωή. Μια ιστορία που αποτελεί απλώς ένα ψήγμα σε ένα συνόλο από τέτοιες ιστορίες. Ιστορίες με νόημα κι αξία για αυτούς που τις έζησαν. Για όλους τους υπόλοιπους απλά μια γλυκόπικρη αναφορά. Κάθε φορά που βλέπω αυτήν την ταινία αντιλαμβάνομαι το πόσο ωραία, το πόσο απαλά κι αριστοτεχνικά ο πρόωρα αποβιώσας σκηνοθέτης Minghella χτίζει το συναίσθημα και τον αισθησιασμό με έναν τρόπο σοβαρό, ειλικρινή, ρυθμικό. Ήδη από την πρώτη σκηνή με το αεροπλάνο να πετά πάνω από τους αμμόλοφους της ερήμου κατευθυνόμενο στον αχανή γαλάζιο ορίζοντα, η όλη ταινία είναι μια μυσταγωγία ρομαντισμού, γλυκιάς μελαγχολίας, γλυκόπικρης ηδονής. Ένας καταδικασμένος έρωτας με φόντο τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην περιοχή της Βόρειας Αφρικής και τη Μέση Ανατολή. Μια μελαγχολική εξιστόρηση του ανθρώπινου βίου. Γεωργία Καλδάνη
είμαι παντρεμένος με την ίδια γυναίκα εδώ και 32 χρόνια έχω την ίδια ερωμένη για 33 ήρθε στο γάμο μου και έκλαιγε στη δεξίωση συνέχισε να κλαίει μετά από ένα χρόνο είχα βγάλει το νεογέννητο γιο μου βόλτα στη πλατεία μας είδε και έβαλε τα κλάματα το κάναμε στα όρθια εκείνο το βράδυ στη τουαλέτα του σουβλατζίδικου της γειτονιάς κάλυψα τη μυρωδιά του σεξ με τζατζίκι. δεν κάνουμε πια σεξ με την ερωμένη με τη γυναίκα πρέπει, συμπεριλαμβάνεται στις συζυγικές υποχρεώσεις αλλιώς δικαιούται διαζύγιο και τη μισή περιουσία τη πολυκατοικία στη Νέα Σμύρνη το κότερο που είναι παρατημένο στη μαρίνα Αλίμου ούτε που θυμάμαι τι χρώμα είναι τη βίλα στη Τζιά που με τόσο κόπο έχτισαν Αλβανοί λιθοξόοι, άριστοι τεχνίτες και λάτρεις της φτηνής μπίρας ονειρεύονται τη μέρα που θα γυρίσουν στους Σαράντα και θα έχουν συζύγους και ερωμένες, φτωχοί μετανάστες θα χτίσουν τις δικές τους βίλες. ο γιος μου είναι εθισμένος στο τζόγο, τη πορνογραφία και τα προφιτερόλ έχουμε χρόνια να μιλήσουμε δεν έχω κάποια σοφία να του κληροδοτήσω μόνο το κότερο αν θέλει. καμιά φορά σκέφτομαι να γυρίσω στο χωριό της μάνας μου να γίνω βαρκάρης ή μελισσοκόμος να μην φοράω γραβάτα. η κόρη μου με λατρεύει τη μέρα του γάμου της της έδωσα τη καλύτερη πατρική συμβουλή τη μέρα που ο εραστής σου πάψει να κάνει σεξ μαζί σου, παράτα τον. Γιώργος Τρίκερι
Θα ‘ναι νύχτα. Μ’ αρέσει να ‘ναι νύχτα. Δε ξέρω ποια νύχτα ακριβώς. Ίσως την πρώτη νύχτα του γάμου σας, μια νύχτα με champions league ή μια νύχτα που κάτσατε μέσα να φάτε pizza και να δείτε τη Season 6 από “Friends”. Μια νύχτα, λοιπόν. Πείτε απλά πως ο προφήτης μας, ήταν ένας άθλιος τζογαδόρος με δυο κάλπικα, χρυσά δόντια που έπαιζε ρουλέτα με τους άλλους προφήτες, γύρω από μια μπλε τσόχα, κεντημένη μ’ όλες τις νύχτες του κόσμου κι η μπίλια έκατσε στη δική του βραδιά, μόνο που δεν είδε ποτέ ποιά γιατί την είχε φορτώσει με τα ρέστα του. Ο κόσμος δε θα ‘ναι τόσο διαφορετικός. Να, μόνο οι πολυκατοικίες θα ‘ναι ψηλότερες. Όχι πολύ, ίσα – ίσα να κρύβουν τον ήλιο από κάθε γωνιά, δημιουργώντας μια ρεαλιστική ψευδαίσθηση λονδρέζικης συννεφιάς, από ‘κείνη που ντύνει τον ουρανό τις Wednesdays όταν οι κυλιόμενες σε φτύνουν απ ’το Subway. Θα υπάρχει κι ένα μόνιμο ψιλόβροχο από τ’ απόνερα των κλιματιστικών, αρκετά δυνατό, ώστε όλοι να ‘χουμε μια ομπρέλα μαζί μας. Θα συμβαίνει και το εξής: η βροχή θα δυναμώνει και θα χαμηλώνει ανάλογα με τη θερμοκρασία κλιματισμού στα διαμερίσματα. Έτσι τις πολύ ζεστές μέρες η βροχή θα γίνεται καταιγίδα και τις δροσερές αδύναμη ψιχάλα. Τι έλεγα; Μα, ναι! Θα ‘ναι νύχτα. Θα ‘ναι μια ήσυχη νύχτα. Ο ουρανός θα ‘ναι μαύρος. Τ’ αστέρια θα έρθουν πιο κοντά. Θα πλησιάζουν αργά μέχρι που θα καταλάβουμε πως δεν πρόκειται γι’ αστέρια. Τελικά, θα πρόκειται για τεράστιους ψηφιακούς, λατινικούς χαρακτήρες, γραμματοσειράς Times New Roman που αιωρούνται. Θα ‘ναι ανάκατοι. Θα σχηματίσουν λέξεις κι ύστερα προτάσεις. Ok, όχι «προτάσεις», αλλά κάτι σαν μήνυμα. Ένα απλό, συμβατικό, προειδοποιητικό μήνυμα ολικής καταστροφής και τελειωτικού σφάλματος. Να κάπως έτσι: “ATTENTION!!!!FATAL ERROR!!!!! A Fatal exception OE has Occurred! Application will be terminated You Really Thought Matrix was Too Sci-fi? Wrong! Press ctrl-alt-del Information will be lost. ALL Information will be lost! Το μήνυμα θα πλησιάζει κι οι τεράστιοι, ψηφιακοί, λατινικοί χαρακτήρες, γραμματοσειράς Times New Roman που αιωρούνταν θα πέφτουν χάμω, κατάχαμα μπροστά στα πόδια μας, έτσι που θα μπορούμε να τους πιάσουμε αν δε φοβόμαστε και τόσο. Κάποιοι από μας θα μαζέψουμε μερικούς και θα γράψουμε “HELP!”, άλλοι θα γράψουμε “The End” και να κι άλλα μηνύματα : “My name is Seth Please DON’T Delete me”, “Can I Be saved as backup”, “Google? You are the true god finally? I mean… You seem to have the most of the answers!”, “Is There Any kind of FAQ?”, “That’s it? Or this is all some kind of an update?”, “Stella Je t’aime!”, “Elvis is Alive!”, “LG Life is good!”, “La La La”, “Come with me gia na th vreis na glenthsoume together ki h anamnhsh apo th Greece 8a sou meinei gia Forever!” και πάει λέγοντας! Παράλληλα με το απλό, συμβατικό, προειδοποιητικό μήνυμα ολικής καταστροφής και τελειωτικού σφάλματος θα εμφανιστούν κι άπειρα αρχεία όλων των ειδών. Γύρω στα 7470837430274829837402372874 TB από .flac/.mp3/.jpeg/.mp4/.avi/.exe/.dat/.mkv/.sub/.bmp/.doc και δε συμμαζεύεται θ’ αρχίσουν να σκάνε με φόρα στο έδαφος. Ένα απ’ τα .flac, το πιο ευαίσθητο δηλαδή, θα σπάσει μ’ ένα απαλό και τραγανό crack σαν εκείνο που κάνουν οι σοκολάτες όταν κομματιάζονται. Θα ‘ναι, δηλαδή προτιμώ να ‘ναι, το “Bobby Darin-Beyond The Sea.flac”. Θα σπάσει και θα παίζει παντού στο 100% volume. Από παντού μονάχα αυτό θ’ ακούγεται. Θα είναι το OST, αυτής, της άλλης μιας ιστορίας μου που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου μου! “Somewhere beyond the sea… Somewhere waiting for me…”! Μερικοί θα γουστάρετε και θα το σιγοτραγουδάτε αλλά κάποιοι άλλοι από σας θα ξενερώσετε και θα ψάχνετε, ανάμεσα στ’ άπειρα αρχεία, για τα δικά σας αγαπημένα κομμάτια ώστε να τα σπάσετε και ν’ ακουστούν αυτά. Μαντέψτε… άσχημα νέα! Τ’ άλλα κομμάτια δε θα σπάνε γιατί η ιστορία είναι δικιά μου και θα παίζει το “Somewhere beyond the sea…”οπότε κοπανάτε τα .mp3 όσο θέλετε. Με το που τελειώσει το πρώτο κουπλέ θα ‘ρθω να σε βρω. Θα ‘σαι στην ταράτσα και θα κλαις επειδή η μητέρα σου θα σας αφήσει για να κάνει τη ζωή της, όσο προλαβαίνει, πριν καταστραφεί ψηφιακά το σύμπαν. Ο πατέρας σου αποπροσανατολισμένος εντελώς, μόνος και έρημος θα προσπαθεί να ξεγελάσει τον εαυτό του, πως του είναι αδιάφορη η απουσία της, κατουρώντας με το καπάκι της λεκάνης κατεβασμένο και χωρίς να στοχεύει με ιδιαίτερο ζήλο. Όλα αυτά θα σε χαλάσουν και δε θα ξέρεις πώς να περάσεις την τελευταία βραδιά σου στον κόσμο! Τότε θα εμφανιστώ εγώ. Χαμογελώντας θα σου πω τραγουδιστά «Αγαπητε Κυριε; Τι λέτε; Θα μου χαρίσετε αυτό το χορό στην παραλία;». Εσύ θα με κοιτάξεις καλά, θα με κοιτάξεις λίγο καλύτερα, θα φορέσεις τα κοκάλινα γυαλιά σου και θα συνεχίσεις να με κοιτάς προσεχτικότερα και σα να ήσουν πάντα έτοιμος γι’ αυτή την ερώτηση, θα μου πεις «Όχι! Ποια είσαι εσύ;». Δε σε κατηγορώ. Λογικό είναι ν’ αρνηθείς. Εδώ ο κόσμος καταστρέφεται ψηφιακά κι εγώ, μια αγνωστη από ένα λεωφορείο που δεν κατεβαίνει καν στην ίδια στάση με σένα, θέλω ρομάντζο. Θα πάω στην παραλία να τη βρω με κάνα σπασμένο .jpeg σου. Που σκατά νόμιζα πως θα ‘μαι; Στη Βικτωριανή εποχή; Αλλά για μισό λεπτό. Αυτό είναι το δικό μου τέλος του κόσμου. Εγώ γράφω αυτή την ψηφιακή συντέλεια. Τώρα που το σκέφτομαι, εσύ θα ‘ρθεις να με βρεις. Θα με ικετεύσεις να πάμε να με χορέψεις στην παραλία. Θα σου απαντήσω ψυχρά «Μισό… Πρέπει να δω την ατζέντα μου.», αλλά επειδή δε θα έχω ατζέντα θα κοιτάξω αυτή του πατέρα μου. Θα καθυστερώ επίτηδες για να σε κρατήσω σ’ αγωνία αλλά από κάποιο σημείο κι έπειτα θα καθυστερώ επειδή θ’ ανακαλύπτω πως ο πατέρας μου έχει και μια δεύτερη οικογένεια στα νησιά Τσουι-του-Κο. Θα φτάσουμε στην παραλία και θα πετάξουμε τα παπούτσια μας. Θα το παίζεις ακόμα μεγάλη μούρη και τα ρέστα, αλλά μόλις μυρίσεις τα μαλλιά μου θα με φιλήσεις δειλά στο λαιμό. Θα χορέψουμε ελάχιστα, γιατί θα ‘σαι ατσούμπαλος και θα με πατάς συνέχεια, ώσπου να γλιστρήσουμε και να βουτήξουμε στα νερά. Το μαύρο μου μπλουζάκι θα γίνει μούσκεμα. Όχι. Καλύτερα άσπρο. Το άσπρο μου μπλουζάκι θα γίνει πολύ μούσκεμα. Ναι, σίγουρα άσπρο! Θα επιπλέουμε πιασμένοι χέρι με στήθος, με θέα την αναπάντεχη ψηφιακή καταστροφή. Ένα μάτσο αρχεία και κώδικες θα πέφτουν απ’ τον ουρανό και θα βουτούν, οι περισσότεροι στη θάλασσα, κάνοντας «μπλουμ», ενώ ο Bobby Darin θα συνοδεύει ευγενικά “Somewhere Beyond the Sea…”. Οι άνθρωποι θα κάνουν από μια ευχή κάθε φορά που θα βλέπουν κάτι να πέφτει χωρίς, ωστόσο, να έχουν την παραμικρή ιδέα πως σ’ αυτές τις τελευταίες ευχές επεξεργασμένες από έναν αυστηρά εξειδικευμένο αλγόριθμο που ξεχωρίζει τις γενικές επιθυμίες μέσω τιποτένιας διαδικασίας θα βασιστεί το επόμενο update του σύμπαντος. Δυστυχώς κι ευτυχώς, μιας και τις ευχές θα τις κάνουμε εμείς οι ίδιοι και μάλιστα την ώρα που τελειώνει ο κόσμος και εν αγνοία της σημασίας τους αλλά και απαλλαγμένοι από κάθε αίσθημα ευθύνης, ο κόσμος δε θα διαφέρει και πολύ. Θα ‘ναι ίδιος σχεδόν, λίγο πιο πρακτικός και διεστραμμένος. Οι γυναίκες θα έχουν περίοδο κάθε σαράντα μέρες ενώ οι άντρες θα διαρκούν 4 λεπτά παραπάνω στο sex. Οι Beatles θα διαλυθούν ένα χρόνο αργότερα και κανείς δε θα σκοτώσει τον John Lennon. Ο Stanley Kubrick θα ζήσει πολύ περισσότερο.....κλπ. Όμως τώρα πρέπει να κατέβω. Ακούστηκε το "Ντιν" κι άναψε η ειδοποίηση "ΣΤΑΣΗ-ΣΤΟΠ". Πάλι δεν πρόλαβα να πατήσω το κουμπί! Η αλήθεια είναι πως η αγαπημένη μου ιστορία που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου είναι μια άλλη. Εκείνη που μια τεράστια φωτιά σαν τα μαλλιά της Ραπουνζέλ θ’ ανάψει στο κέντρο του κόσμου και θα καίει αργά τα πάντα. Όλοι θα κάνουμε ένα τεράστιο κύκλο γύρω της. Ύστερα θα σηκωνόμαστε ένας – ένας, θα λέμε τη σημαντικότερη ιστορία από εκείνες που ζήσαμε ή ακούσαμε ή ακόμα πιο σπουδαία φτιάξαμε με τη φαντασία μας και αφού τη λέμε θα πέφτουμε να καούμε στη φωτιά. Ο επόμενος κόσμος θα βασιστεί σ’ αυτές τις ιστορίες που θα πούμε γύρω απ’ τη φωτιά. Αυτή είναι η αγαπημένη μου άλλη μια ιστορία που αφορά σ’ ακόμα ένα τέλος του κόσμου αλλά έχει μια εξαιρετικά απαγορευτική, τεχνική δυσλειτουργία που την κάνει κομμάτι άδικη ρε γαμώτο. Να βλέπετε… ο πρώτος που θα σηκωθεί δε θα προλάβει ν’ ακούσει καμιά ιστορία παρά μόνο τη δικιά του κι ο τελευταίος θ’ ακούσει όλες τις ιστορίες αλλά κανείς δε θ’ ακούσει τη δικιά του. Μαρίνα Οζόριο
Τη «γιορτή» για το κινούμενο σχέδιο συνδιοργανώνουν το ελληνικό παράρτημα της Ένωσης Δημιουργών Κινουμένων Σχεδίων ASIFA (Association Internationale du Film d’Animation), τα ελληνικά φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων Animasyros και Be There! Corfu Animation Festival, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, το ΤΕΙ Αθηνών, τον ΑΚΤΟ και το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος. Έτσι λοιπόν την Παρασκευή 24 Οκτωβρίου, ημέρα που γιορτάζεται από όλες τις χώρες μέλη της ASIFA μεταξύ 17 και 31 Οκτωβρίου, σε ανάμνηση της πρώτης δημόσιας προβολής κινουμένων σχεδίων που έγινε την 28η Οκτωβρίου 1892 στο Παρίσι, θα προβληθούν ταινίες από την Πολωνία, πανόραμα ελληνικών και ξένων ταινιών που προβλήθηκαν στα Φεστιβάλ Αnimasyros 7.0 και 4ο Be there! Corfu Animation Festival και επιλογές φοιτητικών ταινιών από τις ελληνικές σχολές κινουμένων σχεδίων. Το πρωί της ίδιας ημέρας θα προβληθεί στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος η γαλλική ταινία μεγάλου μήκους κινουμένων σχεδίων για παιδιά «La Prophetie des Grenouilles» («Η Προφητεία των Βατράχων») με ελληνικούς υπότιτλους. Η ημερίδα θα λάβει χώρα στο αuditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Theo Angelopoulos (Σίνα 31). Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό. Επίσης το Σάββατο 25 Οκτωβρίου, από τις 10.00 ως τις 18.00, το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος και το γραφείο Campus France διοργανώνουν μια ημερίδα αφιερωμένη στις καλλιτεχνικές σπουδές στη Γαλλία, με είσοδο ελεύθερη. Οι Έλληνες φοιτητές θα έχουν τη μοναδική ευκαιρία να συναντήσουν εκπροσώπους φημισμένων γαλλικών ιδρυμάτων animation, design, γραφικών τεχνών, ζωγραφικής, μόδας κ.α., και να έχουν άμεση πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικά με τις σπουδές, τις διαδικασίες εγγραφής και τα προγράμματα καλλιτεχνικών σπουδών. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την ημερίδα «Καλλιτεχνικές σπουδές στη Γαλλία»: Γραφείο Campus France στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος / Patricia Savary / Τηλ. 2103398653. πηγή: flix.gr
Χωρίς δικαίωμα ερωτεύονται δυο πεινασμένοι έφηβοι στην Αιθιοπία. Δικαίωμα να ερωτευτούν δεν έχουν δυο άνδρες μέσα σε μια γιορτή με κόσμο που χορεύει ένα αδιάφορο ποπ κομμάτι. Ούτε μια νοικοκυρά χρόνια παντρεμένη με δυο μεγάλα παιδιά δε μπορεί να ερωτευτεί αυτόν τον περίεργο πελάτη του διπλανού μεσιτικού γραφείου, που έρχεται εδώ και ένα μήνα σχεδόν την ίδια ώρα κάθε Τετάρτη μεσημέρι με ένα καφέ μισοτελειωμένο και ένα περπάτημα σαν τρεχαλητό ντροπιασμένο. Μα ούτε περισσότερη ευκολία να εκφράσει τα συναισθήματά του μπορεί ένας άνθρωπος που αφιερώνει τη ζωή του σε οποιοδήποτε σχεδόν ιδανικό θρησκείας, γιατί θα βεβηλώσει το ίδιο το δόγμα της ιδεολογίας του. Αυτοί δεν έχουν δικαίωμα να ερωτευτούν και αν τύχει και ερωτευτούν πρέπει να το καταπιούν μαζί με το σάλιο τους, ώστε να το διαλύσουν με ένα πηχτό οξύ… ειδικά παραγόμενο από το σώμα τους για αυτές τις άβολες καταστάσεις. Να εγκλωβίζεται το συναίσθημα μέσα στο στομάχι σου σβέλτα και ανυπόμονα, πριν γίνει ένα μικρό κουβάρι και γδούπος για τους άλλους έρωτες, τους κανονικούς. Βέρα J. Φραντζή για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ.
η ζωή μαζί σου είναι ένας παράδεισος που δεν τον έψαχνα καν δεν ήξερα πως υπήρχε είναι πίτσα σοκολάτα διήγημα του Φιτζέραλντ πριν τρελαθεί η Ζέλντα και πέσει σε κατάθλιψη ένας περίπατος στη παραλία το Φθινόπωρο μπορείς να βουτήξεις αν θέλεις ή να χορέψεις πάνω στα βότσαλα μια υδάτινη διαδρομή σε ένα βαθύ μπλε που δεν το φοβάσαι πια γιατί είμαι δίπλα σου σε θωπεύω μέσα στο νερό με καλλιγραφικές κινήσεις ένας ερωτύλος ιππόκαμπος που βρήκε στα μάτια σου το ονειροπόλημα του και δεν χορταίνει τα φιλιά σου. ζωγραφίζω μια μελλοντική ανάμνηση όταν θα καθόμαστε στο μπαλκόνι και θα μας έρχεται στο νου η ίδια μας η ζωή σαν γαλλική ταινία. Γιώργος Τρίκερι
Μετάφραση: Θανάσης Θ. Νιάρχος Προσωπικώς δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την τέχνη μου, αλλά δεν τοποθέτησα ποτέ την τέχνη αυτήν πάνω απ’ όλα. Αν, αντίθετα, μου είναι απαραίτητη, αυτό συμβαίνει γιατί είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους ανθρώπους, και μου επιτρέπει να ζω, έτσι όπως είμαι, στο ίδιο επίπεδο με όλους τους άλλους. Η τέχνη δεν είναι στα μάτια μου μοναχική απόλαυση, είναι μέσο να συγκινεί κανείς το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων, προσφέροντάς τους προνομιούχα εικόνα των κοινών πόνων και ευχαριστήσεων – δεν επιτρέπει στον καλλιτέχνη ν’ απομονωθεί, τον υποτάσσει στην πιο ταπεινή και την πιο παγκόσμια αλήθεια. Και συχνά αυτός που διάλεξε τη μοίρα του καλλιτέχνη, γιατί αισθανόταν διαφορετικός, μαθαίνει πολύ γρήγορα πως δεν θα θρέψει την τέχνη του όντας διαφορετικός, αλλά ομολογώντας την ομοιότητά του με τους άλλους. Ο καλλιτέχνης σφυρηλατείται μέσα σ’ αυτό το συνεχές πηγαινέλα από τον εαυτό του στους άλλους, ανάμεσα στην ομορφιά, που δεν μπορεί να την αρνηθεί, και την κοινότητα, απ’ όπου δεν μπορεί να ξεριζωθεί. Γι’ αυτόν το λόγο οι αληθινοί καλλιτέχνες δεν περιφρονούν τίποτε· υποχρεώνονται να κατανοήσουν αντί να κρίνουν. Και αν πρέπει να πάρουν μια θέση σ’ αυτόν τον κόσμο, δεν μπορεί να είναι παρά η θέση σε μια κοινωνία όπου, σύμφωνα με το μεγάλο λόγο του Νίτσε, δεν θα βασιλεύει πια ο κριτής αλλά ο δημιουργός, είτε είναι διανοούμενος είτε εργάτης. για να διαβάσεις ολόκληρη την ομιλία πάτησε εδώ.
Με ένα χάλκινο τέθριππο με τη θεά Νίκη από τη συλλογή του Θεόφιλου Χάνσεν, που αποτελεί μέρος της έκθεσης «Ελληνική Αναγέννηση: Η αρχιτεκτονική του Θεόφιλου Χάνσεν (1813-1891)» η οποία πραγματοποιείται στο Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Β. & Μ. Θεοχαράκη, το Μουσείο Ακρόπολης θα υποδεχθεί το κοινό του την Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014, ημέρα της εθνικής επετείου. Την ίδια ημέρα, με ελεύθερη είσοδο, από τις 8:00 έως τις 20:00, με αφορμή το έκθεμα, οι αρχαιολόγοι- φροντιστές του Μουσείου θα παρουσιάσουν στους επισκέπτες την επίδραση των γλυπτών της Ακρόπολης στη δημιουργία της ελληνικής Αναγέννησης στον δυτικό κόσμο. Το τέθριππο, το οποίο προέρχεται από το Μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιένης, θα παραμείνει στο Μουσείο Ακρόπολης έως τις 18 Ιανουαρίου. Πληροφορίες για το πρόγραμμα των παρουσιάσεων θα ανακοινωθούν σύντομα στην ιστοσελίδα www.theacropolismuseum.gr.
Αποφάσισε ο Αέρας μια μέρα να κάνει ζαβολιές. Να κατεβεί χαμηλά και να πειράξει όποιον έβρισκε. Να ανακατέψει μαλλιά,να στροβιλίσει τη σκόνη σαν μπαλαρίνα ,να κυνηγήσει τα φύλλα,να λυγίσει τα δέντρα,να κοκκινίσει κοριτσίστικα μάγουλα. Δεν ευχαριστιόταν όμως, Ήθελε λίγη παραπάνω δράση,λίγη ακόμα ένταση. Έτσι πήγε προς το Νερό, Δεν του άρεσε η γαλήνη του και σκέφτηκε να το ξεσηκώσει λίγο ,να το ταράξει,να το ζωντανέψει. Στην αρχή φύσηξε απαλά ,ένας σιγανός ψίθυρος ,μια πνοή και το Νερό ρίγησε. Ο Αέρας χαμογέλασε και συνέχισε το φύσημα πιο δυνατά ,προκαλώντας ανατριχίλα και γλυκιά αναστάστωση στον υδάτινο γίγαντα . “Τι πας να κάνεις? “ρώτησε ,μα ο Αέρας δεν απάντησε και συνέχισε το αλλόκοτο παιχνίδισμα. Φυσούσε δυνατά και το Νερό άρχισε να κυματίζει. Δεν μπορούσε να καταλάβει αυτό το παράξενο παιχνίδι,δεν ήξερε αν του άρεσε ή όχι. Σα μαγεμένο χόρευε στον ανεξέλεγκτο ρυθμό του Αέρα. Αφέθηκε ανίκανο να σταματήσει να φουντώνει ,να ξεσηκώνεται ,να φουσκώνει ,έτοιμο να πλημμυρίσει τα πάντα γύρω του. Ο Αέρας το οδηγούσε όπως ο μαέστρος διευθύνει την ορχήστρα του και οι Θεοί από ψηλά κοιτούσαν άφωνοι, αυτό το ασύλληπτο ταίριασμα. Σαν μία πάλη δύο σωμάτων ,χωρίς νικητή και νικημένο, ένα σμίξιμο ηδονικό και τόσο απόλυτο. Το Νερό δεν άντεξε και ξεχείλισε ,έφτασε στη Γη και την πότισε .Η Φωτιά παρατηρούσε από μακριά ,περιμένοντας τη σειρά της ,να νοιώσει το άγγιγμα του Αέρα μέσα της ,να του δείξει πως δεν φοβάται το πέρασμά του από πάνω της. Να δούνε όλοι πόσο ζωηρή γινόταν μόλις την ακουμπούσε . Ωωω!!! πόσο δύναμη είχε αυτό το στοιχειό της φύσης. Όλα τα ανακάτευε, όλα τα ξεσήκωνε ,όλα τα ξυπνούσε από το λήθαργο τους. Δεν καθόταν λεπτό ήσυχος. Το Νερό δεν άντεχε άλλο κι άρχισε τα παρακάλια. Ανέβηκε ψηλά στα σύννεφα εκλιπαρώντας για λίγη βοήθεια. Τα σύννεφα αρνήθηκαν και το έστειλαν πίσω ,μεταμορφώνοντας το σε όμορφες στρόγγυλες σταγόνες ,που έπεφταν σιγά σιγά ,επάνω στα πρόσωπα ενός ζευγαριού που ορκιζόταν αιώνια αγάπη. Μπλέχτηκε στα δάκρυα τους και κύλησε στη Γη ,που θυμωμένη με τον Αέρα του ζητούσε να σταματήσει το παράλογο παιχνίδι του. Άρχισε να βραδιάζει ,ο Αέρας ικανοποιημένος που ζωντάνεψε το ήρεμο Νερό ,σταμάτησε να φυσά δυνατά ,κόπασε την δύναμή του κάνοντας την κάθε του κίνηση να θυμίζει τρυφερό φιλί. Το Νερό καταλάγιασε την ορμή του ,ίσα που κυμάτιζε απαλά και σε λίγο χαιρέτησε το Φεγγάρι με ένα τελευταίο ρίγος πριν γαληνέψει τελείως. Ο Αέρας πέταξε ψηλά ,σφυρίζοντας χαρούμενος μέχρι που ξέπνοος ακούμπησε στα σύννεφα .σχεδιάζοντας την επόμενη ζαβολιά του! Μαρίνα Οζόριο
