ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΜΙΑΣ ΓΕΝΙΑΣ

Έφαγα πολλά χτυπήματα στη ζωή μου, κατάπια τόνους χάπια, όλων των ειδών, όλων των χρωμάτων, χάπια για να κοιμηθώ, χάπια για να μην κοιμηθώ, να ηρεμήσω, χάπια να είμαι σε εγρήγορση, χάπια για να ξεχνώ και χάπια για να θυμάμαι, πήρα αντισυλληπτικά, έφαγα βασιλικό πολτό, ρίζες πιπερόριζας, όλες τις βιταμίνες από το Α ως το Ω, πασαλείφθηκα με άπειρα προϊόντα ομορφιάς, κρέμες, μάσκες, αγγούρια, όλα τα φρούτα έκανα πήλινγκ για να απομακρύνω τα νεκρά κύτταρα έβαλα πομάδες κάθε είδους μέχρι και από καουτσούκ. Όλα αυτά για να μην είμαι μόνη, μη μείνω μόνη.
Έκανα γιόγκα, έμαθα ν’ αναπνέω σωστά, να προσεύχομαι, να κάνω τάι-τσι και κινέζικο μποξ, έτρεξα στο Σέιχ-σου, κολύμπησα, έκανα ποδήλατο, πήδηξα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, αναρριχήθηκα στον Όλυμπο, έκανα μπάρα και ασκήσεις ευλυγισίας, κοιλιακούς, γλουτικούς, βαράκια σαλονιού, δίαιτες με σταφύλια κι ανανά. Διάβασα βιβλία ανατολικής φιλοσοφίας, πήγα να συμβουλευτώ γκουρού μέσα σε θεσσαλονικιώτικα διαμερίσματα, επισκέφτηκα εκκλησίες, ναούς και τζαμιά, συναγωγές. Διάβασα απ’ την αρχή μέχρι το τέλος τη Βίβλο, τους Έλληνες τραγικούς, τον Μαρξ, τον Νίτσε, Φρόυντ, Μακιαβέλι. Πήγα σε χαρτορίχτρες, πίστεψα αυτά που μου είπανε, είδα μέντιουμ και μουλάδες, διασταυρώθηκα με γυναίκες που αγαπούν την περιπέτεια και με τσιγγάνες. Συμβουλεύτηκα μάγους κι αστρολόγους, πίστεψα στ’ αστέρια, σε αστερισμούς, σε σούπερ νόβα και κομήτες, διάβασα την θεωρία της σχετικότητας και της κβαντομηχανικής, είδα ανθρώπους να βγαίνουν απ’ το σώμα τους, αφέθηκα να με υπνωτίσουν, βυθίστηκα στη μελέτη του βουδισμού και του ταό, ξαναδιάβασα τους ποιητές σούφι και το Άσμα Ασμάτων….

Ανακατεύτηκα με την πολιτική, διασταυρώθηκα με ουμανιστές και με μασόνους, με πεφωτισμένους κι αδαείς. Πίστεψα στους αγώνες του ανθρώπου, στους αγώνες για τον αφοπλισμό, για την ειρήνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, έδωσα χρήματα, υπέγραψα λίστες διαμαρτυρίας, έκανα αφισοκολλήσεις, στήριξα, υποστήριξα τους απεργούς, μοίρασα προκηρύξεις, μάλλιασε η γλώσσα μου να στρατολογήσω κόσμο σε καφενεία, γενικά στρατεύτηκα, αποστρατεύτηκα έδωσα πίσω στο κόμμα την κάρτα μέλους, έσχισα ό,τι έγγραφο με δέσμευε με το κόμμα. Με πρόγκηξαν, επαναστάτησα, φιμώθηκα, ύστερα άρχισα να κάνω έρωτα εδώ κι εκεί, με έναν, με δύο, με πολλούς, με άντρες και γυναίκες.
Προσπάθησα, τουλάχιστον εγώ προσπάθησα, έτσι πίστευα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο προσπάθησα να βρω ένα νόημα στη ζωή μου, να δω καθαρά, να φωτιστώ.

Μετά απ’ όλα αυτά, έμεινα μόνη να κοιτώ έξω από το παράθυρο αν ο καιρός είναι καλός.


Ιωάννα Αβραμίδου

in the small hours

σβήνω το φως και ψάχνω στο φεγγάρι να σε βρω.
έχω κορνιζάρει το γέλιο σου να μου κρατάει συντροφιά.
στο τηλέφωνο δεν τολμώ να ξεστομίσω τις ρομαντικές μου αηδίες που σε εκνευρίζουν. εδώ όμως είμαι ελεύθερος, εγώ και οι λέξεις να χορεύουμε στο ρυθμό της απουσίας σου μέχρι οι άνεμοι της λογικής να μας σκορπίσουν στους σκοτεινούς δρόμους της λήθης.
το κορίτσι των ονείρων μου εξαφανίζεται το πρωί όταν ξυπνάω ...


sleepless in soulpie

photo by Steve Christie

Καθώς την κοίταζε, λευκοί κύκνοι κινούνταν γύρω από τα πόδια τους. Κάτι από το χρώμα στο στόμα της ξεπηδούσε στα φτερά τους κι αυτοί περπατούσαν τεμπέλικα με την κόκκινη σφραγίδα της. Υπήρχε ένα είδος μαγείας, επιβλητική και άπλετη μαγεία. 

-Θέλω να σε φάω, της είπε και άρχισε να διασχίζει τον λαιμό της με το στόμα του. 
Τότε δεκάδες κύκνοι άρχισαν να φωνάζουν δυνατά σαν να ήταν μικρά παιδιά...


Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/

what are friends for?

τα πιο όμορφα βιβλία είναι οι άνθρωποι. 
μην γελιέσαι, τα μάτια δεν είναι εξώφυλλα. 
πάω να μελετήσω.


Γιώργος Τρίκερι

prepare to disembark

σε κάποιο πέλαγος μια μέρα θα σε ξαναβρώ.
εκεί που κάποτε φίλησα τα λαμπερά δύσπιστα μάτια σου
καθώς υπερασπιζόμουν το "συγγνώμη".
έφτιαξα μια αυτοσχέδια ομπρέλα να προστατεύει το λευκό σου δέρμα από το ελληνικό ήλιο.
στο λιμάνι του Πειραιά, με την άκρη των δαχτύλων μου σκούπισα την σκόνη του ταξιδιού.
-Ήρθες ως εδώ ... για μένα;
σε παρατηρούσα να βαδίζεις προς τον σταθμό και δεν τολμούσα να κινηθώ.
τις προάλλες ένα χάδι που κάποτε ήταν δικό σου ήρθε και με βρήκε
-σε κάποιο πέλαγος μια μέρα θα την ξαναβρείς,
μου υποσχέθηκε.


Γιώργος Τρίκερι

ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΟΚΚΙΝΗ

Henri de Toulouse-Lautrec

Η πόρνη που αγάπησε ο BAUDELAIRE χτύπησε την πόρτα μου,
όταν της άνοιξα είχε φωτιά στα μαλλιά της,
δυο κόκκινα περιστέρια στα στήθια της,
μια πολύτιμη πράσινη πέτρα φορεμένη στο μεγάλο της δάχτυλο.
Την κέρασα ένα παλιό μπορντώ κρασί,
έπινε και έλεγε πόσο τον ήθελε τώρα,
όμως εγώ έβλεπα ξαναμμένη το τόσο χρώμα να απλώνει τις ρίζες του νευρικά στο δωμάτιο,
ήξερα βαθιά μέσα μου πως το χρώμα ήταν δανεικό απο εκείνον,
καθώς μου μιλούσε για τους ερωτικούς του τρόπους έσκαβα αδιέξοδα μέσα μου,
σκεφτόμουν με τόνο πένθιμο γιατί να ζεί αυτή κι όχι εκείνος...
όμως καθώς συνέχιζε να μου μιλάει κατάλαβα πως όταν μετακίνησε αυτός πίσω της την κουρτίνα εκείνη για πάντα μεταμορφώθηκε.
Κι από πόρνη τώρα ήταν απλώς μια φλεγόμενη γυναίκα ...


Πόπη Συνοδινού

επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/

ΟΤΑΝ πυρπολήσεις 
Όλα τ’ αστέρια για μένα
Θα καεί ο ουρανός μου
Θα καεί ο ουρανός μας
Επειδή δεν μπορώ 
Να δώσω μορφή στο Λόγο μου
Πρέπει να περιμένεις και 
Να πιστεύεις και
Να ελπίζεις


Όταν πυρπολήσεις 
Όλα τα’ αστέρια για μένα
Εάν καεί ο ουρανός μου
Εάν φωτιστεί η Νύχτα μου
Τότε θα δώσω μορφή
Στο Λόγο μου
Για σένα
Τον Λόγο μου
Για σένα


Ιωάννα Αβραμίδου

il postino

Poetry doesn't belong to those who write it, it belongs to those who need it. 

Mario Ruoppolo

Μετά την καταιγίδα

Ήταν που θα άγγιζα τον ήλιο, αν σε άγγιζα, μα δεν σε άγγιξα

είναι που ονειρεύομαι πως θα σε δω, μα δεν σε βλέπω

μέσα στα χέρια σου να εξημερωθώ

κάτω από τα χείλη σου να ζήσω

στις παλάμες σου να ξαπλώσω με όλες μου τις αδυναμίες αγκαλιά

στα λατρεμένα μου λόγια σου να γίνομαι τόνος σε κάθε λέξη

κόμμα σε κάθε δισταγμό

τελεία σε κάθε απόφαση

τι; Τι ψάχνουμε να βρούμε;

Ξέρω, εκείνο το ουράνιο τόξο που αφήσαμε με μισή την καμπύλη του στην θάλασσα και την άλλη μισή μέσα σε εμας

και πόσα χρώματα να αντέξει ένα κορμί;

Πόσα ακόμα να ξεβάψει η θύμηση;

Στη παλέτα των αισθήσεων έρχεσαι και γίνεσαι το κατευθυνόμενο, των διαθέσεων, πινέλο

μην γίνει τo πινέλο σου στιλέτο και βάψεις από εμένα τον καμβά σου

μα πριν από όλα, φίλα με!!

Κι ύστερα σκότωσέ με όσες θες φορές.

Αρκεί κάθε φορά που θα σκοτώνεις να με ανασταίνεις ύστερα με το πεθαμένο, στα χείλη μου, φιλί σου.

Μετά την καταιγίδα σου χαρίζω όλα τα δώρα του ουρανού

κι εσύ στα χείλη μου ένα από τα δικά σου, ουράνιο τόξο ...

Δ.Π.Β

summertime

βάλτη ζωή σου σε κουτί πακεταρισμένη και προκαθορισμένη να κανει το φιλήσυχο ταξιδι της...

όταν φτάσεις στο τελος και συνειδητοποιήσεις οτι το ζητούμενο δεν ήταν η ασφαλής και φερέγγυα διαδρομή, ίσως να ναι αργά.

άσε τη νηφαλιότητα στην άκρη,μαζί με τα προγράμματα και τις καθημερινοτητες συνάμα.

πάρε το αντηλιακό κι ένα καπέλο

κάνε αυτό που σε προστάζει η καρδιά σου η αλήτρα

ΗΡΘΕ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟ ΚΕΡΑΤΟ 

Ξεσηκωθείτε.

Άννα Τσαμ Αναστο.
(17 και κάτι μηνών)

aboard the N.M

life is hard
life is cruel
life is random
unexpected-as we make it ...


life is beautiful
and so r U.


sleepless in soulpie

http://www.youtube.com/watch?v=0Eoy0KF-N5E

p.s.  To lose balance sometimes for love is part of living a balanced life. (e.p.l)

Στον Γ.Τ

ΜΕΣΑ ΣΕ παγωμένες κάμαρες νυκτοπορείς
Την ώρα που γαλάζιος ανθεί ένας υάκινθος
Στο παραθύρι
Τα δάκρυά σου που κλαίνε για τον πικρό σου κόσμο
Γίνονται κρύσταλλα στον παγωμένο άνεμο
Που σκορπίζει κόκκινα ρίγη
Ανείπωτες σκιές χορεύουν ρόδινο κυκλικό χορό
Κι ένα μαύρο αγκάθι σου καταφέρνει νύγμα ευθεία 
Στην καρδιά.
Και τ’ αστέρια αναφλέγονται στα διψασμένα σου χείλη
Και σβήνει η λάμψη τους μ’ έναν ελιγμό πάνω 
Στο ασημένιο χιόνι
Και συσκοτίζεται ο νους σου κι εκσφενδονίζεται
Ψηλά σε έρημο ουρανό ενώ σταματά να τραγουδά μια κίχλη


Ιωάννα Αβραμίδου

our favourite films ... closer

Dan: Didn't fancy my sandwiches? 
Alice: Don't eat fish. 
Dan: Why not? 
Alice: Fish piss in the sea. 
Dan: So do children.
Alice: Don't eat children either

Anna: Why is the sex so important? 
Larry: Because I'm a fucking caveman!

Alice: I don't want to lie. I can't tell the truth. So it's over.

οδός ρέας 3

τις προάλλες πήγα μια βόλτα στην παλιά μου γειτονιά ...

δεν ξέρω γιατί κατέφυγα σ' αυτή την ενέργεια μα ένιωθα την ανάγκη να θυμηθώ ...
καθώς έφτασα στο ξεκίνημα του δρόμου
που τώρα πια είναι άσφαλτος και όλα τα σπίτια έχουν δομηθεί σύμφωνα με
τς νέες μας εποχές, ένιωσα ένα κενό.
ένιωσα ότι μαζί με την άσφαλτο που έχουν στρώσει και τα παλιά σπίτια που έχουν γκρεμίσει,
γκρέμισαν κι εμένα ...
άρχισα ένα γοργό περπάτημα προσπερνωντας τς μεγαλουργίες των καινούργιων θαμώνων της γειτονιάς
σταμάτησα μπροστά απο την παλιά σιδερένια συρτή πόρτα που σφάλιζε όλες αυτές
τις μικρές και μεγάλες αναμνήσεις του τότε...
το σπίτι είχε γκρεμιστεί κι ένα μοντέρνο είχε πάρει τη θέση του. εκτός απο την πορτα...
η ιδια βρώμικη σκουριασμενη βαρια πορτα με το ογκώδες λουκέτο ασφαλείας
να την στολιζει .
κάθισα στο κατώφλι κι άναψα τσιγάρο.
παφ πουφ παφ πουφ... ένα δάκρυ ξέφυγε απ' τη φυλακή των ματιών μου...
κοίταξα πλαι μου και είδα μια επιγραφή ξεθωριασμένη πάνω στην σκουριά
"άννα" δίπλα ένα πιο καλογραμμένο "μισέλ"
απο κάτω με μεγάλα γράμματα οδός ρέας 3 ...
ψάχνοντας στη τσάντα μου βρήκα ένα στυλό
έγραψα "άννα+μισέλ 2011 οδός φιλίας αριθμός 16 χρόνια αγάπης"
έσβησα το τσιγάρο κι έριξα το στυλό στη τσάντα ...
ένιωσα τόσο ολοκληρωμένη ... δεν ξέρω γιατί, ίσως την οδό μας έπρεπε να την ονομάσω εγώ, θα την βάφτιζα οδός νοσταλγίας, θα μείνει όμως ρέας όσοι θαμώνες και να υπάρξουν, όσα σπίτια και να γκρεμιστούν
όσοι άσφαλτοι και να γίνουν ...


Άννα Τσαμ Αναστο.
(17 και κάτι μηνών)

Ροπή II

Τα νύχια μου έσπασαν το δέρμα σου και το δέρμα σου έσκισε η φωνή μου. Γιατί δεν μιλάς; Με χαστουκίζουν τα λόγια μου με τιμωρεί ο άλλος μου εαυτός. Γιατί δεν μιλάς; Τρέμουν τα πόδια μου στο αντίκρυσμα του μισητού μου καθρέφτη και πού, πες μου, που να βρω ρομαντισμό να σου χαρίσω μια στάλα; ΓΙΑΤΙ δεν μιλας; Προσθέτω στην σιωπή σου τους ανύπαρκτους τόνους κι έχω την χούφτα μου γεμάτη με πετροκέρασα που με κοιτούν επίμονα σαν μάτια.

Είμαι εδώ κι ας μην μιλάω. Τα δηλητηριασμένα λόγια σου τρυπούν τα δόντια και γίνεται η γλώσσα φίδι που σε πνίγει!

Πάψε!

Σε βλαστημά ο καιρός, σε αρρωσταίνει η φύση, σε αποβάλει η ζωή..

Πάψε!

Είπες να μιλήσω. Στην σιωπή τόσο καιρό ήσουν βασιλιάς, τώρα γίνε αυλικός μπροστά στην βροντερή φωνή μου. Να μιλήσω... να μιλήσω.. σε άφηνα να παίρνεις τον τίτλο κάθε φορά της κατάκτησης χωρίς αγώνα, να μιλήσω ... επέτρεπα να βγαίνουν από το στόμα σου σκορπιοί που δηλητηριάζαν την ψυχή μου, να μιλήσω... και σφίγγες οι ακατανόητές σου εκρήξεις κυνηγούσαν την αισιοδοξία μου.

Μη!

Ότι ερπετό και έντομο κοσμούσε τις ευχές σου τρέφεται από εσένα. Όλη εκείνη η δύσπεπτη ευτυχία που λογάριαζες να βρεις σε άλλο πρόσωπο από μένα, σε έχει κάνει εμετό στον καθρέφτη σου. Δεν έχεις ίχνος ρομαντισμού να συνοδεύσεις την αγάπη και τα μάτια που κρατάς στην χούφτα σου είναι τα δακρυσμένα μάτια των ανθρώπων που πλήγωσες. Γι αυτό είναι κόκκινα και δακρυσμένα και στάζει η χούφτα σου αρμύρα. Σε σιχάθηκε η πλάση, σε απέβαλε η μητρα της υπομονής ... ότι αξίζεις βρίσκεται στην τσέπη σου.

Στην τσέπη μου έχει φως. Μόνο που γλιστράω το χέρι μου και λιώνει, δεν μπορώ να το πιάσω.

Κανένας δεν μπορεί να πιάσει το φως. Να χαίρεσαι που το έχεις επάνω σου μα αστο να σε προστατεύει, δεν είναι όπλο, μην με χτυπάς με αυτό. Φανέρωσε στον εαυτό σου την αγάπη κι εγώ θα είμαι εκεί να μοιραστείς μαζί μου την χαρά και να σε στέψω πάλι βασιλιά όμως, βγάλε από το στόμα σου τα φίδια.. 

Δεν μου αρέσει που σε αγαπώ, μόνο μου αρέσει που το εννοώ όταν στο λέω.

Δ.Π.Β

photo by Robert Doisneau

Όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα στιγμή να μη μου λείπεις.
πρίν σε γνωρίσω οι μέρες είχαν ώρες, τώρα έχουν προσμονή.
πότε θα σε φέρει το τρένο;
πότε θα βρέξει ένα χαμόγελο σου;
πότε το τηλέφωνο θα γεμίσει με το γέλιο σου;
ως πότε τα τραγούδια θα φωνάζουν μονάχα το όνομα σου;


sleepless in soulpie

Ετσι λοιπόν

photo by Rarindra Prakarsa

Έτσι λοιπόν παραδοθήκαμε ξανά στην Αγωνία..
πως αύριο θα ξημερώσει η Νέα Τάξη Πραγμάτων
Και είναι άγνωστες ο βουλές των υπουργών, πρωθυπουργών
Και πάσης φύσεως τρωκτικών
που ροκανίζουν την ζωή μου..
Αύριο οι Σοφοί θ' αποφασίσουν την ζωή μου..
Και τα παιδιά μου αν γεννηθούν πως θα ΄ναι..
Ξανθά, μελαχροινά, ονειροπόλοι ή στρατιώτες.
-Κι εγώ που έμαθα τη φύση για θεό μου
και γιά την΄Υβρι, που όπως λένε
το πρώτο αμάρτημα το πιο μεγάλο είναι-
Εγώ που παραδόθηκα ξανά στην Αγωνία..
Άλλο πιά τίποτα δεν έχω να φοβάμαι.
Εκτός από την οργή του Θεού..


Αθηνά Κοτσόβολου

VANITAS

Αν και επιφανειακή, ήσουν φιλόφρων απέναντί μου,
Αικατερίνη, ειλικρινής και αβρόφρων
Όμως πίσω από αυτά διέκρινα μίσος και έχθρα 
Ήσουν αναγκασμένη, βλέπεις, να μοιράζεσαι
μαζί μου τον άντρα σου που ήταν βασιλιάς. 
Όμως εγώ, οίκτο μόνο μπορώ να νοιώσω
Και κατανόηση: όταν τα σεντόνια μου φλογίζονται
Εσύ κοιμάσαι μόνη.
Άκου αυτό που θα σου πω φιλικά:
Φταις εσύ που πολύ νωρίς παραδόθηκες στο καθήκον
Της τεκνοποιίας και την ηδονή της καλοφαγίας
Μα και η δική μου τιμωρία δεν ήτανε μικρή.
Με βάσανα συντήρησα την άθικτη ομορφιά, με δόλο
Εξοικονόμησα τα μέσα, πούλησα το κορμί μου για να 
Μπορώ ακόμα και μες το φέρετρο ματαιόδοξα τη φήμη της
Ωραίας να διασώσω.


Ιωάννα Αβραμίδου

status ... lies?

even a liar once in a while falls into the grave error of telling the truth. and he starts feeling great and awful. great because for a glorious moment he escaped himself. awful because he is not believed. ain t love grand?
G.T

Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να παίζει ένα ρόλο, αυτή η αναγνώριση δημιουργεί ένα χώρο ανάμεσα σ εσένα και στο ρόλο. Είναι η αρχή της απελεύθερωσης απ αυτόν.
A.K

Όταν δεν ταυτίζεσαι με το μυαλό σου ... κατηφορίζεις προς την καρδιά.
V.K

"We're all going to die, all of us, what a circus! That alone should make us love each other but it doesn't. We are terrorized and flattened by trivialities, we are eaten up by nothing."Bukofski
M.M.H

παίρνεις άντρα, σου βγαίνει μαλάκας...παίρνεις μαλάκα και ξέρεις τι έχεις...
αν δεν μπορείς να βρεις λύση, βρες άλλο πρόβλημα...
K.X
 
I could be the man of your life. Give me the change to prove that I'm not.
C.H

ο ίδιος μας ο εαυτός!!! η άβυσσος που κουβαλάμε!!! το γέλιο,το δάκρυ,το φως,οι σκιες!!!
η ελπίδα,σε ποιά θάλασσα να πέσω????? πιο σύννεφο να δέσω στο λαιμό???? πως να φωνάξω σ'αγαπώ?????
D.L

We are all just walking each other home.
T.E.G

Μικρές Αποκριές

5 τα χαράματα. Ώρα να σηκωθώ. Ήδη «ντυμένος» με τη στολή μου, και «κρυμμένος» πίσω από την μάσκα, για να ζήσω λίγες μέρες ξενοιασιάς και ευχαρίστησης, που ένιωθα, «μπαίνοντας» στην ψυχή των χορευτών.

Δεν ξέρω ποιος είμαι, ούτε τι ακριβώς θέλω να είμαι, για αυτό και βολοδέρνω σαν τα «αγρίμια» κλεισμένα στα κλουβιά. Είμαι λίγο έντιμος, λίγο ανέντιμος, λίγο ευαίσθητος, λίγο αναίσθητος, λίγο ελεύθερος, λίγο αληθινός και λίγο ψεύτικος. Αυτό το λίγο – λίγο όμως είναι μεγάλη πονηριά, είναι «ναυάγιο» στη στεριά. Όλες οι αμαρτίες μου ήταν προσπάθειες για να «γεμίσω» το κενό και ίσως να εξομολογούμαι για αυτές τώρα κάνοντας χώρο για νέες αμαρτίες, γιατί «νήστεψα» και δεν είδες, «ταλαιπώρησα» την ψυχή μου και δεν γνώρισες.

Δεν ξέρω αν πρέπει να στεναχωρηθώ η να «παινευτώ» για ότι έκανα, πάντα προτιμούσα την τρέλα των παθών από τη «σοφία» της αδιαφορίας. 

Πρώτα έγινες πόθος και ύστερα αγάπη, ενώ εσύ πρώτα με αγάπησες. Έμαθα να ακούω μουσική για να «χωνέψω» τον χρόνο. Αγάπη, συγχώρεση, ανοχή, και όταν «μαχαιρώθηκα» στην πλάτη, αντί να πεθάνω, τραγουδούσα. 

Ξαπλωμένοι στην άκρη του κρεβατιού, χωρίς να ανταλλάξουμε ούτε μια λέξη. Μετά έφυγες, αισθανόμενος ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που έχεις κάνει ποτέ. Θυμάμαι το πρώτο σου φιλί. Αισθησιακό, απαλό, γλυκό, τρυφερό που γινόταν όλο και πιο βίαιο σαν να ήταν θάλασσα και προσπαθούσες να την πιεις όλη, επειδή ήξερες πως μετά δεν θα κριθείς από μένα, δεν θα με συναντήσεις ποτέ ξανά. 

Και ενώ από μπροστά μου παρελαύνουν τσιγγάνες, πειρατίνες, πριγκίπισσες και νεράιδες μετατρέποντας την πλατεία σε ένα τεράστιο θεατρικό πάλκο με χιλιάδες ηθοποιούς και κομπάρσους, τραβιέμαι στα στενά σοκάκια για να «διασκεδάσω» με πικάντικες ιστορίες και άγνωστους θρύλους. 

Η πρωινή ομίχλη χαρίζει μια απόκοσμη διάσταση στις «μασκαρεμένες φιγούρες» που περιφέρονται μέσα στα σκοτάδια. 

Εκατοντάδες πολύχρωμες γόνδολες στο φωτισμένο από κεριά κανάλι, «επιπλέουν» πένθιμα υπό τους ήχους ενός τρομπονιού, ενώ χιλιάδες μπαλόνια πετάνε ψηλά στον ουρανό. Η σκοτεινότερη ώρα είναι πριν την αυγή και πέρασε.

Wave

ΑΣΜΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

Με σκοτεινά βλέμματα κοιτάζονται οι εραστές
Οι ξανθοί, οι αστραφτεροί. Μέσα σε αλύγιστο σκοτάδι,
Αδύναμα από τον πόθο αγκαλιάζονται τα μπράτσα.
Πορφυρό συντρίφτηκε το στόμα των ευλογημένων. Τα
Στρογγυλά μάτια
Αντανακλούν το σκούρο χρυσάφι του ανοιξιάτικου
Δειλινού,
Την εσχατιά και την μαυρίλα του δάσους, φόβους εσπερινούς
Στο πράσινο,
Ίσως ένα ανομολόγητο πέταγμα πουλιών, το μονοπάτι
ενός αγέννητου μέσα από σκοτεινά χωριά προς καλοκαίρια μοναχικά.
Και από ξέθωρη γαλανότητα, ξέπνοο προβάλλει πότε-πότε ένα σώμα.
Το κίτρινο σιτάρι θροίζει ανάλαφρα στο χωράφι.
Σκληρή είναι η ζωή και ατσάλινο δρεπάνι
Κραδαίνει ο γεωργός,
Μεγάλα δοκάρια συνταιριάζει ο μαραγκός.
Το φθινόπωρο βάφονται πορφυρές οι φυλλωσιές· το
Μοναστικό πνεύμα
Περιδιαβαίνει ημέρες ιλαρές· το σταφύλι ωριμάζει
Και γιορτινός άνεμος φυσάει στις αυλές.
Γλυκύτερα ευωδιάζουν οι κιτρινισμένοι καρποί· σιγανό είναι το γέλιο
Του μακάριου, μουσική και χορός
Στα σκιερά καπηλειά·
Βήμα και σιωπή του πεθαμένου αγοριού στου κήπου το θαμπόφωτο.


Γκέοργκ Τρακλ
Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

y

By asking whys, you’re getting answers. 
I like getting answers, I like knowing things.
I ask why all the time. I always have.
Still, even when you get answers, you never fully understand.
That’s why I keep asking. Because every time there is a slight change in the answer. 


Until the answer turns out to be completely different. 


So why? Why did you have to betray me? Why did you have to disappoint me?
I still can’t understand. 
They say that if you don’t get any answers, then you may not be asking the right questions. So which is the right question actually?
And what do you want from me anyway?
The thought of that.. it haunts me at night.
It wraps itself around my neck, takes my breath away and leaves again.


You can’t kick the demons that haunt me. 
Go, run away.
After all, in the end I’m only gonna break your heart.


Ashley


http://www.youtube.com/watch?v=HG7I4oniOyA

bluebird

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say, stay in there, I'm not going
to let anybody see
you.


there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pur whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he's
in there.
there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?


there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody's asleep.
I say, I know that you're there,
so don't be
sad.
then I put him back,
but he's singing a little
in there, I haven't quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it's nice enough to
make a man
weep, but I don't
weep, do
you?


Charles Bukowski

4 Ashley, a true Friend

Πως «μαγειρεύεται» εντέλει το ραγού;

Εδώ δεν ξέρουμε καλά-καλά τον ορισμό της ζωής και ψάχνουμε να βρούμε τον ορισμό της τέχνης; Ως συνάνθρωπος που κατανοώ την αγωνία τους για επιβολή της προσωπικής άποψης του καθενός, και παρόλο που είναι παντελώς άχρηστο να ασχολούμαστε με τέτοια πράγματα γιατί δεν υπάρχει ανταμοιβή που να συμβάλει στη διατήρηση της ζωής και της ποιότητας αυτής και να θυμηθώ τα σοφά λόγια του ποιητή, πως η φιλοσοφία είναι το μάτι που λείπει από τους κύκλωπες της επιστήμης

Ας πούμε η Τέχνη είναι το όπλο του ανθρώπου απέναντι στα υλικά που απειλούν να αφανίσουν το πνεύμα του. Μπορεί κάποιος να σου πει όμως πως Τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά είναι αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν, ή πως η Τέχνη είναι αυτοβιογραφική, είναι ένα ψέμα που μας βοηθά να ανακαλύψουμε την αλήθεια.

Κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει το ουσιαστικό σημείο ενός έργου, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός. «Διατρέχουμε τον κίνδυνο να μας πάρουν σοβαρά, κάτι που στη Τέχνη είναι η αρχή του τέλους», είπε κάποτε ένας καλλιτέχνης. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες εργάζονται για ένα πολύ μικρό κοινό. Αν είναι τέχνη, δεν είναι για όλους, και αν είναι για όλους, δεν είναι τέχνη; Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ζωγραφική συνίσταται στο να αναπαράγει τις φόρμες και την ομοιότητα. Το πινέλο όμως χρησιμεύει για να βγαίνουν τα πράγματα από το χάος. Δημιουργικότητα είναι να επιτρέπει στον εαυτό σου να κάνει λάθη. Τέχνη είναι να ξέρεις ποια από αυτά να κρατήσεις. Νομίζεις τάχα πως ότι δεν είναι ωραίο πρέπει αναγκαστικά να είναι άσχημο; Δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι υπάρχει κάτι ανάμεσα στη σοφία και την αμάθεια; Το να έχει κανείς γνώμη σωστή χωρίς να μπορεί να την δικαιολογήσει αυτό δεν είναι ούτε επιστήμη, και πως μπορεί να είναι επιστήμη πράγμα που δεν δικαιολογείται, ούτε αμάθεια, γιατί πως μπορεί να είναι αμάθεια πράγμα που αγγίζει το πραγματικό; Σε κάθε συγγραφέα πρέπει να διακρίνουμε τον άνθρωπο μέσα από τα έργα του. Είναι γελοίο να επικρίνεις τα έργα του άλλου, όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις προηγουμένως διακριθεί από τα δικά σου έργα. Κάνε κριτική δημιουργώντας, και όχι βρίσκοντας λάθη. Και ερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα το οποίο παραμένει τελικώς άλυτο. Πως μαγειρεύεται εντέλει το ραγού; Η αχαριστία είναι το έγκλημα. Διότι ο άλλος σου δίνει την τέχνη του και συ ρωτάς. Και ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα και άλλα παρόμοια. Δεν κάνει ρε μάγκα! Προσβάλεις τον καλλιτέχνη. Κάθε έργο δεν ψάχνεται για χαβαλέ μόνο, είναι και για να διδάσκει κιόλας. Άπαξ και έριξε φινάλε το έργο, πρέπει να την σακουλευτείς που την πάει ο μάγκας την δουλειά. Πίστευε και μη, ερεύνα. Τέχνη ίσον νόημα. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει! Να σε δώκω τη Σαχάρα να με δώκεις το Σουέζ; Ποιος έριξε το πέναλτι και μου έκλεισε το σπίτι; Αν δεν σακουλεύεσαι τα ψιλά νοήματα, κάτσε σπίτι σου και ρίξε πασέντζα. Γιατί εμείς την ανθιζόμαστε ρε μάγκα τη φτιάξη, γουστάρουμε. Καπέλο μας! 

Wave

ούτε άγνωστος ... ούτε στρατιώτης

photo by Stratos Safioleas

Wait until the war is over

And we're both a little older ...

changes

Μερικές φορές θέλω να επιτεθώ σε κάποιον. Δεν με νοιάζει ποιόν. Κάποιον άγνωστο.
Να τον ρίξω κάτω, και να του φωνάζω «ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ?»... και μετά σκέφτομαι.. γιατί τι?
Επειδή μπορώ και κάθομαι αυτή τη στιγμή ήρεμη στην καρέκλα μου? Επειδή αύριο όποτε το θελήσω μπορώ να πάω μια βόλτα στη θάλασσα? Επειδή μπορώ να βλέπω, να μυρίζω, να ακούω, να νιώθω?
Και μετά τα ξεχνάω όλα, τα πάντα.
Και κοιτάω έξω. Έχει ήλιο... ωραία είναι. Τη γαλήνη του μεσημεριού σπάει μόνο το τιτίβισμα των πουλιών. Και η ηλεκτρική σκούπα της γειτόνισσας, αλλά αυτό δεν θα κρατήσει πολύ.
Μερικές φορές θέλω να αγκαλιάσω κάποιον. Δεν με νοιάζει ποιόν. Κάποιον άγνωστο.

missA insanE

η σκέψη μου παίζει κουτσό πάνω στα πλήκτρα

Thomas Hart Benton

,,,, νυχτώνει ακόμη πιο βαθειά ή απαλοξημερώνει ,, δεν ξέρω ,, δε μετρὠ έτσι το Χρόνο ,, δε φαντάζομαι έτσι το Φως ,, δεν ξέρω καν αν υπάρχει αυτό που λεν σκοτάδι,,
η σκέψη μου παίζει κουτσό πάνω στα πλήκτρα


 ,, από τη μια άκρη μέχρι την άλλη ,, ίσαμε ν'ανταμώσει όλους εκείνους που μάκρυναν καλυμμένοι με της σάρκας μου το ντύμα ,, τους γυμνούς που φτάνουν αναζητώντας την πνοή μου - σάρπα - για τους λεηλατημένους ώμους τους ,,
δεν μπορώ να ξεχωρίσω τους καλούς απ' τους κακούς ,, αυτούς που με γλύκαναν απ' αυτούς που με πίκραναν ,,,
όλοι άνθρωποι είναι .....
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ;;
 Εδώ 14 του Ιούνη , 02.25΄ μάλλον


αγγελική νικολάου-δελλατόλα

Prot says ... you need to chill

-Let me tell you something, Mark. You humans, most of you, subscribe to this policy of an eye for an eye, a life for a life, which is known throughout the universe for its... stupidity. Even your Buddha and your Christ had quite a different vision, but nobody's paid much attention to them, not even the Buddhists or the Christians. You humans. Sometimes its hard to imagine how you've made it this far. 

-I wanna tell you something Mark, something you do not yet know, that we K-PAXians have been around long enough to have discovered. The universe will expand, then it will collapse back on itself, then will expand again. It will repeat this process forever. What you don't you know is that when the universe expands again, everything will be as it is now. Whatever mistakes you make this time around, you will live through on your next pass. Every mistake you make, you will live through again, & again, forever. So my advice to you is to get it right this time around. Because this time is all you have. 

-You seem overly upset, Mark. To borrow a phrase from Navarro, you need to chill.


-I shall miss Earth, it has great potential.

NO FEAR

τιποτένιο συναίσθημα ο φόβος,
ένοχος για τα δεινά του σώματος.




did you know the word f.e.a.r. is an acronym? it stands for "face everything and recover" or "fuck  everything and run". the choice is yours, my friend.

did you know the word f.r.i.e.n.d is an acronym? it stands for "feel real intimacy ...


Trikeri

Αναχώρηση

Κάτι μέσα μου ξεχάστηκε στο δρόμο
κι έμεινε πίσω.
Κάτι μέσα μου είναι ακόμα δεκαοχτώ χρονών
και δεν προσαρμόζεται.
Κοιτάζει γύρω και δεν ακούει.
Και η καρδιά ένα τηλέφωνο που χτυπά
σε ακατοίκητο σπίτι..
ΚΛΕΙΣΤΟ μαγαζί της Κυριακής είμαι.
Απαραίτητος ο καθρέφτης
Να ελέγχω αν είμαι εγώ που μλάω
αν διαβάζω τα χείλη μου σωστά..
Μου είπαν..
προέχει η καρδιά..
Και την σταμάτησαν..
το καλώδιο του τηλεφώνου κόπηκε..
Ο καθρέφτης θρύψαλα
και με κυνηγούν οι βαλίτσες μου..
Αναχώρηση..


Ρουθ Χρυσοχού

Ο ΝΕΑΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ (Αφιερωμένο και γραμμένο για κάποιον )

Photo by Robert Doisneau

Πατούσε πάνω στις λέξεις,
ήταν μέρος της δουλειάς του,
έβλεπα με αυτά τα μάτια που χρειαζόμουν να μυρίσω τους ανθρώπους,
πίσω τους έβλεπα μια λύπη σχεδόν αδιόρατη,
ένα λεπτό πέπλο επιθετικότητας σχημάτιζε μια χρυσοκκόκινη σκόνη γύρω απο το πρόσωπο.
Μια μέρα τον είδα να περπατά μπροστά μου,
διέσχιζε τον δρόμο με την γρηγοράδα ενός ζαρκαδιού,
μάτια ποτισμένα με μελαγχολία ποιητών και την εξυπνάδα της λαγνείας,
μια υπεροπτική διαδικασία στα θέλω του,
από νωρίς αφέθηκε στο να θέλει,
αυτό με διέγειρε, μου δινε έναν συμπαραστάτη στην τρέλα μου για κίνδυνο.
Καθώς τον έχανα από τα μάτια μου διέκρινα και ευγένεια,
από είδος σπάνιο,
δεν μπορούσα να ξέρω αν ήταν απο την ρίζα του ή μόνο απο την φτιαξιά του.
Αυτός χρησιμοποιούσε τις λέξεις σαν εργαλεία,
εγώ προσπαθούσα να μπω στο ανάμεσα στους,
να σκαρώσω μυστικά στο μυαλό μου,
να τρυπώσω στο δικό του να κωδικοποιήσω και να μάθω,
όμως οι λέξεις καθώς έπεφταν στο πάτωμα με εμπόδιζαν με τον δικό τους θόρυβο,
χαστούκιζαν και κείνη την λαγνεία που πότε πότε έβγαζε την γλώσσα της όπως το φίδι,
αυτός ο τόσο νέος στην ηλικία άντρας ήθελε τα πάντα να ζει με ηδονή,
αλλά εγω έβλεπα πως αυτό θα αργούσε να συμβεί,
κι αυτό γιατι ενω άφηνε να πιστεύεις πως αφενόταν στα πράγματα,
στην ουσία είχε ενα είδος παρατηρητικότητας που δεν τον άφηνε,
έπειτα απο καιρό διαπίστωσα πως είχε μια έλξη πάνω μου
όχι μόνο γιατί είχε κείνη την λύπη στα μάτια του αλλά και την λάμψη που φέρει πάνω του ενας άνθρωπος με λαμπερό μυαλό.
Αποφάσισα να συνεχίσω το περπάτημα μου στις λέξεις του,
κι ήταν πια μια απόφαση που δεν θα χωρούσε κωδικούς,
απλώς θα άφηνα λεύτερο το ένστικτο κείνου του ζώου που ψάχνει ατάραχο πίσω απο τα φυλλώματα


Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/

Jazzmine says...........29/6/2011

Κινηματογραφικό σκηνικό..

Συντρίμια, κουρελιασμένες σκηνές, κορμιά που πέφτουν σε αργή κίνηση σε θολό φόντο - ο ήλιος έχει κρυφτεί πίσω απ' τους καπνούς..

Κάποιος μπροστά μου ανοιγοκλείνει το στόμα του χειρονομώντας, φαίνεται να ουρλιάζει - δεν ακούω τίποτα. Κάτι έσκασε δίπλα μου, είναι ο τελευταίος κρότος που θυμάμαι.

Πέφτω στα γόνατα.

Δυό βήματα από μένα κάποιος πέφτει στα γόνατα κι αυτός. Ντόμινο.

Μοιάζουμε σα να κανουμε προσκύνημα στη Μέκκα, χωρίς χαλί, χωρίς προσευχή, με στεγνό στόμα, με την καρδιά να ψιθυρίζει "κίνδυνος!" μπροστά μας η Βουλή, βουλιάζει..

Αγωνίζομαι ν' ανασάνω κάτι μου φράζει το λαιμό, είναι ο ίδιος ο αέρας.

Κάποιος φωνάζει: - Tο κορίτσι!

Στρέφομαι αλαφιασμένη, δε βλέπω τίποτα, φαίνεται εννοεί εμένα, τουλάχιστον ακούω.

Η ακοή όμως επιστρέφει οδυνηρά , κραύγες πόνου, φόβου, κροτίδες, βλαστήμιες, κατάρες και κλάματα.

Η ατμόσφαιρα μυρίζει οργή. Ατόφια, παντοδύναμη Οργή.

Δεν μπορώ να σηκωθώ, δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που βλέπω, κανείς δεν έχει πρόσωπο είμαστε όλοι μια θάλασσα απο μάσκες, μαντίλια και μουσκεμένα πανιά, λευκά πρόσωπα, ανώνυμοι όλοι μας.

Μένω ακίνητη εκεί, στο πλακόστρωτο δίπλα στο συντριβάνι που πριν από τόσο καιρό - πόσο ήταν? κάναμε πικνίκ κάτω απο τα δέντρα, τα ίδια δέντρα που απόψε καίγονται στο δηλητήριο.

Δίπλα μου κανένας γνωστός, σκορπίσαμε με την επίθεση, αν υπήρξε μια στιγμή που πίστεψα πως η εντολή ήταν να μας ξεπαστρέψουν, ήταν εκείνη η ακίνητη στιγμή όταν η Ιστορία έτρεχε προς το μέρος μας με τρομαχτική ταχύτητα και όλες οι εκδοχές ήταν εξίσου πιθανές.

Κινηματογραφικό σκηνικό...

Μα κανείς δεν φώναξε "Cut" την κρίσιμη ώρα.

Jazzmine @ Syntagma Square