Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

μέσα στα μάτια


σαν σε κοιτάζω μέσα στα μάτια
γίνεται ο κόσμος τόσο πλάτυς
κ άλλες φορές είναι κομμάτια ,είναι σκοτάδι, είναι πληγή...

μέρες που τρέξαν μεσ'τα δωμάτια
στίγμες που γίναν φωτιά και σιωπή ,μα μεσ΄τα χέρια σου εγώ ανασαίνω
κι άλλοτε πάλι μου φεύγει η πνοή...

Μαζί σ'ενα σώμα υπάρχουμε ακόμα,
υπάρχουμε ακόμα σαν τέλος κι αρχή,
μα πες μου σταλήθεια αν τα δεσμά μας
είναι τα καράβια που χες ονειρευτεί
κ αν οδηγούν στης ψυχής τα παλάτια
ή μήπως έχουν κ αυτά γελαστεί.
Μέσα στα μάτια είναι τα παλάτια,
που γίναν κομμάτια και ψάχνουν μορφή...


Άννα Τσαμ Αναστο.
(19 και κάτι μηνών)