photo by Robert Doisneau

Όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα στιγμή να μη μου λείπεις.
πρίν σε γνωρίσω οι μέρες είχαν ώρες, τώρα έχουν προσμονή.
πότε θα σε φέρει το τρένο;
πότε θα βρέξει ένα χαμόγελο σου;
πότε το τηλέφωνο θα γεμίσει με το γέλιο σου;
ως πότε τα τραγούδια θα φωνάζουν μονάχα το όνομα σου;


sleepless in soulpie

Ετσι λοιπόν

photo by Rarindra Prakarsa

Έτσι λοιπόν παραδοθήκαμε ξανά στην Αγωνία..
πως αύριο θα ξημερώσει η Νέα Τάξη Πραγμάτων
Και είναι άγνωστες ο βουλές των υπουργών, πρωθυπουργών
Και πάσης φύσεως τρωκτικών
που ροκανίζουν την ζωή μου..
Αύριο οι Σοφοί θ' αποφασίσουν την ζωή μου..
Και τα παιδιά μου αν γεννηθούν πως θα ΄ναι..
Ξανθά, μελαχροινά, ονειροπόλοι ή στρατιώτες.
-Κι εγώ που έμαθα τη φύση για θεό μου
και γιά την΄Υβρι, που όπως λένε
το πρώτο αμάρτημα το πιο μεγάλο είναι-
Εγώ που παραδόθηκα ξανά στην Αγωνία..
Άλλο πιά τίποτα δεν έχω να φοβάμαι.
Εκτός από την οργή του Θεού..


Αθηνά Κοτσόβολου

VANITAS

Αν και επιφανειακή, ήσουν φιλόφρων απέναντί μου,
Αικατερίνη, ειλικρινής και αβρόφρων
Όμως πίσω από αυτά διέκρινα μίσος και έχθρα 
Ήσουν αναγκασμένη, βλέπεις, να μοιράζεσαι
μαζί μου τον άντρα σου που ήταν βασιλιάς. 
Όμως εγώ, οίκτο μόνο μπορώ να νοιώσω
Και κατανόηση: όταν τα σεντόνια μου φλογίζονται
Εσύ κοιμάσαι μόνη.
Άκου αυτό που θα σου πω φιλικά:
Φταις εσύ που πολύ νωρίς παραδόθηκες στο καθήκον
Της τεκνοποιίας και την ηδονή της καλοφαγίας
Μα και η δική μου τιμωρία δεν ήτανε μικρή.
Με βάσανα συντήρησα την άθικτη ομορφιά, με δόλο
Εξοικονόμησα τα μέσα, πούλησα το κορμί μου για να 
Μπορώ ακόμα και μες το φέρετρο ματαιόδοξα τη φήμη της
Ωραίας να διασώσω.


Ιωάννα Αβραμίδου

status ... lies?

even a liar once in a while falls into the grave error of telling the truth. and he starts feeling great and awful. great because for a glorious moment he escaped himself. awful because he is not believed. ain t love grand?
G.T

Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να παίζει ένα ρόλο, αυτή η αναγνώριση δημιουργεί ένα χώρο ανάμεσα σ εσένα και στο ρόλο. Είναι η αρχή της απελεύθερωσης απ αυτόν.
A.K

Όταν δεν ταυτίζεσαι με το μυαλό σου ... κατηφορίζεις προς την καρδιά.
V.K

"We're all going to die, all of us, what a circus! That alone should make us love each other but it doesn't. We are terrorized and flattened by trivialities, we are eaten up by nothing."Bukofski
M.M.H

παίρνεις άντρα, σου βγαίνει μαλάκας...παίρνεις μαλάκα και ξέρεις τι έχεις...
αν δεν μπορείς να βρεις λύση, βρες άλλο πρόβλημα...
K.X
 
I could be the man of your life. Give me the change to prove that I'm not.
C.H

ο ίδιος μας ο εαυτός!!! η άβυσσος που κουβαλάμε!!! το γέλιο,το δάκρυ,το φως,οι σκιες!!!
η ελπίδα,σε ποιά θάλασσα να πέσω????? πιο σύννεφο να δέσω στο λαιμό???? πως να φωνάξω σ'αγαπώ?????
D.L

We are all just walking each other home.
T.E.G

Μικρές Αποκριές

5 τα χαράματα. Ώρα να σηκωθώ. Ήδη «ντυμένος» με τη στολή μου, και «κρυμμένος» πίσω από την μάσκα, για να ζήσω λίγες μέρες ξενοιασιάς και ευχαρίστησης, που ένιωθα, «μπαίνοντας» στην ψυχή των χορευτών.

Δεν ξέρω ποιος είμαι, ούτε τι ακριβώς θέλω να είμαι, για αυτό και βολοδέρνω σαν τα «αγρίμια» κλεισμένα στα κλουβιά. Είμαι λίγο έντιμος, λίγο ανέντιμος, λίγο ευαίσθητος, λίγο αναίσθητος, λίγο ελεύθερος, λίγο αληθινός και λίγο ψεύτικος. Αυτό το λίγο – λίγο όμως είναι μεγάλη πονηριά, είναι «ναυάγιο» στη στεριά. Όλες οι αμαρτίες μου ήταν προσπάθειες για να «γεμίσω» το κενό και ίσως να εξομολογούμαι για αυτές τώρα κάνοντας χώρο για νέες αμαρτίες, γιατί «νήστεψα» και δεν είδες, «ταλαιπώρησα» την ψυχή μου και δεν γνώρισες.

Δεν ξέρω αν πρέπει να στεναχωρηθώ η να «παινευτώ» για ότι έκανα, πάντα προτιμούσα την τρέλα των παθών από τη «σοφία» της αδιαφορίας. 

Πρώτα έγινες πόθος και ύστερα αγάπη, ενώ εσύ πρώτα με αγάπησες. Έμαθα να ακούω μουσική για να «χωνέψω» τον χρόνο. Αγάπη, συγχώρεση, ανοχή, και όταν «μαχαιρώθηκα» στην πλάτη, αντί να πεθάνω, τραγουδούσα. 

Ξαπλωμένοι στην άκρη του κρεβατιού, χωρίς να ανταλλάξουμε ούτε μια λέξη. Μετά έφυγες, αισθανόμενος ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που έχεις κάνει ποτέ. Θυμάμαι το πρώτο σου φιλί. Αισθησιακό, απαλό, γλυκό, τρυφερό που γινόταν όλο και πιο βίαιο σαν να ήταν θάλασσα και προσπαθούσες να την πιεις όλη, επειδή ήξερες πως μετά δεν θα κριθείς από μένα, δεν θα με συναντήσεις ποτέ ξανά. 

Και ενώ από μπροστά μου παρελαύνουν τσιγγάνες, πειρατίνες, πριγκίπισσες και νεράιδες μετατρέποντας την πλατεία σε ένα τεράστιο θεατρικό πάλκο με χιλιάδες ηθοποιούς και κομπάρσους, τραβιέμαι στα στενά σοκάκια για να «διασκεδάσω» με πικάντικες ιστορίες και άγνωστους θρύλους. 

Η πρωινή ομίχλη χαρίζει μια απόκοσμη διάσταση στις «μασκαρεμένες φιγούρες» που περιφέρονται μέσα στα σκοτάδια. 

Εκατοντάδες πολύχρωμες γόνδολες στο φωτισμένο από κεριά κανάλι, «επιπλέουν» πένθιμα υπό τους ήχους ενός τρομπονιού, ενώ χιλιάδες μπαλόνια πετάνε ψηλά στον ουρανό. Η σκοτεινότερη ώρα είναι πριν την αυγή και πέρασε.

Wave

ΑΣΜΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

Με σκοτεινά βλέμματα κοιτάζονται οι εραστές
Οι ξανθοί, οι αστραφτεροί. Μέσα σε αλύγιστο σκοτάδι,
Αδύναμα από τον πόθο αγκαλιάζονται τα μπράτσα.
Πορφυρό συντρίφτηκε το στόμα των ευλογημένων. Τα
Στρογγυλά μάτια
Αντανακλούν το σκούρο χρυσάφι του ανοιξιάτικου
Δειλινού,
Την εσχατιά και την μαυρίλα του δάσους, φόβους εσπερινούς
Στο πράσινο,
Ίσως ένα ανομολόγητο πέταγμα πουλιών, το μονοπάτι
ενός αγέννητου μέσα από σκοτεινά χωριά προς καλοκαίρια μοναχικά.
Και από ξέθωρη γαλανότητα, ξέπνοο προβάλλει πότε-πότε ένα σώμα.
Το κίτρινο σιτάρι θροίζει ανάλαφρα στο χωράφι.
Σκληρή είναι η ζωή και ατσάλινο δρεπάνι
Κραδαίνει ο γεωργός,
Μεγάλα δοκάρια συνταιριάζει ο μαραγκός.
Το φθινόπωρο βάφονται πορφυρές οι φυλλωσιές· το
Μοναστικό πνεύμα
Περιδιαβαίνει ημέρες ιλαρές· το σταφύλι ωριμάζει
Και γιορτινός άνεμος φυσάει στις αυλές.
Γλυκύτερα ευωδιάζουν οι κιτρινισμένοι καρποί· σιγανό είναι το γέλιο
Του μακάριου, μουσική και χορός
Στα σκιερά καπηλειά·
Βήμα και σιωπή του πεθαμένου αγοριού στου κήπου το θαμπόφωτο.


Γκέοργκ Τρακλ
Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

y

By asking whys, you’re getting answers. 
I like getting answers, I like knowing things.
I ask why all the time. I always have.
Still, even when you get answers, you never fully understand.
That’s why I keep asking. Because every time there is a slight change in the answer. 


Until the answer turns out to be completely different. 


So why? Why did you have to betray me? Why did you have to disappoint me?
I still can’t understand. 
They say that if you don’t get any answers, then you may not be asking the right questions. So which is the right question actually?
And what do you want from me anyway?
The thought of that.. it haunts me at night.
It wraps itself around my neck, takes my breath away and leaves again.


You can’t kick the demons that haunt me. 
Go, run away.
After all, in the end I’m only gonna break your heart.


Ashley


http://www.youtube.com/watch?v=HG7I4oniOyA

bluebird

there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say, stay in there, I'm not going
to let anybody see
you.


there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I pur whiskey on him and inhale
cigarette smoke
and the whores and the bartenders
and the grocery clerks
never know that
he's
in there.
there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too tough for him,
I say,
stay down, do you want to mess
me up?
you want to screw up the
works?
you want to blow my book sales in
Europe?


there's a bluebird in my heart that
wants to get out
but I'm too clever, I only let him out
at night sometimes
when everybody's asleep.
I say, I know that you're there,
so don't be
sad.
then I put him back,
but he's singing a little
in there, I haven't quite let him
die
and we sleep together like
that
with our
secret pact
and it's nice enough to
make a man
weep, but I don't
weep, do
you?


Charles Bukowski

4 Ashley, a true Friend

Πως «μαγειρεύεται» εντέλει το ραγού;

Εδώ δεν ξέρουμε καλά-καλά τον ορισμό της ζωής και ψάχνουμε να βρούμε τον ορισμό της τέχνης; Ως συνάνθρωπος που κατανοώ την αγωνία τους για επιβολή της προσωπικής άποψης του καθενός, και παρόλο που είναι παντελώς άχρηστο να ασχολούμαστε με τέτοια πράγματα γιατί δεν υπάρχει ανταμοιβή που να συμβάλει στη διατήρηση της ζωής και της ποιότητας αυτής και να θυμηθώ τα σοφά λόγια του ποιητή, πως η φιλοσοφία είναι το μάτι που λείπει από τους κύκλωπες της επιστήμης

Ας πούμε η Τέχνη είναι το όπλο του ανθρώπου απέναντι στα υλικά που απειλούν να αφανίσουν το πνεύμα του. Μπορεί κάποιος να σου πει όμως πως Τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά είναι αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν, ή πως η Τέχνη είναι αυτοβιογραφική, είναι ένα ψέμα που μας βοηθά να ανακαλύψουμε την αλήθεια.

Κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει το ουσιαστικό σημείο ενός έργου, ούτε ο ίδιος ο δημιουργός. «Διατρέχουμε τον κίνδυνο να μας πάρουν σοβαρά, κάτι που στη Τέχνη είναι η αρχή του τέλους», είπε κάποτε ένας καλλιτέχνης. Οι περισσότεροι καλλιτέχνες εργάζονται για ένα πολύ μικρό κοινό. Αν είναι τέχνη, δεν είναι για όλους, και αν είναι για όλους, δεν είναι τέχνη; Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η ζωγραφική συνίσταται στο να αναπαράγει τις φόρμες και την ομοιότητα. Το πινέλο όμως χρησιμεύει για να βγαίνουν τα πράγματα από το χάος. Δημιουργικότητα είναι να επιτρέπει στον εαυτό σου να κάνει λάθη. Τέχνη είναι να ξέρεις ποια από αυτά να κρατήσεις. Νομίζεις τάχα πως ότι δεν είναι ωραίο πρέπει αναγκαστικά να είναι άσχημο; Δεν σου πέρασε ποτέ από το μυαλό ότι υπάρχει κάτι ανάμεσα στη σοφία και την αμάθεια; Το να έχει κανείς γνώμη σωστή χωρίς να μπορεί να την δικαιολογήσει αυτό δεν είναι ούτε επιστήμη, και πως μπορεί να είναι επιστήμη πράγμα που δεν δικαιολογείται, ούτε αμάθεια, γιατί πως μπορεί να είναι αμάθεια πράγμα που αγγίζει το πραγματικό; Σε κάθε συγγραφέα πρέπει να διακρίνουμε τον άνθρωπο μέσα από τα έργα του. Είναι γελοίο να επικρίνεις τα έργα του άλλου, όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις προηγουμένως διακριθεί από τα δικά σου έργα. Κάνε κριτική δημιουργώντας, και όχι βρίσκοντας λάθη. Και ερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα το οποίο παραμένει τελικώς άλυτο. Πως μαγειρεύεται εντέλει το ραγού; Η αχαριστία είναι το έγκλημα. Διότι ο άλλος σου δίνει την τέχνη του και συ ρωτάς. Και ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα και άλλα παρόμοια. Δεν κάνει ρε μάγκα! Προσβάλεις τον καλλιτέχνη. Κάθε έργο δεν ψάχνεται για χαβαλέ μόνο, είναι και για να διδάσκει κιόλας. Άπαξ και έριξε φινάλε το έργο, πρέπει να την σακουλευτείς που την πάει ο μάγκας την δουλειά. Πίστευε και μη, ερεύνα. Τέχνη ίσον νόημα. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει! Να σε δώκω τη Σαχάρα να με δώκεις το Σουέζ; Ποιος έριξε το πέναλτι και μου έκλεισε το σπίτι; Αν δεν σακουλεύεσαι τα ψιλά νοήματα, κάτσε σπίτι σου και ρίξε πασέντζα. Γιατί εμείς την ανθιζόμαστε ρε μάγκα τη φτιάξη, γουστάρουμε. Καπέλο μας! 

Wave

ούτε άγνωστος ... ούτε στρατιώτης

photo by Stratos Safioleas

Wait until the war is over

And we're both a little older ...

changes

Μερικές φορές θέλω να επιτεθώ σε κάποιον. Δεν με νοιάζει ποιόν. Κάποιον άγνωστο.
Να τον ρίξω κάτω, και να του φωνάζω «ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ? ΓΙΑΤΙ?»... και μετά σκέφτομαι.. γιατί τι?
Επειδή μπορώ και κάθομαι αυτή τη στιγμή ήρεμη στην καρέκλα μου? Επειδή αύριο όποτε το θελήσω μπορώ να πάω μια βόλτα στη θάλασσα? Επειδή μπορώ να βλέπω, να μυρίζω, να ακούω, να νιώθω?
Και μετά τα ξεχνάω όλα, τα πάντα.
Και κοιτάω έξω. Έχει ήλιο... ωραία είναι. Τη γαλήνη του μεσημεριού σπάει μόνο το τιτίβισμα των πουλιών. Και η ηλεκτρική σκούπα της γειτόνισσας, αλλά αυτό δεν θα κρατήσει πολύ.
Μερικές φορές θέλω να αγκαλιάσω κάποιον. Δεν με νοιάζει ποιόν. Κάποιον άγνωστο.

missA insanE

η σκέψη μου παίζει κουτσό πάνω στα πλήκτρα

Thomas Hart Benton

,,,, νυχτώνει ακόμη πιο βαθειά ή απαλοξημερώνει ,, δεν ξέρω ,, δε μετρὠ έτσι το Χρόνο ,, δε φαντάζομαι έτσι το Φως ,, δεν ξέρω καν αν υπάρχει αυτό που λεν σκοτάδι,,
η σκέψη μου παίζει κουτσό πάνω στα πλήκτρα


 ,, από τη μια άκρη μέχρι την άλλη ,, ίσαμε ν'ανταμώσει όλους εκείνους που μάκρυναν καλυμμένοι με της σάρκας μου το ντύμα ,, τους γυμνούς που φτάνουν αναζητώντας την πνοή μου - σάρπα - για τους λεηλατημένους ώμους τους ,,
δεν μπορώ να ξεχωρίσω τους καλούς απ' τους κακούς ,, αυτούς που με γλύκαναν απ' αυτούς που με πίκραναν ,,,
όλοι άνθρωποι είναι .....
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ;;
 Εδώ 14 του Ιούνη , 02.25΄ μάλλον


αγγελική νικολάου-δελλατόλα

Prot says ... you need to chill

-Let me tell you something, Mark. You humans, most of you, subscribe to this policy of an eye for an eye, a life for a life, which is known throughout the universe for its... stupidity. Even your Buddha and your Christ had quite a different vision, but nobody's paid much attention to them, not even the Buddhists or the Christians. You humans. Sometimes its hard to imagine how you've made it this far. 

-I wanna tell you something Mark, something you do not yet know, that we K-PAXians have been around long enough to have discovered. The universe will expand, then it will collapse back on itself, then will expand again. It will repeat this process forever. What you don't you know is that when the universe expands again, everything will be as it is now. Whatever mistakes you make this time around, you will live through on your next pass. Every mistake you make, you will live through again, & again, forever. So my advice to you is to get it right this time around. Because this time is all you have. 

-You seem overly upset, Mark. To borrow a phrase from Navarro, you need to chill.


-I shall miss Earth, it has great potential.

NO FEAR

τιποτένιο συναίσθημα ο φόβος,
ένοχος για τα δεινά του σώματος.




did you know the word f.e.a.r. is an acronym? it stands for "face everything and recover" or "fuck  everything and run". the choice is yours, my friend.

did you know the word f.r.i.e.n.d is an acronym? it stands for "feel real intimacy ...


Trikeri

Αναχώρηση

Κάτι μέσα μου ξεχάστηκε στο δρόμο
κι έμεινε πίσω.
Κάτι μέσα μου είναι ακόμα δεκαοχτώ χρονών
και δεν προσαρμόζεται.
Κοιτάζει γύρω και δεν ακούει.
Και η καρδιά ένα τηλέφωνο που χτυπά
σε ακατοίκητο σπίτι..
ΚΛΕΙΣΤΟ μαγαζί της Κυριακής είμαι.
Απαραίτητος ο καθρέφτης
Να ελέγχω αν είμαι εγώ που μλάω
αν διαβάζω τα χείλη μου σωστά..
Μου είπαν..
προέχει η καρδιά..
Και την σταμάτησαν..
το καλώδιο του τηλεφώνου κόπηκε..
Ο καθρέφτης θρύψαλα
και με κυνηγούν οι βαλίτσες μου..
Αναχώρηση..


Ρουθ Χρυσοχού

Ο ΝΕΑΡΟΣ ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ (Αφιερωμένο και γραμμένο για κάποιον )

Photo by Robert Doisneau

Πατούσε πάνω στις λέξεις,
ήταν μέρος της δουλειάς του,
έβλεπα με αυτά τα μάτια που χρειαζόμουν να μυρίσω τους ανθρώπους,
πίσω τους έβλεπα μια λύπη σχεδόν αδιόρατη,
ένα λεπτό πέπλο επιθετικότητας σχημάτιζε μια χρυσοκκόκινη σκόνη γύρω απο το πρόσωπο.
Μια μέρα τον είδα να περπατά μπροστά μου,
διέσχιζε τον δρόμο με την γρηγοράδα ενός ζαρκαδιού,
μάτια ποτισμένα με μελαγχολία ποιητών και την εξυπνάδα της λαγνείας,
μια υπεροπτική διαδικασία στα θέλω του,
από νωρίς αφέθηκε στο να θέλει,
αυτό με διέγειρε, μου δινε έναν συμπαραστάτη στην τρέλα μου για κίνδυνο.
Καθώς τον έχανα από τα μάτια μου διέκρινα και ευγένεια,
από είδος σπάνιο,
δεν μπορούσα να ξέρω αν ήταν απο την ρίζα του ή μόνο απο την φτιαξιά του.
Αυτός χρησιμοποιούσε τις λέξεις σαν εργαλεία,
εγώ προσπαθούσα να μπω στο ανάμεσα στους,
να σκαρώσω μυστικά στο μυαλό μου,
να τρυπώσω στο δικό του να κωδικοποιήσω και να μάθω,
όμως οι λέξεις καθώς έπεφταν στο πάτωμα με εμπόδιζαν με τον δικό τους θόρυβο,
χαστούκιζαν και κείνη την λαγνεία που πότε πότε έβγαζε την γλώσσα της όπως το φίδι,
αυτός ο τόσο νέος στην ηλικία άντρας ήθελε τα πάντα να ζει με ηδονή,
αλλά εγω έβλεπα πως αυτό θα αργούσε να συμβεί,
κι αυτό γιατι ενω άφηνε να πιστεύεις πως αφενόταν στα πράγματα,
στην ουσία είχε ενα είδος παρατηρητικότητας που δεν τον άφηνε,
έπειτα απο καιρό διαπίστωσα πως είχε μια έλξη πάνω μου
όχι μόνο γιατί είχε κείνη την λύπη στα μάτια του αλλά και την λάμψη που φέρει πάνω του ενας άνθρωπος με λαμπερό μυαλό.
Αποφάσισα να συνεχίσω το περπάτημα μου στις λέξεις του,
κι ήταν πια μια απόφαση που δεν θα χωρούσε κωδικούς,
απλώς θα άφηνα λεύτερο το ένστικτο κείνου του ζώου που ψάχνει ατάραχο πίσω απο τα φυλλώματα


Πόπη Συνοδινού


επισκεφτείτε τον κόσμο της Πόπης: http://popsyn.blogspot.com/

Jazzmine says...........29/6/2011

Κινηματογραφικό σκηνικό..

Συντρίμια, κουρελιασμένες σκηνές, κορμιά που πέφτουν σε αργή κίνηση σε θολό φόντο - ο ήλιος έχει κρυφτεί πίσω απ' τους καπνούς..

Κάποιος μπροστά μου ανοιγοκλείνει το στόμα του χειρονομώντας, φαίνεται να ουρλιάζει - δεν ακούω τίποτα. Κάτι έσκασε δίπλα μου, είναι ο τελευταίος κρότος που θυμάμαι.

Πέφτω στα γόνατα.

Δυό βήματα από μένα κάποιος πέφτει στα γόνατα κι αυτός. Ντόμινο.

Μοιάζουμε σα να κανουμε προσκύνημα στη Μέκκα, χωρίς χαλί, χωρίς προσευχή, με στεγνό στόμα, με την καρδιά να ψιθυρίζει "κίνδυνος!" μπροστά μας η Βουλή, βουλιάζει..

Αγωνίζομαι ν' ανασάνω κάτι μου φράζει το λαιμό, είναι ο ίδιος ο αέρας.

Κάποιος φωνάζει: - Tο κορίτσι!

Στρέφομαι αλαφιασμένη, δε βλέπω τίποτα, φαίνεται εννοεί εμένα, τουλάχιστον ακούω.

Η ακοή όμως επιστρέφει οδυνηρά , κραύγες πόνου, φόβου, κροτίδες, βλαστήμιες, κατάρες και κλάματα.

Η ατμόσφαιρα μυρίζει οργή. Ατόφια, παντοδύναμη Οργή.

Δεν μπορώ να σηκωθώ, δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που βλέπω, κανείς δεν έχει πρόσωπο είμαστε όλοι μια θάλασσα απο μάσκες, μαντίλια και μουσκεμένα πανιά, λευκά πρόσωπα, ανώνυμοι όλοι μας.

Μένω ακίνητη εκεί, στο πλακόστρωτο δίπλα στο συντριβάνι που πριν από τόσο καιρό - πόσο ήταν? κάναμε πικνίκ κάτω απο τα δέντρα, τα ίδια δέντρα που απόψε καίγονται στο δηλητήριο.

Δίπλα μου κανένας γνωστός, σκορπίσαμε με την επίθεση, αν υπήρξε μια στιγμή που πίστεψα πως η εντολή ήταν να μας ξεπαστρέψουν, ήταν εκείνη η ακίνητη στιγμή όταν η Ιστορία έτρεχε προς το μέρος μας με τρομαχτική ταχύτητα και όλες οι εκδοχές ήταν εξίσου πιθανές.

Κινηματογραφικό σκηνικό...

Μα κανείς δεν φώναξε "Cut" την κρίσιμη ώρα.

Jazzmine @ Syntagma Square

Στημένη λεμονόκουπα…

Φεύγουν μέχρι να μείνουν… 

Καθήκον της εκάστοτε κυβέρνησης δεν είναι να προσφέρει την ευτυχία, αλλά να δίνει στους ανθρώπους τις προϋποθέσεις να δημιουργήσουν την ευτυχία τους. Η Βουλή των Τοκογλύφων με τη βοήθεια των Μονάδων Επιβολής Μεσοπρόθεσμου και του Υπουργείου Προστασίας Πιστωτών, που απαρτίζεται από Αστυνομικούς (παρακρατικούς) και Κουκουλοφόρους (παρακρατικούς), σήμερα πρόδωσε τη χώρα και τον ελληνικό λαό με εκβιασμούς και προκλήσεις…

Η νεοφιλελεύθερη «σοσιαλιστική» κυβέρνηση εξάντλησε το πολιτικό της (ζουμί) κεφάλαιο. Προφανώς δεν είναι πλέον χρήσιμη στους υποαμειβόμενους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους και τους νέους-δια βίου-απασχολήσιμους. Το ξεπούλημα είναι το τελευταίο μεγάλο πάρτι που θα οργανώσει. Προνομιακή μεταχείριση σε αυτή τη λεηλασία δεν έχουν-και το αντιλαμβάνονται πλέον-οι ντόπιοι «εργολάβοι», αλλά οι ξένοι πιστωτές…

Η δυστυχία δημιουργεί στάσεις και επαναστάσεις με σκοπό την αποφυγή της, καθώς και της ατίμωσης. Από την ελευθερία δεν μπορείς να κόψεις ούτε ένα κομματάκι, γιατί αμέσως όλη η ελευθερία συγκεντρώνεται μέσα σε αυτό το κομματάκι. Κανένας δεν μπορεί να είναι ελεύθερος αν δεν είναι όλοι ελεύθεροι. Κανένας δεν μπορεί να είναι ηθικός αν δεν είναι όλοι ηθικοί. Κανένας δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος αν δεν είναι όλοι ευτυχισμένοι.

Όταν το μυαλό είναι ακμαίο, ασχολείται με την επιστήμη. Όταν αρχίζει να κάμπτεται, στρέφεται προς τη φιλοσοφία. Στη δύση του, καταφεύγει στη πολιτική. Ο λαϊκισμός και ο ελιτισμός είναι οι βασικότεροι εχθροί της πολιτικής αλλά και του πολιτισμού. Καθώς οι κοινωνίες παρακμάζουν, παρακμάζει μαζί τους και η γλώσσα. Οι λέξεις χρησιμοποιούνται για να συγκαλύπτουν και όχι για να διαφωτίζουν τις πράξεις. 

Οι στόχοι και τα ιδανικά που μας παρακινούν γεννιούνται από τη φαντασία μας. Δεν έχουν φτιαχτεί όμως από φανταστικά περιστατικά. Αποτελούνται από τα σκληρά συστατικά του κόσμου των εμπειριών, της φύσης και της κοινωνίας. Πρέπει να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε να δούμε…

Η «μοιρασιά» αυτή είναι η τελευταία «δουλειά» της κυβέρνησης του «GAP», που κάνει κανό χωρίς να πέσει από το ποδήλατο, ενώ κλίνει άκλιτα μέρη του λόγου. Μετά από αυτήν, όπως μια στημένη λεμονόκουπα, δεν θα είναι χρήσιμη σε κανέναν, ούτε εντός, ούτε εκτός της χώρας. Η ανθρώπινη φύση δεν αλλάζει. Σε κάθε μεγάλη «δοκιμασία» θα βρούμε ανάμεσα στους ανθρώπους αδύνατους και ισχυρούς, μαλάκες και σοφούς, καλούς και κακούς….

Καληνύχτα Ελλάδα

Σ' αφήνω πάω για ύπνο

Όσο εσύ μ' αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο

Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο

Και θα στ' αφιερώσω απ' το ράδιο μάλλον αύριο……


Wave

is today the future?

"We shall abolish the orgasm. Our neurologists are at work upon it now. There will be no loyalty, except loyalty towards the Party. There will be no love, except the love of Big Brother. There will be no laughter, except the laugh of triumph over a defeated enemy. There will be no art, no literature, no science. When we are omnipotent there will be no need of science. There will be no distinction between beauty and ugliness. There will be no curiosity, no enjoyment of the process of life. All competing pleasures will be destroyed. But always—do not forget this Winston—always there will be the intoxication of power, constantly increasing and constantly growing subtler. Always, at every moment, there will be the thrill of victory, the sensation of trampling on an enemy who is helpless. If you want a picture of the future, imagine a boot stamping on a human face—forever."



Nineteen Eighty-Four
George Orwell

Ο σταθμός

Πάμε και ερχόμαστε σαν άδεια βαγόνια, περιμένοντας επιβάτες να το γεμίσουν,αλλά αναπόφευκτα
κάποια στιγμή οι επιβάτες θα κατεβούν και το τρένο θα μέινει πάλι αδειανό και μονάχο του να ακούει το τρίξιμο επάνω στις ράγες...
Σήμερα το απόγευμα χάζευα απο τον μπαλκόνι τον σταθμό του ηλεκτρικού τρένου και σκέφτηκά κάποτε έσφιζε απο ζωή
και τώρα τον έκλεισαν..
Μοναδική του παρέα ο φύλακας και μερικά πουλάκια που ψάχνουν για ψίχουλα να χορτάσουν την πείνα τους...
Κάποτε βαλίτσες γεμάτες απο όνειρα συναντιόντουσαν εδώ και διάλεγαν προορισμούς.
Τώρα τα όνειρα έβγαλαν φτερά και πέταξαν δεν έχουν ανάγκη πια το σταθμό συνάντησης τους.
Η μήπως νόμισαν ότι μπορούν και μόνα τους? τα γέλασαν τα όνειρα κάποιος τους πήρε το όνειρο και τα άφησε μισά
και επέλεξαν να φύγουν,δεν ήξεραν ότι τα όνειρα θέλουν ιδιοκτήτη να τα βάζει μέσα στη βαλίτσα και να τα
ταξιδεύει κάθε φορά...
Άλλοτε νότια κι άλλοτε βόρια
Άλλοτε δυτικά κι άλλοτε ανατολικά...
Πρώτα ο σταθμός που έκλεισε κι ύστερα τι ...
Τα όνειρα που πέταξαν και μαζί τους και οι ζωές που κλάπηκαν...
και το τρένο τώρα μοναχό δίχως επιβάτες και  προορισμό..


 Ναντίνα Κούλη 
Ιούνιος 2011