Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

στο παράλληλο σύμπαν που δεν έχει παράλληλες γραμμές

Claude Verlinde

τους καρκίνους στο δέρμα μου
τους πνίγω σαν άπτερα κοτόπουλα
δεν πότισα το δέντρο της κακίας
έμεινε ορφανό
ακλάδευτο 
πέθανε σαν γέροντας
φορώντας τη βέρα ενός γάμου
που δεν έγινε 
και μια δερμάτινη ζώνη 
γύρω από τον λαιμό.
βρέθηκα σε ένα θερμοκήπιο
βιβλία μέσα σε γλάστρες
γάτες να ποζάρουν περήφανες
σε σκαλιστές κορνίζες.
σε είχα γνωρίσει ξημέρωμα
σε ένα λεωφορείο
οι δίσκοι βινυλίου που κρατούσα
έκρυβαν την στύση μου
η μάνα σου ποτέ δεν με συμπάθησε
επειδή έλεγα ότι τα διαμάντια
είναι κάρβουνα
ότι η απληστία μας κάνει το χρυσάφι πολύτιμο
όταν έμαθα ότι αρραβωνιάστηκες
έναν κοσμηματοπώλη
πείστηκα, έστω και αργά
ότι ο θεός φοράει ρόλεξ
μέθυσα
ξενιτεύτηκα
έγινα ορειβάτης
χειμερινός κολυμβητής
όταν γύρισα στη μικρή μου πατρίδα
η ατμόσφαιρα μύριζε βενζίνη
άναψα ένα σπίρτο
να έρθεις εσύ μετά
να τα σβήσεις όλα.

Γιώργος Τρίκερι