Κυριακή απόγευμα

Πλήξη ή επιθυμία για περισσότερες επιθυμίες; 
Οι αναμνήσεις μας είναι το αντίστροφο των ελπίδων μας. Αλήθεια για ποιον στίχο σου έκλαψες λιγότερο Τσιτσάνη μου..;
Πόσο με θλίβουν οι ατέλειωτες ώρες της Κυριακής. Είναι και αυτό όμως ένα είδος τεμπελιάς! 
Ο Θεός όταν δεν έκανε τίποτα, τι έκανε; Πως περνούσε όλον αυτόν τον τρομακτικό ελεύθερο χρόνο του; 
Αν δεν υπήρχε η Κυριακή θα ολοκλήρωνε τον Κόσμο; 
Καθώς λύνω αυτό το ερώτημα, δεν συνεχίζω να παραμένω αδρανής; 
Πως φαίνεται η επίδραση του Big Lebowski στο μυαλό μου! 
Είναι χειρότερο να φοβάμαι η να βαριέμαι; Πάντα ήμουν αναποφάσιστος αλλά έτσι μπορούσα πάντα να είμαι ευέλικτος. 
Πάντα ήθελα να ταξιδέψω σε ολόκληρο τον κόσμο. Όχι απλά για να αλλάξω μέρη, αλλά ιδέες. 
Η πραγματική μου πατρίδα παραμένει όμως η παιδική μου ηλικία.Έχω ξεχάσει το χαμόγελο σου. Αλήθεια τι φορούσες την τελευταία φορά που σε είδα; 
Βράδιασε ας ανοίξω την τηλεόραση να δω τα γκολ της αγωνιστικής. 
Έρχεται Δευτέρα. Ακόμα μια λακκούβα στον δρόμο προς την επόμενη Κυριακή. 

Π. Πόντικας.

Γράμμα σε έναν εραστή

«…Kι είσαι ξέχειλος από ανθρώπινα πεπρωμένα.

…ένα καινούργιο ζευγάρι ανεβαίνει κιόλας τη σκάλα

έτοιμο να ριψοκινδυνέψει την ψυχή του στη μεγάλη

αβεβαιότητα του έρωτα….»

Τάσος Λειβαδίτης



Και εγώ

Και εσύ. Και μαζί.

Γυμνοί στο κρεβάτι. Ένα ανοιχτό παράθυρο και εμείς να κοιτάμε έξω. Δίπλα οι ανάσες μας και ο ένας στο μυαλό του άλλου. Και εικόνες που θα με μαθαίνεις από τον κόσμο, αυτόν τον έξω από τον παράθυρο. Και άπραγοι και κουρνιασμένοι και διπλωμένα τα σκέλια μας. Και όνειρα στο τρίγωνο του φωτός του ήλιου που πέφτει στο σεντόνι. Εκεί στην αιχμή της άκρης κάθομαι εγώ… και εσύ απλώνεσαι στο υπόλοιπο απέραντο. Στριμωγμένα και απλωτά. Μου μιλάς και σου μιλάω. Φιλιά και αφή.

Μια μικρή παράγραφος για αυτά τα σώματα τα δανεικά. Άλλων είναι και το ξέρουμε. Αλλά εκείνη τη στιγμή λίγο βρισκόμαστε εκεί.

Με βοηθάς και με τραβάς. Το χέρι μου ρίχνεις στον ώμο σου, όταν είμαστε έξω. Παρότρυνση είναι αυτό μεγάλη. Και εγώ πτυχώνομαι δίπλα σου, αν και η σωματικότητά μου είναι λίγο πιο υλική από τη δική σου. Και γι’αυτό με κατακρίνεις και εγώ σου θυμώνω.

Και μετά σου γελάω. Και γελάς και εσύ. Και ρυτιδώνεις λίγο στη γωνία του ματιού σου. Δεν είσαι παιδί. Κοντεύεις τα σαράντα. Δε φέρεσαι σαν παιδί. Σαν παιδί όταν φέρεσαι, με κουράζεις. Παιδί θέλω να είμαι εγώ και εσύ να με τιθασεύεις.

Πυκνά στα γράφω. Και δε ξέρω πιο απλά να τα χρωματίσω. Με νερό και τέμπερες, τα βρέχω, να τα αποχρωματίζω… να μη τα θυμάμαι.

Δεν πληγώνομαι από εσένα. Μονάχα ευτυχία από δυο ζευγάρια χέρια μπλεγμένα, δυνατά.

Και δυο τσακισμένα φύλλα στη γωνία της σελίδας 47. Τώρα το άρχισες το βιβλίο. Διάλεξες και μια φράση ήδη. Την υπογράμμισες με μολύβι αχνά. Η γραμμή δεν ακολούθησε την τελευταία λέξη της πρότασης… μέχρι ενός σημείου έφτασες με την τροχιά που χάραξες. Με μας να τραβήξεις τη γραμμή ως το τέλος. Στην τελεία θα είμαστε εμείς σκαρφαλωμένοι. Θα έχουμε γδαρμένα γόνατα . Αυτά θα είναι η αγάπη μου για σένα.

Θα σου έχω σαλιώσει το μικρό σου δαχτυλάκι.

Είσαι πυρωμένο ερωτευμένο σώμα, στην κοιλιά μου ζεστό σώμα, στα πόδια μου κατακόκκινη αγάπη και σώμα. Αυτή είναι η μοναδική υπόσχεση που μπορεί να σου δώσει ένα ελεύθερο, ένα θρασύ.

Και τώρα πάω.

Εσύ είσαι.


Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

soulpie cinema presents ...Short Term 12 (ελληνικός τίτλος: μικρά όμορφα πλάσματα)

Η Γκρέις είναι μια νεαρή επόπτρια ενός ιδρύματος για προβληματικούς εφήβους. Το Short Term 12 είναι η ιστορία της. Ο Destin Daniel Cretton ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας είχε δουλέψει σε ένα τέτοιο ίδρυμα. Χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του για να να κάνει μια μικρή μήκους ταινία με τον ίδιο τίτλο το 2009. Προφανώς αυτό δεν στάθηκε ικανό να ξορκίσει τους δαίμονες με τους οποίους ήρθε αντιμέτωπος μέσα σε αυτό το ίδρυμα και αποφάσισε να αφηγηθεί την ιστορία ξανά στη πλήρη της διάσταση.  Το Short Term 12 είναι μια σκληρή ταινία αλλά  είναι και μια ιδιαίτερη ταινία γεμάτη αληθινούς  χαρακτήρες που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την κόλαση της καθημερινότητας.

Μια κόλαση την οποία δημιούργησαν οι άνθρωποι που θα έπρεπε να τους αγαπούν.

Η  Γκρέις όπως και τα υπόλοιπα παιδιά του ιδρύματος επειδή έχουν κακοποιηθεί τους είναι σχεδόν αδύνατο να εμπιστευτούν και να ανοιχτούν συναισθηματικά. Αυτό όμως είναι ο μοναδικός τρόπος να λυτρωθούν. Βλέποντας τη ταινία θυμήθηκα τα λόγια του Όσκαρ Γουάιλντ  «όλοι στον ίδιο βούρκο με σκατά ζούμε, απλώς ορισμένοι κοιτούν προς τα αστέρια»

Αν δεις το Short Term 12 ίσως καταφέρεις να διακρίνεις τα αστέρια στα μάτια αυτών των παιδιών.

Γιώργος Τρίκερι

οι μουσικές του Σινεμά

Πρωταγωνίστρια ή όχι, η καλή μουσική μπορεί να έχει σημαντικό ρόλο σε μια ταινία. Είτε συμπληρώνει τους πρωταγωνιστές είτε συμβάλλει καθοριστικά στην ανάδειξη των χαρακτήρων τους. Ένα καλό soundtrack ωστόσο μπορεί να ξεχωρίσει, ακόμα κι αν η ταινία δεν είναι συνολικά καλή.

West Side Story (1961)

Μια από τις καλύτερες σύγχρονες μεταφορές της ιστορίας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας και ένα από τα καλύτερα musical που έχω δει. Οι αντίπαλες "οικογένειες" είναι δύο συμμορίες και η ιστορία διαδραματίζεται στη Νέα Υόρκη. Η μουσική δίνει το ρυθμό και αφήνει την ιστορία να ξετυλιχθεί μπροστά στα μάτια του θεατή.

Goldfinger (1964) 

Πέρα από τα gadgets, το μαρτίνι του και την Aston Martin του, ο James Bond χρειαζόταν και την κατάλληλη μουσική να συνοδέψει τις αποστολές του. Δυσκολεύτηκα να διαλέξω, αλλά η φωνή της Shirley Bassey στην ταινία Goldfinger με κέρδισε.

2001: A Space Odyssey (1968)

Και soundtrack να μην είχε, η ταινία αυτή ήταν, είναι και θα είναι η καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας που έχω δει. Ωστόσο, η πολύ καλή επιλογή ορχηστρικών κομματιών συμπλήρωσε και συνέβαλε στην απόδοση της ατμόσφαιρας, που ήθελε να δημιουργήσει ο Kubrick.

Blade Runner (1982)

Στην αρχή της καριέρας του (όπου γύριζε ταινιάρες), ο Ridley Scott επέλεξε το δικό μας Vangelis, προκειμένου να συνθέσει την μουσική της ταινίας Blade Runner. Ο τελευταίος έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα και έντυσε μουσικά μια από τις καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας.

Pink Floyd The Wall (1982)

Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πούμε πολλά για την συγκεκριμένη ταινία ή το soundtrack. Oι Pink Floyd θέλησαν να μας διηγηθούν με εικόνες την ιστορία και την σημασία του The Wall και των τραγουδιών του και αυτό ακριβώς έκαναν.

Amadeus (1984)

Η ιστορία του μεγάλου Wolfgang Amadeus Mozart, διηγούμενη από τον ανταγωνιστή του Antonio Salieri. Ένα ταξίδι στις δημιουργίες ενός εκ των σπουδαιότερων συνθετών της κλασικής μουσικής.

Singles (1992)

Πέρα από τις ιστορίες των πρωταγωνιστών, η ταινία Singles εξιστορεί την άνοδο της grunge μουσικής σκηνής στην Αμερική (και πιο συγκεκριμένα στο Seattle) στις αρχές της δεκαετίας του '90. Στο soundtrack περιλαμβάνονται ονόματα, όπως οι Pearl Jam, οι Soundgarden και οι Alice in Chains.

The Last of the Mohicans (1992)

Το theme song αυτής της ταινίας έχει χρησιμοποιηθεί από τους πάντες μέχρι αηδίας. Ωστόσο, αυτό δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μας κάνει να ξεχνάμε μερικές από τις ωραιότερες συνθέσεις των Trevor Jones και Randy Edelman, οι οποίες έντυσαν μουσικά μια εξαιρετική ιστορία.

Trainspotting (1996)

Μέχρι σήμερα, θεωρώ την συγκεκριμένη ταινία μια από τις πιο παράξενες, αλλά και πιο χαρακτηριστικές αγγλικές παραγωγές που έχω δει. Παράλληλα, το soundtrack της είναι από τα πιο ταιριαστά soundtrack που έχω ακούσει σε ταινία και περιέχει ονόματα όπως ο Iggy Pop, οι New Order και οι Blur.

Grosse Pointe Blank (1997)

Μια εξαιρετική "μαύρη" κωμωδία, με πρωταγωνιστή τον John Cusack στο ρόλο ενός πληρωμένου δολοφόνου. Το soundtrack της περιλαμβάνει επιτυχίες της δεκαετίας του '80, με τους Violent Femmes και The Clash να ξεχωρίζουν.

Man on the Moon (1999)

Η συγκεκριμένη ταινία αφορά τη ζωή του Andy Kaufman, ενός ηθοποιού και "διασκεδαστή" (entertainer - είναι η πιο κοντινή μετάφραση, αν και δεν αποδίδει ακριβώς το νόημα). Το soundtrack συνέθεσαν οι R.E.M

The Matrix (1999)

Ένα ακόμη εξαιρετικό ταίριασμα ιστορίας-μουσικής. Η techno και η metal συνδυάζονται ιδανικά, ώστε να βοηθήσουν στη διήγηση της ιστορίας του Neo και την είσοδό του στον κόσμο του Matrix.

High Fidelity (2000)

Η ιστορία ενός ανθρώπου, που δεν ξέρει τι θέλει, τι του φταίει και για ποιο λόγο δεν πετυχαίνει στις σχέσεις του. Ένα ήταν και είναι το κυρίαρχο στοιχείο στη ζωή του: η μουσική. Ένας από τους λιγότερο γνωστούς ρόλους του John Cusack, σε μια ενδιαφέρουσα ιστορία με πολύ καλή μουσικη

Garden State (2004)

Η υπόθεση της ταινίας ίσως να μην είναι και η πιο πρωτότυπη, ωστόσο ο τρόπος που τη διηγείται ο Zach Braff και η μουσική που επέλεξε για να την συνοδεύσει, δημιουργούν ένα ωραίο σύνολο και μια ταινία που αξίζει να παρακολουθήσεις.

Into the Wild (2007)

Μια ταινία, την οποία λάτρεψα για την ιστορία της και τα πανέμορφα τοπία που περιλαμβάνει. Όλα αυτά συμπληρώνονται ιδανικά από την πρώτη solo δουλειά του Eddie Vedder των Pearl Jam, τον οποίο διάλεξε προσωπικά ο Sean Penn για το soundtrack της ταινίας.

The Boat That Rocked (2009)

Ένα πειρατικό ραδιόφωνο πάνω σε ένα πλοίο και ένα συνεχές πάρτυ. Η ταινία θυμάται την εποχή του πειρατικού ραδιοφώνου στη Βρετανία της δεκαετίας του '60 και μας θυμίζει την (εξαιρετική) μουσική της εποχής εκείνης.

Drive (2011)

Πριν ακόμα βγει η ταινία, είχε γίνει χαμός και όλοι μιλούσαν για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Με το που ξεκινάει η ταινία, με τον Ryan Gosling να οδηγάει βράδυ και το Nightcall να παίζει, μπαίνεις κατευθείαν στο κλίμα. Η υπόλοιπη μουσική (προϊόν του Cliff Martinez) διατηρεί την ίδια ατμόσφαιρα καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας.

Submarine (2011)

Λάτρεψα την συγκεκριμένη ταινία για την σκηνοθεσία της, για τους χαρακτήρες, τα τοπία, αλλά πάνω από όλα, για την πανέμορφη μουσική, αποτέλεσμα της μουσικής ιδιοφυΐας που ακούει στο όνομα Alex Turner (frontman των Arctic Monkeys). Προσωπικά, πιστεύω ότι η ταινία δε θα ήταν ίδια, χωρίς την μουσική αυτή. καμιά ταινία δεν είναι ολόκληρη χωρίς τη μουσική της.

Γεωργία Καλδάνη

breakfast in bed

είναι κι αυτές οι μουσικές μικρά ραβασάκια
ενός ανείπωτου έρωτα γεμίζουν το δωμάτιο με χάδια
είσαι τόσο όμορφη στο πρωινό φως
κι εγώ ο ναυαγός που αναζητώ
την υφή και το άρωμα σου
-μην πας στη δουλειά σήμερα. πάμε βόλτα με το αυτοκίνητο.
είδα το όνειρο που πετούσαμε πάνω από τη θάλασσα.
-ώρα να προσγειωθείς. 
τα λες κάτι τέτοια αλλά δεν σου κρατώ κακία. την θέλεις κι εσύ την μαγεία αλλά έχεις ανάγκη και την λογική.
-η ζωή είναι ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί.
μου αρέσουν οι αφορισμοί σου. απλοί και εύστοχοι. την περασμένη εβδομάδα ήταν ένα κομμάτι χαρτί με τα αρχιτεκτονικά σχέδια ενός ανώτερου όντος κι εμείς ψάχνουμε τη πιο άνετη κάμαρα.
αύριο θα είναι ένας ουρανοξύστης με θολά τζάμια.
εγώ είναι ικανοποιημένος να βγάζω κουνέλια από ένα καπέλο όλη μέρα και να ανακαλύπτω τις κρυφές βαθιές σου γοητείες.

Γιώργος Τρίκερι
  

Δρόμοι

Δρόμος κι οδοί κι εγώ σε κάθε κόκκινο φανάρι να περνάω με 100 να προλάβω ακόμα ένα σου χάδι κι άλλο ένα φιλί και μια κουβέντα. Έγινε γέφυρα η απόσταση που από κάτω λιμνάζουν όλοι μου για σένα οι πόθοι κι όταν λείπεις, κάθομαι να ψαρέψω μία μία τις αναμνήσεις με την φανταστική απόχη της ρεαλιστικής σου αποχής.

Δ.Π.Β.

Mind Control

Εδώ θα μπει το πιάνο, στην άκρη, ο Humphrey Bogart θα στέκεται απόμακρος, κυνικός, με το τσιγάρο μονίμως στο στόμα του. Ο Sam θα σφραγίσει τον φάκελο με τα εισιτήρια. ''...Check it again Sam..'',θα ακούγεται να φωνάζει από μακριά ένας αστυνομικός! Στην πρόχειρη μπάρα με τα ποτά που έφτιαξε ο μικρόσωμος Martini, O James Stewart δείχνει ζαλισμένος. Τον έχει πιάσει Ίλιγγος! Ούτε ο Hitchcock δεν θα περίμενε τέτοια ερμηνεία! ''...δεσμώτες του πάθους είμαστε όλοι...'', θα έγραφε λίγο αργότερα πάνω σε ένα τραπουλόχαρτο που βρήκε πεταμένο στο πάτωμα. Λίγο πιο κάτω ο Charlie Chaplin δείχνει να ξεκουράζεται. Περιπλανιόταν όλη μέρα στους δρόμους για να βρει δουλειά. Τον έχει πάρει ο ύπνος πάνω σε μία καρέκλα, γύρω της, ένα λιοντάρι γλείφει το sandwich που κρέμεται από τα χέρια του. Οι Βόρειοι κατέλαβαν το αγαπημένο τρένο του Buster Keaton. Δεν ξέρω αν θα προλάβει να έρθει για το γύρισμα. Η Annabelle είναι απογοητευμένη. Κοιτάζω τον Jack Lemmon να βάζει κραγιόν στα χείλη του και χαμογελάω. Δείχνει ψηλότερος με τις γόβες! Η Greta Garbo θα στέκεται στο παράθυρο, λιγότερο αινιγματική, περισσότερο χαμογελαστή, ενώ η Simon De Beauvoir θα κάθεται στον καναπέ και θα αναρωτιέται, ''τι γίνεται όταν στα ελαττώματα των γυναικών προστίθενται τα ελαττώματα των ανδρών;'' Ο Jack Nicholson διαβάζει το σενάριο. ''Θα καρφώσω σε μπασκέτα;'', μουρμουρίζει. Αν η ζωή δεν είναι πρόβα, τότε η κάθε μέρα είναι πρεμιέρα! Τελικά μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του ανθρώπου είναι η φαντασία! Άραγε θα έχει επιτυχία η ταινία ή τζάμπα κουβαλήθηκαν όλοι αυτοί στο μυαλό μου! ''..Οι θεατές είναι ήρεμοι βρικόλακες..'', είπε κάποτε ο Jim Morrison, λίγο πριν επιβιβαστεί στο ''κρυστάλλινο πλοίο'' του για πάντα. Το μολύβι και το χαρτί ακόμα περισσεύουν για όλους για να μην παραλύσετε από φανταστικούς φόβους. Και όσοι μας βλέπουν και λένε πως είμαστε τρελοί ακονίζοντας το ψαλίδι της λογοκρισίας, έχουν πάψει να τολμούν και να ονειρεύονται.

Π. Πόντικας

jet set blues

την κάλεσα να έρθει στη καμπίνα μου ...

δεν θυμάμαι που ήταν η καμπίνα αυτή

σε τρένο ή καράβι

στους νευρώνες του βρώμικου μυαλού μου

βρίσκεται γυμνή κι ερεθισμένη

και παίζει με τα προσυναπτικά κομβία

εγώ ο τέλειος εραστής

που λέει τα τέλεια γλυκόλογα

όρθιοι στη τουαλέτα του αεροπλάνου

σε μια ερημική παραλία

κόκκοι άμμου 

κολλημένοι στα κωλομέρια μας

μας γαργαλίζουν

δεν θέλουμε να διακόψουμε

το σοβαρό, πορνογραφικό σεξ

αλλά είναι τόσο αστείο

υπάρχει άμμος στο γλωσσόφιλο μας

και σαν παιδιά

γελάμε.

Γιώργος Τρίκερι

αποτοξίνωση

η μάνα μου βαρέθηκε τους άντρες 
αγόρασε μια μοτοσυκλέτα 
κι ένα πέτσινο παντελόνι
δεν πίνει πια κόκα κόλες
άφησε ένα σακουλάκι πίτουρο βρώμης
στο τραπέζι της κουζίνας για τον πατέρα μου
και το Δεύτερο Φύλο
της Σιμόν ντε Μποβουάρ
για μένα
το σημείωμα της έγραφε:
παραλίγο να πνιγώ
θα διασχίσω την Ιβηρική Χερσόνησο
θέλω να ζήσω πραγματικά. 

ο πατέρας άναψε τσιγάρο 
κι εγώ άρχισα να διαβάζω.
τις γυναίκες οφείλεις να τις καταλάβεις
πριν τις χάσεις.

Γιώργος Τρίκερι

σέλφι από Ανδαλουσία

όσα χωράνε σε μια αγκαλιά

Ας αγκαλιαστούμε με προσοχή
                                                                                                    -Κι αν σπάσεις; Κι αν τσαλακωθώ;
                                      Τρόπος:
                                      Οι προσόψεις των κορμιών μας να είναι σε επαφή. Το μάγουλό μου να κλέβει λίγο-λίγο τη ντροπή του δικού σου –δυο άχαρες πασπαλιές από ρουζ-
                                                                                           Ας γίνει το εξής:
                                                                        Θα κρατήσω την ανάσα μου.
                                                               Εσύ θα ξεφυσάς όπως γουστάρεις.
                                                            Η αναπνοή σου θα δίνει δύναμη και θα πηγαίνουμε προς τα πίσω σου ή προς τα μπροστά μου (όπως το δει ο καθένας) , σαν ανεμόπλοιο .
             Αμπαλάζ. Είμαστε σαν αμπαλάζ.
                                Αμπαλάζ παιδικού δώρου!
                                       -Κοίτα τα σύννεφα. Είναι από μαλλί της γριάς. Τι θες; Άσπρο ή ροζ; Πάρε ροζ .
                                                                                       Αμπαλάζ. Είμαστε σαν αμπαλάζ.
                                                                  Αμπαλάζ παιδικού δώρου.
Μ’ αρέσει όταν είμαστε αγκαλιά. Οι καρδιές μας είναι δίπλα. Οι παλμοί κυματίζουν στα στήθια μας, σαν αναταράξεις από δυο κέρματα ονειροπόλων που βούτηξαν στη λίμνη της πονηρής τσιγγάνας που τα κλέβει για να μπορέσουν τα όνειρα του ενός κέρματος ν’ αντικατοπτριστούν στην επιφάνεια. Κοίτα πως συγκρούονται οι αναταράξεις! Διαλύονται.
                                       Να με συγχωρείς όμως. Δε μπορώ να κρατήσω την ανάσα μου άλλο.
Το ξέρω. Αν ξεφυσάμε κι οι δύο θα μένουμε πάντα εδώ. Κι αυτό το μαλλί της γριάς…
Λιγώσαμε.
         Αμπαλάζ.
Αμπαλάζ παιδικού δώρου. Φοβάμαι πως το αμπαλάζ παιδικού δώρου, σκίζεται πρώτο στη σειρά.
                                             Μη με παρεξηγείς. Πάντα φοβάμαι τις αγκαλιές.
Φοβάμαι που δε βλέπω τα μάτια σου.
Φοβάμαι μην τα κρατάς ανοιχτά εσύ κι εγώ κλειστά και τούμπαλιν. Μην αντικρίσουμε, όσα είναι αλυσοδεμένα στις ράχες μας.Μην κοιτάμε πέρα μακριά. Μην.

Μαρίνα Οζόριο

ποιος είναι ο χειρότερος κακός του κινηματογράφου?

Norman Stansfield-Leon (1994)

Chucky-Child’s Play (1988)

Count Orlok-Nosferatu (1922)

Keyser Soze The Usual Suspects (1995)

Annie Wilkes-Misery (1990)

Alex Forrest-Fatal Attraction (1987)

Lord Voldemort-Harry Potter and the Goblet Of Fire (2005)

Daniel Plainview-There Will Be Blood (2007)

Freddy Krueger-A Nightmare On Elm Street (1984)

John Doe-Se7en (1995)

Gordon Gekko-Wall Street (1987)

Amon Goeth-Schindler’s List (1993)

Jack Torrance-The Shining (1980)

Nurse Ratched-One Flew Over The Cuckoo’s Nest (1975)

Hannibal Lecter-The Silence Of The Lambs (1991)

Darth Vader-Star Wars: The Original Trilogy (1977-1983)

το μοναχικό ταξίδι του Ivan Locke

θα σου πω αυτό που διάβασα πριν δω την ταινία 
-είναι μια ταινία που επί μιάμιση ώρα ένας άνθρωπός οδηγάει και δεν θα βαρεθείς ούτε λεπτό.
Ισχύει. ένας Βρετανός ο Ivan Locke οδηγάει από Μπέρμπιχαμ στο Λονδίνο επί 85 λεπτά για να βρεθεί κοντά σε μια γυναίκα με την οποία έκανε σεξ μια και μοναδική φορά κι απόψε γεννάει το παιδί του. αφήνει πίσω τη δουλειά του, την οικογένεια του γιατί νιώθει την ανάγκη να πράξει το σωστό. 
ο Tom Hardy που ίσως τον θυμάσαι να υποδύεται τον τερατόμορφο εχθρό του Batman στο The Dark Knight rises με κράτησε καθηλωμένο καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας καθώς πολεμάει με τους δαίμονες του με μόνο του όπλο το ασύρματο τηλέφωνο του αυτοκινήτου του. 
ακολούθησε τον κι εσύ στο μοναχικό του ταξίδι.

Γιώργος Τρίκερι

Cine News 27 Σεπτεμβρίου

Καλησπέρα, καλησπέρα τι κάνετε; Πλησιάζει ο Οκτώβριος και όπως μας έλεγαν και στο δημοτικό ''...Το Σεπτέμβρη τα σταφύλια, Τον Οκτώβρη τα κουδούνια...''. Στο ''ΙΙ'' τελικά πήγε το μεγάλο βραβείο των Νυχτών Πρεμιέρας! Ο Μάικλ Μαν επιστρέφει! Πρώτο trailer για το ''Blackhat''. Το ''Inherent Vice'' θα κάνει σύντομα πρεμιέρα στο Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, ενώ Η Ρέιτσελ Μακ'Άνταμς θα είναι τελικά η γυναίκα του ''True Detective''! Έκλεισαν βέβαια και οι ρόλοι των δύο ''Detectives'', Του Κόλιν Φάρελ και Βινς Βονς! Άντε γιατί μας κουράσατε.... O Roger Waters συνεχίζει να ''προκαλεί'' καθώς ερμήνευσε με συνοδεία ακουστικής κιθάρας το καινούργιο του τραγούδι με τίτλο ''If I Had Been God (Lay Down Jerusalem'') που σαφώς και περιέχει πολιτικό, κοινωνικό, ανθρωπιστικό στίχο, - που λέτε; - στην αίθουσα του ευρωκοινοβουλίου όπου και συνεδρίαζε το Δικαστήριο των Λαών με θέμα την εμπόλεμη κατάσταση στη Γάζα!!!
Εννιά είναι οι ταινίες που θα κυκλοφορήσουν την Πέμπτη 02/10 στους κινηματογράφους. Επανεμφάνιση του Ντέβιντ Φίντσερ, η νέα ταινία του Πάνου κούτρα, η μεταφορά του σκανδάλου του Ντομινίκ Στρος – Καν στην οθόνη και η αργεντίνικη ταινία που έκανε πρεμιέρα στις Νύχτες πρεμιέρας, θα κεντρίσουν σίγουρα το ενδιαφέρον σας! ''Gone Girl'', ''Xenia'', Ιστορίες για Αγρίους'', ''Γροθιές στους Τοίχους'', ''Ο Μικρός Νικόλας πάει διακοπές'', ''Welcome to New York'', ''Ήσυχες Μέρες'', ''Rio I Love You'' σπονδυλωτή ταινία στα πρότυπα  των ''Paris Je T'aime''  και ''News York I Love You'', και τέλος η ταινία ''Battery'' με δύο πρώην παίκτες του Baseball να διασχίζουν μια γεμάτη ζόμπι Νέα Αγγλία!!!
Σήμερα έχει γενέθλια η Gwyneth Paltrow κλέινει τα....(άααντα..), ενώ σήμερα είναι η Παγκόσμια μέρα Τουρισμού! Μια μέρα σαν και αυτή μας ''άφησε'' ένας σπουδαίος κωμικός της χρυσής εποχής του Ελληνικού Κινηματογράφου, ο Χρόνης Εξαρχάκος. ''Βανζέλ Παπαντό, Βανζέλ όπως Βαν Γκογκ...''.
Σήμερα στην παράγραφο ''Home Cult & Classic'', θα προτείνω την ταινία ''Brazil''. Ταινία σκηνοθετημένη από τον Τέρι Γκίλιαμ, ένα φιλμ ''γροθιά'', γεμάτο πίκρα και αυτοσαρκασμό! Ο Γκίλιαμ δίνει μια σειρά από κοινωνικές παραμέτρους των μεθόδων λειτουργίας που χρησιμοποιεί το ''σύστημα'', για να πειθαναγκάσει το άτομο (πολίτη, κόσμο, εσένα, εμένα..) σε μια εκούσια αυτολογοκρισία της ελευθερίας του! Τι είπα τώρα;! Όλο αυτό μόνος μου το είπα;!!!
Ξεχωριστά αφιερώματα θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε αφενός από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος από τις 09 έως τις 19 Οκτωβρίου με αναφορά στον Ηλία Καζάν (τα φακελώματα έχουν καταργηθεί – η έτσι νομίζουμε- μπορείτε να πάτε ελεύθερα...), και αφετέρου στην Ταινιοθήκη της Θεσσαλονίκης που ανοίγει την αυλαία της με έξι ταινίες της προ- δικτατορικής περιόδου του Νίκου Κούνδουρου. ''Η Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών'', ''Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών'' (λογικά θα λειτουργήσει και φέτος αφού δεν έχει ''χρέη''), και η ''Εθνική Λυρική Σκηνή'', ετοίμασαν και σας παρουσιάζουν τα νέα τους προγράμματα, επισκεφθείτε τις ιστοσελίδες ή ενημερωθείτε από τα εξουσιοδοτημένα καταστήματα. 
Ελάτε πάμε μία βόλτα για ποτό;! Από τα πιο επιτυχημένα μπαράκια της πόλης , το ''Drunk Sinatra'' κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να γίνει το ''talk of the town'', με υπέροχα cocktails και ψαγμένες μουσικές! Στην είσοδο σας υποδέχεται ποιος άλλος, ο Frank Sinatra, κάτι που σε βάζει απευθείας στο vintage κλίμα του μαγαζιού! Να δοκιμάσετε το cocktail Druk Sinatra (μαύρο ρούμι και άρωμα από εξωτικά φρούτα), ενώ στον υπόγειο χώρο του μαγαζιού φιλοξενούνται σημαντικές εκθέσεις από διάφορους καλλιτέχνες!
Ατάκα της Εβδομάδας που μας πέρασε: Ανήκει δικαιωματικά στον Τζέιμς Κάμερον ο οποίος δήλωσε: ''Η Βασίλισσα ''γουργούρισε'' από ικανοποίηση στο άκουσμα της επικράτησης του ''Όχι'' στο δημοψήφισμα''! Στην Καταλονία άραγε όταν θα ψηφίσουν τον Νοέμβριο θα έχουν φάει πριν πάνε στις ''κάλτσες''..κάλπες ήθελα να πω! Καλά να περνάτε και ότι κάνετε πάντα με στυλ, φαντασία και καλές ταινίες!!!

Π. Πόντικας.

σελίδες ενός ταξιδιωτικού ημερολόγιου

Εκεί που πήγα λοιπόν, είδα πολλά ωραία αλλά και παράξενα πράγματα, είχανε χρώματα και μυρωδιές και γεύσεις. Δεν ήταν πάντοτε όμορφα, αλλά ξέρεις γλυκό μου κι εσύ όταν μεγαλώσεις θα μάθεις πως οι εκπλήξεις σε κρατάνε ζωντανό, και κάνουν το μυαλό σου να δουλεύει.
Που λες, είδα έναν τεράαααστιο ιπποπόταμο να χορεύει βαλς τόσο ωραία που ντράπηκαν όλες οι σχολές χορού και κλείσανε. Είδα ένα αερόστατο πολύχρωμο και παραφουσκωμένο, που όμως το είχανε καρφώσει στο χώμα κι αυτό αργοπέθαινε από κατάθλιψη. Χε, χε, πήγα ένα βράδυ λοιπόν, σσς… μη μας ακούσει κανείς, καήκαμε… πήγα ένα βράδυ που λες και ξερίζωσα όλα τα καρφιά από το έδαφος και μεμιάς το αερόστατο έφυγε μακριά κουνώντας μου το τεράστιο καπέλο που φορούσε για να με ευχαριστήσει.
Δεν ήταν εύκολο αυτό ξέρεις. Α, όλα κι όλα!  Εβαλα όλη μου τη δύναμη, γιατί τα καρφιά είχανε ρίζες βαθιές, είχανε γίνει ένα με το χώμα κι είχανε αγκαλιάσει όλα τα ζωάκια που ζούνε κάτω από την επιφάνεια της γης, τα μυρμηγκάκια, τα σκουληκάκια, τα φιδάκια τα μικρά, τις σαυρούλες, τα ποντικάκια και τους δικαστικούς επιμελητές…
Είδα ψηλά στον ουρανό, ένα μεσημέρι που ο ήλιος έκαιγε, όλα τα πουλιά του κόσμου που μαζεύτηκαν εκεί που ήμουν, χόρεψαν έναν τρελό χορό, μαγευτικό, και μετά τα καημένα έπεφταν ένα ένα στη γη κάτω και σκοτώνονταν, μέχρι που δεν έμεινε κανένα. Κι έτσι εσύ τώρα δεν θα μάθεις τι θα πει κελάιδισμα κανονικό, παρεκτός από τη φωνη της αγάπης γλυκε μου…
Είδα τρένα τεράστια, με άπειρα βαγόνια να ξεδιπλώνονται σα φίδια στις έρημες επαρχίες, και να κατεβάζουν τους επιβάτες τους στη μέση του πουθενά, ενώ περνάγανε από τις αποβάθρες σα δαιμονισμένα, λες και δεν θα ξαναεμφανιστούν σταθμάρχες ποτέ…
Είδα… είδα…
Θέλεις να σου πω κι άλλα ψυχή μου, ή βαρέθηκες;
Θα σου πω.
Είδα ένα χοντρούλη κλόουν που ήτανε λυπημένος, επειδή το τσίρκο που δούλευε έφυγε, ένα βράδυ που αυτός κοιτούσε το φεγγάρι αγκαλιά με την κοπέλα του, σ’ ένα παγκάκι στον Θερμαϊκό. Αλλά του έδωσα μια κουρδιστή μπαλαρίνα (σαν κι αυτή που εχω για να κοιμάμαι τα βράδια, που κάνει γκλιν γκλον…) κι αυτός τη χάρισε στην κοπέλα του και χαμογέλασαν τόσο πλατιά κι οι δυο τους, που απλώθηκε στην παραλία ένα στρώμα γαλήνης κι ευτυχίας, κι όλοι οι άνθρωποι ξάπλωσαν επάνω του και κοιμήθηκαν ήρεμοι εκείνο το βράδυ, έχοντας αφήσει τις ελπίδες τους σε καλά χέρια.
Έπειτα ήμουν σ’ ένα τεράστιο καταπράσινο λιβάδι κι είδα εκεί παπαρούνες χιλιάδες κατακόκκινες κι ανάμεσά τους φράουλες και κυκλάμινα και νάνους και ξωτικά. Και τότε πέταξε από πάνω μας ένας πανέμορφος πελαργός κι άφησε στον καθένα από μια ευχή, που την είχε τυλίξει σε τούλια κι οργαντίνες και την είχε δέσει με κορδέλες ροζ και φούξια. Άνοιξα κι εγώ τη δική μου λαίμαργη και πεινασμένη μα βρέθηκα σ’ ένα μέρος σκοτεινό μωρό μου, που δεν είχε τοίχους πουθενά και δεν τελείωνε, κι από το βάθος άκουγα μοναχά σειρήνες και κλαδιά που σπάνε, κι είδα μέσα στο μισοσκόταδο μια σκάλα, στενή και ραγισμένη, ν’ ανεβαίνει προς τον ουρανό, δεν είχα που αλλού να πάω και φοβόμουν κι έτσι άρχισα να τρέχω προς το μέρος της, κι εκείνη σαν να απομακρυνόταν ολοένα κι εγώ έτρεχα ακόμα πιο γρήγορα, κι εκείνη, κι εγώ, κι εκείνη…
και μια μέρα χτύπησα δυνατά τα πόδια μου στη γη και τινάχτηκα πέρα μακριά και την έφτασα και γαντζώθηκα πάνω της κι ανέβαινα κι ανέβαινα… και κάποια μέρα έφτασα και είδα το σπίτι μας κι η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πάλι καρδιά μου, κι έβγαλα το κλειδί από τη μέσα τσέπη μου -πάντα στη μέσα τσέπη να το βάζεις φως μου κι εσύ, για να μην το χάσεις και δεν έχεις που να λυτρωθείς τα βράδια- κι άνοιξα την πόρτα  και πλύθηκα κι έτρεξα κοντά σου  να σ’ αγκαλιάσω και να σε φιλήσω.
Μωρό μου γλυκό…
Γιατί με κοιτάς μ’ αυτά τα τεράστια μάτια…
Όταν βρέχει, πιτσιλάει το πεζοδρόμιο απόνερα σακατεμένων σαββατοκύριακων χωρίς έρωτα, πάνω στο πανωφόρι μου, και μου το λερώνει. Κάποιοι λυτρώνονται στο διπλανό τριάρι, οι αμαρτίες τους βρωμάνε σα βρεγμένος σκύλος. Δεν καβαλάω τη μηχανή μου γιατί γλιστράει στη γλιτσιασμένη άσφαλτο και πέφτω και σκοτώνομαι, κι άντε μετά να ξαναζήσω όλες αυτές τις ανασφάλειες από την αρχή...
Όταν σταματάει να βρέχει, τεντώνω όλα μου τα ρουθούνια κι ακούω πως ψιθυρίζουν οι τοίχοι όταν φοβούνται. Καθαρίζω τις καρέκλες του κήπου να έρθουν να κάτσουν οι τρομαγμένες δεκαοχτούρες, μα αφήνω τις πιτσιλιές στα τζάμια για να θυμάμαι πως είναι η άφιλτρη ενατένιση των πραγμάτων. Σκληρή μάλλον. Τελικά. Με στίγματα. Πουά.
Όταν μετά νυχτώνει, δε βλέπω τίποτα. Κλείνω τα βλέφαρα, γέρνω λίγο πίσω το κεφάλι -αν ήμουν στο θέατρο θα ήταν ωραία πόζα για αφίσα αυτή, ασπρόμαυρη ή σέπια- χαϊδεύω τις φωνητικές μου χορδές με τον παράμεσο και κάνω ασκήσεις ορθοφωνίας, για να μη με βρει απροετοίμαστο η οντισιόν στο θέατρο με τις τύψεις για την εφηβεία μου.
Όταν ξημερώνει τελικά μια άλλη μέρα, έχω απορίες.
Πόσο θόρυβο κάνουν τα σύννεφα πριν ξαναγίνουν βροχή;

Μαρίνα Οζόριο

Και οι τηλεθεατές έχουν ψυχή!

Η δεκαετία του 90' θεωρείται από πολλούς σταθμός! Δεν χρειάζεται να πω πόσο σημαντική είναι η εφηβεία για κάθε άνθρωπο. Τι να πρωτογράψω για εκείνη την εποχή! Anyway σκοπός αυτού του κειμένου είναι να ''περάσουμε'' όμορφα και οι ''παλιοί'' να θυμηθούν και οι νέοι να μάθουν! Όσων αφορά την τηλεόραση λοιπόν – κοτζάμ τίτλο έβαλα- οι αλλαγές που έγιναν μέσα σε εκείνα τα χρόνια ήταν τεράστιες, αφού η δημιουργικότητας της έφτασε στο απόγειό της, και ας την ''κράζουν''κάποιοι σήμερα που τότε ''τρέλαιναν'' τα μηχανάκια της AGB (ονόματα – υπολήψεις δεν θίγω). Ας θυμηθούμε τις καλύτερες στιγμές της Ελληνικής τηλεόρασης και όχι μόνο! Ήταν μια δεκαετία πολύ δυνατή και μουσικά και κινηματογραφικά. Επαναλαμβάνω θα αναφερθώ στην δεκαετία μόνο του 90'!
Γυρνούσα συνέχεια με μία μπάλα του μπάσκετ! Βλέπετε το μπάσκετ (Ελληνικό αλλά και NBA) τότε ήταν στις δόξες του, πόσοι ξενυχτούσατε για να δείτε τους Σικάγο μπούλς και την παρέα του Τζόρνταν, (εγώ έβλεπα και την παρέα του Χακίμ Ολάζουμ), στον Σκάι, με εκφωνητές των Σκουντή και τον Αλευρά, ύστερα όλοι (κυρίως τα αγοράκια) τρέχαμε να παίξουμε Game boy – παίζαμε όμως και κυνηγητό, κρυφτό, ποδόσφαιρο με τα κουτάκια της Coca Cola, είχαμε την επιλογή να δούμε πολλά παιδικά – αθάνατες φιγούρες, που είχαν όμως και διδακτικό περιεχόμενο- thundercats, scooby doo, τα στρουμφάκια, αστυνόμος σαίνις, χελωνονιτζάκια, φλινστόουνς, ''...ήταν οι καλύτερες εποχές, και ήταν οι χειρότερες εποχές...'', που θα έλεγε και ο Ντίκενς, οι όροι παγκοσμιοποίηση, Ευρωπαική Ένωση, Χρηματιστήριο ακούγονταν για πρώτη φορά, το ''life style'' είχε βρει τον τρόπο να σε ''αποχαυνώσει'' και να το ακολουθούν ''οπαδοί'' του πιστοί! 
Η Ραπ μουσική ωρίμασε, βγήκε από το περιθώριο, για πρώτη φορά είχαμε τόσα πολλά ροκ συγκροτήματα στην Ελλάδα, ενώ το λαϊκό τραγούδι είχε ήδη φθαρεί – αν εξαιρέσουμε κάποιους καλλιτέχνες – Robbie Williams, Mariah Carey, Shakira, Justin Timberlake, spice girls, backstreet boys (Ωχ Παναγία μου), ενώ στην Ελλάδα σίγουρα θα έχετε να θυμάστε τους Λάμπη Λιβιεράτο, Γιώργο Αλκαίο, Λίτσα Γιαγκούση, Στέλιο Κυριαζή. Σάκης Ρουβάς, Γιώργος Μαζωνάκης, Στέλιος Ρόκκος, Νότης Σφακιανάκης και Σωκράτης Μάλαμας ακόμα κάνουν καριέρα! Οι ταινίες που γυρίστηκαν τότε ήταν απλές – χωρίς εφέ- ενώ τα σενάρια και τα σκηνικά πιο προσεγμένα, ''Η Λίστα Του Σίντλερ'', ''Λεπτή Κόκκινη Γραμμή'', ''Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιν'', ''Η Σιωπή των Αμνών'', ''Χορέυοντας με τους Λύκους'', ''Breaveheart'', ''Pulp Fiction'', ''Forrest Gump'', ''Τιτανικός''....είναι χαρακτηριστικές εκείνης της εποχής. Αναδείχθηκαν – μέσα από ταινίες, αλλά και σειρές – νέες, ωραίες και μοιραίες, ''καυτή'' υπενθύμιση στους ''έρωτες'' των αγοριών! Σάρον Στόουν, Ελίζαμπεθ Χάρλει, Γιασμίν Μπλίθ, Σάλμα Χαγιέκ, Κάθριν Ζέτα Τζόουνς...χαμός....
Και φτάνουμε στην τηλεόραση! Το ξεκίνημα της δεκαετίας του 90' μας βρίσκει ''καρφωμένους'' μπροστά από την τηλεόραση να παρακολουθούμε τις πρώτες μεσημεριανές αλλά και βραδινές εκπομπές, τα πρώτα τηλεπαιχνίδια, πολλές ξένες σειρές, αλλά και τις καλύτερες ελληνικές σειρές ,ως επί το πλείστον, κωμικές και σατυρικές, που σίγουρα δεν θα ξεχάσουμε ποτέ! (με τις επαναλήψεις των καναλιών και το internet δύσκολο). ''Ενώπιος Ενωπίω'', ''Μπράβο'', ''Ciao Αντέννα'', ''Ρούκ Ζούκ'', ''Κόντρες'', ''Ο τροχός της Τύχης'', ''Εσμεράλδα'', ''Οι Πεταλούδες ελεύθερα Πετούν'', φυσικά ''καρουζέλ'', ''Η Μαρία της Γειτονιάς'', τα ''δικά'' μας σήριαλ, ''Λάμψη'' και ''Καλημέρα Ζωή''....Όπως ανέφερα και παραπάνω η μεγάλη καινοτομία ήρθε με τις σατυρικές εκπομπές που έκανα την εμφάνιση τους για πρώτη φορά, σχολιάζοντας την επικαιρότητα με χιούμορ, ''Harry Klynn Special Shows'', ''Οι Διαπλεκόμενοι'', ''Δέκα Μικροί Μήτσοι''...
Ποιες όμως σειρές άφησαν εποχή; Ποιες είναι η πιο εμβληματικές σειρές της Ελληνικής Τηλεόρασης; ''Τρεις Χάριτες'', ''Το Ρετιρέ'', ''Χάι Ρόκ'', '' Οι Φρουροί της Αχαίας'', ''Αναστασία'', ''Οι Μεν και οι Δεν'', ''Της Ελλάδος Τα Παιδιά'', ''Πάτερ Ημών'', ''Ντόλτσε Βίτα'', ''Δύο Ξένοι'', ''Και οι Παντρεμένοι έχουν ψυχή'', ''Είμαστε στον Αέρα'', ''Κωνσταντίνου και Ελένης'', ''Άγγιγμα Ψυχής'', ''Εγκλήματα'', ''Η Ζωή μας μια Βόλτα'', ''Ψίθυροι καρδιάς'', ''Λόγω τιμής'', ''Λαβ Σόρι'', και φυσικά στην κορυφή των προτιμήσεων μου – αλλά σίγουρα και της δικά σας- ''Οι Απαράδεκτοι'', με άλλα λόγια, στο 4 της Οδού Αδάμαντος στον Λυκαβηττό θα μπορούσε να είναι το δικό μας σπίτι....
''Παρακαλώ να γελάτε πιο γρήγορα, δεν έχω πολλή ώρα στη διάθεση μου...'' Τάδε έφη Χάρρυ Κλυν!

Π. Πόντικας.

κυκλοφορεί το νέο cd του Thom Yorke

συνεχίζουν τις πρωτοποριακές κινήσεις τους τα μέλη του συγκροτήματος Radiohead στον τρόπο προώθησης του μουσικού τους προϊόντος. πριν από δέκα χρόνια περίπου το συγκρότημα προσέφερε το cd του In Rainbows στη τιμή που επέλεγε ο αγοραστής να πληρώσει (pay-what-you-want)
τώρα ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Thom Yorke προσφέρει τη δεύτερη σόλο δουλειά του  Tomorrow's Modern Boxes μέσω του Bit Torrent στη σχεδόν συμβολική τιμή των 6 δολαρίων. η τιμή ενός cd στις ΗΠΑ είναι γύρω στα 20 δολάρια.
"είναι ένα πείραμα για να δούμε αν ο κόσμος είναι έτοιμος να παρακάμψει τους μηχανισμούς του συστήματος" δήλωσε ο τραγουδιστής "αν αυτό το πείραμα πετύχει θα είναι ο ιδανικός τρόπος ώστε ο έλεγχος της διακίνησης πνευματικής περιουσίας να περάσει στα χέρια των δημιουργών χωρίς την ανάγκη ύπαρξης μεσαζόντων"
θα έχει ενδιαφέρον να δούμε την εξέλιξη του πειράματος. πάντως για την ιστορία μετά το πείραμα του In Rainbows το συγκρότημα επέστρεψε στους παραδοσιακούς τρόπους προώθησης και διανομής.
επίσης για τους ριψοκίνδυνους πειρατές το cd του Yorke διατίθεται ήδη δωρεάν.

Γιώργος Τρίκερι

Touch Of Evil

''Αν θες θέλεις να απαλλαχτείς από τις κακές σου προδιαθέσεις, πρέπει να αποφύγεις τις κακές συναναστροφές...'' είπε κάποτε ένας φιλόσοφος...
''Δεν είμαι κακιά απλώς με σχεδίασαν έτσι'' Όλοι θυμόμαστε την ατάκα αυτή από την ταινία ''Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ. Ο ''Τρελός'' του Hollywood Τζακ Νίκολσον κάποτε δήλωσε '' Όταν εμείς κάνουμε λάθη, το αποκαλούμε ''κακό'', όταν όμως ο Θεός κάνει λάθη, το αποκαλούμε ''φύση''! Σίγουρα το καλό είναι πιο δύσκολο από το κακό. Η δημιουργία είναι πιο δύσκολη από την καταστροφή. Τι ορίζουμε όμως καλό και τι κακό;  Ο ''κακός'' πάντα μια ιδιαίτερη γοητεία! Έτσι και στην έβδομη τέχνη ο ''κακός'' χαρακτήρας είναι γεμάτος από αντιθέσεις, συχνά αναπτύσσει κοινωνικές, υπαρξιακές, ψυχολογικές και καταστροφικές απόψεις. Δοκιμάζει τα όρια της ηθικής μας αλλά και της αντοχής μας! 
Πως να ξεχάσω τον ανατριχιαστικό Ρόμπερτ Ντε Νίρο στην ταινία ''Δαιμονισμένος Άγγελος'' του Άλαν Πάρκερ με συμπρωταγωνιστή τον Μίκι Ρούκ. Σε μια συνέντευξη του κάποτε ο Μίκι Ρούκ δήλωσε πως στην περίφημη σκηνή που ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο κρατάει ένα αυγό και το τρώει κοιτάζοντας τον ανατρίχιασε τόσο που θεώρησε πως είχε απέναντι του τον διάβολο! Πως να ξεχάσω τον Χένρι Φόντα στην ταινία ''Κάποτε στη Δύση'' του 'μεγάλου'' Σέρτζιο Λεόνε, ο οποίος μετατρέπεται για τις ανάγκες του ρόλου στον απόλυτο κακό και μάλιστα σκοτώνει ένα μικρό παιδί από την πρώτη κιόλας σκηνή που εμφανίζεται! Βέβαια δεν θα ξεχάσω και τον Λι Βαν Κλιφ τον περίφημο κακό της διάσημης παρέας που είχε και καλούς αλλά και άσχημους!
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον Κέβιν Σπέισι στο ''Se7en'' που καθάρισε όσους θεωρούσε γρανάζια του ''συστήματος''! Έχοντας επίγνωση των όσων έκανε ο Κέβιν Σπέισι μας σύστησε έναν ''δολοφόνο'' που αδιαφορούσε πλήρως για τα λεφτά και ότι έκανε το έκανε απλώς γιατί ήθελε να αλλάξει τον κόσμο! Και στους ''Συνήθεις Ύποπτους'' όμως άφησε να αιωρείται το όνομά του! Keyser Soze!
Τα μόλις δέκα επτά λεπτά του Άντονι Χόπκινς στη ''Σιωπή των Αμνών'' του χάρισαν επαξίως τον τίτλο του πιο κακού χαρακτήρα στην ιστορία του κινηματογράφου! Χάνιμπαλ Λέκτερ! Από τότε καμία ψυχανάλυση δεν είναι πια η ίδια! Ο Τζακ Νίκολσον στην ταινία ''Λάμψη'' του Στάνλει Κιούμπρικ μας χάρισε ίσως μια από τις πιο μεγάλες ερμηνείες του στην ιστορία του κινηματογράφου! Μια παλιότερη συμπρωταγωνίστρια του η Λουίζ Φλέτσερ στην ταινία ''Στη φωλιά του Κούκου'' μας έκανε να την αντιπαθήσουμε τόσο πολύ, εγώ ακόμα δεν ξέρω ποια ''αντιπαθώ'' περισσότερο, την Λουίζ Φλέτσερ η την Κάθυ Μπέιτς στο ''Misery''. Για ρωτήστε και τον Τζέιμς Κάαν τι είχε τραβήξει! 
Τζό Πέισι! Θα πρέπει να αφιερώσω πολλές παραγράφους για τον κύριο αυτόν! Ποιος δεν θυμάται τις ερμηνείες του στα ''Καλά Παιδιά'' του Μάρτιν Σκορτσέζε ή στο ''Καζίνο'' πάλι του Μάρτιν....! Τον Έντ Χάρις στον ''Βράχο'' πιο πολύ τον συμπαθήσατε παρά τον μισήσατε! Όπως και τον ''συνάφελφο'' του τρομοκράτη Άλαν Ρίκμαν στην ταινία ''Πολύ σκληρός για να πεθάνει''. Αλλά αυτόν που σίγουρα λατρέψατε διότι κακά τα ψέμματα όλοι μας κρύβουμε έναν Tyler Derden είναι ο Μπράντ Πιτ στο ''Figth Club''. Εδώ θα μπορούσα να προσθέσω και τον Alex από το ''Κουρδιστό Πορτοκάλι'', φιγούρες που ταυτιστήκατε ενδεχομένως διότι σας προβλημάτισαν και σας έβαλαν σε σκέψεις ως προς τους καθημερινούς σας συμβιβασμούς!!!
Δεν έχει τελειωμό αυτό το άρθρο! Μπορώ να γράψω εκατό δέκα πέντε σελίδες για τους πιο ''κακούς'' στην ιστορία του κινηματογράφου! Ο Ντένις Χόπερ στο ''Μπλέ Βελούδο'', Ο Αλ Πατσίνο στον ''Νονό'', ο Άντονι Πέρκινς στο ''Ψυχώ'', Ο Κρίστοφερ Λί (για όπου και αν έπαιξε), και σίγουρα ο Χιθ Λέτζερ για την ερμηνεία του ως Τζόκερ που του χάρισε  και το Όσκαρ (έστω και μετά θάνατο). Ένας Τζόκερ φόβος και τρόμος. ''Είμαι ο κακός που αξίζει να έχει αυτή η πόλη, που αξίζει να με σέβεται γιατί θα φέρω την Αναρχία που τόσο πολύ επιζητεί'' θα πει προς το τέλος της ταινίας. Σίγουρα επηρέασε κάποιους αυτός ο χαρακτήρας – μην ξεχνάτε το μακελειό στο Ντένβερ- αλλά είπαμε για κάποιους η ''τέχνη'' δοκιμάζει τα όρια και τις αντοχές τους, από μια άποψη, το καλό ίσως και να είναι άβολο για κάποιους....

Π. Πόντικας.