Ένας άσεμνος και μόνος Cowboy

Fernando Botero. circus people

Ζω στη μεγαλύτερη, δυνατότερη και σημαντικότερη χώρα – επιχείρηση του κόσμου, όπου αγαπημένα χόμπι των κατοίκων της είναι τα φιλανθρωπικά ταξίδια, η ανάμειξη στα εσωτερικά των κρατών, η αγορά παπουτσιών και η τηλεοπτική εκπομπή της Όπρα Γουινφρει, μεγάλης ευεργέτιδας του σύγχρονου κόσμου μετά τη Μητέρα Τερέζα.
Διατηρώ πολύ καλές σχέσεις με ένα «βασίλειο» με βασίλισσα, και όχι με βασιλιά. Αν και ανήκει στην Ευρώπη, δεν έχει ευρώ γιατί οι Ευρωπαίοι δεν δέχτηκαν την φωτογραφία της Βέτας στα νομίσματα. Είναι γενικά ιδιότροπα πλάσματα αυτοί οι Ευρωπέη.
Πρόσφατα επισκέφτηκα την Ελληνική ΔΝΤοκρατία Πρώην Γ’ Κληρονομική Δημοκρατία της Ελλάδας. Είναι η σπουδαιότερη, αρχαιότερη και γαμιστερότερη χώρα της υφηλίου. Τουλάχιστον έτσι πιστεύουν οι κάτοικοι της. Τέσπα, όπως και να έχει, η Ελλάδα ανήκει στα «Βαλκάνια». Στα Β.Δ. συνορεύει με την Αλβανία, στα Β. συνόρευε παλιότερα με την «Βομβαρδία», και τώρα με την Φυρί – Φυρί- το – πάτε –Ωρέ- Μάγκες- να- τις- φάτε…(ΦΥΡΩΜ).
Πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι ένας άσεμνος και μόνος Cowboy, γνωστός στην πατρίδα μου ως Jeffrey. Είναι φιλέλληνας του 21ου αιώνα και επαγγελματίας ποδηλάτης. Παρέλαβε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και την πήγε ένα βήμα μπροστά!
«Λεφτά υπάρχουν»…δήλωσε σε μια από τις χιλιάδες προεκλογικές συγκεντρώσεις του μπροστά στο ΠΑμφάγο ΣτΟμα ελλήνων Καραγκιόζηδων, «μαζί θα σηκώσουμε τα μανίκια»…δήλωσε στο Διεθνούς Φήμης Περιοδικό «κουρκούτι», ένα όπλο μαζικής καταστροφής κατασκευασμένο από κάτι χιμπατζόσαυρους.
Από τους πιο στενούς συνεργάτες του Γιωργάκη είναι ο Βίλχελμ Άνγκελα Μέρκελ. Είναι ο πρώτος άνδρας που κατάφερε να ψηφιστεί ως γυναίκα καγκελάριος της Γερμανίας, αφού τα πρώτα τριάντα….κάτι χρόνια της ζωής του ζούσε σε «ξένη χώρα» με ξένη υπηκοότητα…
Γερμανία, το μέρος που πουλάνε «κινητά». Γενικά εκεί «πουλάνε» τα πάντα, αφού εκεί τα «φτιάχνουνε» κιόλας. Οι κάτοικοι της χαρακτηρίζονται από λεπτότητα και περιποίηση «προδέρμ», ενώ αγαπημένες ασχολίες είναι οι πόλεμοι, το τσούκου – τσούκου ποδόσφαιρο και οι διακοπές στην Κρήτη. 
Διάσημοι παλιοί γερμανοί ήτανε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ο Βαγγέλης Γερμανός και η Ναταλία Γερμανού…
Και ενώ η χώρα μαστίζεται από βαθύτατη οικονομική ύφεση, ο ΓΑΠ, έδωσε εντολή σε διακεκριμένους καθηγητές οικονομικών να αναλάβουν δράση. Ξέρετε υπάρχουν τριών ειδών οικονομολόγοι, αυτοί που μπορούν να μετρήσουν και αυτοί που δεν μπορούν…
Την ίδια ώρα που η συμπλήρωση της φορολογικής δήλωσης χρειάζεται έναν φιλόσοφο αντί για έναν μαθηματικό, το μόνο που ζητάει ο Γιωργάκης είναι να μπορέσει να μας αποδείξει ότι τα λεφτά από μόνα τους δεν μπορούν να τον κάνουν ευτυχισμένο οπότε μας παρακινεί να πούμε ΝΑΙ στα ναρκωτικά, αυτό – ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ- θα κατεβάσει τις τιμές.
Σίγουρα ένα από τα προβλήματα της ζωής είναι ότι δεν έχει μουσική υπόκρουση, και μια από τις βασικές θεωρίες του καπιταλισμού είναι η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο. Ευτυχώς ο κομμουνισμός πιστεύει το ακριβώς αντίθετο!


Π. Πόντικας.

απορία

Μια άλλη απορία που έχω είναι γιατί οι άνθρωποι δεν λένε ακριβώς αυτό που σκέφτονται... Ξέρω, νιώθω την φασαρία μέσα στο μυαλό σας τώρα, "μα τι λες;", 
"αν λέγαμε οτι σκεφτόμαστε θα γινόταν χαμος!", ναι ...ναι, αλλά για σκεφτείτε το έτσι... Όταν δεν μου αρέσει κάποιος είτε λόγω αντιλήψεων, είτε λόγω συμπεριφοράς, το λέω, το δείχνω, το καταστώ σαφές, όσο σαφές καταστώ και το γεγονός οτι μου αρέσει κάποιος πάρα πολυ, ή ότι έχω ερωτευτεί, ή ότι τέλος πάντων τρέφω συναισθήματα γλυκά...για κάποιον. Οι άνθρωποι θα διευκόλυναν πολύ τις σχέσεις τους αν λειτουργούσαν ειλικρινώς. Σε θέλω. Δεν σε θέλω. Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου. Θέλω να ειμαι μαζί σου. Δεν θέλω να είμαι μαζί σου. Θέλω μόνο να σε γλεντήσω μια νύχτα. Δεν θέλω να σε ξαναδώ. Θέλω να με παρατήσεις ήσυχο. Μείνε!! Εξαφανίσου!! Σε λατρεύω!! Όχι, ευχαριστώ έχω φάει.... ξανά λεω εγώ τώρα.....


Anna Tsekoura

φυγή

Eίναι οι αναμνήσεις που με στοιχειώνουν κάθε βραδύ 

όχι οι εφιάλτες.

ξυπνάω ανήσυχη και μπερδεύω το πάπλωμα

ουρλιάζω μα κανείς δεν με ακούει

είναι η μοναξιά που με έχει ρίξει πάνω στο στρώμα των αναμνήσεων

θα φύγω.

θα φύγω μακρυά γιατί τα λόγια σας είναι λεπίδες

γιατί δεν έχω άλλη καλοσύνη να δώσω.

ο άνθρωπος που θα επιδιώξει

να σας κάνει να χαμογελάτε είναι μαλάκας

και θα του γαμήσετε τη ψυχή μιας

και δείχνει σκληρός και γεμάτος ενέργεια

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ

το χαμόγελο πολλές φορές κρύβει πόνο

το αιώνια λάθος σας είστε σκληροί μ΄ αυτούς

που είναι εκεί για σας

με τους άλλους που φεύγουν είστε είτε ουδέτεροι είτε κολλημένοι

βαρέθηκα τ΄ απωθημένα και τα ψυχολογικά των ανθρώπων

που τα ξεσπάνε πάντα στα λάθος άτομα.

ένας αποχαιρετισμός για τους φίλους

μια φωτιά το βράδυ στη παραλία να μαζευτούμε όπως παλιά

να κοιτάμε τη φωτιά αγκαλιά

να λέει ο καθείς την ιστορία του

και μετά θα φύγω 

το υπόσχομαι στον εαυτό μου πάνω απ΄ όλα!

Άννα Τσαμ Αναστο.
(18 και κάτι μηνών)

Θα μάθεις το θάνατο μου από το ταχυδρομείο:

"Η παρούσα επιστολή
Επιστρέφεται στον αποστολέα
Λόγω θανάτου του παραλήπτη"

Γι΄ αυτό να μη γράφεις
Έλα.


(α.σ. 1999, Καστελόριζο)


by Angelos Spartalis
http://www.spartalis.gr

το αθώο παραμύθι της Δημοκρατίας

μια φορά κι ένα καιρό ...
στο τέλος δεν ζει κανείς καλύτερα, οπότε πάμε ξανά.
ένα πρωινό του 1970 μεσούσης της εθνοσωτηρίου επαναστάσεως ένας μαθητής της τρίτης δημοτικού ρώτησε τον δάσκαλο του τι πολίτευμα έχει η χώρα.
μια μακρινή χώρα που εσύ κι εγώ ποτέ δεν θα επισκεφτούμε.
Δημοκρατία, απάντησε ο δάσκαλος.
μα δεν γίνονται ποτέ εκλογές.
κάτσε κάτω αλήτη, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα.
στο διάλειμμα ο μαθητής  γλίστρησε στη σκάλα έσπασε τον καρπό του, ράγισε το χαμόγελο του και ποτέ ξανά δεν τον είδε κανείς.
τέσσερα χρόνια αργότερα όταν η Δημοκρατία μετατράπηκε σε Δημοκρατία από τον Εθνάρχη που αντικατέστησε τους εθνοσωτήριους, ο δάσκαλος που είχε περάσει έξω από το πολυτεχνείο έγινε υπουργός.
προσπαθήσαμε να βρούμε τον δάσκαλο να τον ρωτήσουμε,
σε μια χώρα που κάποιοι σε κάποια σκοτεινά γραφεία προσπαθούν να βρουν πρωθυπουργό μα  δεν βρίσκουν είτε γιατί κανείς πολίτης αυτής της χώρας δεν είναι έντιμος ή γιατί φοβούνται μην πέσουν στον εξαφανισμένο μαθητή κι αρχίσει πάλι με τις ερωτήσεις του.
πως λέγεται το πολίτευμα αυτής της χώρας κυρ-δάσκαλε και κύριε Υπουργέ μου;
αλλά έχει πεταχτεί στο Λονδίνο να ράψει ένα κουστούμι.
στις 17 του μήνα έχει να καταθέσει στεφάνι.


Γιώργος Τρίκερι

Θέλεις να γίνεις Πρωθυπουργός;

Λένε ότι ο άνθρωπος έχει εξελιχθεί από μαϊμούδες και πιθήκους, παρόλα αυτά γιατί έχουμε ακόμα μαϊμούδες και πιθήκους; Πάντως πρόσφατα έμαθα τι ξεχωρίζει τους ανθρώπους από τα ζώα: Οικονομικά προβλήματα!
Πάντα αναρωτιόσαστε αν υπάρχει θεός. Μη με αναγκάσετε να έρθω εκεί κάτω!
 Ώρες – ώρες σκέφτομαι ότι έχετε διαλέξει τον λάθος θεό. Κάθε φορά που πάτε εκκλησία, απλώς με κάνετε όλο και πιο έξαλλο! Το να αποδέχεσαι τα λεγόμενα κάποιου, άνευ αποδείξεων, που μιλά άνευ γνώσεων, για πράγματα άνευ προηγουμένου αποκαλείται…ΠΙΣΤΗ..!
Σας το λέω εκ πείρας, στον παράδεισο πας μόνο με νεκροφόρα. Για αυτό ζήστε όσο πιο γρήγορα μπορείτε, όσο πιο σύντομα μπορείτε. Είσαστε σε έναν αγώνα δρόμου με το χρόνο, μέχρι που να μείνετε από λεφτά. Ουπς! Είναι δύσκολο να κάνεις προβλέψεις, ειδικά για το μέλλον!
Ποτέ δεν ανησύχησα για το μέλλον. Σκέψου ότι αύριο μπορείς να κληρονομήσεις εκατό εκατομμύρια ευρώ ή να βρεθείς κάτω από τις ρόδες ενός φορτηγού. Η αφού κληρονομήσεις τα εκατό εκατομμύρια ευρώ, να βρεθείς κάτω από τις ρόδες ενός φορτηγού…
Δεν ξέρω πόσο χρονών είσαι, αλλά δεν σου φαίνεται. Σε εσένα το λέω που με διαβάζεις…. Η πραγματική ηλικία του ανθρώπου είναι αυτό που αισθάνεται μέσα του. Οι άντρες φτάνουν στην σεξουαλική τους ακμή στα δεκαοκτώ, οι γυναίκες στα τριάντα πέντε. Δεν έχετε την αίσθηση ότι ο θεός σας κάνει πλάκα; Πως θα περάσει η ώρα μου εκεί πάνω…
Πιστεύετε πως τα εγγόνια σας θα δουν μιαν άσπρη μέρα; Απορείτε; Λογικό, είναι ικανά για όλα αυτά τα μαλακισμένα. 
Η ανεργία αυξήθηκε. Μα τι στο διάολο δεν γερνάτε ποτέ; Και συ που σε όλη σου τη ζωή είχες ένα όνειρο, να πετύχεις τους πολλούς στόχους σου. Να αισθάνεσαι ότι μπορείς να αγγίξεις ένα αστέρι χωρίς να σηκωθείς στις μύτες των ποδιών σου. 
Με τον φόβο ότι πρέπει να γυρίσεις γρήγορα πίσω, πριν πάρουν είδηση ότι δεν σε έχουν ανάγκη, βάζεις δόλωμα σε μια φάκα, χωρίς να αφήνεις χώρο και για το ποντίκι. Άσχετε..
Το κρεβάτι είναι το πιο επικίνδυνο μέρος. Το ενενήντα τοις εκατό των ανθρώπων πεθαίνουν εκεί. Και συ κάθε πρωί ξυπνάς αποφασισμένος να αλλάξεις τον κόσμο, έχεις την επιθυμία να γλεντήσεις όσο μπορείς αλλά να ξέρεις καμιά φορά, αυτό κάνει το σχεδιασμό της ημέρας λιγάκι δύσκολο….
Και ενώ στη Μινεσότα είναι τόσο κρύα τα βράδια, που αναγκάζεσαι να φορέσεις δύο προφυλακτικά, συνειδητοποιείς ότι έχεις τις ίδιες πιθανότητες να κερδίσεις το λαχείο είτε παίξεις είτε όχι. Αλλά δεν μπορείς να τους νικήσεις και τους γλείφεις όλους αυτούς του πολιτικούς που αν ανακάλυπταν ότι υπάρχουν κανίβαλοι στην γειτονιά σου, θα σου υποσχόντουσαν ιεραπόστολους για δείπνο.
Δεν λέω η αναποφασιστικότητα μπορεί να είναι αλλά μπορεί και να μην είναι δικό σου πρόβλημα, προσπάθησε όμως, η πολιτική κατάσταση έχει γίνει πολύ θολή, το πολύ-πολύ επωφελήσου και εγκατέλειψε τη γυναίκα σου….
Είχα μια μνημειώδη ιδέα σήμερα το πρωί. Να γίνεις εσύ πρωθυπουργός. Καλά διάβασες…ΕΣΥ…., αν πιστεύεις ότι υπάρχει λύση για όλα αυτά που ζούμε τότε είσαι και εσύ μέρος του προβλήματος. Εγώ λύση να σου δώσω δεν έχω, αλλά σίγουρα μου αρέσουν οι μπερδε-way καταστάσεις. Δεν γαμιέται βάλε όλα τα αυγά σε ένα καλάθι και…..
Πάμε….

Πόντικας

τις Δευτέρες γράφω ακόμα στους φίλους μου

καλημέρα, τι κάνεις;
τι κάνει η κόρη σου;
σώθηκε ή χώρα;
θα μας κυβερνήσουν καλοί και ικανοί άνθρωποι σήμερα;
τι θα μαγειρέψεις το μεσημέρι;
ποιο μεσημέρι δηλαδή, τώρα είναι μεσημέρι. εγώ ξυπνάω κι εσείς τρώτε μεσημεριανό.

ξενύχτισα πάλι. πήγα στο Barazz στο Νέο Κόσμο χτες βράδυ. τραγουδούσαν η Ιωάννα κι ο Οδυσσέας. δεν μπορείς να φανταστείς τόση ομορφιά.
είπαν το "Knockin΄ on heaven΄s door" με τόση ένταση που δάκρυσα.
είπαν του Sinatra, του Καζαντζίδη, τα "μεταξωτά", εκείνο της Αρλέτας που γεννάει η γάτα.
τραγούδησαν όλο τον κόσμο.
μα αρέσει να τους ακούω.
νιώθω ότι δεν θα πεθάνω όσο τραγουδούν.
όταν έρθεις στην Αθήνα θα πάμε να τους ακούσουμε.
 θα ξετρελαθείς.

photo by Maria Nikolaidou

μετά με μια τρελοπαρέα πήγαμε στην Boom Boom.
ναι, την ντισκοτέκ και όχι, ποτέ δεν θα βάλω μυαλό.
εμφανιζόταν η Samantha Fox.
τραγούδησε το "touch me"
 in vivo.
 playback.
νομίζω σ΄αυτή τη ζωή θα αξιωθώ να τα δω όλα τελικά.
χορεύαμε μέχρι τις πέντε.
ξαναχόρεψα το electricity, το Ra-ra-rasputin και σφιχτό μπλουζ με την Χριστίνα.
μόλις ξύπνησα ήρθα βόλτα στη παραλία.
έχω σταματήσει το κάπνισμα.
θυμάσαι τη τελευταία φορά που με είδες και είπες ότι θα πάθω καρκίνο αν συνεχίσω.
δεν θέλω να σε στεναχωρήσω και ούτε να σου κάνω το χατήρι να έχεις δίκιο.
κατά τ΄ αλλά προσπαθώ να μάθω να γράφω σαν την Μαργκώ.
μια κοπελίτσα που σπουδάζει στην Ολλανδία.
σου στέλνω το link http://margkw.blogspot.com/.
θα την λατρέψεις.
θέλω να  γράφω όπως αυτή όταν μεγαλώσω.
σ΄αφήνω τώρα γιατί είναι ώρα που κοιτώ τα κύματα.
ένα-ένα.


o Γιώργος σου

artists we love ... Nina Simone

Η Νίνα Σιμόν (πραγματικό όνομα Γιουνίς Κάθλην Γουέημον, (21 Φεβρουαρίου 1933 - 21 Απριλίου 2003) ήταν τραγουδίστρια, στιχουργός και πιανίστρια. Αν και οι ειδικοί την κατατάσσουν στους καλλιτέχνες της τζαζ μουσικής, η ίδια δεν αποδέχτηκε ποτέ αυτήν την τυποποίηση. Από γενική άποψη το έργο της καλύπτει ένα ευρύ φάσμα, από τη μπλουζ, τη ρυδμ΄εν΄μπλουζ έως τη σόουλ μουσική. Η φωνή της χαρακτηρίζεται από πάθος, μεγάλες αναπνοές και τρέμουλο.
Σε ηλικία δεκαεπτά ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο την ερμηνεία διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη σχολή Juilliard School of Music της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.


Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με τα καλλιτεχνικό όνομα "Νίνα Σιμόν". Το "Νίνα" - στα ισπανικά "κορίτσι" - ήταν το παρατσούκλι που της κόλλησε ο φίλος της ενώ το "Σιμόν" προήλθε από το όνομα της Γαλλίδας ηθοποιού Σιμόν Σινιορέ. Άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύτερο κοινό το 1959 ερμηνεύοντας σε διασκευή το "I Loves You Porgy" (από το μιούζικαλ Porgy And Bess) του Τζωρτζ Γκέρσουϊν, το οποίο ήταν και η μοναδική της επιτυχία που θα εισερχόταν στο αμερικανικό Top 40. Ακολούθησε το "My Baby Just Cares For Me" (το οποίο επανήλθε ως επιτυχία τη δεκαετία του 1980, όταν χρησιμοποιήθηκε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις του αρώματος Chanel No. 5).
Κατά τη δεκαετία του 1960 η Σιμόν αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά στρατευμένων τραγουδιών, όπως τα "To Be Young, Gifted And Black" (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) "Blacklash Blues", "Mississippi Goddam" (με αφορμή τη δολοφονία του Μαύρου αγωνιστή Μέντγκαρ Έβερς και την έκρηξη βόμβας σε εκκλησία, στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, όπου σκοτώθηκαν τέσσερα Μαύρα παιδιά), "I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free" και το "Pirate Jenny" του Κουρτ Βάιλ (από την Όπερα της Πεντάρας).


Το 1961, η Νίνα Σιμόν ηχογράφησε μια εκτέλεση του παραδοσιακού τραγουδιού "House Of The Rising Sun", ένα τραγούδι το οποίο αργότερα ηχογράφησε και ο Μπομπ Ντίλαν, ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία από τους Animals. Στα τραγούδια για τα οποία είναι διάσημη περιλαμβάνονται το "I Put A Spell On You" (η αυθεντική εκτέλεση είναι του 'Screamin' Jay Hawkins), το "Here Comes The Sun" των Beatles, και το "Four Women". Η Σιμόν ήταν πολυδιάστατη ως καλλιτέχνης και αυτό ήταν έκδηλο στο σύνολο της μουσικής της, που συχνά είχε την απλότητα της παραδοσιακής μουσικής. Σε μία και μόνη συναυλία, μπορούσε με ευκολία να περνάει από γκόσπελ ήχους σε μπλουζ και τζαζ, και από κομμάτια όπως το "For All We Know", σε κομμάτια εμποτισμένα με κλασσικές ευρωπαϊκές επιρροές. Στην κινηματογραφική επιτυχία του Νόρμαν Τζούισον, "The Thomas Crown Affair" του 1968, με πρωταγωνιστές τον Στιβ Μακ Κουίν και τη Φέη Ντάναγουεϊ, ξεχώριζε το τραγούδι"Sinner Man" και έφερε τη μουσική της Νίνα Σιμόν κοντά σε ένα ευρύτερο κοινό.


Κινηματογραφικές ταινίες όπως το "Point Of No Return" του 1993, το "Romeo And Juliet" του 1996 και το "The Thomas Crown Affair" του 1999 (ριμέικ της ταινίας του 1968), περιλάμβαναν μερικά από τα τραγούδια της, παρουσιάζοντας στη νεότερη γενιά την εκφραστική μουσική της.


Elisabeth Maousidou

Jazzmine says........Goodbye

Λοιπόν θα θυμάμαι πάντα το σχεδόν άγνωστο ξανθομάλλικο κορίτσι που μοιράστηκε τις αγωνίες του μαζί μου, αιώνες πριν, στην είσοδο μιας πολυκατοικίας που στον 2ο γινόταν η σύναξη της θεατρικής ομάδας.

Έπειτα γίναμε φίλες όπως μόνο τα 20χρονα κορίτσια μπορούν να γίνουν. Χωρίς καμία επιφύλαξη.

Θυμάμαι όταν κάναμε μαζί τα κομμάτια μας, εσύ τη Τζούλια (θεέ μου πόσο σ' είχε παιδέψει αυτός ο μονόλογος) εγώ την Κασσάνδρα, όταν περάσαμε στη σχολή, όταν μέναμε μαζί και μας μαγείρευε ο Μιχαιρίνας (σίγουρα θα γελάει τώρα από κει πάνω) όταν μ' έσωσες ενάντια σ' όλους, όταν σε πότιζα στο Πάρτυ και μετά σε τάιζα σουφλέ σοκολάτας, όταν με φωτογράφιζες, όταν γυρνούσαμε μεθυσμένες και τσακίζαμε τα παστέλια της μάνας σου, τη νύχτα που σου φερα τον Αλέξη με τις βαλίτσες ακόμα απ' το αεροδρόμιο να τον γνωρίσεις, σε θυμάμαι στο νοσοκομείο που γελούσαμε τόσο με τις προσπάθειες μου να σε πλύνω (άσε τον ορό βρε Χριστίνα τον κρατάω εγώ, με ποιο χέρι ρε Λένα αφού κρατάς την κουρτίνα, με αυτό Χριστίνα! ναι αλλά το καλώδιο? ποιο καλώδιο? αυτό!!!), δεύτερο νοσοκομείο επισκέπτρια αυτή τη φορά όταν νοσηλευόταν η μάνα μου, χωρίς γέλια πια, τρίτο νοσοκομείο μες τη νύχτα που απ' το φόβο μου πριν μπω στο χειρουργείο σ' αποχαιρέτησα, θυμάσαι? Όχι τον Κώστα, εσένα μόνο.

Τώρα όμως θα πρέπει στ' αλήθεια να βρω ένα τρόπο να το κάνω.
Είναι νωρίς το απόγευμα, είμαι στη θάλασσα και προσπαθώ να κρύψω τα δάκρυα μου απ' τους περαστικούς.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες, τι δεν θα ξεχάσω και φυσικά θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο μυθιστόρημα για τη Σαντορίνη μας, εκείνο το χλωμό καλοκαίρι.. τότε που κρυφτήκαμε στο πιο ερωτικό νησί του κόσμου, μόλις χωρισμένες απ' τους έρωτες της ζωής μας και δεν ξεμυτίσαμε από εκείνη τη θεϊκή βεράντα, αμίλητες, βουτηγμένες στη θλίψη, ακόμα αναρωτιόμαστε πως δεν βουτήξαμε από κάτω.

Αλλά ήταν επειδή ήμασταν μαζί. Μαζί.
Εσύ ήσουν η σταθερά μου.

Όποτε έτρωγα τα μούτρα μου (κ ήταν ένα σωρό φορές μιας και τρέφω μια έλξη στους τοίχους) εσύ ήσουν πάντα εκεί να μου θυμίσεις όχι ποια είμαι αλλά ποια βλέπεις εσύ 20 χρόνια τώρα, μια βελτιωμένη αν θες έκδοση του εαυτού μου.

Αυτές τις μέρες δε στεγνώνουν τα μάτια.
Δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα που αλλάζουν άρδην κι αυτά.
Η απώλεια ήρθε για επίσκεψη και δε λέει να φύγει.
Στρογγυλοκάθισε στο κρεβάτι μου και δε μπορώ να τη διώξω.
Κάθε μέρα χάνω κάτι ή κάποιον.
Δεν έχω την πολυτέλεια να σε αποχωριστώ,
ποτέ δεν την είχα, απλώς τώρα μοιάζει αβάσταχτο.

Φυσικά, φυσικά η λογική πρέπει να επικρατήσει.
Πρέπει να φύγεις.
Πρέπει να κυνηγήσεις την ευτυχία, φυσικά, 
φυσικά κανείς δεν το θέλει περισσότερο από μένα, 
κανείς δεν το αξίζει περισσότερο από σένα.

Ο Πακιστανός που πουλάει ομπρέλες στην παραλία με ρωτάει:
- "Are you ok miss"?
- "Όχι, του απαντάω, 
η καλύτερη μου φίλη φεύγει για τον Καναδά. 
Ξέρεις, για πάντα".
Κουνάει το κεφάλι σκεφτικός και απομακρύνεται.
Δεν είμαι σίγουρη ότι κατάλαβε τι του είπα.
Είμαι σίγουρη όμως ότι αναγνώρισε τον αποχωρισμό στη φωνή.
Κάτι θα ξέρει κι αυτός από αποχωρισμούς.
Τώρα τελευταία, κάτι μαθαίνω κι εγώ.

Φύγε Λενάκι.
Φύγε όσο μακρύτερα μπορείς.
Μη μ' ακούς. Δεν πας μακριά.
Ποτέ δεν θα είσαι πολύ μακριά.





Jazzmine & Lene

scripta manent

η μόνη μου περιουσία ένα δερματόδετο μπλοκάκι παραφορτωμένο με σημειώσεις πυκνογραμμένες, δυσνόητες.
αλλοπρόσαλλες σημειώσεις. 
η αρχή ενός μυθιστορήματος που ποτέ δεν θα ολοκληρώσω.
με τρομάζει αυτή η ιδέα.
ότι μπορεί να μην προλάβω να παραδώσω το ολοκληρωμένο χειρόγραφο στον εκδοτικό οίκο της ζωής και να μην μάθεις την ιστορία μου.
να μην κατανοήσεις την "περίεργη" συμπεριφορά μου.
όλες οι ιστορίες αξίζει να ειπωθούν.
δεν πανικοβάλλομαι, την γράφω κάθε μέρα.
το στρες είναι σαν τον έρωτα.
σε μικρές δόσεις είναι βιταμίνη.
σε μεγάλες, δηλητήριο (trust me, I ODed recently).
ότι δεν σε σκοτώνει, μην γελιέσαι, απλώς σε αφήνει να ζήσεις.
με την ίδια ευκολία θα καταρρεύσεις και την επόμενη φορά.
Ίσως τελικώς οι άνθρωποι χωρίζονται σε serial killers και  serial lovers.
τα φέρνει η μοίρα και ο killer συναντάει τον lover και προσπαθεί να τον σκοτώσει.
ή τα καταφέρνει ή ότι δεν σε σκοτώνει ...


γράφω λοιπόν.
με τους ρυθμούς μου όμως.
το ζώδιο μου είναι χελώνα με ωροσκόπο σαλιγκάρι.
μου λείπει και το ένζυμο της ματαιοδοξίας.
ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να καταξιωθώ μέσα από το γράψιμο.
ξεκίνησα να γράφω για να εξορκίσω κάποιους δαίμονες, για να λυτρωθώ.
τώρα που τα έχω ψιλοκαταφέρει γράφω για να επικοινωνήσω.
νομίζω.
δεν παίρνω όρκο.
όντως.
γιατί γράφω και τι είναι αυτά που γράφω;
ίσως γράφω για τον ίδιο λόγο που καβαλάω το ποδήλατο και πάω, που παίζω ποδόσφαιρο όσο με βαστούν τα γόνατα, που ερωτεύομαι σήμερα με το ίδιο πάθος που ερωτευόμουν στα δεκαπέντε, που κολυμπάω τους χειμώνες όταν η θάλασσα είναι όλη δική μου, που χορεύω, που σταματάω και θαυμάζω τα λουλούδια χωρίς να τα κόβω.
γράφω γιατί μπορώ.
Ω, τι ωραία που γράφω.
τι ωραία που χειρίζομαι τις λέξεις σαν ζογκλέρ.
τι υπέροχα λογοτεχνικά σχήματα που πλάθω με το ένα χεράκι.
έτσι μου λένε και κολακεύομαι, κοκκινίζω με πιάνουν μετριοφροσύνες.
κοιτώ το πάτωμα με σεμνότητα. 
"Αηδίες" θα έλεγε η Μισέλ.
γράφω γιατί θέλω.
Θέλω οι λέξεις μου να φτάσουν μακρυά.
να τις διαβάσουν οι εξωγήινοι και να σχηματίσουν καλή εντύπωση για μας τους γήινους.
να πουν, για δες οι άνθρωποι δεν παίρνουν τη ζωή στα σοβαρά, δεν είναι κυνικοί.
ρουφούν με χάρη τη σαντιγί από τη τούρτα της ζωής.
ξέρουν να εκτιμούν τα κερασάκια και τις φραουλίτσες.
Γράφω γιατί χιλιογουστάρω.
άμα γουστάρεις διάβαζε. 


Γιώργος Τρίκερι

ζενίθ

Marc Chagall

Να κοιμηθώ
και να ξυπνήσω μαζί σου

κι ας πέσω στην άβυσσο
το πρωί κατεβαίνοντας απο το κρεβάτι

κι ας με ρουφήξει δίνη
πατώντας το ανύπαρκτο.

Katia Tornay

the stranger

Well we all have a face
That we hide away forever
And we take them out and
Show ourselves
When everyone has gone
Some are satin some are steel
Some are silk and some are leather
They're the faces of the stranger
But we love to try them on


Well we all fall in love
But we disregard the danger
Though we share so many secrets
There are some we never tell
Why were you so surprised
That you never saw the stranger
Did you ever let your lover see
The stranger in yourself?


Don't be afraid to try again
Everyone goes south
Every now and then
You've done it, why can't
Someone else?
You should know by now
You've been there yourself


Once I used to believe
I was such a great romancer
Then I came home to a woman
That I could not recognize
When I pressed her for a reason
She refused to even answer
It was then I felt the stranger
Kick me right between the eyes


Well we all fall in love
But we disregard the danger
Though we share so many secrets
There are some we never tell
Why were you so surprised
That you never saw the stranger
Did you ever let your lover see
The stranger in yourself?


Don't be afraid to try again
Everyone goes south
Every now and then
You've done it why can't
Someone else?
You should know by now
You've been there yourself


You may never understand
How the stranger is inspired
But he isn't always evil
And he is not always wrong
Though you drown in good intentions
You will never quench the fire
You'll give in to your desire
When the stranger comes along.


words & music by Billy Joel.

monday blues

Παγωμένη η Κυριακή ρίχνει το βλέμμα πάνω μας. Στην άλλη μεριά της γης, που συνέχεια γυρίζει ,οι οίκοι αξιολόγησης ετοιμάζουν τα φέρετρα της Δευτέρας. Πέρασαν όλη την νύχτα του Σαββάτου μεθυσμένοι και άκαρποι. Κάποιος από αυτούς μέσα στο μεθύσι του θυμήθηκε πως η μητέρα του ήταν μισή φίδι και μισή άνθρωπος. Αφού χτύπησε άγρια την μικρή πόρνη που κοιμήθηκε μαζί του, είπε στους άλλους στο τηλέφωνο, πως την αξιολόγηση θα την έκανε αυτός, πιστωτικό είναι το γεγονός θα πει, και θα νιώσει άγρια την ηδονή να τρέχει στα σκέλια του...


Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/

Jazzmine says..........Querer como te quiero no va a caber en ningún bolero.

Έκλεισε το τηλέφωνο και δεν ξαναμίλησε.


Έπεσε στο κρεβάτι τρέμοντας, 
τα δόντια της χτυπούσαν με δύναμη,
κουκουλώθηκε με το πάπλωμα,
έσφιξε τα μάτια.


Ψηνόταν στον πυρετό τρεις μέρες και δυο νύχτες 
τις στιγμές της νηφαλιότητας αναρωτιόταν
τι σκατά συμβαίνει εδώ
ήταν απλά μια έλξη
μα το σκοινάκι του σύμπαντος τεντώνεται επικίνδυνα
κόντρα σ' όλους τους αστερισμούς
τι συμβαίνει εδώ
ότι και να ναι δεν είσαι αρμόδια να τ' απαντήσεις
πιες τη σούπα σου και κοιμήσου
δεν μπορώ
βλέπω τα δάχτυλά του μέσα στα μαλλιά της 
είναι ο πυρετός κοιμήσου
όχι, όχι δεν είναι.


Τον β λ έ π ω.


Jazzmine 


Querer como te quiero no va a caber en ningún bolero:
To να θέλεις κάποιον όπως εγώ σε θέλω, δε θα χωρέσει σε κανένα μπολερό.

Λίγο μέλι, τηγανίτες, ομελέτα και διπλό την Τρανζοσπόρ….

Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι συγγραφείς ψάχνουν ένα «παράθυρο» για να γράψουν. Ένα παράθυρο με «θέα». Όσοι το βρίσκουν είναι τυχεροί, όσοι δεν το βρίσκουν καταλήγουν δημοσιογράφοι…
Είναι πιο εύκολο να βρεις κάποιον που να μην είναι δημοσιογράφος στα γραφεία των New York Times παρά στα ελληνικά blogs. Οι bloggers είναι οι σύγχρονοι ρεμπέτες. Οι ρεμπέτες του 21ου αιώνα. Πιάσε τον αργιλέ ρε Μήτσο….!
Έχει πολλή πλάκα να γράφεις για θέματα για τα οποία δεν έχεις την παραμικρή ιδέα. Τώρα καταλαβαίνω πως αισθάνονται οι δημοσιογράφοι. Η μητέρα μου ξετρελάθηκε με το πρώτο μου βιβλίο, της άρεσε πολύ, εκτός από τα κείμενα! Την πλήρη καταξίωση όμως, την ένιωσα, όταν με έκανα σύνθημα τα παόκια στη «ΘΥΡΑ 4». 
Διαφωνώ με ότι λες, αλλά θα υπερασπιστώ το δικαίωμα σου να το λες, αν και σε έχω γραμμένο στα αρχίδια μου, επειδή έτσι αποδεικνύεται πόσο πιο έξυπνος από σένα είμαι! Είμαι αριστερός! Καλά ακούσατε! Μου αρέσει να «τη λέω»,να κάνω κριτική σε αυτούς που με κυβερνάνε. «Ου ρε», «Κάτω ρε», «Ντρέπομαι για λογαριασμό σου», και διάφορα τέτοια! Έχω άποψη. ΌΟΟχι έχω πολλές απόψεις! Τις εκφράζω κυρίως υπό μορφή σχολίων, σε blogs και σύντομα και στο chime.in, αφού θα πληρώνομαι!
Στη δουλεία δεν πολυμιλάω, δεν είναι το κατάλληλο περιβάλλον. Στην γκόμενα μου δεν τα λέω, γιατί δεν έχει υπομονή, βιβλία δεν πολυγραφώ, δεν χρειάζεται, τα ξέρω ήδη απ’ έξω αυτά πού θα έγραφα! Δεν πολυδιαβάζω γιατί βαριέμαι. Κανα τσιτάτο από δω, καμμιά ωραία ατάκα από’ κεί. Στην τελική δεν πολυχρειάζεται κιόλας το διάβασμα, αφού είμαι αριστερός! Με αγωνία παρακολουθώ στην τηλεόραση τις εξελίξεις σε Αίγυπτο και Τυνησία. Βέβαια δεν με πολυενδιαφέρει γιατί είμαι και λίγο χριστιανός! Αυτό που μου την σπάει περισσότερο είναι ο εθνικισμός, ο σωβινισμός, και ο ρατσισμός. Των άλλων! Εμένα δεν με αγγίζουν, γιατί είμαι αριστερός!
Μάρξ; Έγκελς; Τους παίζω στα δάχτυλα. Ξέρω τέσσερις φράσεις του ενός και δύο του άλλου, και με το τρομερό μου ένστικτο για πότε τις αμολάω σε μια κουβέντα! Για μένα η ζωή είναι ένα καφενείο, όπου ρητορεύω και εντυπωσιάζω τους φίλους μου. Όταν ανοίγω το στόμα μου λέω τέτοιες μαλακίες που ανατριχιάζω. Αφού έχω καλλιεργήσει την εξυπνάδα μου! Φυσικά τα θέματα ιστορικού υλισμού και διαλεκτικού υλισμού σε σχέση με τον αντιανθρωπισμό και τις μαρξιστικές κατευθύνσεις που αυτές αντιπροσωπεύουν τα έχω επιλύσει. Τις προάλλες εκεί που έτρωγα τα υπέροχα μακαρόνια μου’ ρθε στο μυαλό κάτι που είχε πει ο θείος μου που είχε ακούσει σε μια συγκέντρωση, για τιμωρία έπλυνα τα πιάτα μετά!
Είμαι ενάντιος στην εξουσία οποιουδήποτε δεν είναι ΕΓΩ και προστατεύω τα δικαιώματα μου, εφόσον τα δικά μου δικαιώματα είναι φύσει αριστερά! Αλίμονο στον αριστερό που δεν είναι δεξιός και στον γέρο που δεν είναι νέος. Πόσες φορές φαντασιώνομαι ότι μιλάω από μπαλκόνια η εποπτεύω στρατεύματα από το ύψωμα ενός λόφου. Το πρωί που ξυπνάω ανακαλύπτω ότι δεν έχω ούτε ακροατήριο να ζητωκραυγάζει… «Πες τα Χρυσόστομεεε..», ούτε στρατιωτάκια, γιατί είναι και οι άλλοι αριστεροί, οπότε έλειπαν, γιατί είχανε τις δικές τους φαντασιώσεις να παρακολουθήσουν….
Για μένα, σκοπός του να είσαι αριστερός είναι το να είσαι αριστερός! Γιατί κάτι πρέπει να είσαι σε αυτή τη ζωή. Άλλους σκοπούς δεν πολυεμπιστεύομαι γιατί ως αριστερός είμαι και σκεπτικιστής! Πάντως όταν με ρωτήσει κανείς σε τι κοινωνία θα ήθελα να ζω, απαντώ αμέσως… « σε μια κοινωνία όπου θα μπορώ για πάντα να είμαι αριστερός»…και μετά συνειδητοποιώ ότι εννοώ αυτήν εδώ. Μια χαρά δεν είναι;!!!!!


Πόντικας

ψωμί

Vincent Van Gogh-Old man in sorrow.

Ξύπνησε ο Γιάννης Αγιάννης, κρατούσε τον αριθμό της φυλακής 24601, ξύπνησε μετά από μεγάλο ύπνο. Και βρέθηκε ξαφνικά σε μια πόλη που περίσσευε ο ήλιος μα όχι οι άνθρωποι. Βρέθηκε στην μέση ενός πλήθους που φώναζαν για χαμένο ψωμί. ( Αν αυτό είναι το πρόβλημα πάρτε το), τους φώναξε και έτεινε ένα καρβέλι ψωμί. Μα κανείς δεν τον πρόσεξε, όλοι ήταν χαμένοι στην δραστηριότητα της ημέρας. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες και προχώρησε σκεπτικός. Στο μεταξύ ολοένα φανερώνονταν ρυτίδες και αυλάκωναν το πρόσωπο του....
κι έπιασε να ταίζει τα περιστέρια γύρω του...


Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/

ΑΓΡΟΤΙΚΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

                               στη ζωγραφιά "οι πατατοφάγοι" του Van Gogh


Η μάνα μου κατάγεται από αγροτική οικογένεια, εποχές που τα παιδιά δε μεγαλώνανε μπροστά αλλά στο πλάι ή ακόμα και πίσω από τους γονείς τους και ίσως γι αυτό η δικιά της η μάνα δεν την χάιδεψε ποτέ. Και μια φορά, στους πόνους πάνω της γέννας μου, όταν της το απαίτησε το χάδι, της ούρλιαξε δηλαδή με κλάματα: «Ρε μάνα χάιδεψε με!», πήρε τη βιβλική απάντηση: «Μα πως παιδί μου, αφού δεν ξέρω».




(α.σ. Εξάρχεια, 2011)


by Angelos Spartalis 
http://www.spartalis.gr

η μπαλάντα του χωριάτη που βρήκε, έζησε και έχασε τον έρωτα στη μεγάλη πόλη

Έριξα την ντάμα κούπα και πήγες να μου την φας με τον αξιωματικό σου.
τότε κατάλαβα ότι κάτι  συμβαίνει λάθος.
ήταν η λάθος ταινία.
ο λάθος πόλεμος.
το λάθος κρεβάτι.
όλα ήταν λάθος εκτός από σένα.
ο πανικός στα μάτια σου ήταν αληθινός λες και το χάδι μου ήταν ξυράφι.
μου ψιθύρισαν τα μάτια σου (που ευτυχώς είναι πάντοτε σύμμαχοι μου) ότι νιώθεις φυλακισμένη.
αυτό αυτομάτως εμένα με κάνει δεσμοφύλακα.
ασχέτως προθέσεων.
(fuck good intentions)
ένας ρόλος που αρνούμαι να παίξω.
δεν είμαι χορευτής, δεν είμαι εραστής αλλά ούτε δεσμοφύλακας.


μάζεψα τα πράγματα μου.
που δεν ήταν και πολλά,
μια λύρα,
ένα laptop
και μια ζωή.
επέστρεψα στο χωριό μου.
τώρα κάθομαι στο καφενείο της πλατείας.
οι συχωριανοί με κερνούν ρακές και αναρωτιούνται τι γίνηκε εκεί κάτω στη πρωτεύουσα και δεν χαμογελώ πια. 
που να ξέρουν ότι άφησα τα χαμόγελα μου σ΄ένα συρτάρι με δυό σοκολάτες κι ένα βιβλίο με ποιήματα του Λόρκα.
να τα βρεις να χαρείς.


Γιώργος Τρίκερι.

άτιτλη ωδή

Να μην φτιάχνεις τα μαλλιά σου.

Άστα έτσι

νεραντζιές ανθισμένες

στα χέρια μου

Να μην βάφεις τα μάτια σου.

Άστα έτσι

γαλάζια παράθυρα

στην ψυχή μου

Να μην βάφεις τα χείλη σου.

Άστα έτσι

ακούραστες θάλασσες

στα δικά μου

Νίκος Βουτσινάς

A Ξ Ι Ο Π Ρ Ε Π Ε Ι Α

                                          "Κασσιανή & Γιάννης", 2007, 120x90εκ., λάδι σε καμβά.




Τον παράτησε κι έφυγε. Γιατί βαρέθηκε ή γιατί βρήκε κάτι καλύτερο ή και για τα 2 μαζί. Αλλά μάλλον όχι, δεν τον παράτησε για τίποτα απ’ αυτά, αλλά για κάτι άλλο, πιο ύπουλο. Γιατί είχε πει 1-2 μέρες πριν: «Σ’ αγαπώ και θα σ’ αγαπώ, χωρίς εσένα δε ζω».  Κι αυτό είναι αβάσταχτο, το ξέρει άλλωστε καθένας που είχε κάποτε καναρίνι, ή καφετέρια ή παιδί ή έστω ένα δίπλωμα οδήγησης, ακόμα και απλό, δε χρειάζεται να ‘χεις επαγγελματικό για να το καταλάβεις. Είναι θέλω να πω μια δέσμευση που δεν αντέχεται. Αν έχεις αξιοπρέπεια και μερικά φράγκα στην τράπεζα… οφείλεις να φύγεις.




(α.σ. Αθήνα 2011)


κείμενο και πίνακας by Angelos Spartalis 


http://www.spartalis.gr