Άθλιοι

Pascal Campion

Εσύ ή εγώ
Δεν κρατήσαμε ποτέ και καμία σημαία
Δεν κάναμε ομάδες, παιδιά, χαμογελαστούς φίλους
Δεν αγκαλιαστήκαμε ενθουσιασμένα με αγνώστους
Δεν βυθιστήκαμε στην οικειότητα της ανάδειξης
Εσύ κι εγώ
Δεν περπατήσαμε ποτέ σε πορείες
Δεν πραγματοποιήσαμε φυσιολατρικούς επαναστατικούς περιπάτους
Δεν γίναμε ποτέ δεξιοί, αριστεροί, διαγώνιοι, αναρχικοί
Δεν κρύψαμε τον ανίκανο κόσμο σε ευγενικές βραδιές
Δεν απολαύσαμε ποτέ την ποίηση
Εσύ έως εγώ
Δεν δώσαμε ποτέ φιλάνθρωπες παραστάσεις
Δεν τρέξαμε ποτέ προς τον κοινό στόχο
Δεν κατουρήσαμε χώρια, μήτε σε κοινόβια
Δεν κλείσαμε τα μάτια απ’ το άξαφνο φως των φλας
Δεν δραπετεύσαμε απ’ το φως
Εσύ μέχρι εγώ
Δεν ευχηθήκαμε ξέπνοα λήμματα
Δεν τρέξαμε πιασμένοι χέρι – χέρι προς τέρψη σχολιασμών
Δεν θεωρηθήκαμε ιδιαίτεροι
Δεν πιστέψαμε πουθενά
Εσύ ή εγώ
Εσύ έως εγώ
Εσύ μέχρι εγώ
Εμείς
Δύο άνθρωποι
με τον ίδιο, ολόιδιο, πανομοιότυπο
γραφικό χαρακτήρα.

Αυγή Βυθούλκα, 27/2/2015

Σινεμά με την Βίκυ: The legend of hell house, ή που συχάζουν τα βασανισμένα πνεύματα

The legend of hell house / Η βίλα της κόλασης (aka κολάσεως) - John Hough (1973)

Μια ομάδα ανθρώπων στέλνονται σε ένα διαβόητο σπίτι που έχει την φήμη ότι είναι στοιχειωμένο για να ερευνήσουν τα φαινόμενα που συμβαίνουν εκεί και να εξετάσουν το ενδεχόμενο ύπαρξης ζωής μετά θάνατο.
Βρετανική μπιμουβιά τρόμου, από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποίησαν το κλασσικό πλέον δίπτυχο "στοιχειωμένο σπίτι/άτομα με μεταφυσικές ικανότητες", βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Richard Matheson (Pit and the pendulum, Twilight zone, I am legend κλπ), ο οποίος υπογράφει και το σενάριο της ταινίας.
Να ξεκινήσω με τα θετικά στοιχεία. Άψογα ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, σασπένς και μία ταινία που απευθύνεται στους λάτρεις του είδους και της εποχής.
Στα αρνητικά στοιχεία, κάποια σεναριακά κενά, οι κακές, "θεατρικές" ερμηνείες και το γεγονός ότι έκανα το λάθος να τη δω τώρα, έχοντας δει αρκετά χρόνια πριν την παρωδία (Scary movie 2), με αποτέλεσμα, κάποιες σκηνές που θα έπρεπε να προκαλούν τρόμο, να μου φαίνονται γελοίες.
Δες το, ΜΟΝΟ αν είσαι horror fan των δεκαετιών '60, '70 και '80.

Βίκυ Ελευθερίου

ευτυχώς

Ευτυχώς που υπάρχουν οι λέξεις
εκατομμύρια και ελαφριές
γιατί αν μόνο οι πράξεις υπήρχαν
πώς θα’ γραφα κάθε μέρα πόσο σε έχω ερωτευτεί;

Ευτυχώς που υπάρχουν οι τόνοι
γκρεμίσματα και λαρυγγισμοί
γιατί αν μόνο οι πράξεις υπήρχαν
πώς θα ταίριαζαν τα χείλη μου σαν περισπωμένες ανάμεσα στα δικά σου;

Ευτυχώς που υπάρχει η στίξη
κύκλοι πηχτοί και νούφαρα
γιατί αν μόνοι οι πράξεις υπήρχαν
πως θα αναπηδούσα σε τρεις τελείες πάνω για να σε αγκαλιάσω;

Βέρα J. Φραντζή


για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Το χαμόγελο

Όλη η αιωνιότητα μέσα σε μια ώρα,
τόσο κράτησε η συνομιλία, εκεί στο πέτρινο σπίτι, μεταξύ της παραθαλάσσιας πόλης
και ενός νησιού,
η πόλη ήταν ένας άντρας -παιδί, και το νησί, μια γυναίκα, που ζούσε με τις Καρυάτιδες.
Τις αγαπούσε σαν να ήταν οι κόρες της.
Όταν την βρήκε ήταν σαν τον Οδυσσέα, είχε μελετήσει τον τυφλό ποιητή τόσο που χρειάστηκε να συναισθανθεί τον πόνο και την αγάπη του.
Όταν τον βρήκε άφησε στα χέρια του κομμάτια από αυτήν την αγάπη που έθρεφε τις κόρες,
κάθε πρωί, και κάθε νύχτα, σπίνοι χάιδευαν με τα φτερά τους τις πτυχές των ρούχων τους.
Η γυναίκα-νησί τον υποδέχτηκε στο πέτρινο σπίτι σαν να ήταν ο τελευταίος επισκέπτης που θα δεχόταν .
Του έδειξε τις δυο φορεσιές της, ένα κιμονό από μετάξι και ένα λευκό χιτώνα με εκατοντάδες πτυχές.
Έβαλε το κεφάλι του στα γόνατα της,
του διηγήθηκε την μισή της ζωή,
κι εκείνος συνεπαρμένος την άκουγε όπως το αεράκι που τρυπάει την θάλασσα..
Έπειτα έφτιαξαν μαζί τα τραγούδια της αθωότητας,
είχαν χαλαλίσει τον καιρό τους άδικα σε πλάσματα ασπόνδυλα και μίζερα στον καιρό.
Εκεί,
στην μέση του παλιού πατώματος που έτριζε , εκεί άρχισαν να χορεύουν, σαν
στροβιλισμένες δυνάμεις στον χρόνο,
ήταν τόσο κοντά ο ένας στον άλλον τόσον καιρό μα δεν το έβλεπαν.
"Ναι, καμιά φορά σε ελκύουν τα σκοτάδια", της ψιθύρισε τρυφερά κοντά στον λαιμό.
Έπειτα βγήκαν στην παλιά ταράτσα,
την ίδια στιγμή που αστερισμοί άρχισαν να σιγοτρέμουν συνέβη κάτι παράξενο.
Μια μουσική από βιολί άρχισε να σπάει την σιωπή τους,
κι ένιωσαν αυτήν την απίστευτη τρυφερότητα της οικειότητας,
Όλη η αιωνιότητα μέσα σε μια νύχτα,
τόσο κράτησε το σμίξιμο όλων των στοιχειών που βγήκαν από μέσα τους.
Στο τέλος , εμφανίστηκε ένα νησί στο φεγγάρι,
κανείς δεν το είδε, μόνο οι δυο Καρυάτιδες,
όμορφες κόρες, ντυμένες η μια με μεταξωτό κιμονό,
η άλλη με λευκό χιτώνα..

Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Σινεμά με την Βίκυ: Daglicht,οικογενειακά μυστικά

Daglicht / Daylight - Diederik Van Rooijen (2013)
Μία δικηγόρος ζει μόνη της με τον 7χρονο προβληματικό γιο της. Όταν η μητέρα της θα φύγει ταξίδι κι εκείνη θα περάσει τις ημέρες στο σπίτι της, θα έρθει αντιμέτωπη με ένα μεγάλο μυστικό. Ο τεχνικός του ενυδρείου θα της αποκαλύψει καταλάθος ότι έχει αδελφό.
Θρίλερ μυστηρίου, ολλανδικής παραγωγής, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Marion Pauw.
Μία ταινία, που αν ήταν αμερικανική mainstream παραγωγή, σίγουρα θα χτυπούσε 8αράκι στο IMDb.
Δεν είναι από τις ταινίες που σου εξάπτει την περιέργεια από το πρώτο δεκάλεπτο. Είναι αργή, έχει τα λαθάκια της και τα κενά της, αλλά το σενάριο έχει σημαντικά plot twists, με αποτέλεσμα να κάνει την υπόθεση πολύ ενδιαφέρουσα και σε συνδυασμό με τη σκοτεινή και μυστηριώδη ατμόσφαιρα, περίμενε να δεις ένα ψυχολογικό δράμα/θριλεράκι που θα σε ικανοποιήσει αρκετά. Enjoy!

Βίκυ Ελευθερίου

μουσική

Ήταν κι οι φορές που τρόμαζε όταν η ιδιοτροπία της φύσης χώριζε τον κεραυνό από τη λάμψη του και η βροντή χτύπαγε τις πέτρες των τοίχων και τις ράγιζε. Τσούγκριζαν τα κρύσταλλα του πολυελαίου και τα ξύλα έτριζαν, έσπαζαν τα βάζα του καφέ και της ζάχαρης και τα κρόσσια των χαλιών χόρευαν σαν πλήκτρα πιάνου. Έβρισκε με δέος το κέντρο του σπιτιού, με τα χέρια ανοιχτά βαστούσε τα κύματα του αέρα που την κράδαιναν, μαδούσαν τα ρούχα της στα μπράτσα και το στήθος κι έστεκε σαρωμένη μ' ένα τρέμουλο γύρω απ' τον αφαλό και το βλέμμα γυμνό της απόστασης. Όταν ο ήχος έλιωνε και οι δονήσεις κάθιζαν τα κάδρα στραβά στα καρφιά τους εκείνη έβγαζε τα κουρέλια και ντυμένη μόνο το χνούδι της μάζευε ρετσίνι απ' τον κορμό της μυγδαλιάς, γέμιζε τις ρωγμές της πέτρας κι άλειφε με το λάδι της ελιάς το χερούλι του γραμμοφώνου, τους καρπούς και τους αστραγάλους της. Πριν βάλει το δίσκο να παίζει άγγιζε τα αυλάκια του, κοιτούσε το πρόσωπό της στον εβένινο καθρέφτη του, κι ύστερα, με την μουσική να κλείνει τα ντουλάπια και να ισιώνει την κουπαστή της σκάλας, άφηνε τις χρυσόμυγες απ' τα σπιρτόκουτα να συντονιστούν με τη μελωδία, να τεντώσουν τα τρίχινα πόδια τους και να γυμνάσουν τα γυαλιστερά φτερά τους.

Αθηνά Τιτάκη


από την ανέκδοτη συλλογή πεζών της Αθηνάς με τίτλο Ερωτικά Σαφές.

31

Rinko Kawauchi

Κάποιες μέρες ξυπνάς 31 και δικηγόρος, με επαγγελματικές κάρτες κι εταιρικό blackberry, κάθεσαι σε ένα ξύλινο, λεκιασμένο από καφέ έδρανο περιμένοντας τη σειρά σου για ένα ακόμη «παρίσταται δια», χαμογελάς ανταποδοτικά στον απέναντι συνάδελφο, υπολογίζεις προθεσμίες και σημειώνεις παραγραφές, διαβάζεις λάθρα τον «Ήχο των πραγμάτων όταν πέφτουν» (την ανάγνωση για την εκκωφαντικά σιωπηλή των ανθρώπων πτώση την αναβάλλεις επιμελώς), ενώ χαζεύεις την αμήχανη μάρτυρα που καταθέτει και καταλήγεις 4, με κόκκινη καρό φούστα και μαύρα λουστρίνια, να υποκλίνεσαι με ύφος στο συγκινημένο από κάτω κοινό («σπίρτα, σπίρτα, πάρτε σπίρτα….» είχες παρακαλέσει προ ολίγου την περαστική συμμαθήτρια με τη γούνα της μαμάς της και η θεία Δέσποινα γελούσε από την πίσω σειρά, γιατί είχε βαρεθεί να σε ακούει να το προβάρεις στις σκάλες κάθε μεσημέρι) και 7, με πορτοκαλί μαγιό και τζιν σορτσάκι («θέλω και το από πάνω φέτος, όχι μόνο το κάτω!»), βράδυ στην Ερμιόνη, το πάρτι του Μπάμπη έχει τελειώσει μαζί με την κασέτα των Θάντερκατς και τα σακουλάκια από τα φουντούνια και δεν αφήνεις τα αγόρια να σε γυρίσουν, θα πας μόνη σου, δε φοβάσαι, αλλά εκείνα ξέρουν πως φοβάσαι, σε παρακολουθούν να περπατάς διστακτικά από το μπαλκόνι και είσαι ήσυχη, γιατί σε λίγο θα κρυφτούν στη μάντρα του κυρ Ευγένιου, για να σε τρομάξουν, μα δε θα σε τρομάξουν, θα τρέξουν όλοι μαζί φωνάζοντας και εσύ θα παριστάνεις την τρομαγμένη, μα θα είσαι ευτυχισμένη –κάθε Αύγουστο ήσουν ευτυχισμένη. Και 13, με γυαλιά, μαύρη φόρμα και μποτάκια τίμπερλαντ, να σε περιφέρουν σε ένα καρότσι σουπερ μάρκετ, 23.00 το βράδυ μετά την ταινία στο παλιό βίλατζ, ο Στέφανος και ο Κώστας και ο Αργύρης και αυτό να τους φεύγει από τα χέρια και να πέφτει στο σανό του ιππικού ομίλου και στο τσακ να τα γλιτώνεις τα ράμματα και αυτοί να γελούν κι εσύ να θυμώνεις και αυτοί να γελούν ακόμη πιο πολύ (κάποια από εκείνες τις μέρες είχες κάπου διαβάσει πως ο μέσος ενήλικας γελά δέκα φορές λιγότερο από έναν έφηβο, πόσο τον είχες λυπηθεί το μέσο ενήλικα τότε).
Κάποιες μέρες ξυπνάς και θες να ξανακοιμηθείς. Όχι γιατί δε σε γεμίζει αυτό που ζεις, ούτε επειδή δεν είναι αρκετό. Θες απλώς για λίγο να επιστρέψεις εκεί, τότε, με εκείνους που τα έκαναν όλα μοναδικά, απλά, ανάλαφρα και έκαναν κι εσένα μοναδική, απλή και ανάλαφρη.
Ισιώνω φόρεμα, σηκώνομαι, ήρθε η σειρά μου.
-Παρίσταται δια, κ. Πρόεδρε.
Συζητείται.

Μαργαρίτα Θάνου

Στον μεγάλο άνθρωπο (το ξέρει μόνο εκείνος)

Στην πυρπολημένη βραδιά
στεκόσουν αδιάφορος
με το χαρτί και το μολύβι στο χέρι
κάνοντας τις ίδιες, ολόιδιες γραμμές.
Το πλήθος γινόταν κόκκινο κι εσύ μαύριζες
(ποιος ήξερε εξάλλου τη γεύση σου).
Μετά έβαλες το πτώμα σου στην τσέπη
έφυγες σκεπτικός για το πρώτο βουνό
(το δεύτερο το κουβαλούσες μέσα σου)
αμφιβάλλοντας περισσότερο
για το χαμό του πατέρα.
Ήμουν μάλλον σίγουρη
ότι είσαι μαγικός.

Αυγή Βυθούλκα, 10/2/2015

The One I Love, μια ασυνήθιστη ιστορία έρωτα και αφοσίωσης

Παλεύοντας με ένα γάμο που είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ο Ίθαν και η Σόφι, αποφασίζουν να περάσουν ένα σαββατοκύριακο σε κάποιο απομονωμένο σπίτι διακοπών και να προσπαθήσουν να ξαναβρούν τους εαυτούς τους, να συμβιβάσουν τις διαφορές τους και να αναζωπυρώσουν την αγάπη τους. Μόνο που εκεί τους περιμένει ένα ασυνήθιστο δίλημμα.

Το "The one I love" είναι μια πρωτότυπη ταινία που συνδυάζει, ίσως για πρώτη φορά, στοιχεία ρομαντικής κομεντί και δράματος, με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, παραφυσικού θρίλερ και μυστηρίου. Κατά βάση δεν απομακρύνεται πολύ από το ρομαντικό και θρίλερ χαρακτήρα της και όταν μεταβαίνει στο παραφυσικό, τα σκοτεινά γεγονότα που εκτυλίσσονται εξηγούνται με ατολμία και ελλειπτικότητα, με κόστος την έλλειψη ισορροπίας. Παρόλα αυτά, στην πρώτη σκηνοθετική του προσπάθεια σε μεγάλου μήκους ταινία, ο Τσάρλι ΜακΝτόουελ, καταφέρνει με δυο μόνο ηθοποιούς και λήψεις στατικών πλάνων σε περιορισμένους χώρους, να παράγει μια δημιουργική, έξυπνη, εντελώς διαφορετική ιστορία, που ενώ με την πρώτη ματιά μπορεί να δείχνει ότι τα πράγματα ποτέ δεν ωθούνται σε ένα βαθύτερο επίπεδο, στην πραγματικότητα πίσω από την ρομαντική και θρίλερ επιφάνειά της, λειτουργεί ως μια στοχαστική μελέτη πάνω στην αγάπη και στις ανθρώπινες σχέσεις.
 Μια διαφορετική ταινία που προβληματίζει, συγχέει και παραπλανεί πρωταγωνιστές και θεατές, με το παράξενο, λίγο αδέξιο, αλλά ελκυστικό της σενάριο, το οποίο κατορθώνει να γίνεται αποδεχτό το παράλογο και ασυνήθιστο δίλημμα το οποίο αντιμετωπίζουν οι ήρωές του.
 Στην καλοστημένη παγίδα του ειδυλλιακού καταφυγίου που παραλληλίζεται με τον γάμο, εξετάζονται θέματα που αφορούν τις μακροχρόνιες σχέσεις, το πώς ο άνθρωπος αλλάζει μέσα από αυτές, τις αδυναμίες των σχέσεων και όλα αυτά που διαβρώνουν την αγάπη, όπως η ανασφάλεια, η δυσπιστία, ο θυμός, η διαφορά της εικόνας μιας ιδεατής σχέσης και της πραγματικής που κατατρύχει, η νοσταλγία της εικόνας του παρελθοντικού εαυτού που εμποδίζει την πραγματοποίηση μιας αλλαγής στο παρόν και θέτει μια σειρά από ενδιαφέροντα ερωτήματα όπως, τι είναι αυτό που κάνει μια σχέση να λειτουργεί; είναι η προσαρμογή και η αποδοχή των σφαλμάτων του ‘άλλου’;  μπορεί η τελειότητα να φέρει την ευτυχία; ή μήπως μέσα από τις ατέλειες ανακαλύπτουμε πράγματα για τον εαυτό μας και τους άλλους που δεν θα γνωρίζαμε αλλιώς;
 Συναρπαστική και εφευρετική οπτική πάνω στις σχέσεις, με ένα φινάλε δυνατό και ανοιχτό σε διαφορετικές ερμηνείες (αν και δίνονται ενδείξεις), που σίγουρα θα προβληματίσει και θα εγείρει συζητήσεις.

πηγή: myfilms-in.blogspot.gr

αν είσαι λάτρης του κινηματογράφου το My films-in είναι μια σελίδα που αξίζει να επισκεφθείς. 

Ο Τζίζους επιστρέφει στην μεγάλη οθόνη

Είναι αποδεδειγμένο πως όταν η αμερικάνικη βιομηχανία θεάματος στερεύει από ιδέες καταφεύγει στα κόμικς ή στην θρησκεία. Ο λόγος αρκετά απλός. Εξασφαλισμένα εισιτήρια και δωρεάν διαφήμιση. 
Και τα δυο είδη έχουν ένα κοινό σημείο, φανατικούς οπαδούς. Επειδή ο κόσμος τώρα τελευταία έχει αρχίσει να μπουχτίζει με τους σύγχρονους μασκοφόρους ήρωες, το Χόλιγουντ επαναφέρει στο προσκήνιο τον αρχέτυπο πρόγονο τους.
Κάθε φορά που εμφανίζεται μια ταινία θρησκευτικού περιεχομένου πρέπει να γίνεται και και ο αντίστοιχος ντόρος (με πύρινες-προκάτ συζητήσεις στη τηλεόραση, συγκεντρώσεις αγανακτισμένων πιστών έξω από τις αίθουσες κ.τ.λ.)  έτσι αυτή τη φορά το στοιχείο που θα πυροδοτήσει τη πολεμική διαμάχη είναι το γεγονός πως στην συγκεκριμένη ταινία ο Ιησούς και ο σατανάς έχουν την ίδια όψη, αμφότερους υποδύεται  ο ηθοποιός Ewan McGregor (Trainspotting, Big Fish).
Η ταινία ονομάζεται Last Days in the Desert (Ελληνικός τίτλος: Οι τελευταίες Ημέρες στην Έρημο) και είναι μια φανταστική εξιστόρηση των σαράντα μερόνυχτων που πέρασε ο Χριστός απομονωμένος με προσευχή και νηστεία, μετά τα βαφτίσια του. 
Σκηνοθέτης είναι ο Rodrigo Garcia, ο γιος του διάσημου Κολομβιανού συγγραφέα Gabriel Garcia Marquez (Εκατό Χρόνια Μοναξιάς). Η ταινία είναι γυρισμένη στην έρημο Anza Borrego της Καλιφόρνια και τα τοπία της, μέσα από τη κινηματογραφική ματιά του διευθυντή φωτογραφίας Emmanuel Lubezki, είναι οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ταινίας.

Γιώργος Τρίκερι

Παιχνίδια για όλους

Ήταν κι οι φορές που έφτιαχνε τις μικρές τούρτες από λάσπη, τις έψηνε στον ήλιο και τις άφηνε έξω από τα μεγάλα ζαχαροπλαστεία της πόλης. Γίνονταν ανάρπαστες από τις κυρίες και τους κυρίους με τις μυτερές ομπρέλες και τις μαβιές γλώσσες. Περίμενε τις καλοκαιρινές μπόρες να γυαλίσουν τα συρματοπλέγματα των γειτόνων κι όταν αυτοί τα σκούπιζαν με πανιά να μη σκουριάσουν, εκείνη ετοίμαζε τα ξύλινα ταψάκια, μάζευε τη λάσπη από τις ξεθυμασμένες λούμπες, ζύγιζε με το μάτι τις ποσότητες και τις έπλαθε σχήματα στρογγυλά και οχτάγωνα, όμοια με τις καρδιές των αστεριών πριν την μεγάλη τους έκρηξη. Όσοι την έβλεπαν σκυμμένη στο υγρό χώμα πίστευαν πως είχε χάσει την ευστάθεια των μεταλλικών ποδιών και πως έψαχνε για τα άχρηστα βότσαλα μιας χαμένης αρχαίας λίμνης, τότε που οι άνθρωποι είχαν μιαν άλλη αντίληψη για τα ενθύμια. Όμως εκείνη δεν είχε καμία σκέψη και καμιά πρόθεση, παρά μόνο το πώς ο ήλιος θα έδινε στον πηλό την εξωτερική σκληράδα της γης και τη μαλακωσιά του κέντρου των βρασμών, τέτοια που όποιος τον γεύονταν θα έπαιρνε το ζωηρό των ξεχασμένων κατακόκκινων βυθών, τη θέρμη της ανεξίτηλης μνήμης, την ανακούφιση των προσαρμογών και των παιδικών παιχνιδιών την αξέχαστη γεύση.

Αθηνά Τιτάκη

από την ανέκδοτη συλλογή πεζών της Αθηνάς με τίτλο Ερωτικά Σαφές.

σκηνοθέτης ή άνθρωπος;

Από την τρίτη σελίδα του βιβλίου “Κουρδιστό Πορτοκάλι”, ο σκηνοθέτης Στάνλεϊ Κιούμπρικ φανταζόταν τον Μάλκολμ Μακντάουελ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Τουλάχιστον έτσι είπε στον Μακντάουελ, όταν του τηλεφώνησε και του προσέφερε τον ρόλο. Ο Μακντάουελ ευτυχώς δέχτηκε, γιατί ο Κιούμπρικ είχε δηλώσει πως χωρίς τον συγκεκριμένο ηθοποιό, δεν θα έκανε ποτέ την ταινία. Σε μία από τις πρώτες γνωριμίες τους, ο Μακντάουελ ρώτησε τον σκηνοθέτη πώς ήθελε να βγει η ταινία. Ο Κιούμπρικ του απάντησε, ατάραχος: “Δεν ξέρω τι θέλω. Ξέρω όμως τι δεν θέλω”. Η σκηνή επαναλήφθηκε μερικούς μήνες αργότερα. Ο Μακντάουελ ήθελε ορισμένες συμβουλές για μια σκηνή. Ο Κιούμπρικ, εξίσου ατάραχος, είπε: “Δεν είμαι η RADA”. Αναφερόταν στην “Royal Academy of Dramatic Arts”, τη μεγαλύτερη δραματική σχολή της Αγγλίας. Μία από τις τελευταίες σκηνές που γύρισαν, ήταν η σκηνή που εισβάλλουν στο σπίτι και επιτίθενται στους ενοίκους. Το σενάριο δεν έδινε κάποια συγκεκριμένη οδηγία και ο Κιούμπρικ θεωρούσε ότι το αποτέλεσμα έβγαινε πολύ βαρετό. Τελικά ρώτησε τον Μακντάουελ αν μπορεί να τραγουδήσει. Κι ο Μακντάουελ τραγούδησε. Το πρώτο τραγούδι που του ήρθε στο μυαλό ήταν το “I’m Singing in the Rain” του Τζιν Κέλι και ο Κιούμπρικ ενθουσιάστηκε. Ενθουσιάστηκε τόσο πολύ που ξέχασε να αγοράσει τα δικαιώματα του τραγουδιού και ο Κέλι τον αγριοκοιτούσε, όποτε τον συναντούσε. Ακόμα και τον Μακντάουελ πήραν τα “σκάγια”. Αλλά η γυναίκα του Κέλι του εξήγησε ότι ο τραγουδιστής δεν ήταν θυμωμένος με τον ίδιο, αλλά με τον Κιούμπρικ γιατί δεν τον πλήρωσε ποτέ. Χρειάστηκαν εφτά μήνες γυρισμάτων για να ολοκληρωθεί το “Κουρδιστό Πορτοκάλι”. Ο Μακντάουελ και ο Κιούμπρικ ήταν μαζί για 12 ώρες κάθε μέρα και σε κάθε διάλειμμα, έπαιζαν πινγκ-πονγκ. Πολύ γρήγορα έγιναν φίλοι. Όταν όμως τελείωσαν τα γυρίσματα και ο Μακντάουελ τηλεφώνησε στον Κιούμπρικ για να του προτείνει να πάνε για φαγητό. Ο σκηνοθέτης τον αγνόησε επιδεικτικά. Δεν σήκωσε ποτέ το τηλέφωνο, δεν δέχτηκε καμία πρόσκληση. Έκοψε κάθε επαφή μαζί του. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Μακντάουελ είπε σε συνέντευξή του: “Ήταν ο τρόπος που λειτουργούσε. Ήμουν πολύ νέος για να καταλάβω. Νόμιζα ότι με απέρριψε, αλλά δεν ήταν προσωπικό το θέμα. Ήμουν πολύ, πολύ στενοχωρημένος. Ένιωθα ότι με είχε χρησιμοποιήσει. Πήρε ό,τι ήθελε από εμένα και μετά ούτε ένα τηλέφωνο;” Ο Μακντάουελ μιλάει με τα καλύτερα λόγια για την ταινία και τη συνεργασία του με τον Κιούμπρικ. Όταν όμως τον ρώτησαν αν πίστευε ότι ο σκηνοθέτης ήταν ιδιοφυΐα, απάντησε: “Ιδιοφυΐα; Όχι. Αυτό που πιστεύω εγώ ότι τον σταματά είναι η έλλειψη ανθρωπισμού. Είναι καταπληκτικός, φοβερός, ναι. Ένας απ’ τους κορυφαίους. Αλλά όταν στο τέλος σε ρωτήσουν: πώς ήταν σαν άνθρωπος; Σ’ αυτό το τεστ δεν θα τα πήγαινε καλά”.

πηγή: mixanitouxronou.gr

Σινεμά με την Βίκυ: The butcher boy, απόδραση στον κόσμο της φαντασίας

Ελληνικός τίτλος: Ο μικρός χασάπης - Neil Jordan (1997)
Οι απεγνωσμένες προσπάθειες ενός 12χρονου αγοριού να προστατεύσει το όνομα και την τιμή της οικογένειάς του, καθώς και η πορεία του προς την τρέλα, με φόντο μια μικρή επαρχιακή πόλη της Ιρλανδίας στα χρόνια του '60.
Ιρλανδική κοινωνική κομεντί, δημιουργία ενός από τους πιο γνωστούς πλέον σκηνοθέτες της Ιρλανδίας (The crying game, Breakfast on Pluto, Michael Collins), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Pat McCabe. Αν και βραβευμένη (Αργυρή Άρκτος στο Βερολίνο, Ένωση Κριτικών του Λος Αντζελες κλπ), δεν προβλήθηκε ποτέ στους ελληνικούς κινηματογράφους.
Μία δραματική ιστορία, μετατρέπεται μέσα από την ιδιαίτερη ματιά του Jordan, σε ένα αρίστης ποιότητας φιλμάκι, πότε υπερβολικό, πότε τραγελαφικό, πότε κωμικό, αλλά ποτέ καταθλιπτικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν προκαλεί άβολα συναισθήματα για τον μικρό αντι-ήρωα και την οικογενειακή του κατάσταση.
Ο 14χρονος τότε και πρωτοεμφανιζόμενος Eamonn Owens, αποτελεί μία έκπληξη ερμηνευτικά, προσεγγίζοντας το ρόλο με κυνισμό αλλά παράλληλα με την κατάλληλη αθωότητα της ηλικίας του και φυσικά δεν μπορεί να λείπει από το Butcher boy, ο μόνιμος συνεργάτης και φίλος του σκηνοθέτη, Stephen Rea.
Δεν ξέρω αν θα καταφέρει να "πείσει" όλα τα μέλη μας, γιατί είναι ιδιόρρυθμη ταινία, οι φανς όμως του ιρλανδικού και γενικά του ευρωπαϊκού σινεμά, θα μείνουν ικανοποιημένοι (τουλάχιστον).

Βίκυ Ελευθερίου

Μάρτιος

Bill Brauer

Μπήκε μαζί της στο τρένο, κάθισε δίπλα της ευλογώντας την τύχη του, που η θέση ήταν άδεια.
Μύρισε το άρωμα της και συγκέντρωσε την ακοή του στην ανάσα της.
Άκουγε καθαρά την αναπνοή της να βγαίνει σαν ψίθυρος ενός πουλιού.
Στο μεταξύ ,μαζί με το ανατολίτικο άρωμα της σε κάθε απότομη κίνηση του τρένου ,απολάμβανε το ανεπαίσθητο άγγιγμα του κορμιού της.
Οι αστράγαλοι της ήταν δεμένοι μεταξύ τους σταυρωτά και τα μακριά κόκκινα μαλλιά της πότε πότε τον χάιδευαν στο πρόσωπο.
Ήταν ολόκληρη μια χίμαιρα, κάθε τι δικό της, ανέδυε κάτι ανεπιτήδευτα περίπλοκο και αέρινο.
Μια σαγήνη τον υπέταξε ξαφνικά στο άρμα της και δεν μπόρεσε να κρατήσει άλλο τον εαυτό του, της μίλησε κάνοντας την να γυρίσει τα υπέροχα τεράστια μελιά μάτια της καταπάνω του σαν ριπές ενός καυτού αέρα, κάπως έκπληκτη αλλά γλυκιά.
"Είστε αφάνταστα γοητευτική, θα μπορούσα να περπατήσω μαζί σας ως εκεί που θα πάτε; Θα σας μιλάω, θα σας περιγράφω τα αισθήματα που μου γέννησε η όψη σας"..
"Με αυτόν τον τρόπο προσεγγίζετε τις γυναίκες πάντα; Ξέρω, ακούγομαι κοινότοπη αλλά δεν μπορεί να ισχύει αυτός ο τρόπος μόνο για εμένα".
"Αν σας βεβαίωνα πως ισχύει μόνο για εσάς θα με πιστεύατε"; της είπε και χαμογέλασε.
"Δεν ξέρω γιατί, αλλά θα σας πίστευα".
"Αυτό είναι θαυμάσιο, σας παρακαλώ, να τολμήσω να σας προτείνω να πιούμε ένα ποτό μαζί; Είναι οκτώ η ώρα και το μπαράκι που ξέρω ανοίγει τώρα, εκεί θα απολαύσουμε καθαρό ποτό και θα πούμε τι μουσική προτιμούμε στον ιδιοκτήτη".
Την κοιτούσε και η καρδιά του κόντευε να σπάσει περιμένοντας την απάντηση της..
"Πάμε, γιατί όχι; Μοιάζει σαν να μην κατοικείτε σε αυτόν τον κόσμο, έχετε μια ευγένεια που δείχνει φυσική κι αυτόφωτη, επιπλέον θα χαρώ να σας ακούω να μιλάτε και να ακούμε ότι επιθυμεί η καρδιά μας σαν μουσική παρέα", έτσι του είπε και σηκώθηκε μαζί του.
Τον παρατήρησε προσεκτικά. Ένα μικρό σημάδι στο μάγουλο και γκρίζοι κρόταφοι του έδιναν μια ιδιαίτερη αρσενική γοητεία, σκέφτηκε πως καιρό είχε να δει έναν άντρα που αποπνέει τόσο αρσενική παρουσία.
Τα μάτια του ήταν σαν μαύρα αμύγδαλα, πικρές γραμμές χάιδευαν την κόρη των ματιών του, πικρές και γλυκές ενστάσεις στα ζητήματα της ζωής και του έρωτα, κατέληξε κοιτώντας τον.
Μόλις κατέβηκαν από το τραίνο της έπιασε το χέρι και ανέβηκαν σε μια γέφυρα που από κάτω της έτρεχαν τα αυτοκίνητα κάνοντας θόρυβο και σπάζοντας την δικιά τους μυσταγωγία.
"Πως σε λένε;" Τον ρώτησε κι ένοιωσε πολύ βαθιά της το άγγιγμα του χεριού του.
Η αφή του ήταν σαν μικρά βάσανα..
"Μάρτιο , με λένε, Μάρτιο" της απάντησε και την έσφιξε επάνω του..
Τότε ο χρόνος σταμάτησε , οι περαστικοί έμειναν ακίνητοι, μια εικόνα που πάγωσε στον χρόνο..
Μόνο οι δυο τους κινούνταν,
μυστικά, αέρινα και τελετουργικά...

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Προσεχώς: Kurt Cobain Montage of Heck

Ένα ντοκιμαντέρ-πορτρέτο του αυτόχειρα ροκ σταρ Kurt Kobain θα παιχτεί στις αίθουσες κάποια στιγμή την Άνοιξη. 
"Είναι αστείο πως ο κόσμος λατρεύει τους νεκρούς. Στο χώρο της ροκ άμα πεθάνεις φτιάχτηκες, αλλά πρέπει να πεθάνεις πρώτα για να πιστέψουν πως αξίζεις κάτι"* είχε δηλώσει ο ρηξικέλευθος Τζίμι Χέντριξ, και μετά πέθανε. Και έγινε ένας από τους μεγαλύτερους θρύλους της ροκ, μαζί με τον Μόρισον, την Τζάπλιν, τον Μάρλεϊ και πολλούς άλλους. Εξαίρεση ο Μπάρετ που απλώς χρειάστηκε να τρελαθεί.
Την πετυχημένη αυτή συνταγή φαίνεται να ακολούθησε και ο frontman των Nirvana. Εικοσιένα χρόνια μετά τον θάνατο του ο σκηνοθέτης Brett Morgen συνέλεξε home movies, χειρόγραφα, φωτογραφίες, demos και ζωγραφιές του Kobain και μας παρουσιάζει το αυθεντικό πορτρέτο του. Αυτό που στο Χόλιγουντ αποκαλούν "Authorized Biography" αφού έχει και τις ευλογίες της χήρας Courtney Love.

Γιώργος Τρίκερι


*"It’s funny the way most people love the dead. Once you are dead you are made for life. You have to die before they think you are worth anything"
                                                                             
                                                                     Jimi Hendrix
 από συνέντευξή του στο περιοδικό Melody Maker το 1969

Chloe, μια ελεγεία της επιθυμίας για αγάπη

Ελληνικός τίτλος: Υποψία

Το αριστούργημα του Άτομ Εγκογιάν δείχνει σε τι παθολογικό σημείο μπορεί να φτάσει η ανάγκη των γυναικών να νιώσουν τον έρωτα. Η Κάθριν υποψιάζεται ότι ο επί χρόνια σύζυγός της Ντέϊβιντ την απατά επειδή τείνει να φλερτάρει με πολλές γυναίκες. Προσλαμβάνει την Κλόϊ, μία εμφανίσιμη ιερόδουλη πολυτελείας, για να τον προσεγγίσει και να φλερτάρει μαζί του. Έχει ανάγκη να δει εάν θα λυγίσει στον πειρασμό.
Μαθαίνουμε για την πρώτη τους συνάντηση από τα λεγόμενα της Κλόϊ η οποία έχει αφηγηματικό ταλέντο. Μιλά με άνεση και περιγράφει με ζωντανές εικόνες τα λεγόμενά του. Η Κάθριν την ωθεί να προχωρήσει κι εκείνη ανταποδίδει με περισσότερες λεπτομέρειες. Την ώρα που αφηγείται παρατηρούμε τα πονεμένα, μοναχικά μάτια της Κάθριν, που ξαναζεί με δανεικό και στρεβλό τρόπο τον πόθο του άντρα της. Η δύναμη της αφήγησης την έχει θολώσει. Αντί να σταματήσει αυτή την επίπονη διαδικασία, η Κάθριν θέλει να ακούει όλο και περισσότερα για να πλησιάσει στον ερωτισμό του και να φέρει στη μνήμη της όλα όσα έζησαν όταν ήταν νεότεροι και ερωτευμένοι.
Η ταινία παρακολουθεί το σκεπτικό της αφήγησης της Κλόϊ, όχι της πραγματικότητας, για να παρατηρήσουμε τις αντιδράσεις της Κάθριν. Όταν δεν αντέχει άλλο σταματά τη συνεργασία με την Κλόϊ, αλλά δεν έλαβε υπόψη κάτι πολύ σημαντικό: τον δικό της ψυχισμό. Η Κλόϊ δείχνει έμπειρη στη δουλειά της, δεν αναμιγνύει τα προσωπικά με τα επαγγελματικά. Όσο προχωρά στις περιγραφές και τις αφηγήσεις βλέπουμε και την ίδια να παρατηρεί τις αντιδράσεις της Κάθριν και σιγά σιγά να οργανώνει την αφήγησή της σύμφωνα με αυτές. Ξεκινά να ψεύδεται από τη στιγμή που διακρίνει τη μοναξιά και την απελπισία της Κάθριν. Βλέπει κάτι ανθρώπινο που στη δουλειά της σπάνια προκύπτει, κάτι που δεν είχε ζήσει ποτέ κι η ίδια. Ερωτεύεται την Κάθριν, την προσκαλεί σε ερωτική συνεύρεση κι εκείνη ανταποκρίνεται γιατί θέλει να πλησιάσει το αντικείμενο του πόθου του συζύγου της. Να νιώσει την ανάγκη του για μια νέα, όμορφη κοπέλα που κάποτε υπήρξε κι η ίδια. Εδώ παρατηρούμε και μία υπόγεια ειρωνεία στην εξέλιξη της υπόθεσης αφού η ίδια επέλεξε την Κλόϊ για εκείνον γιατί είχε ήδη διακρίνει κάτι ερωτικό και ποθητό επάνω της.
Οι δύο γυναίκες μοιράζονται αληθινά ερωτικές στιγμές, οδυνηρές και για τις δύο. Η υπόθεση περιπλέκεται για να μας πείσει ότι η επιστροφή σε ένα συναίσθημα που με τα χρόνια έχει μετουσιωθεί σε κάτι άλλο είναι παγίδα. Η εμπειρία που επιχειρούμε να ζήσουμε μέσα από τα μάτια ενός άλλου έχει όρια. Όταν φτάνει σε οριακό σημείο η Κάθριν αποφασίζει να αποκαλύψει όλη την αλήθεια στον Ντέϊβιντ και ο μονόλογός της, πονεμένος κι ειλικρινής, δείχνει έναν άνθρωπο που μέσα από σειρά λαθών βρήκε το δρόμο της, ήρθε αντιμέτωπη με την αδυναμία της κι έχει το θάρρος να το παραδεχτεί στον πιο κοντινό της άνθρωπο.

Νίκος Παππάς

Προσεχώς: Poltergeist, κυνήγι φαντασμάτων

ένα πολύ ενδιαφέρον ριμέικ της κλασικής ταινίας τρόμου Poltergeist  βρίσκεται στα σκαριά και θα προβληθεί στις μεγάλες οθόνες τον ερχόμενο Ιούλιο από το σκηνοθέτη Gil Kenan.
Η αυθεντική εκδοχή του Poltergeist που κυκλοφόρησε το 1982, διηγείται την ιστορία μια οικογένειας που ζει σε ένα στοιχειωμένο σπίτι (poltergeist στα γερμανικά σημαίνει φασαριόζικο φάντασμα) και τα πνεύματα του σπιτιού απαγάγουν το κοριτσάκι της οικογένειας. Ο Steven Spielberg εκείνη τη χρονιά σκηνοθέτησε  τον E.T. αλλά ως παραγωγός ήθελε να δοκιμάσει κάτι πιο ακραίο. Ανάθεσε στον Tobe Hooper γνωστό σκηνοθέτη του  The Texas Chain Saw Massacre την δημιουργία του μεταφυσικού θρίλερ. Το αποτέλεσμα ήταν μια cult ταινία η οποία βέβαια δεν είναι τρομακτική για τον θεατή που έχει εξοικειωθεί με ταινίες τρόμου αλλά ακόμα και σήμερα μπορεί να εκτιμηθεί για τα εφέ της και την σκοτεινή της ατμόσφαιρα.
Στη φετινή εκδοχή  ο Sam Rockwell  και Rosemarie DeWitt θα υποδυθούν τους γονείς που καλούνται να σώσουν την μικρή τους κόρη από τα θυμωμένα πνεύματα που εισβάλλουν στο σπίτι τους.
Περιμένουμε να δούμε την εκσυγχρονισμένη  ματιά στο νέο κεφάλαιο αυτού του κινηματογραφικού μύθου.

Γιώργος Τρίκερι

Η Jessica θα πάει για μπάνιο

Παντού ρατσιστές! Όλη η πόλη γιομάτη ρατσιστές! Οι Νόμοι τους....και η βαρύτητα, ο νόμος της, ρατσιστικός είναι και αυτός...!
Τι να κάνω; Μα που είναι και αυτός ο Βλαντιμίρ! Φανατικός είναι συνήθως κάποιος διστακτικός που πήρε μια απόφαση....Μα τι λέει πάλι αυτός από το ''λευκό'' του σπίτι! Πως μπορεί να κάνει πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, όταν ο ίδιος ο πόλεμος είναι τρομοκρατία! Τελικά τι είναι η τρομοκρατία; Ο πόλεμος των φτωχών; Και ο πόλεμος τι είναι; Η τρομοκρατία των πλουσίων;
Μα και αυτός ο Γιούρι τώρα βρήκε να πεινάσει; Τουλάχιστον θα με θυμηθεί; Θα μου φέρει να φάω και εγώ κάτι; Κρυώνω! Τόσες μέρες σε αυτό το υπόγειο, με μια λάμπα, ένα τραπέζι και ένα κρεββάτι! Πάλι καλά που έχω άφθονο χαρτί και ζωγραφίζω ξωτικά τοπία, με ωραίες παρουσίες! Αλήθεια τι μήνα έχουμε; Τώρα θα ήθελα να είμαι σε μια παραλία...
''Ο ψυχολογικός σκοπός της τρομοκρατίας είναι η δημιουργία ενός κλίματος της αβεβαιότητας και ανησυχίας στις μάζες, το οποίο θα αυξήσει την επιρροή μας σε αυτές και θα επιτρέψει, με την κατάλληλη χειραγώγηση τους, να μας αποδεχτούν σαν Λύση'' 
Αυτό θα γράψω και θα το στείλω. Σιγά, λες και πάω τώρα για μπάνιο...!

Π. Πόντικας.

Συνέδριο για την Ανθρώπινη Σεξουαλικότητα & Αναπαραγωγή

Gianlorenzo Bernini

Την ανθρώπινη σεξουαλικότητα μέσα από το πρίσμα της επιστήμης και το διάλογό της (ή την υπόστασή της μέσα στην) με την Τέχνη, τη Φιλοσοφία, τη Θρησκεία, την Ψυχολογία και πολλών άλλων παραμέτρων επιχειρούν να φέρουν στο προσκήνιο οι εργασίες του 2ου Μεσογειακού Συνεδρίου για την Ανθρώπινη Σεξουαλικότητα & Αναπαραγωγή, που θα πραγματοποιηθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 3 και 4 Απριλίου 2015. 

Το συνέδριο με θέμα «Από την ανέπαφη αναπαραγωγή στην ανθρώπινη σεξουαλικότητα» περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές θεματικές ενότητες, σε κάθε μια από τις οποίες θα συμμετέχουν αναλόγως γιατροί, φυσικοί, φιλόσοφοι, ψυχαναλυτές, καλλιτέχνες, κριτικοί τέχνης, δημοσιογράφοι. Οι ομιλητές του συνεδρίου καλούνται να αναλύσουν και να αναπτύξουν σε βάθος θέματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και κινούνται εντός των πλαισίων της επιστήμης, της βιολογίας και της ιατρικής, αλλά και της φαντασίας, της μυθολογίας και της ιδεολογίας. 

Οι ομιλητές του συνεδρίου καλούνται να αναλύσουν και να αναπτύξουν σε βάθος θέματα που σχετίζονται με την ανθρώπινη σεξουαλικότητα και κινούνται εντός των πλαισίων της επιστήμης, της βιολογίας και της ιατρικής, αλλά και της φαντασίας, της μυθολογίας και της ιδεολογίας.

Οι ειδικοί στον τομέα τους από την Ελλάδα και το εξωτερικό που θα προσπαθήσουν να απαντήσουν σε χρόνια και «δύσκολα» ερωτήματα που έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα του συνεδρίου με τη μορφή ομιλιών ή συζητήσεων και αναμένονται να προκαλέσουν το ενδιαφέρον της ιατρικής κοινότητας αλλά και του κοινού, που θα έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει το μεγαλύτερο μέρος του.

Ρούλα Σκουρογιάννη

πηγή: sofokleousin.gr

Η συμμετοχή είναι δωρεάν, για να δηλώσεις συμμετοχή πάτησε εδώ.

Τα αγρίμια

Diego Rivera

Ο Τζόνι πειθαρχούσε στην μελαγχολία του, έπειτα την άφηνε έκθετη ώστε να συγκινηθούν παρθένες στον λίβα της ζωής, έφτιαχνε ένα γράφημα όπου έβλεπα καθαρά την υπολογισμένη επίδειξη του πόνου.
Ο πόνος, τραβάει τους παρθένους οργανισμούς στην έκθεση της βίας και της κόλασης, εγώ απλώς έμαθα μαζί του να κρατώ σημειώσεις για τις περιγραφές των κοριτσιών.
Αυτή τους η αθωότητα με σαγήνευε, όχι τόσο για την ύπαρξη της όσο για την δυνατότητα της διακόρευσης.
Γιατί εμείς που ζήσαμε στα καταγώγια και δρασκελίσαμε υπονόμους δίπλα στους αρουραίους δεν βρίσκαμε εύκολα τι να διακορεύσουμε εκτός από την ακλόνητη πίστη μας στην μουσική στα βιβλία και στον έρωτα..
Υπήρξε η εποχή που ψάχναμε την ολοκλήρωση, τώρα πια αυτό γίνεται όλο και πιο σπάνια.
Γυρνούμε μέσα στα χαλασμένα σπίτια και θυμόμαστε πότε ακριβώς βαπτίσαμε τον έναν δάσκαλο αρουραίο κι ύστερα τα κομματόσκυλα τα είπαμε αρουραίους των μοκετών.
Εκεί που σκουπίζαμε τα πόδια μας αργότερα οι στυλοβάτες των κομμάτων απίθωναν δάκρυα και συγχαρητήρια στα πρόσωπα προς έρευνα.
Περπατώντας τους δρόμους της χώρας με τον Τζόνι σημαδεύαμε αόρατα το δεξί μάγουλο αυτού που ήταν προδότης της φιλίας και της αλήθειας για ένα γραφείο.
Εκεί μάθαινα , επάνω στα γραφεία ατέλειωτα δεσποινάρια γίνονταν τα σπερματοδοχεία τους, με ανοιχτά τα πόδια υποδέχονταν το άρρωστο σπέρμα στο πλάι των μηρών..
Ω,
τι πλήξη για εμάς που περιμέναμε την Άνοιξη και το Καλοκαίρι ,σαν τις νέες μας πληγές που θα επουλώνονταν από την επανάληψη της κραιπάλης, την αρχαία σύλληψη στην συνουσία και την ανάγνωση των κολασμένων πράξεων.
Με θορυβούσε πολύ η φασαρία των δαχτύλων επάνω στα γραφεία για το πόνημα των μεταπτυχιακών..
Τα περισσότερα με θορυβούσαν, τι έκπληξη για μένα ήταν να ανακαλύπτω όλα αυτά που εγώ ονόμαζα απαγορευμένα και βρόμικα, για τους άλλους να είναι η ρουτίνα της επιβίωσης..
Αυτό δεν το ανέχτηκε το έλκος μου και τώρα η χολή μου.
Είμαι ανένταχτη εν δυνάμει κι αποφεύγω τα πρόβατα για να μην βλέπω αιματοχυσίες.
Να μην βλέπω φτηνά παιδάρια να παριστάνουν τους λύκους...
Κι έμεινα αυτό που είμαι όταν πέθανε ο Τζόνι,
ένα αγρίμι που ξεθαρρεύει εύκολα μα πιο εύκολα βγάζει τα νύχια του στο χώμα και δραπετεύει..
Και χρειάζεται κάτι μέσα μου να καθαγιαστεί εκ νέου...


Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Τα μυαλά που κουβαλάς

Ένα animation της Disney για μικρά και μεγάλα παιδιά.
Η χαρά, η λύπη, ο θυμός, οι ονειροπολήσεις και κάθε πιθανό συναίσθημα μικρών και μεγάλων που σπάνια εξομολογείται κανείς είναι το θέμα του εξαιρετικού νέου animation της Disney-Pixar, το οποίο θα βγει στους κινηματογράφους το ερχόμενο Φθινόπωρο. Μέχρι τότε απολαύστε το trailer της ταινίας.
Δεδομένου ότι ο έλεγχος των συναισθημάτων και η έκφρασή τους με θετικούς τρόπους είναι από τα ζητήματα που απασχολούν όλους τους γονείς, οι οποίοι προσπαθούν να προσεγγίσουν συναισθηματικά τα παιδιά τους, η ταινία έχει πολλά σημαντικά μαθήματα να δώσει σε όλους.

Έλενα Μπούλια

πηγή: mama365.gr

Σινεμά με την Βίκυ: Amour, το πρόσωπο της αγάπης και του θάνατου

Ελληνικός τίτλος: Αγάπη (2012)

Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι συνταξιούχων μουσικών, θα περάσει από μία μεγάλη δοκιμασία, όταν η γυναίκα αρρωστήσει βαριά.
Ο Michael Haneke, δε σταματά να μας εκπλήσσει. Με πρωταγωνιστές δύο Βετεράνους του Ευρωπαικού σινεμά, Jean-Louis Trintignant (Il Conformista, Trois Couleurs: Rouge) και Emmanuelle Riva (Hiroshima mon Amour, Trois Couleurs: Bleu), αλλά και την πρωταγωνίστρια των πιο εξεζητημένων γαλλικών ταινιών, Isabelle Huppert στο ρόλο της κόρης (La pianiste, Le temps du loup), παραδίδει στο φιλοθεάμον κοινό, μία από τις καλύτερες και πιο θλιβερές ταινίες του 2012, η οποία κέρδισε το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και το Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Δυστυχώς, δεν είχε μεγάλη επιτυχία στο σινεμά, γι' αυτό και βγήκε γρήγορα προς ενοικίαση, παρ' όλα αυτά, οι ερμηνείες ήταν συγκλονιστικές και αυτό είναι μία τρανή απόδειξη πως ένας καλός ηθοποιός δεν χάνει το ταλέντο του όσο περνούν τα χρόνια, αλλά γίνεται πολύ καλύτερος.

Βίκυ Ελευθερίου

History lesson

Ήταν ένας παγωμένος Νοέμβρης, ενός παγωμένου και κοινότυπου φθινοπώρου – πεσμένα φύλλα, σκασμένα χείλη, μισοσβησμένοι καλοκαιρινοί έρωτες, βαρεμάρα – όταν ο ετοιμόρροπος φιλόλογος ψέλλισε το σπουδαίο και μοντέρνο: Θα σας παραδώσω ένα κομμάτι της ελληνικής ιστορίας. Ένα κομμάτι διαφορετικό για τον καθένα σας. Θα ήθελα να το μελετήσετε και να το παρουσιάσετε στην τάξη δίνοντας τη δική σας, προσωπική, νότα.
Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, ακριβώς όπως γεννιούνται οι μεγάλες ιδέες ή γίνονται τα θαύματα, σκέφτηκα να φορέσω τη μπλούζα που μου κάνει ωραία τα βυζιά και επειδή η έκθεση στο κοινό είναι μια αρχέγονη μυστικιστική λειτουργία αυταρέσκειας η οποία εμφανίζεται τυχαία, οπότε ανήκει στην κατηγορία των ευκαιριών που οφείλεις να ντουφεκίσεις, οπλίστηκα ονείρων και σχετικού σουτιέν…
Οι παρουσιάσεις των συμμαθητών ξεκίνησαν πολλά υποσχόμενες. Φορτωμένοι με χάρτες, εγκυκλοπαίδειες και φράσεις σοφών, ο ένας μετά τον άλλον μας βύθιζαν στα βάθη του χρόνου και στο ατέλειωτο χασμουρητό. Ο φιλόλογος ήταν ευτυχής δηλαδή είχε αυτή την έκφραση του ανθρώπου που δεν γαμάει και απλά αναστενάζει ικανοποιημένος. Ήρθε η σειρά μου. Ήμουν λιτή, σύντομη και περιεκτική. Το κοινό ρουφούσε τα ολοστρόγγυλα βυζιά μου. Ο Μάκης είχε χαθεί στο πιπίλισμα της αριστερής μου ρώγας και η Ροζαλία που «καπάκωνε τη μύγα» ήταν έτοιμη να με καλέσει στις τουαλέτες για σοβαρές κουβέντες. Ήμουν ικανοποιημένη είχα κάνει καλή, τίμια και καθαρή δουλειά. Είχα στρογγυλοποιήσει τον κύβο και τον εμφύλιο πόλεμο. Φτάνοντας στην τελευταία φράση πήρα μια βαθιά ανάσα και ήμουν έτοιμη να τοποθετήσω την τελεία. Το ένα όμως και μοναδικό κύτταρο που περιφέρετο βαριεστημένο στον εγκέφαλό μου, μην αντέχοντας την νίκη των βυζιών ούρλιαξε: και έτσι είχαν τα γεγονότα στην Ελλάδα εκείνο τον καιρό όπως λέει αυτό το απόσπασμα και αν είναι αλήθεια. Τριμμένη κιμωλία αιωρήθηκε στην αίθουσα, χόρεψε, χόρεψε και μπήκε στα ρουθούνια του Μάκη, στο μάτι της Ροζαλίας και στο λαιμό του φιλόλογου. Βήχας. Επαναφορά.
Φιλόλογος: τι σημαίνει παιδί μου, έτσι λέει αυτό το απόσπασμα και αν είναι αλήθεια; Δεν σε καταλαβαίνω; Αμφισβητείς το ρου των γεγονότων; Πέρασε έξω σε παρακαλώ θα το συζητήσουμε στο διάλλειμα.
Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν δημοκρατική, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, και κατόπιν ελεύθερης και αμερόληπτης ανταλλαγής ιδεών το αποτέλεσμα ήταν μια τριήμερη αποβολή που μας βόλευε όλους.
Είναι μάλλον από τότε και κάθε Νοέμβρη που σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι αγαπούν τη σιγουριά των παραμυθιών και τρέμουν τα ενδεχόμενα. Είναι μάλλον από τότε που κάθε παγωμένο Νοέμβρη θυμάμαι ότι κάθε τι που στηρίζεται στα βυζιά δεν έχει καλή κατάληξη γιατί τα βυζιά είναι σαν τα φθινοπωρινά φύλλα, πάσχουν από μελαγχολία και πέφτουν.

Αυγή Βυθούλκα, 15/1/2015