Cine News 14 Σεπτεμβρίου

Καλησπέρα, καλησπέρα τι κάνετε; Αντίστροφη μέτρηση για τις 20ες Νύχτες Πρεμιέρας, οι οποίες φέτος θα προβάλλουν συνολικά 241 ταινίες – αριθμός ρεκόρ ταινιών- από κάθε γωνιά του κόσμου. Κυκλοφόρησε και το νέο, συλλεκτικό, τεύχος του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, με αξέχαστα κείμενα, θρυλικές στήλες, φωτογραφίες, τρέξτε να το αγοράσετε γιατί σας περιμένουν και άλλες εκπλήξεις! Ο Paul Greengrass σκηνοθετεί τον Di caprio και τον Jonah Hill στην νέα του ταινία, βασισμένη σε αληθινή ιστορία  άρθρου ''Ballad of Richard Jewell''. Τρεις μήνες πριν την κυκλοφορία της νέας ταινίας του Ridley Scott,''Η Έξοδος – Θεοί και Βασιλιάδες'', μπείτε στην ιστοσελίδα cinemag.gr να δείτε πρώτοι τα γυρίσματα και τα παρασκήνια! Νέο trailer για την ταινία ''The Judge'', το οποίο έχει μπερδέψει τους κριτικούς που ή θα του δώσουν όσκαρ ή θα το θάψουν όσο δεν πάει, ενώ έχουμε τις πρώτες εικόνες και από την νέα ταινία του ''ελέφαντα'' Gus Van Sant με πρωταγωνιστή τον Matthew McConaughey.
Για πάμε να δούμε ποιες ταινίες θα μας απασχολήσουν τη ερχόμενη Πέμπτη 18/09. Ήσυχη θα είναι λοιπόν η νέα βδομάδα κινηματογραφικά με μόλις τέσσερις νέες ταινίες αφού οι Νύχτες Πρεμιέρας παραδοσιακά επισκιάζουν τις όποιες νέες κυκλοφορίες. Μία περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας ''Ο Λαβύρινθος'', ένα θρίλερ με την Νικόλ Κίτμαν (πρόσφατα έχασε τον Πατέρα της κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες) ''Αμνησία'',μια ταινία Zombie – Movie ''The Battery'' και ''Barbie, Στο μυστικό Βασίλειο'' η ταινία που προτείνω για αυτή την εβδομάδα να δείτε όλοι!
Σήμερα γιορτάζει ο Σταύρος και Σταυρούλα. Να τους χαιρόμαστε βρε! Ημέρα Εθνικής Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας η σημερινή. Ότι και να γράψω είναι ''λίγο'' για τον Στέλιο Καζαντζίδη, που μια μέρα σαν και αυτή μας ''άφησε''.
Η Τηλεόραση έχει πολλές επιλογές για όλα τα γούστα, σίγουρα προβάδισμα έχει η αναμέτρηση των Η.Π.Α με την Σερβία για τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ, δύο σχολές, δύο μύθοι του Παγκόσμιου Μπάσκετ πρώτη φορά σε έναν τελικό μαζί! Το Inception και τα'' επτά χρόνια στο Θιβέτ'' σίγουρα θα κεντρίσουν και το ενδιαφέρον κάποιων από εσάς. Η Δεύτερη ταινία ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΤΕ οπότε ''χαθείτε'' στα όνειρα σας!
Σήμερα εγκαινιάζω μια νέα στήλη, ''Home cinema, cult & classic'', και σας προτείνω την ταινία ''Οι Κόκκινοι'', βιογραφική ταινία γύρω από τα έργα και τις ημέρες του Τζόν Ριντ, πιστού υπηρέτη του κουμουνιστικού ιδεώδους και συγγραφέα του βιβλίου ''Δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον Κόσμο'', με θέμα την Οκτωβριανή Επανάσταση. Καλή προβολή και περιμένω εντυπώσεις στο προσωπικό μου e-mail: Stanley Kubrick@yahoo.com!!!
Στις 22 Σεπτεμβρίου θα κυκλοφορήσει στα Αγγλικά μια νέα βιογραφία για την ζωή του Τενεσί Ουίλαμς, η οποία βάζει σε δεύτερη μοίρα την προσωπική ζωή του συγγραφέα και επαναξιολογεί τα όψιμα έργα του. 
Ατάκα της εβδομάδας που πέρασε ανήκει δικαιωματικά στον Αρχισυντάκτη μου...''μου αρέσει που η Κεφαλονιά είναι πιο κοντά από την Αμερική...''

Π. Πόντικας

στο άγνωστο

δάσκαλο με έκανε η ζωή
σοφό και σπουδαγμένο
στο στόμα με κοιτούν
καθώς το ανοίγω
μη και τους ξεφύγει
κάτι από τα περισπούδαστα  
που λέω
με ύφος αρχοντικό.
τις σκοτεινές στιγμές μου
παλεύω με την κυνική Χάρυβδη
που φωλιάζει στη κοιλιά μου
η Σκύλλα του νου
θέλει όλες τις αλήθειες
να ουρλιάξει
την κάνω να σωπαίνει.
το ποτήρι της αισιοδοξίας
που με κέρασε η ζωή
δεν μισογεμίζει πια.
δεν βρίσκω μέρος να κρυφτώ
όταν η μπόρα ξεκινά
το προτιμούσα όταν ήμουν μαθητής
νέος, αγνός και αδαής
οι φίλοι έχτισαν κάστρα
μου λένε
έλα
άνετα έχουμε παπλώματα
και άφθονο κρασί
μα προτιμώ τη δίκαιη θάλασσα
της ουτοπίας και της αμφιβολίας
το μικρόβιο της αλητείας
δεν το έχω τιθασεύσει.
ούτε και θέλω.

Γιώργος Τρίκερι

Για τον Μπουκόφσκι που κάθε του λέξη με δαμάζει…

Το ραγισμένο πρόσωπο το νυφοστολίζεις με χάρες για να το δεχτείς. Ο χρόνος δεν είναι σκιά μελανωπή και αποχρωματισμός ύπουλος. Ο χρόνος συντροφεύει τα λεπτά μαραμένα χείλη, τις σφικτές ρυτίδες στο μέτωπο. Σε ξεμυαλίζει με την ανισορροπία του. Το συμπονάς έτσι ξεχασμένο από τη γυναικεία καύλα και απόρθητο.
Η στενόπορος σκέψη χαράζει βαριά ανάμεσα στα φρύδια αγρίμια. Σμιλεύει στο ρύγχος της μύτης όλη της την ουσία και την αφήνει να ελευθερωθεί σε καπνογόνα ρουθούνια. Σε κανένα μέρος, πουθενά, δε μπορείς να βρεις το σύναγμα αυτό.
(Το να ερωτευτείς ένα πρόσωπο όμορφο είναι υποτακτική ανάγκη και ευήθεια εφηβική. Το να ερωτευτείς ένα άσχημο πρόσωπο είναι ερρωμένη εγκαρτέρηση και επανάσταση βουβή.)

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

Τιμωρία

Η νύχτα λιγοθυμούσε στης ρίγανης
τα υψηλά νοήματα.
Θαυμαστικά ξεμασκαρευότανε το καλοκαίρι
και τα δέντρα παίζανε φθινόπωρο
μα χωρίς όρεξη.
Όλα φορούσαν κάτι παράξενο
σαν από λέπι φεγγαριού.
Ραμμένοι στο σκηνικό εμείς
–τυφλοί σχεδόν στις λεπτομέρειες–
καίγοντας κάθε τόσο
τ’ ανείπωτα με πείσμα
στο κόκκινο μέσα της καρδιάς
ασχημονούσαμε.
Τότε ήταν που σηκώθηκε μια Ανδρομέδα
και μας έδειρε
γιατί δεν ησυχάζαμε
σε αλήθειες που ανασαίνανε
παρά λέγαμε ψέματα
μέχρι που γίναμε εχθροί

Στέλλα Δούμου

Χαμηλές οκτάβες, εκδ.Φαρφουλάς 2013
Art: Remedios Varo

do you ....?

μου αρέσει που η Κεφαλλονιά είναι πιο κοντά από την Αμερική
μου αρέσει που η Ιθάκη είναι απέναντι από τη Κεφαλλονιά
μου αρέσει που ξημερώνει στον Μπράλο
σου έφτιαξα μια συλλογή τραγουδιών
πρώτο είναι το absolute beginners
πριν είκοσι χρόνια θα σου έγραφα κασέτα
αλλά ήσουν μικρή και κρυβόσουν.
κρυφό μου όνειρο να πρωταγωνιστήσω 
στο ριμέικ του "Τελευταίο Τανγκό στο Παρίσι"
ο Μπερτολούτσι δεν σηκώνει το τηλέφωνο
στα δεκαεφτά διάβαζα τη Λάμψη του Κινγκ
φοβόμουν να γυρίσω τις σελίδες
είδα τους Πινκ Φλόιντ σε συναυλία
είχαμε κατασκηνώσει δυο μερόνυχτα στη σειρά
για να αγοράσουμε εισιτήρια
δεν ξέρω από λογική
δεν ξέρω προς τα που πάνε οι σταλαγμίτες 
ακούω τα σήματα που έρχονται στο μυαλό μου
ή στη κοιλιά μου κάποιες φορές
στρίψε αριστερά
αγάπα με πάθος
γράφε
γράφε συνέχεια
ο πόνος είναι πληροφορία
ενίοτε και απόλαυση.
στα γενέθλια μου μεθάμε με μαργαρίτες
κάθε χρόνο
στα γενέθλιά σου τρώμε παγωτό
αμαρτωλή σοκολάτα με πραλίνα από πάνω
φέτος ξεκινήσαμε
μου αρέσει να σε κοιτάω να ντύνεσαι
πριν φύγεις.

Γιώργος Τρίκερι

Υ.Γ. ο καφές είναι πάντα τριμμένοι κόκκοι, να θυμάσαι η κούπα κάνει τη διαφορά.

Issiz Adam μία ανθρώπινη ιστορία που συμβαίνει κάθε μέρα

Σπλας. Τα μυαλά στο πάτωμα. Τα δάκρυα λιμνούλα στη βάση του λαιμού.
Τα μάτια τσούζουν και το στόμα μου έχει στεγνώσει. Το κεφάλι μου βουίζει. Και η καρδιά μου είναι γεμάτη ευτυχία. Και πόνο. Νιώθω ζωντανή. Όπως νιώθω κάθε φορά που μια ταινία καταφέρνει να με ταρακουνήσει. Να με κάνει να την σκέφτομαι στον ύπνο και στον ξύπνιο μου για μέρες. Να μου δώσει τέτοιο γλυκό χαστούκι, που να βλέπω για μέρες στον καθρέπτη την αόρατη παλάμη της στο μάγουλό μου. Που από τη μια είναι ψίθυρος γλυκός που μου λέει πόσο τυχερή είμαι για ό,τι έχω και ό,τι ζω κι από την άλλη να με ξεκουφαίνει με ένα ουρλιαχτό απελπισίας για όσα δεν έχω πια και για όσα δεν έζησα. Για όσα χάνει κάθε μέρα, τόσος κόσμος, εκεί έξω. Χωρίς να το καταλάβει, χωρίς να το σκεφτεί, χωρίς να το θέλει πραγματικά.
Ήμουν ανυποψίαστη, παρά τις καλές κριτικές από φίλους και γνωστούς.. Για να πω ότι μια ταινία μου άρεσε πραγματικά, πρέπει να μιλήσει στην ψυχή μου. Είναι καθαρά υποκειμενικά θέματα αυτά κι έχουν να κάνουν με τα βιώματα, του καθενός, την κινηματογραφική του εκπαίδευση και την αντίληψη περί 7ης τέχνης γενικότερα.
Η αλήθεια είναι πως με διακρίνει ένας κάποιος μαζοχισμός. Δηλαδή, οι περισσότερες ταινίες που έχουν καταφέρει να μπουν στη (σύντομη) λίστα των αγαπημένων μου έχουν κάποια κοινά στοιχεία μεταξύ τους. Βασικότερο κοινό στοιχείο είναι ο σπαραγμός. Όπως έχει πει ο Lars von Trier, “μια ταινία πρέπει να είναι σαν πετραδάκι στο παπούτσι”. Να ενοχλεί, να ταλαιπωρεί, να σε κάνει μέρος του δράματος, της ταλαιπωρίας, του σπαραγμού, αλλά και της αγάπης, της ελπίδας, της λύτρωσης.

Βεβαίως, η λίστα περιλαμβάνει και ταινίες που απλώς πέρασα πολύ καλά βλέποντάς τις και μου άφησαν κάτι. Γι’ αυτό, θα δεις από τη μία το Dancer in the dark κι από την άλλη το Sleepy Hollow, το Requiem for a Dream και το Leon.

Είχα πολύ καιρό να προσθέσω αγαπημένη ταινία στη λίστα μου. Την Κυριακή όμως, ήρθε η ταινία με φόρα σπρώχνοντας όλες τις υπόλοιπες για να στριμωχτεί κάπου μεταξύ των κορυφαίων θέσεων
Το Issiz Adam/Πάντα Μόνος με ισοπέδωσε. Έκανε ένα απλό κυριακάτικο μεσημέρι, αξέχαστο σημείο αναφοράς. Είχα χρόνια να νιώσω τόσα συναισθήματα βλέποντας μια ταινία. Χρόνια να γελάσω, να κλάψω, να ελπίσω, να πονέσω, να θυμώσω. Πόσα πράγματα χάνουμε κάθε μέρα.και για πόσο λάθος λόγους. Είναι τραγικό το πώς αφήνουμε ανθρώπους και καταστάσεις να γλιστρήσουν από τα χέρια μας και τις ζωές μας, έτσι απλά. Πόσες μικρές τραγωδίες συμβαίνουν καθημερινά δίπλα μας και δεν έχουμε ιδέα. Πόσοι άνθρωποι χάνουν την ευκαιρία τους στην αγάπη. Πόσος πόνος και μοναξιά. Πόσα λάθη.

Αν δεν το έχετε δει, κάντε το. Δεν είναι ένα ακόμη τουρκικό μελόδραμα. Είναι μία ανθρώπινη ιστορία που συμβαίνει κάθε μέρα. Δυστυχώς.

Γεωργία Καλδάνη

Ινκόγκνιτο

Πως νιώθεις όταν είσαι σ' ένα μέρος άγνωστο,
χωρίς φίλους,
με χαλασμένη φωτογραφική,
με κανένα να μιλήσεις
και το μέρος είναι τόσο όμορφο
κι' όσο πιο όμορφο είναι το τόσο πιο άδειος είσαι
και τόσο πιο μακρυά βλέπεις τον κόσμο που περνά από μπροστά σου
και απλά περιμένεις καθισμένος στο παγκάκι,
χαζεύοντας το χαντάκι με το νερό που'χε παγιδέψει 2-3 σύννεφα
και η τσάντα πλαγιασμένη στο πάτωμα ξεκουράζεται από μια κουραστική μέρα
και περιμένετε οι δυό σας να'ρθει άλλη μια νύχτα για να κρύψετε αυτό που δεν έχετε.
Και όταν βαρεθείς ν' αγναντεύεις το άπειρο
έρχεται η ώρα να πηγαίνεις
και σηκώνεσαι γεμάτος από άλλη μια μέρα αρώματα, ματιές, εικόνες,
βήματα στο κενό τοπίο, ανάμεσα στον γεμάτο κόσμο σταθμό,
από ένα γαλάζιο ουρανό που θα'ναι πάντα ο ίδιος
και όταν φτάσεις πίσω στο κρεβάτι έχεις τόσα να ονειρευτείς
γι' αυτούς που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι μυστικά μοιράστηκες κάποιες στιγμές τους,
για το πως θα'ναι εκεί το χειμώνα
ή όταν πέφτουν τα φύλλα
ή όταν θα'χει περάσει κάποιος τη ζωή του περνώντας τον ίδιο δρόμο κάθε μέρα,
για όλες τις στιγμές εκείνων που ήταν και θα'ρθουν κάποια στιγμή εκεί...
Όλοι εκεί είναι. Πάντα θα'ναι εκεί.
Και κλείνοντας τα μάτια, τους κλείνεις όλους μέσα σου
και σαν τα ξανανοίξεις ήρθε πάλι η ώρα να συνεχίσεις το μονοπάτι
που χωράει δύο μόνο βήματα: τα δικά σου.
Πρωινό,
τέντωμα σαν της γάτας,
μια στιγμή να δεις τι καιρό κάνει,
μια τολμηρή ανάσα
και πάμε πάλι εκεί έξω...

 ΓιωργοΣ

αντίο

Το κύμα ξέβρασε την απουσία
του άντρα με τις μπούκλες.
Παλαντζάρει στην ακροθαλασσιά 
πλάι σ'ένα άδειο πλαστικό μπουκάλι.
Το καράβι άφησε πίσω του άλυτα λύματα,
πλαστικές σιωπές, ξύλινες λέξεις,
χάρτινα βλέμματα, τσίγκινα αγγίγματα.
Τα λυτά, μακριά, σπαστά μου μαλλιά
μου θυμίζουν ότι ζεσταίνομαι.
Προσπερνώ τα σκουπίδια και βουτώ στο νερό.
Δροσιά.
Αφήνω τον κυματισμό των μαλλιών μου 
να με οδηγήσει.
Κολυμπώ.
Είμαι στο βαθύ, σκοτεινό μπλε.
Μια νότα επιπλέει ξαφνικά μπροστά μου.
Καταλαβαίνω ότι τόση ώρα ακολουθώ 
τα ίχνη του άντρα με τις μπούκλες.
Μπορεί να μην τον βρω ποτέ,
αλλά τουλάχιστον
κατάφερα να πω 
αντίο 
στην παράκτια χωματερή.

Βίκυ Μιχαλοπούλου

o Θεός μου

Θα ‘θελα λιγάκι να αφεθώ. Έλα να μου χαρίσεις την μοναδική ευκαιρία.

Ο κόσμος γύρω μου σακατεμένος από στιγμές ξερασμένες, απόβλητα στοιχειωμένων ονείρων και τί ζήτησα;
Μια λύτρωση, ένα μεγάλο ποτάμι να καθαρίσει τα πάθη μου.

Πέρα από τα πάθη μου, πέρα από ορίζοντες τυφλούς σακατεμένους
θέλω να ταξιδέψω μαζί σου στον χρόνο, να νιώσω άνθρωπος για πρώτη, κι εγώ, φορά.

Κάτω από τα αστέρια στέκομαι μοναχική και θρησκευόμενη παρακαλώντας.
Θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω
να γίνει το αίμα μου νερό να πιουν οι διψασμένοι.
Θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω
στις πέντε γωνιές του κόσμου να αφεθώ.

Νιώθω τόσο μικρή στα μεγάλα μου αισθήματα εμπρός σου.
Νιώθω βουβή στην φλύαρη ζωή μου.
Νιώθω τυφλή στις γεμάτες εικόνες σκέψεις μου.
Νιώθω μεθυσμένη κι αέναη στην νηφαλιότητα του αγνώστου.

Θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω
να απαρνηθώ το όνομά μου το ίδιο
να περιγράψω σε άλλη γλώσσα την αγάπη μου.

Η νύχτα φόρεσε τα αστέρια για κολιέ.
Πού θα ξημερώσει απόψε;

Δεν έχω αγάπη να φωτίσω κανέναν

έμεινε λίγη κι είναι για μένα μόνο αυτή η σιωπή.

Τι να αγαπήσω;

Που μπορώ να σταθώ;

Κρυώνω στον πυρετό της αφηνιασμένης μου κατάστασης.

Ψήνομαι στον πυρετό της απαισιοδοξίας

Θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω…

Σου είπα, η γνώριμη ζάλη δεν πέρασε ακόμη.

Δεν αγαπάω κανέναν.

Σημαδεύω τον εαυτό μου με στόχαστρο των ερώτων μου τα λάθη

και σφαίρες την εδώ και καιρό εξαντλημένη υπομονή μου.

Νιώθω τα φύλλα της καρδιάς μου να ανεμίζονται

και να μένω γυμνή.

Θα ‘θελα σήμερα να φύγω και να μην γυρίσω πίσω ποτέ.

Καθρέφτες σπάζουν

φωνές ουρλιάζουν

γερασμένο αίμα βρώμικο στο σάλιο μου

ξενυχτισμένη ακολουθώ την κρύα τροχιά της σελήνης

που δεν γέμισε σήμερα,

δεν γέμισε σήμερα.

Σήμερα γέμισε το πρόσωπο ενός Μάγου φως που αντίκρυ στην καλή του νεράιδα ξεχνά τα πρόσωπα μιας άλλης κακής και αποδυναμωμένης που σήμερα χάνεται

κι εκείνος δεν το ξέρει.

Όπως δεν ξέρει και το πόσο προσπάθησε να μην χαθεί γιατί είναι όλα γύρω ρημαγμένα. Χάος ατέρμονο στις πληγές της.

Δεν πειράζει, άλλο φεγγάρι θα αντικρίσουμε σαν κοιτάξουμε ταυτόχρονα τον ουρανό

και το ξέρει.

Άλλες ζωές θα αγγίξουμε πάνω στον έρωτά μας αν τον νιώσουμε.

Φιλάσθενος ο έρωτας ετούτος πέθανε στην πρώτη μαχαιριά

κι ακολούθησαν κι άλλες που δεν έζησε να τις πονέσει.

Θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω.

θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω

και δεν με αγγίζει

και δεν σκόρπισα.

Βουβά μου λόγια στην κρυφή τους ανάμνηση

χίλιες σιωπές με καλημέρισαν.

Χρόνια ξεχασμένη και απρόβλεπτη

αναζήτησα τα αθέλητα του νου και των υπάρξεων

έκλαψα με την έρημη χάση του φεγγαριού

στέγνωσα την ανατολή περιμένοντας

κάνοντας χίλιες ευχές για μια ματαιόδοξη πρόσκληση.

Ένας νεκρόφιλος ανταγωνισμός κυνηγά τα όνειρά μου.

Η ματαιοδοξία μου έμεινε μισή.

Θα  ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω

σε βουνά, σε θάλασσες, σε λίμνες, σε ποτάμια να εξαφανιστώ να γίνω σκόνη

και χίλια κομμάτια να γίνω, να με ακουμπήσει ο θάνατος και να λυγίσω.

Μισώ τους αυτόχειρες, μα αγαπώ τον εαυτό μου, πως γίνεται;

Θύμα το σώμα μου που βρέθηκε μια τέτοια ψυχή να επικαλύπτει.

Θύμα το πρόσωπό μου στα τόσα χαμένα μου δάκρυα.

Θύμα κι εγώ που αντέχω ακόμα και δεν παραληρώ.

Που τα χαμόγελα τα στερεμένα μου;

Ένα μεγάλο ποτάμι με οξυζενέ ήρθε να καθαρίσει τις πληγές μου και πνίγηκα μέσα του εγώ.

Στα πρόθυρα του γκρεμού ξαναφτάνω κι αέναη, ζωγραφίζω κουβέντες λερώνοντας τα χαρτιά.

Περπατάς γυμνή στο αγκάλιασμα ενός μυθικά πλασμένου κόσμου μα, αγάπη μου, δεν ευδοκίμησε κανείς σε τέτοιους κόσμους, το ξέρεις αυτό, δεν το ξέρεις;

Σε συγκινούν οι έρωτες

σου κακοπέφτουν οι χαρές που μόλις δοκίμασες

κι είναι πολλές για την λίγη σου ψυχή να μοιράσεις

κι είναι λίγες στο απόθεμα που θες να σηκωθείς.

Θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω

πάνω στο γυμνό σου κορμί να απλωθώ

έρωτα να γεμίσεις τις πληγές μου

να επανδρώσεις την αδυναμία μου με φως

μήπως και πετάξω τα μαύρα γυαλιά του τυφλού απ’ τα μάτια μου.

Θα ‘θελα να σε αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσεις επάνω μου

θα ‘θελα να μας αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσουμε

σαν μελτέμια

να βρεθούμε σε κάποιο ξεχασμένο σύννεφο

να φιληθούμε

να βρέξουμε μαζί

και να πέσουμε κάθετα

σε τούτη την μαύρη γη των ανόμων

στην έρημη χάση της γης

στην έρημη χάση του αύριο

στην μαύρη πλευρά

στην σκοτεινή των εικόνων.

Θα ‘θελα να με αγγίξει ο Θεός και να σκορπίσω

μα δεν με αγγίζει

κι είμαι ακόμα συγκροτημένη σαν μάζα από άμμο

που σε κάθε πτώση διαλύεται και σκορπίζεται άδοξα.

Μα που είναι ο Θεός;

Ας με αγγίξει κι αφού δεν θέλει

εγώ

δεν θα σκορπίσω!

Δ.Π.Β.

λιγοστές νότες

Η μουσική είναι ένα πιόσιμο στιγμιαίο και αιώνιο. Έναν ήχο τον τραβάς μαζί σου αέναα και δεν τον ξεχνάς. Μαθητεύεις δίπλα του διαφορετικά από τον καθένα.
Η μουσική έχει σπορογόνο δράση. Δημιουργεί συνειρμούς και σκέψεις ποικίλους και ανεξιχνίαστους για σένα τον ίδιο. Τα σπέρματά του είναι συναισθήματα και συνδυασμοί λέξεων, κινήσεων και γεύσεων. Από το αυτί σε κυριεύει και σε οδηγεί θέαση πρωτότοκη , γεύση αδοκίμαστη, αφή αόρατη.
Η μουσική έχει περιορισμένο λεξιλόγιο, μα κατανοητό από όλους. Οι λέξεις της δεν είναι δυσκολοχώνευτες… τις οικειοποιείσαι σαν μητρικό χάδι, σα φιλική κουβέντα, σαν συμβουλή δασκάλου.
Η μουσική δε σου αλλάζει τη ζωή, στη συνοδεύει, στη θεριεύει, στην πασπατεύει με τον ρυθμό της.
Παρθενικό ταξίδι, που καμιά άλλη τέχνη δε μπορεί να φτάσει, γιατί η μελωδία είναι προσδοκία και επανάληψη μέσα από κάθε αρχή της.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

54

είμαστε αγωγοί και δημιουργοί ενέργειας.
το πρόσημο ορίζεται από τις πράξεις, τις προθέσεις και τις σκέψεις μας.
ευχαριστώ σας για όλα τα +.
θα κάνω κι εγώ μια ευχή για όλους μας. 
Είθε οι ζωές μας να είναι ατέλειωτοι χοροί κάτω από πολύχρωμες λιακάδες.
είμαστε τα θαύματα της θέλησης μας.
Σας γλυκοβαθιαγαπάω.

Γιώργος Τρίκερι

για όλους τους σκύλους

πάσχουμε από υπερβολική μοναξιά και πολυσχιδή κοινωνικότητα.
Κανείς δεν ψάχνει έναν εαυτό μέσα σε κάποιο καθαρό τοπίο.
Ένα δέντρο μόνο στην άκρη ενός γκρεμού ή έναν αντίλαλο της φωνής του στο φαράγγι.
Θεατρομανείς χωρίς πάθος, ποτά χωρίς αλκοόλ, συμπεριφορές ψυχαναγκαστικές ή βλαβερές στους υπόλοιπους, -ας πρόσεχες-.
Κι εκείνο το μικρό χνουδωτό ζώο στο μυαλό σου που ψάχνει αγάπη κι έρωτα ταΐζεται από εσένα με τροφές ληγμένες, δηλητηριασμένες με τοξίνες φόβου και δειλίας,
φτιάχνουν άλλα πρόσωπα στις φωτογραφίες τους, ρετουσάρουν την ασχήμια τους, την μέσα,
άνανδρο κι άκαμπτο αυτό, μα δεν γαμιέται,
πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Ακούς εκείνον τον σκύλο που κλαίει γιατί είναι δεμένος;
Δεν μπορεί να ξεφύγει γιατί αναγνωρίζει πως έχει αφεντικό.
Κάποτε ονειρευόμουν πως σκότωνα όλα αυτά που μας κάνουν να αναγνωρίζουμε αφεντικά και δούλους.
Τώρα φοβάμαι όλους αυτούς που παριστάνουν τα ελεύθερα πνεύματα.
Αλλά τώρα ξέρω,
δεν μπορώ να σκοτώσω,
ούτε όμως να μασάω φύκια και να φχαριστιέμαι,
μόνο να μιλάω λίγο,
να νιώθω,
να σκέπτομαι,
και να λευτερώνω όλους τους δεμένους σκύλους..

-Για τον δεμένο λευκό σκύλο στο δέντρο το μεσημέρι, για όλους τους σκύλους-

Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: popisynodinou.blogspot.gr

Cine news 3 Σεπτεμβρίου

''Rome is finished, my friend'', πρώτο υπέροχο trailer με τον William Defoe ως ''Παζολίνι''. Η τραγικωμωδία του Σαίξπηρ ''Κυμβελίνος'' αναβιώνει σε μια μοντέρνα εκδοχή μεταφερόμενη στο σήμερα, μια ιστορία αγάπης, προδοσίας και εκδίκησης με τους Ίθαν Χοκ, Εντ Χάρις και Μίλα Γιόβοβιτς ενώ ο Λαρς Φον Τρίερ ετοιμάζει σειρά στην τηλεόραση! Δεν το γλιτώνουμε! Ο Σιλβέστερ Στάλονε ετοιμάζεται πυρετωδώς για το ''Ράμπο 5''! Σάλος έχει ξεσπάσει μεταξύ του Hollywood και του icloud για την διαρροή γυμνών φωτογραφιών 101 celebrities! ''Πικαντικες'' αποκαλύψεις για την πρώην σύζυγο του Arlond Scwarzenegger! Φέρεται να τον απατούσε με στενό του συνεργάτη! Και Πολιτική και τέχνη το παραμέλησες το κορίτσι Terminator!Την ίδια ώρα που ο Κόλιν Φέρελ λιάζεται στον Λαιμό Βουλιαγμένης η Σώτη Τριανταφύλλου μας αφυπνίζει! ''Οι Έλληνες ρέπουμε προς τη Βαρβαρότητα''! Μεγάλα λόγια Ελλήνων (Ελληνίδων) του πνεύματος και της λογοτεχνίας.....

Για να δούμε ποιες ταινίες θα μας απασχολήσουν στις αίθουσες 04/09. Πικάντικη, χορευτική αλλά και συγκινητική η κινηματογραφική εβδομάδα! Η Marvel μας συστήνει μια νέα παρέα υπερηρώων, τους ''Φύλακες του Γαλαξία'', η μακρινή Ασία αποκαλύπτει την τρυφερή, αλλά και την απάνθρωπη καθημερινότητας της, στην ταινία ''The Lunchbox'', το Λας Βέγκας φιλοξενεί την απόλυτη street dance ''μονομαχία'', στην πέμπτη ταινία του διάσημου street dance franchise, ''step up: all in'', ενώ ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν μας αποχαιρετά με μια σπουδαία ερμηνεία στον ''Νο 1 Καταζητούμενο'' (A Most Wanted Man)...

Όσοι καθίσετε σπίτι έχετε πολλές επιλογές! Να διαβάσετε ένα ωραίο βιβλίο, να κάνετε μπάνιο.., να φτιάξετε ένα ωραίο φαγητό, να δείτε αγαπημένα πρόσωπα ενώ κάποιοι να δείτε Mundobasket, (Ελλάδα – Κροατία και Ισπανία – Γαλλία), το Star θα παίξει το πρώτο μέρος της αριστουργηματικής τριλογίας ''Batman Begins'' ενώ στη ΝΕΡΙΤ θα σας κάνει παρέα ο ''Τζιάνι και οι γυκαίκες του''...

Σήμερα γιορτάζουν ο Αρχοντής, η Αρχοντία, ο Φοίβος, η Φοίβη, ο Πολύδωρας και ο Άνθιμος. 1843, στην Αθήνα οι επαναστάτες με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Καλλέργη υποχρεώνουν τον Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα. Με απόφαση της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή, η αστυνομία αρχίζει το κούρεμα με την ψιλή, ως μέσο καταστολής για τους τεντιμπόηδες, ο περίφημος νόμος 4000 που μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο ενώ o Ανδρέας Παπανδρέου ιδρύει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σαράντα χρόνια ΠΑ.ΣΟ.Κ. Μέχρι και ο Άκης έφαγε λιγότερα....! Σαν σήμερα γεννιέται Ο Φώτης Κουβέλης, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και...sorry Πρόεδρος της ΔΗ.ΜΑ.Ρ.....Μαρίκα Κοτοπούλη και Έλλη Λαμπέτη(ψευδώνυμο της Έλλης Λούκου), διακεκριμένες ηθοποιοί που άφησαν το δικό τους στίγμα στο Ελληνικό Θέατρο φεύγουν για πάντα μία μέρα σαν και αυτή. 

Στις 13 Σεπτέμβρη στην Τεχνόπολις του δήμου Αθηναίων χορός και μουσική βαδίζουν χέρι – χέρι. Φορέστε το καλύτερο χαμόγελο σας και ετοιμαστείτε να χορέψετε σε μια μεγάλη, φωτεινή και πολύχρωμη γιορτή με συναυλίες συγκροτημάτων και καλλιτεχνών από την Ελλάδα και από το εξωτερικό με αφορμή τα εγκαίνια του 1ου Δικτύου Πολιτισμού στην Ελλάδα που θα λειτουργήσει επίσημα από την 1η Οκτώβρη (www.happyclub.gr). Κλείνοντας σας προτείνω να αγοράσετε το βιβλίο της Χ. Κανάκη για τα 120 χρόνια της Ελληνικής Επιθεώρησης ή του ελαφρού μουσικού είδους όπως ''βαπτίστηκε''μεταπολεμικά, από την παράσταση ''Λίγο απ' 'όλα'' (κείμενο Μ. Λάμπρου, μουσική Ι. Καίσαρη) μέχρι την επεισοδιακή παράσταση ''Το Πασοκ της Χάιδως'' (κείμενο Μποστ, σκηνοθεσία Π. Βούλγαρης) που προκάλεσε την αντίδραση Πεπονή και Γιαννόπουλου και φτάνοντας μέχρι το σήμερα. ''ξεφυλλίστε και  ενημερωθείτε''!

Π. Πόντικας.

cine news 30 Αυγούστου

Καλησπέρα, καλησπέρα τι κάνετε; Σιγά-σιγά τελειώνει το καλοκαίρι και η επιστροφή στις επάλξεις γίνεται όλο και πιο έντονη! Εγώ θα σας χαλαρώσω όπως πάντα με ταινιούλες και όχι μόνο για να ξεφεύγετε από την ρουτίνα και την καθημερινότητα! 

Το πήρε το κορίτσι ο Μπράντ ο Πιτ! Σε μια μικρή, ιδιωτική τελετή παντρεύτηκε την Αντζελίνα την Τζολί στη Γαλλία, παρουσία λιγοστών φίλων και των παιδιών τους (πόσα έχουν 6; 7; 24;) όχι όμως και του Γιαν του Βόιτ, πατέρα της Τζολί που πληροφορήθηκε τον γάμο από τις ειδήσεις! Τριγμοί στο Σόι! Ο Ντέιβιντ Λίντς (αυτός ο εκκκεντρικός άνθρωπος, σκηνοθέτης, μουσικός, παραγωγός) αποφάσισε να κάνει ICE BUCKET CHALLENGE με καφέ! Και ποιον λέτε ότι προκάλεσε; Τον Βλαντιμίρ Πούτιν! Μάλλον θα φάει ένα ωραιότατο εμπάργκο! Ο Μάρτιν Σκορτσέζε θέλει να κάνει την ζωή των Ramones ταινία! ''Somebody put something in his drink.....''Ενώ στη Βενετία οι κριτικοί του εκεί φεστιβάλ συνειδητοποίησαν μετά από σαράντα επτά χρόνια καριέρας ότι Αλ Πατσίνο είναι μεγάλος ηθοποιός! Στη νέα ταινία του Μπάρι Λέβινσον ''The Humbling'' έγραψαν και είπαν τα καλύτερα! Κάλλιο αργά παρά ποτέ....κάποτε θα καταξιωθείς έστω και σε ένα φεστιβάλ της Βενετίας που έχει και πολλές γονδόλες...που έλεγε και η Δήμητρα!!!!

Για να δούμε ποιες ταινίες θα μας απασχολήσουν στα θερινά τα σινεμά και όχι μόνο. ''Μαγεία στο σεληνόφως'', ανάλαφρος και ρομαντικός όπως πάντα η ''ανωμαλιάρα τζαζιά της Νέας Υόρκης'' ο Γούντι ο Άλεν δεν παύει να επαναλαμβάνεται εδώ και σαράντα χρόνια! ''Lucy'', χαβαλό-περιπέτεια με την υπογραφή του Νικ Μπεσόν (βλ. Πέμπτο στοιχείο) με έντονες φιλοσοφικές αναζητήσεις και διθυράμβους για την ερμηνεία της Σκάρλετ από κριτικούς και κοινό! Για αυτό το λόγο δεν θα την δω ποτέ αυτή την ταινία! ''Αεροπλάνα 2: ''Ιπτάμενοι Πυροσβέστες'', συνέχεια του περσινού animation με έντονα οικολογικά μηνύματα όπως με ενημέρωσε ο Αρκτούρος!! 

Σήμερα είναι η Παγκόσμια ημέρα των εξαφανισμένων! Γιορτάζει ο Αλέξανδρος και η Αλεξάνδρα. Να τους χαιρόμαστε βρε! Σαν σήμερα η Philips παρουσιάζει για πρώτη φορά την κασέτα! Μέσο αποθήκευση ηχητικών πληροφοριών έγραφε στα manuals! 

Εδώ θέλω να αναφέρω κάτι σημαντικό! Μην τρομάζετε ξανά καθίστε στις καρέκλες σας! ''Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΜΠΟΜΠΙΝΑΣ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΡΙΝΑ ΣΙΝΕΜΑ'', θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του άρθρου που θα δημοσιεύσω αύριο στους New York Times! Το πέρασμα στην ψηφιακή προβολή, έχει τόσο μεγάλο κόστος (από 40.000 ευρώ και πάνω λένε οι εκτιμήσεις μου....) που για πολλούς ιδιοκτήτες θερινών σινεμά, ειδικά όσων δεν κόβουν πολλά εισιτήρια, είναι απαγορευτικό...μικρέ Salvatore....

Κλείνοντας αυτό το καταπληκτικό κείμενο σε δομή, ροή, λόγο, σκέψεις, θα γράψω λίγες κουβέντες για τον ''Βασιλιά της Μοναξιάς....''! Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Σικάγο. Ξεκίνησε την καριέρα του ως stand up κωμικός. Πρωταγωνίστησε σε πολλές παραστάσεις του θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου, φυσικά είχε ένα πετυχημένο πέρασμα και από την τηλεόραση κυρίως ως guest. Ήταν υποψήφιος πολλές για όσκαρ όμως μόνο μια φορά κατάφερε να το κερδίσει (Β Αντρικό) για την ερμηνεία του στην ταινία ''ο ξεχωριστός Γουίλιαν Χάντινγκ''. Λένε ότι τα παραμύθια έχουν αίσιο τέλος όμως το δικό του παραμύθι - γεμάτο δράκους, ιππότες, άστεγους - δεν έμελλε να είχε την ίδια κατάληξη και ο καθηγητής Parry που το τόσο ασχολήθηκε με τις ανθρώπινες σχέσεις και μίλησε για τον θρίαμβο του ανθρώπινου πνεύματος μας ''άφησε''να αναρωτιόμαστε που κρύβεται τελικά το ''άγιο δισκοπότηρο''; 

Π. Πόντικας.

Τα κορίτσια που κάποιος τα ξέχασε

Κορίτσια βαμμένα ελαφρά περπατάνε στα πεζοδρόμια της Αθήνας. Κορίτσια καθαρά και φροντισμένα με τρόπους όχι επιδεικτικούς κάθονται στα βαγόνια και κοιτούν έξω από τα παράθυρα. Κορίτσια νέα και όμορφα, συνετά πλάσματα. Κορίτσια με φλεβίτσες στα πόδια έντονες, που χτυπάνε ρυθμούς κάτω από τα λευκά δέρματα.

Κοπέλες νέες στα καθίσματα του τρένου. Παίρνουν το τρένο στις δώδεκα το μεσημέρι. Τα πρωινά κάνουν ότι προλάβουν από τα δικά τους. Τα κορίτσια αυτά ακούνε μουσική και είναι λίγο σοβαρά και άλλες φορές σκυθρωπά. Άλλα διαβάζουν μηνύματα στα κινητά… να πιάσουν λίγο την κανονική ζωή και να θυμούνται πως είναι αργότερο αυτό και εκείνο. Kάποια από εκείνα μιλούν ψιθυριστά στα ακουστικά και πίνουν πικρούς φραπέδες από πλαστικά ποτήρια και οι κυρίες δίπλα τις κοιτούν με σηκωμένο φρύδι και προσεκτικά και αυτά τα «μην με λερώσετε με τους καφέδες σας, δεσποινίς!». Μετά ασφυξία… και ζύμωση, όμως.

Δε γεννήθηκαν για να αλλάξουν τον κόσμο. Από κάποια ανασφάλεια ή από την μητρική προστασία τη σκανδαλώδη, θα μείνουν λιμνάζουσες. Τουλάχιστον, όχι μόνο κόρες. Κάτι ζουν, ανασαίνουν, περιεργάζονται. Καμία παρότρυνση βέβαια, καμία ενθάρρυνση από πουθενά. Και λίγο κουρασμένες τα κυριακάτικα απογεύματα ακολουθούν τις συνήθειες των άλλων.

Κορίτσια που δε θα πάνε ταξίδια. Κορίτσια που έχουν φιλότιμο. Κορίτσια που τους έμαθαν πως ο έρωτας είναι παντοτινός. Κορίτσια με ευαισθησίες.

Κορίτσια που αργότερα θα γίνουν θλιμμένες μάνες, που τα παιδιά τους θα ξεριζώνουν τα μαλλιά τους από την έλλειψή τους και θα μπήγουν τα καρφιά πιο βαθειά για λίγη προσοχή και αγκαλιά. Μα εκείνες θα δουλεύουν για να πλάσουν. Αλλά αυτά τα νήπια δε θα καταλαβαίνουν από ωράρια, γιατί η αγάπη δεν έχει ωράριο.

Κορίτσια που θα έχουν κορνίζες στις κουζίνες από χαρούμενες σκηνές. Τα καδράκια θα είναι κρεμασμένα σε ένα μικρό λεπτό καρφάκι. Αιωρούμενο πορτρέτο στο τούβλο καρφωμένο να βάλλεται εύκολα από τις αναπάντεχες ριπές αέρα του φωταγωγού. Η φωτογραφία θα είναι τετράγωνη και λίγο φλουταρισμένη. Το καδράκι θα είναι οβάλ. (Τι απροσεξία! Τι τσαπατσουλιά!) Γυαλί δε θα υπάρχει να ασφαλίσει τη στιγμή εκείνη της φωτογραφίας. Τα γέλια θα πιτσιλίζονται από τις αχνιστές σάλτσες και τα αυγοκομμένα ζουμιά. Που και που, όταν θα έχουν χρόνο… άμα βρίσκουν, ίσως της ρίχνουν και ένα πέρασμα με το βρώμικο το πανί, το κουρέλι από την παλιά τριμμένη φανέλα του μπαμπά τους. Θα την κοιτούν τα πρωινά και μια μικρή σπιθίτσα θα ξεπετάγεται από την τελευταία βλεφαρίδα τους.

Τα κορίτσια αυτά έχουν κουρασμένα μάτια, μα αυτό δείχνει φρονιμάδα. Έχουν περίφημους λαιμούς και λεπτεπίλεπτες λευκές μπουκίτσες για άκρες δαχτύλων.

Α… θυμήθηκα τώρα πως αυτά τα κορίτσια δε μπορείς να τα βρεις όσο και να τα ψάξεις τα απογεύματα, μα ούτε και τα Σάββατα τα πρωινά. Και αν θες να τα κάνεις παρέα και να τα καταλάβεις, θα πρέπει να θυμάσαι πως έχουν δικές τους λέξεις και βάζουν σταυροπόδι τα γέλια τους. Λίγα ζητούν και πιο λίγα ορέγονται. Τρώνε δέκα πράγματα μονομιάς και αυτό έχει μια επίμονη γοητεία.

Κάποια από αυτά κλαίγουν. Δεν είναι κάθε μέρα Δευτέρα να ξεχάσεις το μικρό σου το παιδί που κρατάς από το μικρό το δαχτυλάκι και σου θυμίζει τη νοσταλγία, τη μελαγχολία και το παιδικό το χάζεμα.

Άλλα γελούν, αλλά δε ξέρω γιατί. Μάλλον επειδή είναι έξοχα κορίτσια, αλλά κανείς δε βρέθηκε να τους το πει.

Αυτά τα κορίτσια με τα καστανά μαλλιά, που έχουν και κόκκινες τούφες και λίγο πασπαλισμένη σκόνη στραφταλίζει κάπου αθέατα από τους πολλούς, δεν ήταν άτυχα. Μην το βλέπετε έτσι. Αλλά δε θα σας αφήσουν να το δείτε έτσι και αλλιώς. Αλλιώς είναι αυτά τα κορίτσια.

Εγώ χαίρομαι που υπάρχουν.

Βέρα J. Φραντζή

για να επισκεφτείς το blog της Βέρας πάτησε εδώ. 

έρωτας και απόγνωση στα χρόνια του fb

Αγαπητή Έφη, 
Πήρα το θάρρος να σου γράψω γιατί παρακολουθώντας σε καιρό, μπορώ να πω ότι έχεις απ΄ τα πιο ενδιαφέροντα προφίλ κι έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να χαζεύει με τις ώρες, τις φωτογραφίες σου. Πραγματικά, θαυμάζω την αισθητική σου κι εσένα την ίδια φυσικά. Εδώ και 2 μήνες έχω χωρίσει με έναν άνθρωπο που ήμουν και είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Παραμένουμε φίλοι στο facebook και παρά τις προσπάθειες μου να του κεντρίσω και πάλι το ενδιαφέρον, δεν γίνεται τίποτα. Ο μόνος τρόπος πιστεύω θα ήταν να με βοηθήσεις εσύ, ναι εσύ. Θα ήθελα να γίνω ηρωίδα σου, να σκεφτείς κάτι για μένα και να κάνουμε έτσι κάποιες λήψεις, ξέρω ότι θα με αναδείξεις, ξέρω ότι μπορείς να τον κάνω και πάλι να με προσέξει. Από πλευράς μου, μπορώ να σου δώσω ένα φωτιστικό από αυτά που φτιάχνω με βότσαλα ή μπορείς να μπεις και στην σελίδα που σου έστειλα και να διαλέξεις εσύ. Περιμένω, νέα σου, Λ…

μαλακίες

Ανοίγω τα μάτια.
Είναι υπέροχη το πρωί.
Ένα χάδι, ένα φιλί και η μέρα ξεκινά.
Απόγευμα μόνος αφήνομαι στις σκέψεις.
Μου λείπει.
Βράδυ βλεπόμαστε, τσακωνόμαστε,
λίγο πριν το ξημέρωμα με διώχνει.
Ανοίγω τα μάτια.
Μόνος.
Μια μέρα, ένας μήνας, ένας χρόνος, ένας αιώνας.
Ανοίγω τα μάτια.
Θαυμάζω τα λακκάκια στα χείλη της.
Ξυπνάει και χαμογελάει
αγκαλιά, ντύσιμο, δουλειά.
Με περιμένει σαν σχολάσω.
Φιλί, χαμόγελο.
Βράδυ, ποτό, χάδια, κόμποι στο λαιμό,
απομακρύνεται και φεύγει μακρυά.
Ανοίγω τα μάτια.
Μόνος.

Η μόνη μου παρηγοριά στη φυσική.
Ξέρω ότι σε κάποιο παράλληλο σύμπαν θα κάνω
λιγότερες μαλακίες...

 ΓιωργοΣ

πως να χωρέσουν δυο ζωές σε ένα pdf?

κάθε φορά που σε συναντώ το αυτοκίνητό σου αλλάζει χρώμα, ώσπου κατάλαβα ότι ταξιδεύουμε στην κοιλιά ενός χαμαιλέοντα κι είμαστε η επόμενη εκσπερμάτιση του. 
μια νοικοκυρά χαμαιλεόντισσα θα μας αναθρέψει σε μεγαλοαστική μεζονέτα στη Νέα Σμύρνη. στον τοίχο σου θα έχεις αφίσες του Τζεφ Μπρίτζες και εγώ του Γιόχαν Κρόϊφ και του Ντέιβιντ Μπόουι (μην τον ξαναπείς Μπάουι)
στο τρόλεϊ που θα μας πηγαίνει στο κέντρο για να δώσουμε το lower θα φιληθούμε για πρώτη φορά.
με τον μπικ θα μου ζωγραφίσεις ένα τατού στο μπράτσο και θα πεις σε όλες σου τις φίλες τα χείλη μου είχαν τη γεύση θάλασσας  
στο άλσος τον Ιούνιο θα με αφήσεις να εξερευνήσω το σουτιέν σου. θα αγγίξω για πρώτη φορά σατέν και γυναικεία ρώγα. 
ο έρωτάς σου σιγά σιγά θα με αφυδατώσει σαν αλκοόλ. θα μάθω να λατρεύω το σκοτάδι, να ψάχνω συμβολισμούς σε άδειες μητροπόλεις. σε σώματα πολλά θα γράψω τις ιστορίες μου, τα φουστάνια θα είναι η έμπνευσή μου και οι καμπύλες τους, εξάρτησή μου. μα μόνο ένα όνομα θα ψιθυρίζω στις πρόστυχες προσευχές μου.
όταν πια αποκρυπτογραφήσω τον χάρτη που άφησες πίσω για να έρθω να σε βρω στον ερημωμένο φάρο θα έχει φτάσει το φθινόπωρο. τα περιοδικά θα βρέχονται στα περίπτερα της πλατείας.
άργησα μα κατάλαβα.
δεν θα πιστέψω ξανά σε ατελέστατους θεούς.
θα κάτσω δίπλα σου στο παγκάκι. χωρίς εισαγωγή, χωρίς φιλί στο μάγουλο θα σου μιλήσω για τα χρόνια που μεσολάβησαν. αυτή τη φορά θα είμαστε μαζί.

Γιώργος Τρίκερι

δυο

Σ έχω δει στα πιο απίθανα μέρη. Κοντά. Μακριά. Δίπλα μου. Δίπλα σε άλλους.  Ήσουν πάντα εδώ όταν έκλαιγα. Ήσουν εδώ όταν γελούσα. Ήσουν εδώ ακόμη κι όταν δεν ήσουν εδώ. Κάποτε σε είχα ερωτευτεί. Κάποτε σε είχα χάσει. Μα ποτέ ξεχάσει. Τα χρώματα άρχισαν να ντύνονται ασπρόμαυρα. Οι αναμνήσεις μου μαζί σου να αποστασιοποιούνται. Το πρόσωπο σου αχνό. Το άρωμα σου ξεθύμανε. Ύστερα άρχισα να νιώθω πως χωρίς εσένα δεν είμαι εγώ. Είμαι κάποια άλλη που συμπαθώ λιγότερο. Σε αναζήτησα. Πόσες ζωές πρέπει να ζήσω μαζί σου και χώρια σου για να καταλάβω; Για να καταλάβω τι; Δεν θέλω τίποτα να καταλάβω. Μπορώ όμως να μην σε χάσω ξανά;
Και δεν φοβάμαι να το πω. Όχι, δεν φοβάμαι τίποτα. Θα φοβόμουν αν ήμουν θαρραλέα. Είμαι δειλή και τολμάω. Κι ας φοβηθώ. Δεν φοβάμαι να φοβηθώ. Δεν δειλιάζω να τολμήσω. Τολμάω να διαλυθώ για πολλοστή φορά. Τολμάω να λυθώ στα χέρια σου και να μαζευτώ ξανά. Μείνε εσύ κι εγώ τολμάω! Εμάς!

Δεν έλειψες ποτέ. Κάθε φορά εσένα ερωτευόμουν σε διαφορετικά πρόσωπα. Κάθε φορά μαζί σου τελείωνα σε κάθε σεξουαλική μου συναναστροφή. Μόνη μου μαζί σου. Με άλλες μαζί σου πάλι. Σε κάθε βαθύ οργασμό μου άναβε ένα φωτάκι να μου δείξει πως δεν ήσουν εσύ αυτή που μου τον πρόσφερε.
Σταμάτα να με διαβάζεις. Έλα να τα πούμε από κοντά. Στα ίσια. Με ουίσκι και πούρο. Να ξεκαθαρίσουμε σαν άντρες κι ύστερα να πέσουμε στο κρεβάτι σαν γυναίκες. Σαν ότι πιο ερωτικό έπλασε η σοφία του παντοδύναμου. Δυο γυναικεία κορμιά ενωμένα γεμάτα πόθο κι οργασμό. Τόλμα. Θα τα πούμε όλα τούτη τη φορά. Και θα τα πιστέψουμε. Πριν γίνουμε ένα. Πριν γίνουμε εμείς.
Εμείς υπάρχουμε λίγο πριν γίνουμε εμείς. Μετά το εμείς γινόμαστε δυο. 

Δ.Π.Β.